Manja Schrijft

Waar ik al bang voor was, gebeurt: sinds ik Ole 's avonds een fles Nutrilonmelk geef, doet hij overdag moeilijk aan de borst. Kort nadat hij begint met drinken gaat hij huilen, bozig. Hij is snel gewend geraakt aan de snel en constant toestromende flessenmelk. Aan de borst moet hij er meer voor doen. Nu kolf ik melk af en geef het hem in een fles. Dat drinkt hij gretig. Aan mijn melk ligt het dus absoluut niet. (ik dacht even dat hij de chicken tandori van gisteravond niet pruimde). In de ochtend drinkt hij nog wel aan de borst, dan zijn ze vol na een nacht. Tja. De eerste afwijzing van mijn zoon :(

Verder niks bijzonders. Het huis in Haarlem gaan we volgende week dinsdag bekijken. Klein nadeel; onze makelaar blijkt de verkopend makelaar van het huis. Dat betekent dat hij onze belangen niet kan behartigen (zijn belang is het hoogst mogelijke bod eruit slepen). Wij zullen dus, mochten we voor dat huis gaan, een andere makelaar in moeten schakelen.
Maandagochtend bekijken we nog twee andere huizen in Haarlem.
Verder weinig nieuws. Roelien is lekker komen lunchen. Ze heeft een prachtige 26-weken zwangerbuik. Ze heeft wat positiekleding te leen van mij meegenomen. Gek. Lijkt nog maar kort geleden dat ik dat aanhad en toch is het alweer een half jaar geleden...
Ik ga naar bed.
doei!

Wij hebben een domme en een slimme kat. De domme, Weiwei (volgens Kristel hadden we hem Ei-ei moeten noemen), maakte gister zijn reputatie weer waar. Eerst kotste hij in de gang een blauw cadeaulint van zo'n 10 cm uit, geen idee van onder welke kast ie dat nou weer vandaan gevreten heeft. Daarna stond ik te koken toen ik plotseling veel kabaal op het balkon hoorde en vanuit mijn ooghoek iets groots langs het keukenraam naar beneden zag vallen. Weiwei bleek zijn kop door het hengsel van een alberheijnzak gestoken te hebben en was van schrik dat hij vast zat met zak en al van de vuilnisbak gevallen. Daarna trok hij de zak achter zich aan het kattenluik door, waarin hij dus ook weer vast kwam te zitten. En nu zie ik dat alle aarde uit een pot met een bougainville gekrabt is. Maar dat kan ook Miesjes werk zijn. Stouters.

Zojuist heb ik onze makelaar in Haarlem gebeld en in zijn antwoordapparaat ingesproken dat we een bezichting willen deze week. Er staat namelijk weer eens een huis te koop in de Ten Katestraat waar we eerder al twee huizen hebben bezichtigd, waarvan we op 1 zelfs een bod hebben gedaan. (dat bod werd te laag bevonden dus ging het feest niet door, wat misschien maar beter was want het huis was naar verhouding veel te duur en er moest vreselijk veel in verbouwd worden) Het huis dat we nu op op het oog hebben heeft een grote achtertuin, open keuken, drie slaapkamers op de eerste verdieping en twee (slaap)kamertjes op de tweede verdieping (zolder met dakkapel en een vaste trap ernaartoe is dat). Bovendien is er een badkamer met ligbad. Wordt vervolgd....

