Manja Schrijft

Vannacht dacht ik dat ik een hartaanval kreeg. Ik had al vanaf de namiddag pijn tussen mijn schouders aan mijn ruggengraat (na het verslepen van de wagen, een rugzak vol literflessen, Ole en nog wat boodschappentassen, het begint echt een probleem te worden...) 's Nachts kreeg ik sinds heel heel lang een nachtmerrie, nachtangst eigenlijk meer, want er zit nooit echt een verhaal aan vast. Ik dacht dat Ole aan de kant van Michiels bed in een onpeilbare diepte was gestort. Blijkbaar wierp ik me met mijn volle gewicht overdwars op Michiel, om na te grijpen in die 'diepte', daarbij een oergil slakend (ik had keelpijn toen ik wakker werd en ook Michiel zei dat het een extreem harde gil was geweest) Michiel schrok zich ook dood natuurlijk. 'Wil je dat nooit meer doen!' riep ie. Toen ik weer op mijn eigen plek lag ging mijn hart te keer alsof ie uit mijn borstkas zou barsten. Bovendien deed mijn rug nu zo zeer dat ik geen mm kon bewegen. Ook straalde de pijn door naar mijn borst aan de linkerkant en naar mijn arm. Ik moest natuurlijk gelijk aan Alletta denken die een paar dagen voor haar dood klaagde over rugpijn en dacht dat ze een spiertje had verrekt tijdens het tuinieren. Door al die gedachten ging mijn hart natuurlijk alleen maar harder bonken. Uiteindelijk moet ik weer in slaap gevallen zijn. Nu doet het nog steeds pijn maar niet in mijn borst en arm. De huisartsassistente stelde me gerust, dat ik echt wel langer dan iets aan mijn hart gevoeld zou hebben als het een hartaanval zou zijn en raadde me aan een paracetamol te nemen tegen de spierpijn. Als het je hart is werkt die paracetamol niet hoor, zei ze. En ik moest haar vooral nog eens voor enen bellen als de klachten bleven. Erg aardig. Ik moest ook gelijk aan die vieze antibiotica denken die ik nog steeds slik. Maar in de bijwerkingen worden geen hartklachten genoemd. Wel 'nare dromen, angstgevoelens en psychoses'. Dat verklaart mijn nachtmerrie. Want de tijd dat ik om de haverklap zulke doodsangstdromen had is echt minstens een jaar voorbij. Eigenlijk sinds ik zwanger was van Ole.
Gelukkig gaat Michiel vandaag voor Ole zorgen en hoef ik niet zoveel met hem te sjouwen. Ik ga om half een richting Rotterdam voor een eerste interview voor Joop. Lekker rustig in de trein zitten. Ik heb er zin in.

Gisteravond met Kristel en Sjaak naar de bios geweest; naar Mystic River, geregisseerd door Clint Eastwood. Best aardige film, mooie beelden, maar rare onwaarschijnlijke gebeurtenissen aan het eind. Wel gezellig met Sjaak en Kristel. Erg gelachen om onze hele huizenaffaire. Ondertussen paste Miriam K op Ole. Ole werd tegen elven wakker, vertelde Miriam, maar ging niet huilen, hij was gewoon klaarwakker (is ie echt nooit rond die tijd, maar misschien is zijn biologische klokje ingesteld op die tijd omdat we hem de afgelopen vier dagen dan wakker maakten voor een fles). Hij lag lekker te kletsen en vrolijke geluidjes te maken. Hij keek Miriam lachend aan toen ze binnenkwam (terwijl hij haar nauwelijks kent), dronk een flesje en ging weer slapen. Fijn dat dat zo makkelijk gaat. (hoewel hij best een heel klein beetje heel even had mogen huilen van mij.. hihi, hij moet natuurlijk niet even lief naar vreemden lachen als naar mij....)

Michiel is nu naar de postbankhypotheekadviseur. Benieuwd wat daar uitkomt.

ik vergeet het ergste nieuws van de afgelopen dagen te melden: Lorra gaat in de ramsj. De verkoop staat nagenoeg stil en dus wordt het boek tegen gereduceerde prijs aangeboden aan de boekhandels. (lees: tegen bodemprijs bij de Slechte) Maar van de beginvoorraad van 2907 boeken, hebben ze er nu 1850 over en dat betekent toch dat er in totaal 1057 boeken verkocht zijn. Dat vind ik ontzettend veel. Wie nog goedkoop een of meer exemplaren wil moet een gil geven, want ik kan ze krijgen. Mail me op mgruson@hotmail.com

