Manja Schrijft

Ik geloof dat ik er voorlopig even mee stop, met dat bloggeren. Geen zin, geen tijd. ALs ik mijn blogverslagen teruglees (uitgeprint in multomappen, gelardeerd met foto's van Ole uit de bijbehorende tijd, leuk voor later), verbaas ik me erover hoeveel ik schreef. In het begin bijna dagelijks. Zoals dat hoort op een weblog, vind ik ook eigenlijk. Maarja, toen werkte ik nog niet en zat ik hele dagen thuis te moederen. Ik kan me daar niets meer bij voorstellen. Nu ben ik blij dat ik maandag, woensdag en vrijdag kan werken en de dagen met Ole thuis niet aaneengesloten zijn.
Het freelancen loopt beter dan ik had verwacht, ik blijf gebeld worden door opdrachtgevers. Dat klinkt misschien pocherig maar zo is het niet bedoeld. Ik dacht dat het moeilijk was om klussen te vinden en heb ook de eeuwige angst door de mand te vallen als slecht journalist... vandaar mijn verbaasde trots. Op dit moment ligt mijn eerste artikel in Psychologie te lezen in de winkels, gaat dat zien, ben er trots op! (Psychologie februari, kop Hoe vertellen we het de kinderen?)
Nooit gedacht dat dat freelancen zo lekker is. Ik ben niet meer op zoek naar een vaste baan, dit is ideaal. Je eigen tijd indelen, kunnen kiezen en weigeren, zelf beslissen wanneer je vakantie neemt, zonder rare blikken van baas of collega's de computer uit kunnen zetten om Ole eerder van de creche te halen, en desnoods 's avonds afmaken waar ik mee bezig was. Beter kan eigenlijk niet met een kind. Zolang ik maar in de gaten hou dat ik niet te veel werk aanneem en goed blijf plannen hoe veel tijd ik nodig heb.
Enfin. Het gaat allemaal prima.
Misschien tot laters..