11 augustus 2006
En wat Schrijft Manja dan wel?
Zij schreef sinds zij in 1997 de hogeschool uitholde (met in haar handen het felbegeerde papiertje Tijdschriftjournalistiek) voor:
·Nursing, tijdschrift voor verpleegkundigen (Elsevier gezondheidszorg)
·TvV, tijdschrift voor verzorgenden (Elsevier gezondheidszorg)
· Etos Mamma & Babygids ’05
. Tijdschrift Depressie GGZ Buitenamstel
. Wij jonge ouders
· Ouders van Nu
· Psychologie (Weekbladpers)
· whY (kleine zusje van Psychologie voor meiden van 15-19 jr. Weekbladpers)
· vdBJ Communicatie met name voor thuiszorgmagazine Thuis
· Justitie Magazine, extern magazine v/h Ministerie van Justitie
. Vox Justitiae, personeelsmagazine Ministerie van Justitie
· Monitor (relatiemagazine v/h Erasmus Medisch Centrum Rotterdam)
· TKMST Magazine, TKMST Gids, TKMST Mbo (Aromedia, studiekeuze scholieren)
· Leesgoed (vakblad over kinderliteratuur voor docenten en bibliothecarissen)
· Pauze Magazine (jongerenmagazine 13-18 jr.)
· Vrouwonline (VNU): www.tijdvoorjezelf.nl en www.genietvanjetijd.nl
En ze schreef een kinderboek. Zie ook elders op dit log.
Een en ander in loondienst, op freelance basis, vast of eenmalig, als redacteur of als eindredacteur, een tijdje terug of in het heden.*
* Nieuwsgierig naar Manja's uitgebreide cv dat hierover uitsluitsel geeft?
Mail naar: mgruson@hotmail.com
Zij schreef sinds zij in 1997 de hogeschool uitholde (met in haar handen het felbegeerde papiertje Tijdschriftjournalistiek) voor:
·Nursing, tijdschrift voor verpleegkundigen (Elsevier gezondheidszorg)
·TvV, tijdschrift voor verzorgenden (Elsevier gezondheidszorg)
· Etos Mamma & Babygids ’05
. Tijdschrift Depressie GGZ Buitenamstel
. Wij jonge ouders
· Ouders van Nu
· Psychologie (Weekbladpers)
· whY (kleine zusje van Psychologie voor meiden van 15-19 jr. Weekbladpers)
· vdBJ Communicatie met name voor thuiszorgmagazine Thuis
· Justitie Magazine, extern magazine v/h Ministerie van Justitie
. Vox Justitiae, personeelsmagazine Ministerie van Justitie
· Monitor (relatiemagazine v/h Erasmus Medisch Centrum Rotterdam)
· TKMST Magazine, TKMST Gids, TKMST Mbo (Aromedia, studiekeuze scholieren)
· Leesgoed (vakblad over kinderliteratuur voor docenten en bibliothecarissen)
· Pauze Magazine (jongerenmagazine 13-18 jr.)
· Vrouwonline (VNU): www.tijdvoorjezelf.nl en www.genietvanjetijd.nl
En ze schreef een kinderboek. Zie ook elders op dit log.
Een en ander in loondienst, op freelance basis, vast of eenmalig, als redacteur of als eindredacteur, een tijdje terug of in het heden.*
* Nieuwsgierig naar Manja's uitgebreide cv dat hierover uitsluitsel geeft?
Mail naar: mgruson@hotmail.com
25 augustus 2005
En wat Schrijft Manja dan wel?
Zij schreef sinds zij in 1997 de hogeschool uitholde (met in haar handen het felbegeerde papiertje Tijdschriftjournalistiek) voor:
·Nursing, tijdschrift voor verpleegkundigen (Elsevier gezondheidszorg)
·TvV, tijdschrift voor verzorgenden (Elsevier gezondheidszorg)
· Etos Mamma & Babygids ’05
. Tijdschrift Depressie GGZ Buitenamstel
. Wij jonge ouders
· Ouders van Nu
· Psychologie (Weekbladpers)
· whY (kleine zusje van Psychologie voor meiden van 15-19 jr. Weekbladpers)
· vdBJ Communicatie met name voor thuiszorgmagazine Thuis
· Justitie Magazine, extern magazine v/h Ministerie van Justitie
. Vox Justitiae, personeelsmagazine Ministerie van Justitie
· Monitor (relatiemagazine v/h Erasmus Medisch Centrum Rotterdam)
· TKMST Magazine, TKMST Gids, TKMST Mbo (Aromedia, studiekeuze scholieren)
· Leesgoed (vakblad over kinderliteratuur voor docenten en bibliothecarissen)
· Pauze Magazine (jongerenmagazine 13-18 jr.)
· Vrouwonline (VNU): www.tijdvoorjezelf.nl en www.genietvanjetijd.nl
En ze schreef een kinderboek. Zie ook elders op dit log.
Een en ander in loondienst, op freelance basis, vast of eenmalig, als redacteur of als eindredacteur, een tijdje terug of in het heden.*
* Nieuwsgierig naar Manja's uitgebreide cv dat hierover uitsluitsel geeft?
Mail naar: mgruson@hotmail.com
Zij schreef sinds zij in 1997 de hogeschool uitholde (met in haar handen het felbegeerde papiertje Tijdschriftjournalistiek) voor:
·Nursing, tijdschrift voor verpleegkundigen (Elsevier gezondheidszorg)
·TvV, tijdschrift voor verzorgenden (Elsevier gezondheidszorg)
· Etos Mamma & Babygids ’05
. Tijdschrift Depressie GGZ Buitenamstel
. Wij jonge ouders
· Ouders van Nu
· Psychologie (Weekbladpers)
· whY (kleine zusje van Psychologie voor meiden van 15-19 jr. Weekbladpers)
· vdBJ Communicatie met name voor thuiszorgmagazine Thuis
· Justitie Magazine, extern magazine v/h Ministerie van Justitie
. Vox Justitiae, personeelsmagazine Ministerie van Justitie
· Monitor (relatiemagazine v/h Erasmus Medisch Centrum Rotterdam)
· TKMST Magazine, TKMST Gids, TKMST Mbo (Aromedia, studiekeuze scholieren)
· Leesgoed (vakblad over kinderliteratuur voor docenten en bibliothecarissen)
· Pauze Magazine (jongerenmagazine 13-18 jr.)
· Vrouwonline (VNU): www.tijdvoorjezelf.nl en www.genietvanjetijd.nl
En ze schreef een kinderboek. Zie ook elders op dit log.
Een en ander in loondienst, op freelance basis, vast of eenmalig, als redacteur of als eindredacteur, een tijdje terug of in het heden.*
* Nieuwsgierig naar Manja's uitgebreide cv dat hierover uitsluitsel geeft?