Een paar zenuwslopende dagen achter de rug. Zondag besloten we dat we het huis wel kunnen betalen en dat we maandagochtend gelijk zouden bellen dat we het voor de gevraagde prijs wilden hebben. Daarop volgde een slapeloze nacht. Ik van de opwinding - ik zag het helemaal zitten - maar Michiel van de angst. Hij had er buikpijn van. De volgende ochtend zag hij op internet in een gemeentenota van drie jaar geleden dat er rondom de Ten Kate ook wat problemen met jongeren waren geweest; veel autodiefstal en onveilige gevoelens onder buurtbewoners. Nu was dat natuurlijk het onderzoeken waard; een paar avonden door de buurt rijden en bewoners uithoren (veel oudjes die al snel bang zijn, en waarschijnlijk zijn wij als Amsterdammers wel erger gewend, het is daar brandschoon op straat, iedereen groet elkaar, nette tuintjes, bovendien zijn die gastjes van drie, vier jaar geleden, nu rond de twintig en hebben ze andere dingen te doen dan joyriden en er worden veel huizen verkocht aan jonge hoogopgeleide mensen zoals wij waardoor de buurt vanzelf verbeterd). Maar die nota was natuurlijk niet de reden van Michiels buikpijn. Die had hij sowieso al. Hij bleek toch gewoon niet het goede gevoel te hebben over het huis dat ik heb, maar twijfelde. Rationeel beaamde hij al mijn argumenten, gevoelsmatig niet. Hij kon niet verklaren waarom het niet goed voelde (behalve dat hij tegen dat klussen opzag) en daarom was hij zo lang aan het twijfelen. Gister heb ik de knoop doorgehakt, want ik bleef maar hopen dat hij het wel wilde; en dus besloten we dat we het niet moeten doen, want een huis kopen moet je met z'n tweeen met heel je hart doen. Ik baal vreselijk, moet echt gevoelsmatig afscheid nemen van het huis, vooral omdat we allebei weten dat we geen huis met vijf slaapkamers meer zullen vinden in Haarlem. (we hebben inmiddels zoveel huizen gezien dat we daar wel reëel over zijn zolangzamerhand). Maar we gaan rustig verder.

Met de borstontsteking gaat het beter. Althans, ik heb bijna geen pijn meer. Hopelijk werkt de kuur.

Met het Olemannetje gaat het uitstekend. Hij ligt op dit moment prinsheerlijk te slapen naast me in de box. Hij praat nu de hele dag; het is echt een soort namaakpraten, compleet met verschillende intonaties. Hij kan boos en blij praten. Erg lief klinkt het (neeneenee, dadada). Verder heeft hij zolangzamerhand flink wat haar. Donker haar. Het ziet er naar uit dat hij de haargenen van de beide opa's heeft; die hebben allebei donker haar, tegen het zwart aan. Gisteravond heb ik hem om 23.00 wakker gemaakt en een fles gegeven. Dat werkte; we hebben doorgeslapen tot 7.30! Vanochtend heb ik zo vreselijk gelachen met Ole. Hij is tegenwoordig bijna de hele dag door aan het schoppen en trappelen met zijn beentjes, dan ligt ie ontzettend druk te doen op de commode of in zijn wipstoeltje. Daar moest ik vanochtend zo om lachen, dat ik zijn beentjes pakte en zijn bewegingen nadeed met een gek geluid erbij. Hij kwam niet meer bij van het lachen. Toen hij even later de hik kreeg, en ik ook dat overdreven nadeed, moest hij weer vreselijk lachen.
Gister moest ik pasfoto's laten maken van mijzelf en van Ole, voor in mijn nieuwe paspoort waar Ole op bijgeschreven wordt (over twee weken gaan we voor het eerst met Ole naar Duitsland, naar Joost en Erika, en mijn paspoort is verlopen). Ole was weer zo zoet. De fotograaf zei dat hij zelden zo'n brave baby had gefotografeerd; meestal willen ze niet in de lens kijken of gaan huilen. Maar Ole keek verbaasd in de lens. De foto's zijn vreselijk schattig; Ole kijkt argeloos, mondje een beetje open. Wel gek dat het paspoort vijf jaar geldig is, en er straks dus nog steeds een foto van hem als baby in zit.

Vandaag ga ik maar eens rustig aan doen. Gister heb ik samen met de hulp van mams het huis schoongemaakt en de boodschappen gedaan (was kapot aan het einde van de dag), en dat is natuurlijk niet bevorderlijk voor het genezingsproces van mijn borst. Maar 's avonds heb ik lekker languit op de bank de video van The Hours gekeken, met Meryl streep en Nicole Kidman als Virginia Woolf. Wat een ontzettend ontroerend mooie film zeg. Aanrader voor wie hem nog niet gezien heeft!

okidoki toedeledoki tot de volgende keer maar weer

Twee keer slecht nieuws:
1: we hadden bijna een huis
2: ik heb borstontsteking.

We besloten gister een bod te doen op het huis in de Ten Katestraat 67 (vijf slaapkamers, voor en achtertuin, open keuken, bad met badkamer, flink opknapwerk van binnen). De minimumprijs die de verkopende partij verlangde, was boven ons eigen maximum, dus besloten we daar even goed over na te denken. Hele dag koortsachtig zitten rekenen, nog een stuk of vier keer de man van Huis en hypotheek gebeld voor advies en om 16.00 de knoop doorgehakt. Bleek de verkopende dame toch nog 2000 meer dan dat bedrag te vragen. Dan kan je zeggen wat is nou 2000 euro, maar we waren al drie keer 2000 euro boven ons eigen maximum gaan zitten en het houdt een keer op natuurlijk. Ik was echt ontzettend kwaad op de verkopend makelaar, want die had ons zelf het bedrag voorgesteld dat we boden. 'Nee, dat was een schatting van mij, geen gegeven.' Jaja. Deze zaterdag is het open huizen dag, dus wilden ze waarschijnlijk gewoon nog even afwachten of ze meer kunnen krijgen. Wie weet willen ze volgende week toch nog onderhandelen maar ik ben bang van niet. Ik baalde echt extreem. Wat een teleurstelling. Na een dag lang koortsachtig rekenen en overleggen alsnog nul op rekest krijgen. GVD! Voorlopig heb ik even geen zin meer om verder te zoeken. Gelukkig kwamen 's avonds Jochem en Roelien eten, en dat deed me goed. Lekker Italiaans gekookt en wijntjes gedronken.
Maar ondertussen was mijn linkerborst al een paar dagen lang opgezet, sinds we naar de sauna waren geweest eigenlijk. Een probleem want Ole weigerde inmiddels nog aan de borst te drinken en kolven kon ik zo lang ik wilde, er kwam geen druppel meer uit. Een dame van de borstvoedingsvereniging zei dat ik me moest ontspannen en er niet zoveel aan moest denken, dan zou mijn lichaam het vanzelf wel oplossen. Jaja. Gisteravond ging het echt pijn doen en vanochtend ben ik naar de weekendarts geweest. Ja, duidelijk, borstontsteking. Heb alleen gek genoeg geen koorts en ook geen rode vlekken.Bovendien is de pijn niet heel erg, daarom twijfelde ik. Nu moet ik zeven dagen een antibioticakuur volgen en rusten. GVD GVD! Is het ruim zes maanden zo goed gegaan met die borstvoeding, gaat het na afloop alsnog mis!

