17 december 2004
Ole heeft woensdag voor het eerst op zijn kop gekregen van Mireille en dat heeft erin gehakt. Hij bleef maar babbelen in de slaapzaal waardoor hij de andere kindjes wakker hield en Mireille boos binnen was gekomen om te zeggen dat hij verdorie stil moest zijn en slapen. De rest van de dag zocht Ole steeds haar bevestiging en bleef zijn armpjes maar naar haar uitsteken, zo vertelde Mireille me toen ik de kleine grote man kwam ophalen. Arm ventje. Weet hij veel dat je niet mag praten als je in bed ligt, dat doet hij thuis zo vaak en dan wordt er nooit iemand boos! Ole is gek op Mireille, haar onbegrijpelijke afwijzing zal een hard gelag geweest zijn voor hem. Hij is sowieso in korte tijd genadeloos hard van zijn prinsentroontje geflikkerd, want er is een baby van 4 maanden op de groep gekomen en Mireille heeft niet zo veel aandacht meer voor Ole. Jaja, wie tot grote hoogten stijgt kan ver naar beneden vallen.... Natuurlijk is het goed dat hij leert dat niet altijd iedereen overal voor hem klaar staat - hoe minder teleurstellingen nu, des te harder de teleurstellingen later - maar mijn moederhart zegt 'au'. Opa Rob schijnt geroepen te hebben dat hij 'die trut van een juf' wel iets aan wilde doen. Haha.
De nacht na het slaapzaalmopperincident werd Ole drie keer heel zielig huilend wakker en wilde dan zowat in mij wegkruipen. 'sjit' zei hij klaaglijk, en wees op de schommelstoel waar hij met mij wilde zitten. Dan legde hij zijn hoofdje tegen mijn borst en liet zich zo kalm knuffelen om vervolgens gerustgesteld weer in zijn bedje te gaan liggen. De laatste keer dat hij wakker werd, om 6.00 uur, wilde hij pertinent niet meer terug in zijn bedje. Ineengekruld op mijn buik sliepen we samen nog tot 8.30. Ook de volgende dag, gister, was hij erg op mij gefocussed. Hij wilde niet slapen tussen de middag en was bijzonder knuffelig en kusserig. Daar heb ik natuurlijk graag aan toegegeven. 's Middags zijn we samen met Kristel naar de Intratuin gegaan om een kerstboom uit te zoeken. Dat ging wonderlijk goed, aangezien het menneke niet geslapen had en dat normaliter tot krijsdrama leidt. Ole liep monter in zijn eentje tussen de bakken met kerstversieringen door (mij wel goed in de gaten houdende, hij loopt nooit ver weg) en begreep dat hij 'alleen mocht kijken, niet pakken'. De keren dat zijn impulsen sterker waren en hij toch met een zak kerstballen aan kwam draven, gehoorzaamde hij direct nadat ik hem vriendelijk maar beslist vertelde: 'heel mooi, maar ga je dat nu even terug leggen?'
Ik vind het fantastisch om te zien hoe goed hij alles begrijpt en hoe goed hij luistert, zolang ik hem maar precies genoeg vrijheid geef om te doen wat hij leuk vindt. Het is een precair balansspel. Zodra ik de teugels te strak aanhaal gaat hij in de contramine, maar zolang ik ze precies genoeg laat vieren en hij zich begrepen voelt, doet hij braaf wat ik zeg en vraag. Dus: wel een kinderkarretje in de albert heijn, dat ik niet aan zal raken (zelluf doen zelluf doen) maar wel meekomen in mijn richting en netjes bij de kassa wachten zonder tegen benen op te botsen met de kar. Om dat moeilijke wachten op te leuken mag Ole de spullen op de band leggen en mijn bankpasje vasthouden. Zo gaat alles goed.
Het weggaan gaat ook goed sinds ik Ole heel duidelijk uitleg wat er gaat gebeuren. Als ik zonder iets te zeggen mijn schoenen pak en mijn jas aandoe raakt hij volkomen in paniek en gaat huilend aan mijn benen hangen. Als ik rustig zeg 'mamma gaat even weg met de auto. Jij blijft gezellig bij pappa. Ik kom heel snel weer terug', dan lijkt hij even te denken, knikt dan van 'ja' en gaat weer verder met spelen. Om een kus moet ik vervolgens haast bedelen en het zwaaien bij het raam is dan meer een obligaat gebeuren dan een paniekerig afscheid. Het is ook allemaal zo logisch. Iedereen wil toch weten waar ie aan toe is. En Ole snapt al zo veel. Zo lang hij maar weet dat ik terugkom is alles goed.
