03 januari 2005
De hele ochtend met een tupperwarebakje vol poep van Ole rondgereden. Het menneke heeft nu ruim een week lang diarree en de afgelopen vier nachten heeft hij ook overgegeven in zijn bedje. Onze huisarts vond dat het nu wel tijd werd voor een kweekje in het laboratorium. Tien dagen is wel erg lang voor een buikgriepje. Op het formulier voor het lab las ik dat ze op zoek moeten naar parasieten of wormeneitjes. Uuuurgghh!!! Hoewel de kleine grote man geen koorts heeft en al die tijd redelijk levendig was, is hij sinds gister toch wat timide, hangerig en moe. Ik hoop maar dat er niks ernstigs is. We maken ons eigenlijk best al een tijdje zorgen. Michiel en ik lopen al dagen panisch schoon te maken en om de minuut onze handen te wassen. Stel je voor dat wij zo vies zijn dat Ole daar ziek van is geworden...
Zelf heb ik ook al een paar dagen last van buikloop maar Michiel heeft nergens last van. Nouja. Creche afgebeld, interviewafspraak in R'dam afgezegd en vanochtend van garage naar huisarts via de bakker naar de apotheker en vervolgens naar het laboratorium hier in oost. Het manneke hield zich kranig terwijl hij, sip en moe, auto in, auto uit gesleept werd door mij.
Naar de garage moesten we omdat we tijdens ons Groningenavontuur de achteruitkijkspiegel gesloopt hebben. Het prachtige rolluikbureau paste ternauwernood in de achterbak, maar daartoe moesten de stoelen zo ongeveer tegen de voorruit geschoven worden, waardoor ik met mijn knieen naast het stuur reed en Michiel de hele twee uur durende terugreis (plus file) met zijn wang tegen de voorruit geplakt zat en bij het binnenstappen met zijn hoofd het spiegeltje eraf kopte. Nu zagen we toch al niets door het bureau dus dat maakte weinig verschil.
Maar het is me een mooi bureau! Ojoj. Allemaal vakjes, laatjes en kastjes, ik zit er iedere avond verguld aan te schrijven, met het knusse schrijf-en-knutselgevoel van vroeger.
Groningen zelf kon me weinig bekoren, maar dat kan aan het slechte weer gelegen hebben. Het Groninger museum daarentegen was waanzinnig mooi en inspirerend. Niet alleen de architectuur van het gebouw zelf, maar ook het tentoongestelde. Geniale vondst vind ik de wijze waarop ze hun vaste collectie tonen: oude en nieuwe kunst is zodanig gemixt dat daardoor verrassende combi's en nieuwe verhalen ontstaan. Een moderne rooie jurk (volgens mij van Viktor en Rolf) in een cirkel van ouwe aardewerken potten. Een portrettengalerij met aan de ene muur moderne fotografieportretten en daartegenover 17e eeuwse geschilderde portretten. Je blijft kijken naar de verschillen en de overeenkomsten tussen die historische en moderne gezichten en als je een rooie baljurk tussen ouwe opgegraven potten ziet, slaat je fantasie ook gelijk op hol. Bij mij in ieder geval. Super!
Enfin. Ik moet wat werken.
tjuus
Nee, wacht. Ik moet nog vertellen dat Ole nu dan echt in zinnetjes van twee woorden begint te praten. Hij zegt 'mamma pakken' als hij in zijn kinderstoel zit en speelgoed op de grond laat vallen, dat ik dan dus moet oprapen. Hij zegt 'Nijn bij' als hij zijn konijn tegen zich aandrukt wanneer hij 's avonds bij me op schoot zit
en we een boekje lezen. Hij zegt 'draaien open' als hij een nieuwe tube van het een of ander in de badkamer ontdekt. 'Kijken' zegt hij ook als hij iets wil zien. En hij zegt 'doe je?' als hij wil weten wat je doet. Gister stapte hij de wc in waar ik de was stond te sorteren en riep 'helpen!', want hij wilde me helpen de was in de trommel te stoppen. Verder hou ik het bijna niet bij hoeveel woorden hij dagelijks ineens roept. 'Buiten', 'bouwe' (Bob de bouwer), 'Iesje, ben je?' (Miesje, waar ben je?), 'eten' (als hij dit roept wil hij dringend en direct iets eten), 'douchen', 'pappa douchen' 'Bir' (Beer), 'sokken', 'uil'(die heeft hij voor het eerst gezien in een nieuw boekje van oma dat hij nu iedere avond weer wil lezen. Wonderlijk toch, dat automatische taalleervermogen.