Mail naar: mgruson@hotmail.com
16 maart 2005
Toch nog even iets dat ik eruit moet jubelen op mijn verlaten log...
WIJ HEBBEN EEN OPPAS GEVONDEN!!!!!!!
Niet het soort nieuws dat je wereldkundig maakt zegt u? Echt wel als je al bijna twee jaar niet met je lief naar de bioscoop of uit eten bent geweest! (op zich is het ook wel weer leuk om te ontdekken dat je de liefde in de lucht kan houden zonder filmpjes en hapjes buiten de deur, maarreh... het kan altijd leuker)
En het mooiste komt nog: het is de stagiaire van Ole's creche! Een ontzettend lieve meid die Ole dus al kent sinds hij in september 2004 op de creche zit (alweer meer dan een half jaar). Ik durfde haar niet te vragen dus omcirkelde ik de vraag met een omslachtig verhaal dat ongeveer zo ging: "zeg C, wat ik jou wilde vragen, ken jij misschien mensen, vriendinnen ofzo, of van school, of familie misschien, of heeeeel misschien jijzelf, die wel eens oppassen?" "Vraag je het aan mij of wil je iemand anders?" vroeg ze heel direct en blosjes op mijn wangen veroorzakend. "Ik heb namelijk zelf twee oppasadresjes waarvan er een wat minder frequent is geworden." "Oh nou, als dat zou kunnen, ja, natuurlijk, we willen liefst jou zelf als oppas, kan dat? Al is het maar eens per maand, eens per twee weken misschien?"
En de deal was beklonken.
Nu maar hopen dat ze niet te snel afstudeert en aan het werk gaat.... ik heb geen idee hoe oud ze is...
nou dag maar weer en tot over heel lang of heel kort...
WIJ HEBBEN EEN OPPAS GEVONDEN!!!!!!!
Niet het soort nieuws dat je wereldkundig maakt zegt u? Echt wel als je al bijna twee jaar niet met je lief naar de bioscoop of uit eten bent geweest! (op zich is het ook wel weer leuk om te ontdekken dat je de liefde in de lucht kan houden zonder filmpjes en hapjes buiten de deur, maarreh... het kan altijd leuker)
En het mooiste komt nog: het is de stagiaire van Ole's creche! Een ontzettend lieve meid die Ole dus al kent sinds hij in september 2004 op de creche zit (alweer meer dan een half jaar). Ik durfde haar niet te vragen dus omcirkelde ik de vraag met een omslachtig verhaal dat ongeveer zo ging: "zeg C, wat ik jou wilde vragen, ken jij misschien mensen, vriendinnen ofzo, of van school, of familie misschien, of heeeeel misschien jijzelf, die wel eens oppassen?" "Vraag je het aan mij of wil je iemand anders?" vroeg ze heel direct en blosjes op mijn wangen veroorzakend. "Ik heb namelijk zelf twee oppasadresjes waarvan er een wat minder frequent is geworden." "Oh nou, als dat zou kunnen, ja, natuurlijk, we willen liefst jou zelf als oppas, kan dat? Al is het maar eens per maand, eens per twee weken misschien?"
En de deal was beklonken.
Nu maar hopen dat ze niet te snel afstudeert en aan het werk gaat.... ik heb geen idee hoe oud ze is...
nou dag maar weer en tot over heel lang of heel kort...
17 februari 2005
Voor de nieuwsgierigen: inmiddels heeft Miriam achterhaald welk scenario zich normaliter bij Gilgamesj afspeelt. Iedereen antwoordt 'jij' tegen Gilgamesj wanneer deze vraagt wie de knapste is. Waarop Gilgamesj uitgebreid aan het kussen slaat met de antwoordgeefster en naar het schijnt nog verschillende andere dames op de eerste rij (dat heeft Fedja in onze voorstelling van de weeromstuit ook niet meer gedaan, andere dames kussen). Volgens Miriam heb ik daarom niet alleen mijzelf maar ook haar ernstig tekort gedaan. Haha.
Joop vertelde me van een soortgelijke ervaring. Hij werd ooit onverwachts gebeld door Paul Haenen en bleek ongevraagd live en rechtstreeks in de uitzending. Haenen vroeg hem naar een grappige anekdote van een vriendin van Joop, en Joop zei, overvallen door het belletje en de vraag, dat hij de vriendin helemaal niet kende. Terwijl hij gelijk wist waar het over ging! Later vroeg hij zich vertwijfeld af wat hem bezield had.
Ik weet wel wat mij bezielde. In een flits gingen een aantal dingen door mij heen: 1: 'straks trekt hij me de toneelvloer op en moet ik iets achterlijks doen', 2: 'ik stink uit mijn mond want ik heb buikgriep en heb zojuist Thais gegeten met veel knoflook', 3: 'jij bent de slechterik in dit verhaal, naar Enkidu gaat mijn symphatie uit' en, last but not least, had ik zoiets van 'mooi niet dat ik me voor jouw zelfgenoegzame karretje laat spannen' en nadat hij zich van mij afkeerde om Enkidu erbij te roepen, dacht ik voldaan: 'zo, dat je maar niet denkt dat je met deze overrompelingstactiek en je looks iedere eerste de beste dame op de eerste rij kan bespelen'.
Geweldig klinkt dat allemaal he? Ik weet altijd zo goed indruk te maken op mezelf met mijn schrijfsels...
Joop vertelde me van een soortgelijke ervaring. Hij werd ooit onverwachts gebeld door Paul Haenen en bleek ongevraagd live en rechtstreeks in de uitzending. Haenen vroeg hem naar een grappige anekdote van een vriendin van Joop, en Joop zei, overvallen door het belletje en de vraag, dat hij de vriendin helemaal niet kende. Terwijl hij gelijk wist waar het over ging! Later vroeg hij zich vertwijfeld af wat hem bezield had.
Ik weet wel wat mij bezielde. In een flits gingen een aantal dingen door mij heen: 1: 'straks trekt hij me de toneelvloer op en moet ik iets achterlijks doen', 2: 'ik stink uit mijn mond want ik heb buikgriep en heb zojuist Thais gegeten met veel knoflook', 3: 'jij bent de slechterik in dit verhaal, naar Enkidu gaat mijn symphatie uit' en, last but not least, had ik zoiets van 'mooi niet dat ik me voor jouw zelfgenoegzame karretje laat spannen' en nadat hij zich van mij afkeerde om Enkidu erbij te roepen, dacht ik voldaan: 'zo, dat je maar niet denkt dat je met deze overrompelingstactiek en je looks iedere eerste de beste dame op de eerste rij kan bespelen'.
Geweldig klinkt dat allemaal he? Ik weet altijd zo goed indruk te maken op mezelf met mijn schrijfsels...