Wauw! Ole heeft aan een stuk door geslapen van 19.00 tot 8.00 vanochtend. Ik ga hem dus weer rond die tijd naar bed brengen vanavond! Ik voel me zo fit en uitgeslapen als een hoentje. Vanochtend naar een hypotheekadviseur geweest en alle opties laten doorrekenen. Dat ziet er gunstig uit. Gunstiger dan ik had durven hopen. Morgen gaan we naar de Ten Katestraat nr 67 voor de tweede keer, pa gaat ook mee. Ik ben heel benieuwd. In gedachten heb ik het huis al verbouwd en ingericht en ziet het er fantastisch uit. Dat kan dus alleen maar tegenvallen...
De hypotheekadviseur begon te glimmen toen hij Ole zag en zei 'je krijgt van mij de primeur... ik word vader, mijn vriendin is drie weken zwanger, niemand weet het nog'. (ik zal het niet verklappen zei ik, maar die grap begreep hij niet) Hij glunderde en begon (gezellig op z'n plat Joviaal Amsterdams) te vertellen dat het gelijk raak was geweest en hoe bijzonder hij het vond en dat hij het dit weekend zijn ouders zou gaan vertellen. Tot hij na een tijdje van zichzelf leek te schrikken en snel tot de orde van de dag overging; onze hypotheek. Ole zat natuurlijk weer lief en flirterig lachend als vanouds naast ons toe te kijken en mee te babbelen. Wat een ontzettend vrolijk mannetje, zei de hypotheekmeneer. En dat is ie ook. Heb hem voor dag en dauw die wagen in gezet, de (vries)kou in, half uur lopen en pas na twee en een half uur weer thuis. Hij had om 8.00 een flesje gehad en het was dus alweer drie en een half uur later voor hij de volgende thuis kreeg, maar het ventje gaf geen kick. Hij vindt het heerlijk in die buggy, ligt lekker afwisselend te tukken en rond te kijken. Wat een vent!
Nu ga ik hem maar weer een fruithap geven.
toedeloei!

Nou, ben een heel eind gekomen. Prima dag, en ben nu (21.15) nog steeds niet moe. Verbazingwekkend hoe goed je nog kan functioneren op zo weinig uurtjes slaap, dat heb ik de afgelopen zes maanden vaak gedacht. Het hielp wel dat mijn lieve mamsje aanbood om vandaag wat te komen helpen. Terwijl ik nog wat telefoontjes deed en een was ophing, gaf zij Ole een fruithap en speelde met hem. Later gingen we samen boodschapjes doen; inmiddels ook geen sinecure meer, want nu we de buggyzit op het onderstel hebben gemonteerd is het een nog grotere toer voor mij geworden om kar, Ole en tas twee trappen naar beneden te krijgen. Zonder hulp moet ik eerst de wagen beneden openklappen, van slaap/voetenzak en kap voorzien, en met een slotje aan het fietsenrek bevestigen, daarna terug naar boven om Ole en de tas te halen... Ole zat prinsheerlijk in de buggy, verstopt in de warme slaap/voetenzak en met zicht op de wijde wereld ipv op mamma zoals voorheen in de maxicosi. Toen we weer terug gingen viel hij twee seconden voor we naar boven wilden gaan in slaap, dat doet hij altijd, de hele wandeling lang klaarwakker en vlak voor huis valt hij in slaap, van de ene op de andere seconde, hij lachte nog naar oma en was 1 tel later vertrokken, als een soort van vallende slaapziekte. Dus zijn we nog maar even naar een tearoom gelopen om hem te laten slapen. 's Avonds ging hij pas om 19.00 uur slapen, na een aardappelbroccolihap (heb ontdekt dat hij het geweldig vindt om op schoot te zitten tijdens het eten, hij at weer een heel bordje leeg) en twee flessen melk, dus ik heb goeie hoop voor vannacht.
Overigens heb ik vandaag van mijn moeder begrepen dat ik nooit heb gekropen en rechtstreeks van passief liggen en zitten overstapte op lopen. Ook nooit dingen uit kasten getrokken en dat soort dingen. Wie weet heeft Ole een aartje naar zijn moeder. Het schijnt dat kruipen de ontwikkeling van dwarsverbanden van je linker- en rechterhersenhelft stimuleert en dat mensen die nooit gekropen hebben nogal eens dislectisch blijken later, maar daar heb ik dus nooit last van gehad.
Ook vandaag een superlief postpakketje uit Duitsland ontvangen van opa en oma Joost en Erika met daarin een heel schattig antracietkleurig fleecevest met bijpassende muts, een stoer lichtgrijs broekje en een paar lekkere dikke wintersokken.
Overigens zat Ole vanochtend een half uur lang te duimen! Met een glazige blik, in zijn wipstoeltje, smakkend op zijn duim.
Ik ga stoppen, om naar 'de modepolitie' te kijken, dat vreselijke programma van die arrogante domme dames Nada van Nie en die ex-dolly dot die - zelf gehuld in de meest vormeloze aardappelzakken - tegen Jan en alleman roepen dat ze er niet uitzien.... Genieten dus.
Ciao