Zelf heb ik ook al een paar dagen last van buikloop maar Michiel heeft nergens last van. Nouja. Creche afgebeld, interviewafspraak in R'dam afgezegd en vanochtend van garage naar huisarts via de bakker naar de apotheker en vervolgens naar het laboratorium hier in oost. Het manneke hield zich kranig terwijl hij, sip en moe, auto in, auto uit gesleept werd door mij.
Naar de garage moesten we omdat we tijdens ons Groningenavontuur de achteruitkijkspiegel gesloopt hebben. Het prachtige rolluikbureau paste ternauwernood in de achterbak, maar daartoe moesten de stoelen zo ongeveer tegen de voorruit geschoven worden, waardoor ik met mijn knieen naast het stuur reed en Michiel de hele twee uur durende terugreis (plus file) met zijn wang tegen de voorruit geplakt zat en bij het binnenstappen met zijn hoofd het spiegeltje eraf kopte. Nu zagen we toch al niets door het bureau dus dat maakte weinig verschil.
Maar het is me een mooi bureau! Ojoj. Allemaal vakjes, laatjes en kastjes, ik zit er iedere avond verguld aan te schrijven, met het knusse schrijf-en-knutselgevoel van vroeger.
Groningen zelf kon me weinig bekoren, maar dat kan aan het slechte weer gelegen hebben. Het Groninger museum daarentegen was waanzinnig mooi en inspirerend. Niet alleen de architectuur van het gebouw zelf, maar ook het tentoongestelde. Geniale vondst vind ik de wijze waarop ze hun vaste collectie tonen: oude en nieuwe kunst is zodanig gemixt dat daardoor verrassende combi's en nieuwe verhalen ontstaan. Een moderne rooie jurk (volgens mij van Viktor en Rolf) in een cirkel van ouwe aardewerken potten. Een portrettengalerij met aan de ene muur moderne fotografieportretten en daartegenover 17e eeuwse geschilderde portretten. Je blijft kijken naar de verschillen en de overeenkomsten tussen die historische en moderne gezichten en als je een rooie baljurk tussen ouwe opgegraven potten ziet, slaat je fantasie ook gelijk op hol. Bij mij in ieder geval. Super!
Enfin. Ik moet wat werken.
tjuus
Nee, wacht. Ik moet nog vertellen dat Ole nu dan echt in zinnetjes van twee woorden begint te praten. Hij zegt 'mamma pakken' als hij in zijn kinderstoel zit en speelgoed op de grond laat vallen, dat ik dan dus moet oprapen. Hij zegt 'Nijn bij' als hij zijn konijn tegen zich aandrukt wanneer hij 's avonds bij me op schoot zit
en we een boekje lezen. Hij zegt 'draaien open' als hij een nieuwe tube van het een of ander in de badkamer ontdekt. 'Kijken' zegt hij ook als hij iets wil zien. En hij zegt 'doe je?' als hij wil weten wat je doet. Gister stapte hij de wc in waar ik de was stond te sorteren en riep 'helpen!', want hij wilde me helpen de was in de trommel te stoppen. Verder hou ik het bijna niet bij hoeveel woorden hij dagelijks ineens roept. 'Buiten', 'bouwe' (Bob de bouwer), 'Iesje, ben je?' (Miesje, waar ben je?), 'eten' (als hij dit roept wil hij dringend en direct iets eten), 'douchen', 'pappa douchen' 'Bir' (Beer), 'sokken', 'uil'(die heeft hij voor het eerst gezien in een nieuw boekje van oma dat hij nu iedere avond weer wil lezen. Wonderlijk toch, dat automatische taalleervermogen.