14 februari 2005
Nou vooruit. Dit moet ik toch echt even kwijt. Afgelopen vrijdag met Miriam K naar de theatervoorstelling Gilgamesj van de Theatercompagnie orv Theu Boermans geweest. Wij waren op tijd en zagen kans op de voorste rij plaats te nemen. Het decor maakte indruk : een vloer bezaaid met echte grasmatten, zand, stenen. Het rook er naar nat gras en mest. 'ALs ze maar geen rare dingen met het publiek gaan doen', zei Miriam nog angstvallig. 'Nee joh, kan ik me niet voorstellen', antwoordde ik geloof ik. Halverwege het stuk (dat 3,5 uur duurde) echter, togen Gilgamesj en boezemvriend Enkidu naar de stad om daar hun vermeende onoverwinnelijkheid te vieren (ze hadden Chumbaba en de hemelse stier gedood). Plots kijkt Fedja van Huet (jawel, die mooie jongen), oftewel Gilgamesj, mij strak in de ogen. Geschrokken laat ik mijn blik de zaal in fladderen maar hij houdt niet op met staren en loopt nu ook nog op mij af dus moet ik - niet laf zijn Manja - wel terugkijken. Nu staat hij voor mij, legt zijn handen zwaar op mijn schouders en brengt zijn gezicht vlak voor het mijne (het begint op een bouquetreeksfragment te lijken, ik weet het) 'Eerlijk zeggen', zegt hij tegen me, 'wie van ons twee is de knapste?'. Mijn hart klopte in mijn keel en mijn hersenen wisten niet meer dat ze hersenen waren. 'Nu zeggen', zei hij geloof ik nog een keer. En wat doe ik? Ja, het is echt niet te geloven hoe stom een mens kan reageren in paniek. Ik grijns schaapachtig naar hem en wijs dan naar rechts, waar Enkidu staat. Nu moet ik u even invullen. Enkidu is door de goden gemaakt uit klei. Hij is half mens, half dier. Waar ze hem vandaan hebben weet ik niet maar deze Belgische acteur is Enkidu. Laag voorhoofd, gedrongen postuur, veel te veel borsthaar, forse baard. Kortom; caveman in optima forma. Overigens acteert deze Stefaan Degand bijzonder sterk. Beter dan Huet zou ik haast durven zeggen. De indrukwekkendste scenes van het hele stuk waren wat mij betreft dan ook die waarin hij, Stefaan/Enkidu, doodsangsten uitstaat voor de ingang van het cederbos van Chumbaba (het hele grotesk spectaculaire - wat ons betreft veel te grotesk en spectaculaire - decor was overbodig bij de beeldende vertelkracht van Degand) en de scene waarin hij woedend, machteloos, verbitterd fulmineert over zijn oneerlijke door de goden beschikte dood. Die laatste scene roerde me tot tranen toe.
Maar terug naar onze scene. 'Enkidu!' roept Fedja, pardon, Gilgamesj, waarna hij volgens Miriam iets mompelde als 'deze keuze heeft nog nooit iemand gemaakt', 'Enkidu, deze vrouw wil jou!'. En daar komt het mensbeest, grommend en kwijlend aangerend, onder het zand en de modder van een voorgaande vechtscene. Mijn god, denk ik heel even, maar dan - oh opluchting - zie ik dat Enkidu niet weet dat het om mij gaat. Hij bespringt..... Miriam! HAHAHAHAHAHA. Nu ja, zo hard durfde ik niet te lachen, wie weet zou hij zijn fout inzien. Hij likte Miriam af, het was gewoon smerig. 'Je toetert in mijn oor' hoorde ik haar piepen. Toen hij klaar was hing haar prachtige zwarte, keurig opgestoken haar verwilderd in slierten om haar hoofd. Haar kleren vol zand en modder.
ajaj
enfin
nu ben ik erg benieuwd welk scenario zich had ontrold als ik wel voor Gilgamesj (Fedja) had gekozen. Miriams collega heeft ook een voorstelling bezocht, zij kan het ons vertellen. Het zal een hele opluchting zijn te weten dat Gilgamesj hoe dan ook Enkidu het klusje had laten klaren, hetgeen ik vermoed. Dan hoef ik niet langer spijt te hebben van mijn keuze......
Wie nog wil gaan, ga niet op de voorste rij zitten, want als je al bespaart blijft van ongewenste intimiteiten, onderga je sowieso een regen en stormbui tijdens de scene van de zondvloed. Je krijgt een handdoek toegeworpen maar nat blijf je. Zelden zo'n bombastisch decor met zoveel trucs meegemaakt bij een theatervoorstelling. Luiken in de vloer die openklappen. Een multifunctioneel glazen huis dat in en uit de grond komt en alle kanten op klapt. Ook dat de zes goden sprekend geprojecteerd werden op een gigantische wand was absoluut een mooie vondst, en dat er zo nu en dan tekst van het epos van achter uit de zaal over de vloer naar diezelfde wand rolt was ook overweldigend mooi, alsof je letterlijk overspoeld werd door het verhaal. Maar dat Gilgamesj en Enkidu dan ook tegen die wand opklimmen in hypermoderne klimtuigjes om bovenaan vervolgens computerschermen naar beneden te pletter gooien bij wijze van zegeviering over Chumbaba en de goden, was wel grappig maar vooral too much. En dat - jahoor, het blijft toch Nederlands toneel he - Fedja geheel uit de kleren gaat en dan een zilveren string (als metafoor voor de schub die de slang des kwaads achterlaat) over zijn hoofd trekt, was pijnlijk genant. Dat hij naakt moest snap ik wel; het was het dieptepunt in zijn levensgeschiedenis, het finale besef dat zijn dood niet te vermijden viel, het eeuwige leven niet te kopen, en, uiteindelijk, de onderwerping aan het lot, de acceptatie. Gilgamesj is van hard en meedogenloos, naar gebroken en zacht gegaan. Zijn naaktheid verbeeld zijn onschuld, kwetsbaarheid, kinderlijkheid. Er was dan ook niets erotisch aan. Ik moest aan het ontroerende blote lijfje van Ole denken. Om die onderbroekgrap lachte niemand, hopelijk halen ze die eruit bij de volgende voorstellingen.
Knap blijft het, om zo'n gigantisch epos in zo'n kort tijdsbestek redelijk beeldend over te brengen. De onvermijdelijke vertelde scenes bleven lang en soms niet te volgen, maar ik zou niet weten hoe dat beter op te lossen en te vertalen naar toneel.
De goden waren hilarisch. En Bracha van Doesburg acteerde ook ijzersterk. Naar om te zien was dat Fedja van Huet een dik rood ontstoken oog leek te hebben tegen het einde van het stuk (hij schijnt eerder al een ontstoken enkel opgelopen te hebben bij een voorstelling) en er waren wel meer spelers met verwondingen, pleisters etc. Fysiek toneel..