Gisternacht sliep Ole weer door tot 7.15 maar vannacht was hij helaas weer om 4.15 wakker. Misschien dat ik hem toch eens tegen 23.00 vlak voor ik ga slapen, wakker ga maken voor een fles, want waarschijnlijk valt hij toch gewoon te vroeg in slaap 's avonds; altijd tegen of iets na 18.00 uur. Gister sliep hij overdag ook veel, 's ochtends een half uur en 's middags twee uur en een kwartier. Is misschien ook handiger om hem dan na een uurtje wakker te maken, maar het is zo verleidelijk om even twee uurtjes te kunnen werken... Gister was dan ook een hele relaxte dag; huis schoongemaakt, wassen gedraaid, wat rondgebeld voor interviewkandidaten voor de verpleegkundigenportretten en een horoscoop voor Pauze geschreven. Tussendoor de nodige flessen gemaakt en geboend (Ole drinkt nu per keer 150 ml maar wil nog steeds iedere twee uur de fles, precies als toen hij aan de borst was, had gedacht dat dat zou veranderen aan de fles, naar eens per 3 of 4 uur, maar helaas), en fruithap en groentehap staan pureren in de keukenmachine. 's Avonds kwamen Kristel en Sjaak eten, heel gezellig. Kristel had de laatste foto's mee uit de reeks foto's die ze om de paar weken van me maakte toen ik zwanger was. Bizar om te zien zeg, verbaasd minutenlang naar die dikke buik gestaard, ongelooflijk, wat wonderlijk, ik kan me nu bijna niet meer voorstellen hoe het was en tegelijk heb ik heimwee naar die periode ('als je weer een dikke buik wil dan ga je maar naar de Febo', riep Michiel haha).
Eenmaal in bed had ik het zoals iedere avond ijskoud (tijd voor het dikke winterdekbed), en kon, ook zoals de laatste tijd vaker, de slaap niet vatten. Om 00.30 trok ik een tshirt met lange mouwen aan, om 1.00 uur een lange pyjamabroek en om 1.30 ging ik nog maar even plassen. Om 4.00 meldde Ole zich weer, om 4.30 lag ik er weer in. Sliep waarschijnlijk tegen vijfen en twee uur later was Ole weer klaarwakker en lag te huilen van de honger. Pfff.
Vanochtend er maar weer eens wat babyliteratuur op nageslagen over doorslapen. (laten huilen is een van de tips, maar Ole heeft negen van de tien keer echt honger, en slaapt na een fles gelijk weer verder, dus dat doe ik niet). En passant las ik even welke ontwikkelingen er allemaal bij zes, bijna zeven, maanden horen en las dat Ole volkomen volgens de boekjes gaat. Niet dat dat veel uitmaakt, maar ik roep steeds tegen iedereen dat Ole een echte Gruson is; liever lui dan moe, waarom zitten als je liggen kan en waarom kruipen als je nog je hele leven kruipen kan... ? Nu blijkt dat zelfstandig zitten en omrollen en kruipen en dat soort dingen rond de acht maanden 'normaal' zijn. Op andere puntjes, fijne motoriek en babbelen bijvoorbeeld, is hij misschien weer iets sneller. Ach, het maakt allemaal echt niets uit en het zegt ook helemaal niets, de snelheid van de ontwikkeling, maar je wilt natuurlijk wel graag weten of het allemaal een beetje gaat zoals het moet gaan..
Affijn. Ik ga maar eens douchen en koffie zetten, us kijken hoe ver we komen vandaag...

Eindelijk heeft Ole weer een nacht doorgeslapen. Van 18.30 tot 7.00 uur! En vanochtend heeft hij ook nog een slaapje gedaan van 10.30 tot 12.30! Twee uur! Ongelooflijk.

Zo. De mannen zijn boodschappen doen (pappa gaat brownies bakken) dus heb ik even, heel even, het huis voor mij alleen. Vanochtend was het Michiels beurt om uit te slapen, dus heb ik Ole niet alleen vannacht om vier uur weer een fles gegeven, maar was ik er ook alweer om half acht uit omdat hij klaarwakker was en ben ik de rest van de ochtend tot nu toe bezig geweest met flesjes, poepluiers en fruithapjes. Het lijkt of Ole altijd drukker is als Michiel thuis is, maar misschien is het ook weer zo'n ontwikkelingssprong waardoor Ole wat dreineriger is dan anders en meer rondgesjouwd en vermaakt wil worden. Michiel legde hem (tegen mijn zin) al dreinend even apart in ons bed (wij zaten in de woonkamer), en dat bleek toch de beste aanpak; na een paar minuten pruttelen viel hij eindelijk in slaap. Dan is hij moe maar kan door al ons gepraat en de vele indrukken blijkbaar in de woonkamer niet in slaap komen. Niet zo vreemd natuurlijk, wij kunnen ook niet in slaap vallen in een kamer vol pratende mensen. Als ik alleen met Ole thuis ben, valt hij wel gewoon in de box in slaap. Afgelopen week zelfs twee keer terwijl ik met veel kabaal aan het stofzuigen was. (maar gebrom van de stofzuiger of de motor van de auto werken blijkbaar juist weer wel rustgevend). Gister is mams lekker op komen passen en zijn wij een paar uurtjes de sauna in gedoken in All Sports in Amstelveen. Eigenlijk zouden we Ole naar de boot brengen, maar opa was ziek, dus kwam oma naar ons bij wijze van uitzondering, want het is voor haar natuurlijk niet zo fijn om niet haar eigen dingetjes in haar eigen huis te kunnen doen terwijl ze op Ole past. Wij waren in ieder geval heel blij, want de sauna was zo goed als leeg en wij hebben heerlijk gezweet en gebubbelbadderd. Vrijdag heeft Michiel de hele dag voor Ole gezorgd. We zijn wel met z'n drietjes op stap geweest maar ik heb niets gedaan. Tot een uur of zes; toen was Michiel uitgeput in slaap gevallen voor de tv en kon Ole ook zijn oogjes niet meer open houden. Die twee hadden elkaar afgemat.. :-) Ik probeer Ole steeds iets later naar bed te laten gaan 's avonds in de hoop dat hij niet meeer midden in de nacht wakker wordt, maar dat is erg moeilijk. Rond 18.00 is hij gewoon op van de slaap. Dan wrijft hij aan een stuk door in zijn oogjes en wil gewoon de fles en in coma. Wel balen dat ie plots niet meer doorslaapt, net nu ik weer wat meer ga werken... Maarja, dat overleven we ook wel weer.