Het is 19.00 uur en de hele familie ligt al een uur te pitten. Ole na een bord broccolismurrie, een bad met Calendulaolie (harmoniserend en rustgevend, niet dat hij dat nodig heeft... dat rustgevende bedoel ik, het bad wel) en een fles melk. Miesje ligt op haar stoel in elkaar gekruld en Michiel ligt op de bank met Weiwei uitgestrekt op zijn buik. Hij (Michiel) heeft vannacht tot 4.30 'oorlogje gespeeld' met Daan, Manou, Marcel en Danny. Een of ander strategisch bordspel. Het was heel leuk maar dat ene spelletje duurde wel erg lang vond iedereen. Zelf zit ik nog altijd vol energie voor de computer, want Ole sliep vannacht vanaf 18.30 in 1 ruk door tot 8.15!!! Wauw. Ik heb sinds heel lang van 24.00 tot 8.00 geslapen, heerlijk. Om 9.00 had ik al een was gedraaid, de vaatwasser ingeruimd, ontbeten en gedoucht. Daarna Ole in de kleren, nog even stofzuigen en om 12.30 waren opa en oma Joost en Erika hier voor een lunch voor Michiels verjaardag. Erg lekker en gezellig. Ook lekker en gezellig was dat Ole zichzelf van onder tot boven ondergepoept bleek te hebben. Werkelijk alles zat onder, van zijn maxicosie tot zijn sokken tot zijn nekharen. Terwijl Erika dat kleine naakte wurm rechtop hield op de wastafel in het damestoilet, boende ik hem met honderd billendoekjes min of meer schoon. Gelukkig heb ik altijd extra schone kleertjes in de tas. (Joost en Erika riepen verbaasd dat het net een wondertas is, wat daar allemaal uitkomt, van extra kleren tot extra fotorolletjes, spenen, spuugdoeken, speelgoedjes en een paraplu. Dat krijg je met een baby. Heel in het begin ga je argeloos 1 keer zonder verschoning de deur uit. Dat doe je dus maar 1 keer en nooit meer....) Ole vond het een giller, die lag heerlijk te kletsen en te geinen op die wastafel.
Verder nog nieuws? Ehmm, tja, dat Ole plots meer haar begint te krijgen. Vind ik zelf best een groot nieuwtje. Hele mooie donkere haartjes. Mijn haarkleur. Michiel zegt dat het blonde haartjes zijn, zijn haarkleur. Haha.
Ohja, en gister heb ik met mams (ook wel bekend als oma Nel) gewinkeld voor Ole. Ik kreeg van haar een winterjas en een winterpak (soort skipak, heerlijk warm) en nog meer kleertjes. Vooral het winterjasje is schattig; plucheachtig, beige, met een puntcapuchon met kwastje. Oma Nel vond het natuurlijk ook heerlijk om weer even met Ole te knuffelen. Binnenkort gaan we Ole voor het eerst overdag een paar uur naar oma brengen. Dat heb ik (heel dapper) besloten omdat ik niet wil dat Ole straks te oud en te eenkennig is geworden, en oppassen een drama voor iedereen wordt. En als Ole zo door blijft gaan met 's nachts doorslapen, kan hij misschien ook eens uit logeren, zodat Michiel en ik even lekker met z'n tweeen eropuit kunnen. Heel spannend. Het is niet dat we per se Ole de deur uit willen omdat we zo nodig iets zonder hem willen doen, integendeel zelfs. Nee, tis echt bedoeld om hem te laten wennen aan andere mensen. (en misschien ook wel om mijzelf te laten wennen aan het idee dat Ole en ik niet altijd een onlosmakelijke twee-eenheid kunnen blijven). Oma Nel en opa Rob offeren zich natuurlijk graag op.
tot snel!

Hoera, het is Nationale babydoorslaapweek ! Ole sliep vannacht van 18.30 tot 6.30. Doris (1 week ouder dan Ole) van Jeannette sliep zelfs tot 8.15 en was maar 1x wakker geworden. Zelfs Timmo (1jaar), het zoontje van mijn nichtje Janneke, dat al een jaar lang aan het nachtbraken is, slaapt plots al dagen van 20.00 tot 8.00. Zowel Janneke als Jeannette zeiden ondanks dat, nog steeds niet goed te slapen, omdat ze nu steeds wakker schrikken van de stilte; 'er zou toch niets zijn?'

Ole heeft gisteren ontdekt dat het vreselijk leuk is om te gaan babbelen precies op het moment dat mamma een lepel eten in je mond stopt. De spercibonenprut vloog door de lucht! Ik moest er hard om lachen, wat natuurlijk niet zo slim is, hij deed het gelijk met een trotse grijns nog een paar keer. (als iemand weet waar je sperciboongroene slabbetjes kan kopen....?) Bellen blazen met spercibonensmurrie is ook geinig....
Verder zag ik hem gister in de box met een geroutineerd gebaar zijn sokken uittrekken. Hetgeen best een handige vaardigheid is, aangezien hij nu al zweetvoeten heeft (net als pappa).

-ik was even afgeleid want Miesje stak haar kop in zo'n kartonnen, lege tijdschriftenbak en bleef daarin steken. Gevolg; poes met kartonnen hoofd.-