Ik heb ontzettend veel bewondering voor die gasten. Dat ze dat durven; zich zo (letterlijk) bloot geven en kwetsbaar tonen aan een zaal vol onbekenden. En zoals Miriam het zei: 'ik blijf het bijzonder vinden dat die mensen speciaal voor jou een voorstelling geven'. En zo is het. Lof, lof, lof.
Maar terug naar onze scene. 'Enkidu!' roept Fedja, pardon, Gilgamesj, waarna hij volgens Miriam iets mompelde als 'deze keuze heeft nog nooit iemand gemaakt', 'Enkidu, deze vrouw wil jou!'. En daar komt het mensbeest, grommend en kwijlend aangerend, onder het zand en de modder van een voorgaande vechtscene. Mijn god, denk ik heel even, maar dan - oh opluchting - zie ik dat Enkidu niet weet dat het om mij gaat. Hij bespringt..... Miriam! HAHAHAHAHAHA. Nu ja, zo hard durfde ik niet te lachen, wie weet zou hij zijn fout inzien. Hij likte Miriam af, het was gewoon smerig. 'Je toetert in mijn oor' hoorde ik haar piepen. Toen hij klaar was hing haar prachtige zwarte, keurig opgestoken haar verwilderd in slierten om haar hoofd. Haar kleren vol zand en modder.
ajaj
enfin
nu ben ik erg benieuwd welk scenario zich had ontrold als ik wel voor Gilgamesj (Fedja) had gekozen. Miriams collega heeft ook een voorstelling bezocht, zij kan het ons vertellen. Het zal een hele opluchting zijn te weten dat Gilgamesj hoe dan ook Enkidu het klusje had laten klaren, hetgeen ik vermoed. Dan hoef ik niet langer spijt te hebben van mijn keuze......
Wie nog wil gaan, ga niet op de voorste rij zitten, want als je al bespaart blijft van ongewenste intimiteiten, onderga je sowieso een regen en stormbui tijdens de scene van de zondvloed. Je krijgt een handdoek toegeworpen maar nat blijf je. Zelden zo'n bombastisch decor met zoveel trucs meegemaakt bij een theatervoorstelling. Luiken in de vloer die openklappen. Een multifunctioneel glazen huis dat in en uit de grond komt en alle kanten op klapt. Ook dat de zes goden sprekend geprojecteerd werden op een gigantische wand was absoluut een mooie vondst, en dat er zo nu en dan tekst van het epos van achter uit de zaal over de vloer naar diezelfde wand rolt was ook overweldigend mooi, alsof je letterlijk overspoeld werd door het verhaal. Maar dat Gilgamesj en Enkidu dan ook tegen die wand opklimmen in hypermoderne klimtuigjes om bovenaan vervolgens computerschermen naar beneden te pletter gooien bij wijze van zegeviering over Chumbaba en de goden, was wel grappig maar vooral too much. En dat - jahoor, het blijft toch Nederlands toneel he - Fedja geheel uit de kleren gaat en dan een zilveren string (als metafoor voor de schub die de slang des kwaads achterlaat) over zijn hoofd trekt, was pijnlijk genant. Dat hij naakt moest snap ik wel; het was het dieptepunt in zijn levensgeschiedenis, het finale besef dat zijn dood niet te vermijden viel, het eeuwige leven niet te kopen, en, uiteindelijk, de onderwerping aan het lot, de acceptatie. Gilgamesj is van hard en meedogenloos, naar gebroken en zacht gegaan. Zijn naaktheid verbeeld zijn onschuld, kwetsbaarheid, kinderlijkheid. Er was dan ook niets erotisch aan. Ik moest aan het ontroerende blote lijfje van Ole denken. Om die onderbroekgrap lachte niemand, hopelijk halen ze die eruit bij de volgende voorstellingen.
Knap blijft het, om zo'n gigantisch epos in zo'n kort tijdsbestek redelijk beeldend over te brengen. De onvermijdelijke vertelde scenes bleven lang en soms niet te volgen, maar ik zou niet weten hoe dat beter op te lossen en te vertalen naar toneel.
De goden waren hilarisch. En Bracha van Doesburg acteerde ook ijzersterk. Naar om te zien was dat Fedja van Huet een dik rood ontstoken oog leek te hebben tegen het einde van het stuk (hij schijnt eerder al een ontstoken enkel opgelopen te hebben bij een voorstelling) en er waren wel meer spelers met verwondingen, pleisters etc. Fysiek toneel..
Ik heb ontzettend veel bewondering voor die gasten. Dat ze dat durven; zich zo (letterlijk) bloot geven en kwetsbaar tonen aan een zaal vol onbekenden. En zoals Miriam het zei: 'ik blijf het bijzonder vinden dat die mensen speciaal voor jou een voorstelling geven'. En zo is het. Lof, lof, lof.
29 januari 2005
Ik geloof dat ik er voorlopig even mee stop, met dat bloggeren. Geen zin, geen tijd. ALs ik mijn blogverslagen teruglees (uitgeprint in multomappen, gelardeerd met foto's van Ole uit de bijbehorende tijd, leuk voor later), verbaas ik me erover hoeveel ik schreef. In het begin bijna dagelijks. Zoals dat hoort op een weblog, vind ik ook eigenlijk. Maarja, toen werkte ik nog niet en zat ik hele dagen thuis te moederen. Ik kan me daar niets meer bij voorstellen. Nu ben ik blij dat ik maandag, woensdag en vrijdag kan werken en de dagen met Ole thuis niet aaneengesloten zijn.
Het freelancen loopt beter dan ik had verwacht, ik blijf gebeld worden door opdrachtgevers. Dat klinkt misschien pocherig maar zo is het niet bedoeld. Ik dacht dat het moeilijk was om klussen te vinden en heb ook de eeuwige angst door de mand te vallen als slecht journalist... vandaar mijn verbaasde trots. Op dit moment ligt mijn eerste artikel in Psychologie te lezen in de winkels, gaat dat zien, ben er trots op! (Psychologie februari, kop Hoe vertellen we het de kinderen?)
Nooit gedacht dat dat freelancen zo lekker is. Ik ben niet meer op zoek naar een vaste baan, dit is ideaal. Je eigen tijd indelen, kunnen kiezen en weigeren, zelf beslissen wanneer je vakantie neemt, zonder rare blikken van baas of collega's de computer uit kunnen zetten om Ole eerder van de creche te halen, en desnoods 's avonds afmaken waar ik mee bezig was. Beter kan eigenlijk niet met een kind. Zolang ik maar in de gaten hou dat ik niet te veel werk aanneem en goed blijf plannen hoe veel tijd ik nodig heb.
Enfin. Het gaat allemaal prima.
Misschien tot laters..