Ik ben gesloopt. Voel me alsof ik door een trein ben overreden of de hele nacht heb doorgehaald in een kroeg. Was dat maar zo, dan had ik er nog wat lol aan beleefd. Tegen twaalven gingen we slapen. Om 4.00 uur zette Ole het op een brullen. Hij bleek megahonger te hebben en klokte in hoog tempo een grote fles melk weg waarna ik hem in diepe slaap terug legde in zijn bedje. Om 4.30 lag ik ook weer in bed en bleef daar vervolgens tot 7.00 klaarwakker liggen. Net toen ik wat wegdoezelde werd Ole natuurlijk weer wakker. Michiel ging eruit met Ole en ik heb nog tot 8.00 liggen dromen dat Ole maar huilde en huilde en ik koortsachtig op zoek was naar een oppas. Ik werd wakker van zijn gehuil vanuit de woonkamer. Hij had razende honger maar wilde niet drinken, niet bij Michiel en niet bij mij. pfff Een groot deel van het wakker liggen besteedde ik aan het peinzen over de Ten Katestraat 67; wat zouden we kunnen betalen, wat moet er gebeuren, hoe zou het eruit kunnen zien. Ik zie het nog steeds helemaal voor me hoe mooi het kan worden - als we de gaskachels en de badkamer er nog even in laten zitten en alleen een nieuwe keuken plaatsen, vloeren, muren, plafonds en houtwerk op laten knappen, dan kunnen we het wel betalen - maar Michiel denkt dat er misschien allerlei verborgen gebreken naar boven zullen komen als we er eenmaal zitten. Nu maken we toch nog een keer een afspraak om er te gaan kijken; om het ofwel uit mijn systeem te krijgen, ofwel Michiel te overtuigen.
Er blijkt net nog een huis te koop te staan in de Ten Kate, het vierde huis al. Je zou bijna denken dat de straat op een oude Indiase begraafplaats is gebouwd ofzo. Of dat de grond giftig blijkt, er een snelweg achterlangs gebouwd gaat worden of dat de buurt geterroriseerd wordt door een asociale familie ofzo...

Wat was dat heerlijk zeg, een paar uurtjes helemaal alleen thuis. In twee uur tijd had ik drie Desi-columns voor Pauze geschreven plus de factuur daarvoor (heerlijk, weer even zelf wat geld verdienen, dat voelt toch wel erg goed en we kunnen het ook wel gebruiken want leven van 1 salaris is toch best opletten). Tegen tweeen ging ik Ole weer ophalen. Hij was helemaal opgewonden van blijdschap toen ik hem optilde, trappelde met zijn beentjes en zwaaide met zijn armpjes, ondertussen schaterlachend. Oma en Ole hadden het weer heel gezellig gehad met zijn tweetjes, met o.a. een pronkrondje met de wandelwagen door de buurt. 's Nachts was het bal zoals de afgelopen nachten steeds het geval is. Om 4 en om 6.15 dit keer. Hij heeft geen honger maar wat het dan wel is? Laten huilen werkt heel soms, dan valt ie na een tijdje toch weer zelf in slaap, maar meestal gaat het dreinerige huilen dan over in hard overstuur huilen, hoewel het nooit echt hysterisch zielig klinkt, meer een beetje drammerig, zo van kom nou bij me. Dus legde Michiel hem even voor zevenen maar weer tussen ons in waar hij gelukkig nog even in slaap viel. Ik denk dat het weer zo'n oei-ik-groei-fase is. Je ziet aan alles dat zijn wereldje groter is geworden, in de draagzak gooide hij zijn hoofd in zijn nek en keek gefascineerd naar de blauwe hemel en de toppen van de bomen. Ook tijdens het drinken kijkt hij alle kanten op. Op de commode kromt hij zijn lijfje en probeert helemaal achterom te kijken. We hebben hem een speeltje gegeven met allerlei gekleurde draaiwieltjes, balletjes en andere bewegende delen. Daar ligt hij nu al een kwartier geconcentreerd mee te spelen. Hij snapt dat je de uitsteeksels een zwieper moet geven zodat ze rond gaan draaien, en hij pakt heel precies tussen duim en wijsvinger kleine onderdeeltjes vast. Hij is ook de hele dag aan het gillen, brabbelen en lachen, met een heel brutaal, guitig hoofd, een echte pretbek is het. Verder lijkt hij nu heel hard te groeien, de broekjes die hij nog maar net aan kon, zijn nu alweer te kort, en hij krijgt echt een dikker lijfje en koppie. Ook kan hij nu zonder hulp rechtop zitten op schoot (heel wiebelig nog, dat wel). Wat een mannetje. Maar 's nachts moet ik me soms verbijten om niet geirriteerd tegen hem uit te vallen als hij klaarwakker koddig ligt te lachen en maar wat ligt te bijten op de speen in plaats van dat hij drinkt. Ach, is ook weer een fase.