Ondertussen droom ik veel en heftig van Ole achter moeten laten of dat dierbaren iets overkomt waarbij ik mezelf verwijt dat ik beter op had moeten letten. Nadat ik vorige week met Kristel uit de film Finding Neverland kwam barstte ik midden op straat in haar armen in huilen uit. Het verhaal van een alleenstaande moeder van vier zoons die ziek wordt en sterft... pfff. Moeder zijn boort grote emoties aan..
Anyway. Ik ben weer eens aan het spijbelen, want ik zit op de boot en moet werken, want over een uur ga ik alweer lunchen met Miriam K, om 17.00 hebben we een kerstborrel op de creche en vanavond ga ik de kroeg ik met Jeannette.
dus, over en uit, werken kreng!
De nacht na het slaapzaalmopperincident werd Ole drie keer heel zielig huilend wakker en wilde dan zowat in mij wegkruipen. 'sjit' zei hij klaaglijk, en wees op de schommelstoel waar hij met mij wilde zitten. Dan legde hij zijn hoofdje tegen mijn borst en liet zich zo kalm knuffelen om vervolgens gerustgesteld weer in zijn bedje te gaan liggen. De laatste keer dat hij wakker werd, om 6.00 uur, wilde hij pertinent niet meer terug in zijn bedje. Ineengekruld op mijn buik sliepen we samen nog tot 8.30. Ook de volgende dag, gister, was hij erg op mij gefocussed. Hij wilde niet slapen tussen de middag en was bijzonder knuffelig en kusserig. Daar heb ik natuurlijk graag aan toegegeven. 's Middags zijn we samen met Kristel naar de Intratuin gegaan om een kerstboom uit te zoeken. Dat ging wonderlijk goed, aangezien het menneke niet geslapen had en dat normaliter tot krijsdrama leidt. Ole liep monter in zijn eentje tussen de bakken met kerstversieringen door (mij wel goed in de gaten houdende, hij loopt nooit ver weg) en begreep dat hij 'alleen mocht kijken, niet pakken'. De keren dat zijn impulsen sterker waren en hij toch met een zak kerstballen aan kwam draven, gehoorzaamde hij direct nadat ik hem vriendelijk maar beslist vertelde: 'heel mooi, maar ga je dat nu even terug leggen?'
Ik vind het fantastisch om te zien hoe goed hij alles begrijpt en hoe goed hij luistert, zolang ik hem maar precies genoeg vrijheid geef om te doen wat hij leuk vindt. Het is een precair balansspel. Zodra ik de teugels te strak aanhaal gaat hij in de contramine, maar zolang ik ze precies genoeg laat vieren en hij zich begrepen voelt, doet hij braaf wat ik zeg en vraag. Dus: wel een kinderkarretje in de albert heijn, dat ik niet aan zal raken (zelluf doen zelluf doen) maar wel meekomen in mijn richting en netjes bij de kassa wachten zonder tegen benen op te botsen met de kar. Om dat moeilijke wachten op te leuken mag Ole de spullen op de band leggen en mijn bankpasje vasthouden. Zo gaat alles goed.
Het weggaan gaat ook goed sinds ik Ole heel duidelijk uitleg wat er gaat gebeuren. Als ik zonder iets te zeggen mijn schoenen pak en mijn jas aandoe raakt hij volkomen in paniek en gaat huilend aan mijn benen hangen. Als ik rustig zeg 'mamma gaat even weg met de auto. Jij blijft gezellig bij pappa. Ik kom heel snel weer terug', dan lijkt hij even te denken, knikt dan van 'ja' en gaat weer verder met spelen. Om een kus moet ik vervolgens haast bedelen en het zwaaien bij het raam is dan meer een obligaat gebeuren dan een paniekerig afscheid. Het is ook allemaal zo logisch. Iedereen wil toch weten waar ie aan toe is. En Ole snapt al zo veel. Zo lang hij maar weet dat ik terugkom is alles goed.
Ondertussen droom ik veel en heftig van Ole achter moeten laten of dat dierbaren iets overkomt waarbij ik mezelf verwijt dat ik beter op had moeten letten. Nadat ik vorige week met Kristel uit de film Finding Neverland kwam barstte ik midden op straat in haar armen in huilen uit. Het verhaal van een alleenstaande moeder van vier zoons die ziek wordt en sterft... pfff. Moeder zijn boort grote emoties aan..
Anyway. Ik ben weer eens aan het spijbelen, want ik zit op de boot en moet werken, want over een uur ga ik alweer lunchen met Miriam K, om 17.00 hebben we een kerstborrel op de creche en vanavond ga ik de kroeg ik met Jeannette.
dus, over en uit, werken kreng!