Het freelancen loopt beter dan ik had verwacht, ik blijf gebeld worden door opdrachtgevers. Dat klinkt misschien pocherig maar zo is het niet bedoeld. Ik dacht dat het moeilijk was om klussen te vinden en heb ook de eeuwige angst door de mand te vallen als slecht journalist... vandaar mijn verbaasde trots. Op dit moment ligt mijn eerste artikel in Psychologie te lezen in de winkels, gaat dat zien, ben er trots op! (Psychologie februari, kop Hoe vertellen we het de kinderen?)
Nooit gedacht dat dat freelancen zo lekker is. Ik ben niet meer op zoek naar een vaste baan, dit is ideaal. Je eigen tijd indelen, kunnen kiezen en weigeren, zelf beslissen wanneer je vakantie neemt, zonder rare blikken van baas of collega's de computer uit kunnen zetten om Ole eerder van de creche te halen, en desnoods 's avonds afmaken waar ik mee bezig was. Beter kan eigenlijk niet met een kind. Zolang ik maar in de gaten hou dat ik niet te veel werk aanneem en goed blijf plannen hoe veel tijd ik nodig heb.
Enfin. Het gaat allemaal prima.
Misschien tot laters..
10 januari 2005
Ole's poep is schoon! Ik wist het wel: zoals mijn poep naar roosjes ruikt, zo kan de poep van het mooiste mannetje ter wereld onmogelijk vies zijn. Enfin, geen bacterien en geen parasieten aldus het lab. Het mannetje was dan ook al snel na het doktersbezoek de oude. Sterker nog: hij lijkt nu een inhaalslag te maken wat eten betreft. Even twijfelde ik of er misschien een lintwurm in zijn darmpjes huisde. Ongelooflijk: 's ochtends drie bruine boterhammen, liefst gevolgd door twee mandarijnen (die hij zelf pelt sinds kort!), om daarna nog even te bedelen om een stuk worst en niet veel later te vragen naar koek en dan gerust twee plakken ontbijtkoek weg te werken. Verder gaat er op de dag nog makkelijk in: nog meer boterhammen, banaan, kiwi, fruitkoeken (liefst 2 achter elkaar) en een yoghurtje. En ook nog altijd twee flessen melk van 240 ml ieder, mind you! Avondeten is nog altijd geen favoriete maaltijd voor de kleine man. Gister heeft hij zich alleen te goed gedaan aan de kroepoek en de spekkoek van de Indonesier waar wij eten hadden afgehaald. Maar gezien de rest van zijn consumptiepatroon maak ik me geen zorgen meer.
Mijn verjaardag was helemaal goed. Bijna iedereen kwam, ook Nettie & Hans en Kristel & Sjaak die aanvankelijk allemaal niet konden. We hadden een tafel vol high tea scones, soesjes, sandwiches en thee en ik kreeg van iedereen boeken, zalig, zalig, zalig. (ik had een lange verlanglijst met boeken, die Michiel voor mij rondgebazuind heeft).
Op de dag zelf met Michiel uit eten geweest bij La Valade op de Ringdijk: een sfeervol huiskamerrestaurantje met vaste vijf gangen menu's, waar je altijd moet reserveren. Was heerlijk, weer even met z'n tweeen eruit, ontzettend gelachen, veel bijgepraat en asociaal veel gegeten.
En vandaag weer aan de slag. Moet een aantal klussen voor Joop doen, heb eind deze week een deadline voor TKMST Mbo-magazine en eind volgende week voor whY (groot artikel over te gek onderwerp waarover later meer). Dat wordt dus weer even buffelen de komende twee weken. Maar ik denk steeds aan mijn nieuwe boeken waarmee ik 's avonds vroeg in bed kruip, en aan ons weekendje weg, over twee weken.
doei!
Mijn verjaardag was helemaal goed. Bijna iedereen kwam, ook Nettie & Hans en Kristel & Sjaak die aanvankelijk allemaal niet konden. We hadden een tafel vol high tea scones, soesjes, sandwiches en thee en ik kreeg van iedereen boeken, zalig, zalig, zalig. (ik had een lange verlanglijst met boeken, die Michiel voor mij rondgebazuind heeft).
Op de dag zelf met Michiel uit eten geweest bij La Valade op de Ringdijk: een sfeervol huiskamerrestaurantje met vaste vijf gangen menu's, waar je altijd moet reserveren. Was heerlijk, weer even met z'n tweeen eruit, ontzettend gelachen, veel bijgepraat en asociaal veel gegeten.
En vandaag weer aan de slag. Moet een aantal klussen voor Joop doen, heb eind deze week een deadline voor TKMST Mbo-magazine en eind volgende week voor whY (groot artikel over te gek onderwerp waarover later meer). Dat wordt dus weer even buffelen de komende twee weken. Maar ik denk steeds aan mijn nieuwe boeken waarmee ik 's avonds vroeg in bed kruip, en aan ons weekendje weg, over twee weken.
doei!
03 januari 2005
De hele ochtend met een tupperwarebakje vol poep van Ole rondgereden. Het menneke heeft nu ruim een week lang diarree en de afgelopen vier nachten heeft hij ook overgegeven in zijn bedje. Onze huisarts vond dat het nu wel tijd werd voor een kweekje in het laboratorium. Tien dagen is wel erg lang voor een buikgriepje. Op het formulier voor het lab las ik dat ze op zoek moeten naar parasieten of wormeneitjes. Uuuurgghh!!! Hoewel de kleine grote man geen koorts heeft en al die tijd redelijk levendig was, is hij sinds gister toch wat timide, hangerig en moe. Ik hoop maar dat er niks ernstigs is. We maken ons eigenlijk best al een tijdje zorgen. Michiel en ik lopen al dagen panisch schoon te maken en om de minuut onze handen te wassen. Stel je voor dat wij zo vies zijn dat Ole daar ziek van is geworden...
Zelf heb ik ook al een paar dagen last van buikloop maar Michiel heeft nergens last van. Nouja. Creche afgebeld, interviewafspraak in R'dam afgezegd en vanochtend van garage naar huisarts via de bakker naar de apotheker en vervolgens naar het laboratorium hier in oost. Het manneke hield zich kranig terwijl hij, sip en moe, auto in, auto uit gesleept werd door mij.
Naar de garage moesten we omdat we tijdens ons Groningenavontuur de achteruitkijkspiegel gesloopt hebben. Het prachtige rolluikbureau paste ternauwernood in de achterbak, maar daartoe moesten de stoelen zo ongeveer tegen de voorruit geschoven worden, waardoor ik met mijn knieen naast het stuur reed en Michiel de hele twee uur durende terugreis (plus file) met zijn wang tegen de voorruit geplakt zat en bij het binnenstappen met zijn hoofd het spiegeltje eraf kopte. Nu zagen we toch al niets door het bureau dus dat maakte weinig verschil.