We gaan weer een paar huizen bekijken in Haarlem, maar ik heb niet het idee dat 'het huis' ertussen zit.

SCROLL HELEMAAL NAAR BENEDEN VOOR ONS EERSTE FAMILIEPORTRET!!!!!!!

Sjees, daar zit ik dan, naast een lege box. Michiel is vanochtend om half negen met Ole naar mams gereden. De katten kijken me aan van 'hehe, heb je die kale dwergkat eindelijk weggedaan? Werd tijd!' Iedere keer dat ik de kamer inloop krijg ik een fit van die lege box. En Ole is pas een half uur weg.... Miesje zit nu hysterisch te spinnen op mijn schoot.

Leuk is dat ik net door Joop gevraagd ben of ik weer een serie portretten van verpleegkundigen wil maken voor Monitor, het blad van het Erasmus MC-ziekenhuis.
We hadden een gebroken nacht maar ik voel me jubelig en energiek. Het lijkt erop dat ik weer een klein beetje 'back in business' ben; die portretten voor Joop en Pauze voor een dag per week vanaf december... Grappig dat alles komt zodra je er aan toe bent. Sinds Ole bijna niet meer aan de borst drinkt voel ik me een beetje losgekoppeld van hem en is er letterlijk en figuurlijk weer ruimte in mijn leven voor andere dingetjes dan Ole. Mijn liefdesgevoel voor Ole wordt er alleen maar sterker van, want ik kan alles wat beter loslaten en loslaten is lucht krijgen.

Nou vooruit met de geit. Aan de slag. (wat is Ole stil... oh nee.. die is bij mams..)

Ik ben zo blij dat Ole sinds gister hartstikke goed uit de fles drinkt. Hoef ik me tenminste geen zorgen meer te maken dat hij te weinig binnen krijgt. Als hij nu 's nachts ook niet meer spookt is het helemaal fantastisch. Verder is ie nog altijd extreem zoet. Michiel R. (rooie Michiel) was hier vanochtend op de koffie (voor wat tekstschrijftips) en die verbaasde zich dat Ole zo relaxed is en zichzelf zo goed kan vermaken. Veel mensen zijn verbaasd als ze horen dat Ole zich bijna de hele dag in de box of in zijn wipstoeltje vermaakt. Het is ook gewoon een supermakkelijk mannetje. Dat besef ik terdege.

Ik voel me minder moe en leeggezogen dan gister. Heb eigenlijk wel een heel vrolijk gevoel. Misschien van al die gezellige afspraakjes deze week. Gister kwam Mirjam op de thee. Ze heeft Ole een flesje gegeven en hem verschoond en vond dat geweldig. Vandaag dus Michiel en 's middags ben ik met Kristel gaan lunchen in de Bijenkorf (waar Ole met iedereen om ons heen zat te flirten). Het is leuk om al die complimentjes van iedereen over Ole te horen; dat hij zo zoet is, zo lief lacht, soms zo'n brutale, schalkse blik kan hebben, en dat ie zulke mooie grote blauwe ogen heeft. Ik kan er ook maar niet over uit dat hij mijn (onze) zoon is. Had het erover met Michiel R. hoe je leven verandert als je een kind krijgt. Ik kon en kan alleen maar volmondig zeggen dat ik gelukkiger ben dan ooit nu Ole in ons leven is. Maar ik wilde dan ook altijd al moeder worden.

Neemt niet weg dat ik me nu al verkneukel bij de gedachte dat Ole morgen lekker naar mams gaat en ik de dag voor mezelf heb...

SCROLL HELEMAAL NAAR BENEDEN VOOR ONS EERSTE FAMILIEPORTRET!!!!!!!

Michiel was best een beetje op slag verliefd op de maissonnette van 120m2 die we vrijdag in Haarlem bekeken. Maar ik had niets met het huis. Vond de gevel lelijk en het had twee slaapkamers net als ons huis. De zogenaamde derde slaapkamer was een soort gangkast waar de wasmachine in stond. Maar het was voornamelijk een buikgevoel; dit huis was het gewoon niet voor mij. De buurt was wel helemaal goed; Kleveringenpark, een beetje het Amsterdam Zuid van Haarlem, prachtige huizen, leuke mensen, gezellige buurtwinkeltjes en vlakbij het station. Jammer dat we het niet eens waren, maar dit huis gaf ons in ieder geval weer wat goeie zin en moed om verder te zoeken. Het was namelijk het eerste huis dat smaakvol was van binnen en waar redelijk weinig in hoefde te gebeuren.
Ik blijf maar denken aan de Ten Katestraat 67, aan de vijf (VIJF!!) slaapkamers, de mooie gevel met erker, voortuintje met bankje voor het raam, de originele houten vloeren, de open keuken en de grote achtertuin.... zucht. Wanneer winnen we nou eens de postcode loterij.... Onze makelaar gaf wel aan dat ze de prijs wilden laten zakken met 8000 euro. Maar we hebben geen tegenbod gedaan omdat het dan toch waarschijnlijk nog zo'n 10.000 te duur blijft. Helaas...

