29 december 2004
Er komen klachten binnen dat ik te lang niet gebloggerd heb, haha. Dat komt omdat wij hier met z'n drieen van een welverdiende ontspannende kerstvakantie genieten, die we echter zo volgeplempt hebben met activiteiten dat ik aan bloggeren niet toekom.
Eerste kerstdag was helemaal zo als het moet: met de opi en omi bij Rob en Nel op de boot, veel eten, veel cadeaus, veel gelachen. Ole pakte zonder dat we het door hadden om 11.00 uur 's ochtends zijn eerste cadeau uit; dat hadden Joost en Erika argeloos in de gang neergezet. De verrukte kreet 'Doosje'! hoorden we die dag nog vaak uit zijn mondje schallen. Hij pakte ook al onze cadeaus uit. 's Ochtends had hij Michiel geholpen met inpakken, waarbij vooral het stickertjes plakken zijn belangstelling had. 'Mooi!'riep hij daarbij steeds in bewondering om zijn eigen creativiteit. 'Wauw!' is ook zo'n uitroep van hem de laatste tijd. Dat zal hij wel op de creche opgepikt hebben. Wij hadden voor het manneke zijn eerste fietsje (met duwstang en laadbak) gekocht, via marktplaats voor weinig geld bij van een aardige mevrouw in Osdorp. Daar heeft hij al trots als een pauw op gereden. Sturen heeft hij nog niet helemaal onder controle en zijn voetjes laat hij over de grond slepen maar dat mag de pret niet drukken.
Tweede kerstdag lekker rustig thuis. Maandag - oh hel - weer de Ikea in, om eindelijk de bovenkastjes voor onze keuken aan te schaffen. Zijn we erg erg blij mee.
Gister heb ik lekker voor mezelf geshopt. En vandaag waren we met opa en oma Rob en Nel in Haarlem om een spiegel voor boven de eettafel uit te zoeken als zijnde hun cadeau voor mijn verjaardag. Het is nog niet gelukt, maar het is dan ook geen kleine aanschaf. Over de tafel hebben we ook maanden gedaan.
Morgenochtend vroeg gaat Ole naar opa en oma en rijden Michiel en ik naar Groningen. Om eindelijk die stad en het museum (van grote architectonische schoonheid naar het schijnt) aldaar eens te bewonderen, en om de mensen te bezoeken van wie wij een rolluikbureau willen kopen. Ook weer via marktplaats.
Als ik bovenstaande teruglees bekruipt me een licht beschaamd gevoel; wat een materialisme. Terwijl ondertussen aan de andere kant van de wereld tienduizenden mensen niets of niemand meer hebben door een gruwelijke zeebeving..
Snel geld storten...
Eerste kerstdag was helemaal zo als het moet: met de opi en omi bij Rob en Nel op de boot, veel eten, veel cadeaus, veel gelachen. Ole pakte zonder dat we het door hadden om 11.00 uur 's ochtends zijn eerste cadeau uit; dat hadden Joost en Erika argeloos in de gang neergezet. De verrukte kreet 'Doosje'! hoorden we die dag nog vaak uit zijn mondje schallen. Hij pakte ook al onze cadeaus uit. 's Ochtends had hij Michiel geholpen met inpakken, waarbij vooral het stickertjes plakken zijn belangstelling had. 'Mooi!'riep hij daarbij steeds in bewondering om zijn eigen creativiteit. 'Wauw!' is ook zo'n uitroep van hem de laatste tijd. Dat zal hij wel op de creche opgepikt hebben. Wij hadden voor het manneke zijn eerste fietsje (met duwstang en laadbak) gekocht, via marktplaats voor weinig geld bij van een aardige mevrouw in Osdorp. Daar heeft hij al trots als een pauw op gereden. Sturen heeft hij nog niet helemaal onder controle en zijn voetjes laat hij over de grond slepen maar dat mag de pret niet drukken.
Tweede kerstdag lekker rustig thuis. Maandag - oh hel - weer de Ikea in, om eindelijk de bovenkastjes voor onze keuken aan te schaffen. Zijn we erg erg blij mee.
Gister heb ik lekker voor mezelf geshopt. En vandaag waren we met opa en oma Rob en Nel in Haarlem om een spiegel voor boven de eettafel uit te zoeken als zijnde hun cadeau voor mijn verjaardag. Het is nog niet gelukt, maar het is dan ook geen kleine aanschaf. Over de tafel hebben we ook maanden gedaan.
Morgenochtend vroeg gaat Ole naar opa en oma en rijden Michiel en ik naar Groningen. Om eindelijk die stad en het museum (van grote architectonische schoonheid naar het schijnt) aldaar eens te bewonderen, en om de mensen te bezoeken van wie wij een rolluikbureau willen kopen. Ook weer via marktplaats.
Als ik bovenstaande teruglees bekruipt me een licht beschaamd gevoel; wat een materialisme. Terwijl ondertussen aan de andere kant van de wereld tienduizenden mensen niets of niemand meer hebben door een gruwelijke zeebeving..
Snel geld storten...