'Jezus, wat doet dat mens, behalve kind en katten observeren' ik hoor het u denken. Nou, inderdaad niet veel. Haha. Eerlijkgezegd vliegen mijn dagen om, en ik heb nog lang geen zin om weer aan het werk te gaan. Dat had ik nooit gedacht. Zoals ik nooit had gedacht voldoening te halen uit een schoon en opgeruimd huis, dat wil zeggen uit het creëeren van een schoon en opgeruimd huis. Ole is een redelijk onderhoudsvrij manneke; om de twee uur een borstvoeding, af en toe een schone luier, even spelen, een hapje eten en dan heb je het wel gehad. Tussendoor schrijf ik, ik was (als je een kind hebt, verandert je huis in een wasserij, drie wassen per dag is heel gemiddeld), poets, boen, doe boodschappen, eet taartjes met vriendinnen, kook het avondeten.... Ik was nu zelfs Michiels overhemden (strijken moet ie echt zelf doen want dat haat ik). Michiel voelt zich daar erg besmuikt bij en verlangt absoluut helemaal niets van mij. We voelen ons allebei goed bij de huidige situatie. Hij zegt het fijn te vinden dat het thuis allemaal relaxed is, en dat we nooit hoeven te stressen met Ole. Het scheelt ook dat Ole zo'n makkelijk mannetje is waarschijnlijk, want met een moeilijk kind komen de muren eerder op je af en heb je sneller behoefte aan een eigen leven buiten de deur. Het is grappig dat vooral mensen van de generatie van mijn ouders met duidelijke afkeer zeggen 'maar je gaat toch wel weer aan de slag binnenkort? Je carriere is toch belangrijk?' Dat zal wel te maken hebben met het emancipatieproces dat vrouwen van die leeftijd hebben meegemaakt; de verworvenheid te kunnen werken als vrouw en je te ontwikkelen. Uiteraard vind ik dat ook belangrijk, bovendien heeft een kind niks aan een moeder die geen eigen leven heeft, maar op dit moment, nu hij nog zo klein is, vind ik Ole het belangrijkst. Ik heb een beroep dat ik altijd en overal kan oppikken en uitvoeren, dus ik maak me geen zorgen dat er een onoverbrugbaar gat in mijn carriere ontstaat. Ik denk dat ik over een paar maanden weer aan de slag ga, hetzij vanuit huis, hetzij in een parttime baantje (maar ik krijg al buikpijn als ik eraan denk Ole naar een creche te moeten brengen). Ik besef heel goed dat ik in een luxe positie zit, dat Michiel genoeg verdient voor ons tweeen.
Het is heel bijzonder dat ik nu even bezig kan zijn met wie ik ben, in plaats van wat ik doe. Daar voel ik me erg ontspannen en gelukkig bij.

en hoppa, nog zo'n lekkere nacht. Welja. Rond half acht werd ik langzaam wakker van Ole, (Michiel had hem tegen zessen 's ochtends tussen ons in in bed gelegd, iets wat we nooit doen, maar Ole was huilerig van een verstopte neus), die naast mij vrolijk de 'ij' (of de 'ei') aan het oefenen was; 'ei, wei, mei, mei, dei' klonk het aanzwellend in mijn oor. Een grote grijns toen hij zag dat ik wakker was. Geweldig is dat, dat hij de klinkers aan het oefenen is de laatste tijd. De oe, de ie, de aa en de u, ik heb ze allemaal gehoord. 'Haboe' is ook nog steeds een veelgehoord woord hier. En ik heb sterk de indruk dat hij mij begrijpt als ik 'poes' zeg, wanneer Miesje of Weiwei langskomt. Dan lacht hij, volgt de kat met zijn ogen door het hele huis en strekt zijn handjes naar ze uit. Weiwei heeft hij al eens flink in zijn flank geknepen. Gelukkig is Weiwei de goedzak zelve, Miesje zou hem een hengst verkocht hebben. Maar dat babbelen is echt fantastisch om te horen, sinds een paar dagen klinkt het echt als een soort nepgesprekjes. Als hij veel stemmen hoort, of als ik praat aan de telefoon, lijkt of hij mee begint te wauwelen. Misschien is hij net zo'n ouwehoer als ik (sprak al volzinnen voor mijn eerste jaar maar liep pas op mijn derde... bij wijze van). Hij rolt nog steeds niet om, behalve af en toe op zijn zij. En als we hem op zijn buikje leggen, laat hij zijn gezichtje vaak gewoon plat op de grond vallen. Maar af en toe gooit hij zijn kont al in de lucht en maakt een soort 'vis op het droge'bewegingen. Wel is ie supergoed met zijn handjes; heel geconcentreerd coordineert hij die feilloos naar de plek waar ie ze wil hebben, bijvoorbeeld naast zijn oor waar hij zijn speen voelt liggen. Ook kan ie eindeloos details bestuderen; kleine etiketjes aan knuffels bijvoorbeeld. Die houdt ie vast, op een afstandje en kijkt geconcentreerd (ah, niet in de droogtrommel, even tegen mamma zeggen).
Nouja, genoeg geleuter van een manisch trotse moeder.