Ole zit nu naast me in zijn wipstoeltje in de box zijn fruithapje uit te kwijlen. Fruit is nog steeds niet zijn favoriete eten. Stinkende groenten als bloemkool en broccoli, daar maak je hem blij mee! Ik voel me een beetje leeggezogen. De afgelopen anderhalve week was Ole zo rommelig met eten en slapen, dat vreet energie. Het is nog steeds niet helemaal duidelijk wat zijn nieuwe ritme is. Zaterdag wilde hij bijvoorbeeld de hele dag alleen maar aan de borst, iedere fles werd weggeduwd. Gevolg was natuurlijk dat hij veel te weinig binnenkreeg want mijn borsten produceren niet veel melk meer. Het was wel een rommelige dag en als het een beetje druk is, onveilig of als hij moe is, dan wil hij ineens weer aan de borst. We gingen met Miriam naar Rotterdam, lunchen bij Joop. Dus moest Ole lang in de auto. Joop had heel lief een potje Olvarit voor Ole gekocht en daar at hij wel wat hapjes van. Maar 's nachts werd Ole natuurlijk van de honger wakker; om 2.00 en om 5.00 uur. Het lijkt wel op de eerste weken... Gelukkig nam Michiel zondag de meeste verzorging over en heb ik lekker de hele dag in pyjama het nieuwste boek van NicciFrench in een keer uitgelezen.

Heb veel last van mijn nek en schouders en krijg daardoor weer koppijn. Donderdagavond was ik gezellig met Pleuni en Robin naar de Pilsvogel om te bespreken dat ik vanaf december voor drie maanden een dag per week weer voor Pauze ga werken. Heerlijk biertjes gedronken, erg gezellig. En natuurlijk ging Ole die nacht spoken. Bovendien stoorde de babyfoon weer vreselijk. Heb dus niet meer dan 5 uurtjes geslapen. De volgende dag gingen we naar de Bluesbrothers musical in Carre, mijn verjaarscadeautje aan Michiel. Rob en Nel pasten op (die hebben hier lekker de hele avond LotR deel 2 zitten kijken en chippies zitten vreten). Best lachen die musical, de hele zaal stond te dansen en er werd goed gezongen, had best wat kippevelmomentjes. (je ziet, ik geef dat bijna schoorvoetend toe want wie mij kent weet dat ik musicals verafschuw). Helaas wil Michiel nu nog steeds naar een echte Van denEndemusical... :-)

Ik heb voor het eerst behoefte aan tijd voor mezelf, en zou liefst een dag per week oppas hebben voor Ole. Hij wordt al zo groot, ik vind het niet meer zo eng om hem aan anderen toe te vertrouwen, en ik heb na de afgelopen periode zwaar behoefte om eens even een paar uurtjes geen verantwoordelijkheid te hebben behalve die aan mezelf. Gelukkig heeft mams deze week herfstvakantie en gaat ze woensdag en zaterdag oppassen. Woensdag ga ik een paar columpjes voor pauze vooruit werken en zaterdag gaan Michiel en lekker sporten en de sauna in. Ik kijk ernaar uit.

ps als iemand nog een goedkope tweedehands laptop weet waar ik in ieder geval word op kan doen en mee kan internetten.... ik hoor het graag! (mgruson@hotmail.com)

groeten!

We doen het niet, het huis in de Ten Kate. Te duur, te veel werk. En we hebben geconstateerd dat we consessies moeten doen. Wat wij allemaal willen is er niet voor het bedrag dat we te besteden hebben. En klussers zijn we niet, daar komt alleen maar stress van als we een bouwval kopen. Dus gaan we aanstaande vrijdag kijken in een bovenwoning van twee verdiepingen, een maisonnette van 120m2 met een balkon en dakterras en drie slaapkamers. Het is net zo duur als het huis in de Ten Kate, maar het heeft een nieuwe mooie keuken en badkamer met bad (strakwit allemaal), parketvloer en strakke witte wanden. Daar kunnen we dus waarschijnlijk zo in. Bovendien is de hal op de begane grond groot, dus kan ik daar Ole's wagen laten staan. En, heel belangrijk, het zit vlakbij het station, zo dat ik voor mijn gevoel heel snel in Amsterdam ben met de trein. We zullen zien...

Vanochtend hebben we het huis in de Ten Katestraat gezien. Megagroot (twee verdiepingen, vijf slaapkamers), en van buiten prima (nieuwe dakpannen, houtwerk geschilderd, dubbele ramen), maar van binnen moeten de muren van boven tot onder gestript en gestuuct en geschilderd, en de originele houten vloeren zouden we compleet moeten schuren en lakken. Bovendien zijn de badkamer en de keuken absoluut oud en verrot. Maargoed, daar zouden we best een tijdje mee kunnen doen totdat we geld hebben gespaard voor iets nieuws. We gaan er even over nadenken (geld is het belangrijkste twijfelpunt...)

Terug uit Haarlem ben ik bij Madelyn en kleine Thijsje (4 weken oud) op kraambezoek gegaan. Wat een hummeltje. Het lijkt lang geleden dat Ole zo piepklein was, maar toch ook weer niet. lief manneke hoor.

VANDAAG IS OLE PRECIES ZES MAANDEN!