Maar het is me een mooi bureau! Ojoj. Allemaal vakjes, laatjes en kastjes, ik zit er iedere avond verguld aan te schrijven, met het knusse schrijf-en-knutselgevoel van vroeger.
Groningen zelf kon me weinig bekoren, maar dat kan aan het slechte weer gelegen hebben. Het Groninger museum daarentegen was waanzinnig mooi en inspirerend. Niet alleen de architectuur van het gebouw zelf, maar ook het tentoongestelde. Geniale vondst vind ik de wijze waarop ze hun vaste collectie tonen: oude en nieuwe kunst is zodanig gemixt dat daardoor verrassende combi's en nieuwe verhalen ontstaan. Een moderne rooie jurk (volgens mij van Viktor en Rolf) in een cirkel van ouwe aardewerken potten. Een portrettengalerij met aan de ene muur moderne fotografieportretten en daartegenover 17e eeuwse geschilderde portretten. Je blijft kijken naar de verschillen en de overeenkomsten tussen die historische en moderne gezichten en als je een rooie baljurk tussen ouwe opgegraven potten ziet, slaat je fantasie ook gelijk op hol. Bij mij in ieder geval. Super!
Enfin. Ik moet wat werken.
tjuus
Nee, wacht. Ik moet nog vertellen dat Ole nu dan echt in zinnetjes van twee woorden begint te praten. Hij zegt 'mamma pakken' als hij in zijn kinderstoel zit en speelgoed op de grond laat vallen, dat ik dan dus moet oprapen. Hij zegt 'Nijn bij' als hij zijn konijn tegen zich aandrukt wanneer hij 's avonds bij me op schoot zit
en we een boekje lezen. Hij zegt 'draaien open' als hij een nieuwe tube van het een of ander in de badkamer ontdekt. 'Kijken' zegt hij ook als hij iets wil zien. En hij zegt 'doe je?' als hij wil weten wat je doet. Gister stapte hij de wc in waar ik de was stond te sorteren en riep 'helpen!', want hij wilde me helpen de was in de trommel te stoppen. Verder hou ik het bijna niet bij hoeveel woorden hij dagelijks ineens roept. 'Buiten', 'bouwe' (Bob de bouwer), 'Iesje, ben je?' (Miesje, waar ben je?), 'eten' (als hij dit roept wil hij dringend en direct iets eten), 'douchen', 'pappa douchen' 'Bir' (Beer), 'sokken', 'uil'(die heeft hij voor het eerst gezien in een nieuw boekje van oma dat hij nu iedere avond weer wil lezen. Wonderlijk toch, dat automatische taalleervermogen.
Zelf heb ik ook al een paar dagen last van buikloop maar Michiel heeft nergens last van. Nouja. Creche afgebeld, interviewafspraak in R'dam afgezegd en vanochtend van garage naar huisarts via de bakker naar de apotheker en vervolgens naar het laboratorium hier in oost. Het manneke hield zich kranig terwijl hij, sip en moe, auto in, auto uit gesleept werd door mij.
Naar de garage moesten we omdat we tijdens ons Groningenavontuur de achteruitkijkspiegel gesloopt hebben. Het prachtige rolluikbureau paste ternauwernood in de achterbak, maar daartoe moesten de stoelen zo ongeveer tegen de voorruit geschoven worden, waardoor ik met mijn knieen naast het stuur reed en Michiel de hele twee uur durende terugreis (plus file) met zijn wang tegen de voorruit geplakt zat en bij het binnenstappen met zijn hoofd het spiegeltje eraf kopte. Nu zagen we toch al niets door het bureau dus dat maakte weinig verschil.
Maar het is me een mooi bureau! Ojoj. Allemaal vakjes, laatjes en kastjes, ik zit er iedere avond verguld aan te schrijven, met het knusse schrijf-en-knutselgevoel van vroeger.
Groningen zelf kon me weinig bekoren, maar dat kan aan het slechte weer gelegen hebben. Het Groninger museum daarentegen was waanzinnig mooi en inspirerend. Niet alleen de architectuur van het gebouw zelf, maar ook het tentoongestelde. Geniale vondst vind ik de wijze waarop ze hun vaste collectie tonen: oude en nieuwe kunst is zodanig gemixt dat daardoor verrassende combi's en nieuwe verhalen ontstaan. Een moderne rooie jurk (volgens mij van Viktor en Rolf) in een cirkel van ouwe aardewerken potten. Een portrettengalerij met aan de ene muur moderne fotografieportretten en daartegenover 17e eeuwse geschilderde portretten. Je blijft kijken naar de verschillen en de overeenkomsten tussen die historische en moderne gezichten en als je een rooie baljurk tussen ouwe opgegraven potten ziet, slaat je fantasie ook gelijk op hol. Bij mij in ieder geval. Super!
Enfin. Ik moet wat werken.
tjuus
Nee, wacht. Ik moet nog vertellen dat Ole nu dan echt in zinnetjes van twee woorden begint te praten. Hij zegt 'mamma pakken' als hij in zijn kinderstoel zit en speelgoed op de grond laat vallen, dat ik dan dus moet oprapen. Hij zegt 'Nijn bij' als hij zijn konijn tegen zich aandrukt wanneer hij 's avonds bij me op schoot zit
en we een boekje lezen. Hij zegt 'draaien open' als hij een nieuwe tube van het een of ander in de badkamer ontdekt. 'Kijken' zegt hij ook als hij iets wil zien. En hij zegt 'doe je?' als hij wil weten wat je doet. Gister stapte hij de wc in waar ik de was stond te sorteren en riep 'helpen!', want hij wilde me helpen de was in de trommel te stoppen. Verder hou ik het bijna niet bij hoeveel woorden hij dagelijks ineens roept. 'Buiten', 'bouwe' (Bob de bouwer), 'Iesje, ben je?' (Miesje, waar ben je?), 'eten' (als hij dit roept wil hij dringend en direct iets eten), 'douchen', 'pappa douchen' 'Bir' (Beer), 'sokken', 'uil'(die heeft hij voor het eerst gezien in een nieuw boekje van oma dat hij nu iedere avond weer wil lezen. Wonderlijk toch, dat automatische taalleervermogen.
29 december 2004
Er komen klachten binnen dat ik te lang niet gebloggerd heb, haha. Dat komt omdat wij hier met z'n drieen van een welverdiende ontspannende kerstvakantie genieten, die we echter zo volgeplempt hebben met activiteiten dat ik aan bloggeren niet toekom.