Hoogmoed komt voor den val en God straft onmiddellijk.... vannacht werd Ole al om 3.00 uur wakker. Om 3.30 eindelijk weer in slaap en om 4.30 hoor ik het vrolijke mauwtje van Weiwei, zie met mijn slaperige kop een rood staartje langs het bed voorbij komen en vanuit mijn ooghoek zie ik Miesje het bed onder duiken. Affijn, de katten hadden dus de slaapkamerdeur open gekregen. SMikkelinsaus gepakt om ze naar buiten te lokken en snel weer slapen. Om 6.30 meldde Ole zich weer. pfff Gelukkig haalde Michiel Ole uit zijn bedje, hoefde ik hem alleen aan de borst te nemen. En daarna legde hij hem ook weer terug. En gelukkig sliep hij tot 9.00 door. Ben verder vreselijk verkouden, snotvolverstopt, koppijn etc.
Bezoekje van Joost en Erika was hartstikke leuk. Ole bleef maar verliefd naar Erika kijken en naar haar neus en mond grijpen.
Nu ga ik Ole een lekker broccolihapje voeren (je gaat over je nek als je het ruikt maar Ole graait als een bezetene naar het lepeltje en spert z'n bekkie open als een hongerig vogeltje).
ciao

Zo, mijn eigen site. Heeft Michiel voor mij geregeld, de lieverd. Binnenkort ook hopelijk een betere sitenaam (www.manjaschrijft.nl). Nog niet alle linken zijn ingevuld, komt.

Maargoed, het zoveelste egodocument erbij. Is natuurlijk eigenlijk het toppunt van exhibitionisme; zo'n dagboek op het net, maar het is ook een middel om nader tot elkaar te komen denk ik, al lijkt alles wat met computers te maken heeft juist onpersoonlijk. Het is toch hartstikke leuk als mensen via je site op de hoogte blijven van je wel en wee (van Ole vooral)? Scheelt een hoop bijpraten bovendien. (uiteraard vervangt dit nooit het echte persoonlijke contact) Naja, ik hoef me natuurlijk helemaal niet te verantwoorden...

Wat is ie mooi he, ons mannetje. Dat zeggen we nog steeds iedere dag wel een keertje tegen elkaar. En zoooooooo lief. De hele dag ligt ie zoet in de box met z'n voetjes of z'n speelgoed te spelen. Af en toe pruttelt ie wat omdat hij dan even lekker op schoot wil, of in het wippertje of omdat hij honger heeft. Hij schatert het uit als je met hem danst, gekke geluidjes maakt of raar doet (hij vindt het al een giller als je met je hoofd heen en weer schudt of met je armen zwaait). 's Nachts gaat het ook prima. Hij slaapt al een paar maanden steevast rond 18.00 uur en de afgelopen nachten werd hij pas om 5.30 en vanochtend zelfs pas om 6.15 wakker. Als hij aan de borst in slaap gevallen is (en ik ook bijna), leg ik hem terug in zijn bedje en slaapt hij tot 8 of 8.30 door. Dat gaat zeer de goeie kant op. Als we nou binnenkort weer eens echt uit kunnen slapen zijn we helemaal blij. Al zes maanden geen nacht ononderbroken geslapen, en al zes maanden niet uitgeslapen... nooit geweten dat een mens daar nog zo wel bij kan varen. (scheelt misschien dat hij altijd gelijk verder slaapt als ie gedronken heeft, en we dus nooit nachtelijke inslaapwiegpartijen hoeven te houden, en scheelt uiteraard ook dat ik niet hoef te werken). Maar dit weekend zaten we elkaar weer eens om half negen 's ochtends, klaar met ontbijten, bleek als de nacht, verdwaasd aan te staren. Buiten doodse stilte; iedereen nog lekker in z'n bedje. Tja.

Morgen komen opa en oma Joost en Erika langs. Ze blijven een week in Nederland om een hoop vrienden en familie weer eens te bezoeken en ze komen natuurlijk een paar keer bij ons langs. Ik verheug me er erg op ze weer te zien en zij vast ook. Opa Rob heeft afgelopen donderdag op Michiels verjaardag pannenkoeken gebakken. Ole sliep er in zijn eigen ledikantje in mijn oude kamertje. 's Avonds maakten we hem wakker om naar huis te gaan (heel zielig, maar hij lachte gelijk blij, geen last van ochtendhumeur).

Nu gaan we lekker het tweede deel van The Lord of the Rings kijken, die video heeft Michiel voor zijn verjaardag gekregen van Rob en Nel. doei!