Eerste kerstdag was helemaal zo als het moet: met de opi en omi bij Rob en Nel op de boot, veel eten, veel cadeaus, veel gelachen. Ole pakte zonder dat we het door hadden om 11.00 uur 's ochtends zijn eerste cadeau uit; dat hadden Joost en Erika argeloos in de gang neergezet. De verrukte kreet 'Doosje'! hoorden we die dag nog vaak uit zijn mondje schallen. Hij pakte ook al onze cadeaus uit. 's Ochtends had hij Michiel geholpen met inpakken, waarbij vooral het stickertjes plakken zijn belangstelling had. 'Mooi!'riep hij daarbij steeds in bewondering om zijn eigen creativiteit. 'Wauw!' is ook zo'n uitroep van hem de laatste tijd. Dat zal hij wel op de creche opgepikt hebben. Wij hadden voor het manneke zijn eerste fietsje (met duwstang en laadbak) gekocht, via marktplaats voor weinig geld bij van een aardige mevrouw in Osdorp. Daar heeft hij al trots als een pauw op gereden. Sturen heeft hij nog niet helemaal onder controle en zijn voetjes laat hij over de grond slepen maar dat mag de pret niet drukken.
Tweede kerstdag lekker rustig thuis. Maandag - oh hel - weer de Ikea in, om eindelijk de bovenkastjes voor onze keuken aan te schaffen. Zijn we erg erg blij mee.
Gister heb ik lekker voor mezelf geshopt. En vandaag waren we met opa en oma Rob en Nel in Haarlem om een spiegel voor boven de eettafel uit te zoeken als zijnde hun cadeau voor mijn verjaardag. Het is nog niet gelukt, maar het is dan ook geen kleine aanschaf. Over de tafel hebben we ook maanden gedaan.
Morgenochtend vroeg gaat Ole naar opa en oma en rijden Michiel en ik naar Groningen. Om eindelijk die stad en het museum (van grote architectonische schoonheid naar het schijnt) aldaar eens te bewonderen, en om de mensen te bezoeken van wie wij een rolluikbureau willen kopen. Ook weer via marktplaats.
Als ik bovenstaande teruglees bekruipt me een licht beschaamd gevoel; wat een materialisme. Terwijl ondertussen aan de andere kant van de wereld tienduizenden mensen niets of niemand meer hebben door een gruwelijke zeebeving..
Snel geld storten...
Eerste kerstdag was helemaal zo als het moet: met de opi en omi bij Rob en Nel op de boot, veel eten, veel cadeaus, veel gelachen. Ole pakte zonder dat we het door hadden om 11.00 uur 's ochtends zijn eerste cadeau uit; dat hadden Joost en Erika argeloos in de gang neergezet. De verrukte kreet 'Doosje'! hoorden we die dag nog vaak uit zijn mondje schallen. Hij pakte ook al onze cadeaus uit. 's Ochtends had hij Michiel geholpen met inpakken, waarbij vooral het stickertjes plakken zijn belangstelling had. 'Mooi!'riep hij daarbij steeds in bewondering om zijn eigen creativiteit. 'Wauw!' is ook zo'n uitroep van hem de laatste tijd. Dat zal hij wel op de creche opgepikt hebben. Wij hadden voor het manneke zijn eerste fietsje (met duwstang en laadbak) gekocht, via marktplaats voor weinig geld bij van een aardige mevrouw in Osdorp. Daar heeft hij al trots als een pauw op gereden. Sturen heeft hij nog niet helemaal onder controle en zijn voetjes laat hij over de grond slepen maar dat mag de pret niet drukken.
Tweede kerstdag lekker rustig thuis. Maandag - oh hel - weer de Ikea in, om eindelijk de bovenkastjes voor onze keuken aan te schaffen. Zijn we erg erg blij mee.
Gister heb ik lekker voor mezelf geshopt. En vandaag waren we met opa en oma Rob en Nel in Haarlem om een spiegel voor boven de eettafel uit te zoeken als zijnde hun cadeau voor mijn verjaardag. Het is nog niet gelukt, maar het is dan ook geen kleine aanschaf. Over de tafel hebben we ook maanden gedaan.
Morgenochtend vroeg gaat Ole naar opa en oma en rijden Michiel en ik naar Groningen. Om eindelijk die stad en het museum (van grote architectonische schoonheid naar het schijnt) aldaar eens te bewonderen, en om de mensen te bezoeken van wie wij een rolluikbureau willen kopen. Ook weer via marktplaats.
Als ik bovenstaande teruglees bekruipt me een licht beschaamd gevoel; wat een materialisme. Terwijl ondertussen aan de andere kant van de wereld tienduizenden mensen niets of niemand meer hebben door een gruwelijke zeebeving..
Snel geld storten...
17 december 2004
Ole heeft woensdag voor het eerst op zijn kop gekregen van Mireille en dat heeft erin gehakt. Hij bleef maar babbelen in de slaapzaal waardoor hij de andere kindjes wakker hield en Mireille boos binnen was gekomen om te zeggen dat hij verdorie stil moest zijn en slapen. De rest van de dag zocht Ole steeds haar bevestiging en bleef zijn armpjes maar naar haar uitsteken, zo vertelde Mireille me toen ik de kleine grote man kwam ophalen. Arm ventje. Weet hij veel dat je niet mag praten als je in bed ligt, dat doet hij thuis zo vaak en dan wordt er nooit iemand boos! Ole is gek op Mireille, haar onbegrijpelijke afwijzing zal een hard gelag geweest zijn voor hem. Hij is sowieso in korte tijd genadeloos hard van zijn prinsentroontje geflikkerd, want er is een baby van 4 maanden op de groep gekomen en Mireille heeft niet zo veel aandacht meer voor Ole. Jaja, wie tot grote hoogten stijgt kan ver naar beneden vallen.... Natuurlijk is het goed dat hij leert dat niet altijd iedereen overal voor hem klaar staat - hoe minder teleurstellingen nu, des te harder de teleurstellingen later - maar mijn moederhart zegt 'au'. Opa Rob schijnt geroepen te hebben dat hij 'die trut van een juf' wel iets aan wilde doen. Haha.
De nacht na het slaapzaalmopperincident werd Ole drie keer heel zielig huilend wakker en wilde dan zowat in mij wegkruipen. 'sjit' zei hij klaaglijk, en wees op de schommelstoel waar hij met mij wilde zitten. Dan legde hij zijn hoofdje tegen mijn borst en liet zich zo kalm knuffelen om vervolgens gerustgesteld weer in zijn bedje te gaan liggen. De laatste keer dat hij wakker werd, om 6.00 uur, wilde hij pertinent niet meer terug in zijn bedje. Ineengekruld op mijn buik sliepen we samen nog tot 8.30. Ook de volgende dag, gister, was hij erg op mij gefocussed. Hij wilde niet slapen tussen de middag en was bijzonder knuffelig en kusserig. Daar heb ik natuurlijk graag aan toegegeven. 's Middags zijn we samen met Kristel naar de Intratuin gegaan om een kerstboom uit te zoeken. Dat ging wonderlijk goed, aangezien het menneke niet geslapen had en dat normaliter tot krijsdrama leidt. Ole liep monter in zijn eentje tussen de bakken met kerstversieringen door (mij wel goed in de gaten houdende, hij loopt nooit ver weg) en begreep dat hij 'alleen mocht kijken, niet pakken'. De keren dat zijn impulsen sterker waren en hij toch met een zak kerstballen aan kwam draven, gehoorzaamde hij direct nadat ik hem vriendelijk maar beslist vertelde: 'heel mooi, maar ga je dat nu even terug leggen?'
Ik vind het fantastisch om te zien hoe goed hij alles begrijpt en hoe goed hij luistert, zolang ik hem maar precies genoeg vrijheid geef om te doen wat hij leuk vindt. Het is een precair balansspel. Zodra ik de teugels te strak aanhaal gaat hij in de contramine, maar zolang ik ze precies genoeg laat vieren en hij zich begrepen voelt, doet hij braaf wat ik zeg en vraag. Dus: wel een kinderkarretje in de albert heijn, dat ik niet aan zal raken (zelluf doen zelluf doen) maar wel meekomen in mijn richting en netjes bij de kassa wachten zonder tegen benen op te botsen met de kar. Om dat moeilijke wachten op te leuken mag Ole de spullen op de band leggen en mijn bankpasje vasthouden. Zo gaat alles goed.
Het weggaan gaat ook goed sinds ik Ole heel duidelijk uitleg wat er gaat gebeuren. Als ik zonder iets te zeggen mijn schoenen pak en mijn jas aandoe raakt hij volkomen in paniek en gaat huilend aan mijn benen hangen. Als ik rustig zeg 'mamma gaat even weg met de auto. Jij blijft gezellig bij pappa. Ik kom heel snel weer terug', dan lijkt hij even te denken, knikt dan van 'ja' en gaat weer verder met spelen. Om een kus moet ik vervolgens haast bedelen en het zwaaien bij het raam is dan meer een obligaat gebeuren dan een paniekerig afscheid. Het is ook allemaal zo logisch. Iedereen wil toch weten waar ie aan toe is. En Ole snapt al zo veel. Zo lang hij maar weet dat ik terugkom is alles goed.
Ondertussen droom ik veel en heftig van Ole achter moeten laten of dat dierbaren iets overkomt waarbij ik mezelf verwijt dat ik beter op had moeten letten. Nadat ik vorige week met Kristel uit de film Finding Neverland kwam barstte ik midden op straat in haar armen in huilen uit. Het verhaal van een alleenstaande moeder van vier zoons die ziek wordt en sterft... pfff. Moeder zijn boort grote emoties aan..
Anyway. Ik ben weer eens aan het spijbelen, want ik zit op de boot en moet werken, want over een uur ga ik alweer lunchen met Miriam K, om 17.00 hebben we een kerstborrel op de creche en vanavond ga ik de kroeg ik met Jeannette.
dus, over en uit, werken kreng!
De nacht na het slaapzaalmopperincident werd Ole drie keer heel zielig huilend wakker en wilde dan zowat in mij wegkruipen. 'sjit' zei hij klaaglijk, en wees op de schommelstoel waar hij met mij wilde zitten. Dan legde hij zijn hoofdje tegen mijn borst en liet zich zo kalm knuffelen om vervolgens gerustgesteld weer in zijn bedje te gaan liggen. De laatste keer dat hij wakker werd, om 6.00 uur, wilde hij pertinent niet meer terug in zijn bedje. Ineengekruld op mijn buik sliepen we samen nog tot 8.30. Ook de volgende dag, gister, was hij erg op mij gefocussed. Hij wilde niet slapen tussen de middag en was bijzonder knuffelig en kusserig. Daar heb ik natuurlijk graag aan toegegeven. 's Middags zijn we samen met Kristel naar de Intratuin gegaan om een kerstboom uit te zoeken. Dat ging wonderlijk goed, aangezien het menneke niet geslapen had en dat normaliter tot krijsdrama leidt. Ole liep monter in zijn eentje tussen de bakken met kerstversieringen door (mij wel goed in de gaten houdende, hij loopt nooit ver weg) en begreep dat hij 'alleen mocht kijken, niet pakken'. De keren dat zijn impulsen sterker waren en hij toch met een zak kerstballen aan kwam draven, gehoorzaamde hij direct nadat ik hem vriendelijk maar beslist vertelde: 'heel mooi, maar ga je dat nu even terug leggen?'
Ik vind het fantastisch om te zien hoe goed hij alles begrijpt en hoe goed hij luistert, zolang ik hem maar precies genoeg vrijheid geef om te doen wat hij leuk vindt. Het is een precair balansspel. Zodra ik de teugels te strak aanhaal gaat hij in de contramine, maar zolang ik ze precies genoeg laat vieren en hij zich begrepen voelt, doet hij braaf wat ik zeg en vraag. Dus: wel een kinderkarretje in de albert heijn, dat ik niet aan zal raken (zelluf doen zelluf doen) maar wel meekomen in mijn richting en netjes bij de kassa wachten zonder tegen benen op te botsen met de kar. Om dat moeilijke wachten op te leuken mag Ole de spullen op de band leggen en mijn bankpasje vasthouden. Zo gaat alles goed.
Het weggaan gaat ook goed sinds ik Ole heel duidelijk uitleg wat er gaat gebeuren. Als ik zonder iets te zeggen mijn schoenen pak en mijn jas aandoe raakt hij volkomen in paniek en gaat huilend aan mijn benen hangen. Als ik rustig zeg 'mamma gaat even weg met de auto. Jij blijft gezellig bij pappa. Ik kom heel snel weer terug', dan lijkt hij even te denken, knikt dan van 'ja' en gaat weer verder met spelen. Om een kus moet ik vervolgens haast bedelen en het zwaaien bij het raam is dan meer een obligaat gebeuren dan een paniekerig afscheid. Het is ook allemaal zo logisch. Iedereen wil toch weten waar ie aan toe is. En Ole snapt al zo veel. Zo lang hij maar weet dat ik terugkom is alles goed.
Ondertussen droom ik veel en heftig van Ole achter moeten laten of dat dierbaren iets overkomt waarbij ik mezelf verwijt dat ik beter op had moeten letten. Nadat ik vorige week met Kristel uit de film Finding Neverland kwam barstte ik midden op straat in haar armen in huilen uit. Het verhaal van een alleenstaande moeder van vier zoons die ziek wordt en sterft... pfff. Moeder zijn boort grote emoties aan..
Anyway. Ik ben weer eens aan het spijbelen, want ik zit op de boot en moet werken, want over een uur ga ik alweer lunchen met Miriam K, om 17.00 hebben we een kerstborrel op de creche en vanavond ga ik de kroeg ik met Jeannette.
dus, over en uit, werken kreng!