Vanochtend hebben we twee super k.u.t. huizen gezien in Haarlem. Allebei min of meer in het centrum. De een was gewoon heel klein. De ander vooral heel erg lelijk en verwaarloosd; de vloer golfde, de badkamer had duidelijk gelekt (grote vochtplekken in het plafond) en overal improvisorisch timmerwerk. Onze makelaar liet zijn afkeuring weer onverbloemd merken, ongelikte beer als hij is ('nou, dit ziet er natuurlijk niet uit, dit is compleet verrot, de hele vloer moet eruit, de muren dan ook gelijk, en die serre is natuurlijk ook spuuglelijk'). De verkopend makelaarster keek eerst geschokt maar lachte op een gegeven moment maar mee, want tja, hij had gewoon gelijk. Het huis stond dan ook al heel lang te koop. Bovendien stond er op funda dat het drie slaapkamers had, maar het had er maar twee en een vliering zonder stevige loopvloer. Een complete waist of time dus weer, waar Michiel ook nog een halve dag vrij voor moet nemen. Het huis dat we morgen gaan kijken, en waar onze makelaar verkopend makelaar van is, moet toch ook wel flink aangepakt, zo vertelde hij. Maar als we het willen, hebben wij eerste keus en houdt hij het even voor ons vast, zo zei hij. Ik denk dat hij wel een reeele prijs voor ons gaat regelen als we willen. Maargoed, eerst maar eens zien.
Ole was de hele ochtend weer vreselijk zoet in zijn maxi cosi, en viel lekker in slaap in de auto. mMaar sinds we thuis zijn is hij alleen maar aan het dreinen en weigert hij borst en fles. Vanochtend om 6.00 uur dronk hij een kwartier aan de borst. Om 8.00 en 12.00 uur probeerde ik het weer maar keek hij weer alle kanten op. (hij strekt zijn rug en gooit zijn hoofd alle kanten op, behalve die van de fles of borst, en als hij de fles krijgt ligt hij alleen maar te bijten in de speen, lacht en pruttelt, kortom doet alles behalve drinken) Om 13.00 had hij zo'n honger dat hij wel de fles nam, maar na 60 ml viel hij als een blok in slaap. Toch maar weer even 'Oei ik groei', de babybijbel, erop na geslagen. En wat blijkt; rond 26 weken weigeren veel baby's te eten. Ze hebben gewoon geen interesse in eten of drinken. Michiel roept steeds 'als ie honger heeft eet ie echt wel' maar als moeder maak ik me natuurlijk vreselijk druk dat hij te weinig binnen krijgt. In het boek staat echter dat je er geen strijd van moet maken, omdat hij anders altijd moeilijk zal blijven doen met eten. Stelt me in ieder geval gerust dat dit gewoon weer een fase is....

Dezelfde avond na de prik was het mis; ontroostbaar huilen, koorts, zielig. De volgende dag nog steeds. Hij wilde almaar opgetild en rondgesjouwd worden, sloeg zijn armpjes om mijn nek en trok zijn beentjes onder zijn billen, alsof hij weer even heel klein wilde zijn (hij is nog steeds klein maar in foetushouding bijna). En nu weigerde hij de hele dag de fles, wilde alleen aan de borst. Wel ben ik nog gaan lunchen bij Mirjam, waar Ole in mijn armen in slaap viel en niet in bed gelegd wilde worden, dus zat ik een groot deel met dat slapende mannetje in mijn armen. Mirjam heeft ook nog even met hem geknuffeld. De volgende dag, zaterdag, was hij nog steeds klam, hangerig en dreinerig. En toen ik hem badderde zag ik een paar vuurrode vlekken in zijn nek. Paniek! Na een uurtje waren ze weg. Waarschijnlijk kwam het van zijn fruithap, vandaag had hij het weer. Toch hebben we hem gister naar Rob en Nel gebracht. Voor het eerst. Doodeng vond ik het. Van 14.00 tot 18.00 bleef hij daar en natuurlijk ging het helemaal goed. Ole dronk een hele fles, at een heel potje, sliep drie kwartier en lag lekker te zingen en kletsen in zijn bedje. Allemaal net als thuis. Fijn idee dat dat zo makkelijk gaat, daar ga ik vaker van profiteren.
Verdere Olenieuwtjes: hij duimt sinds een paar dagen af en toe! En zijn favoriete nieuwe spelletje is kiekeboe. Wat wordt dat manneke snel groot...

Vanochtend ben ik met Ole naar het consultatiebureau geweest voor zijn derde DKTP-prik en om te wegen of hij nog steeds onder het gemiddelde zit. Voordat hij op de weegschaal lag riepen de dames al dat hij er lekker gezond uitzag en jawel; hij blijkt in twee weken 375 gram aangekomen. Hij woog 6680 en weegt nu 7055 gram. Zijn gewichtscurve ging gelijk weer steil omhoog op zijn grafiek. De Nutrilon en de potjesvoeding hebben dus hun werk gedaan. Toen ik zei dat ik even helemaal de weg kwijt ben qua voeding (hij drinkt nog steeds slecht aan de borst, ik weet niet hoe vaak en wanneer ik moet kolven en omdat Ole nooit huilt heb ik ook geen idee wanneer hij honger heeft en een fles moet) kreeg ik een voedingsschema-advies. Dat geeft me een hoop rust en zekerheid. Het schema: 's ochtends de borst, daarna een fles en daarna een fruithapje, tussendoor twee keer een fles, in de namiddag een groentehapje (deed ik altijd al) en vlak voor het naar bed gaan een fles. Of ik een fles afgekolfde borstmelk of nutrilon geef maakt niet uit, moet ik even uitzoeken wat werkt en waar ik zin in heb.
De prik onderging Ole weer zonder een kik te geven. Pas toen de naald al weer uit zijn beentje was ging hij huilen, maar zodra ik hem optilde en troostte was het alweer over en lachte hij alweer naar de dame van het consultatiebureau. Wat een bink is het toch. Michiel was ook zo vroeger. Alletta vertelde me ooit dat hij zelden huilde. Een keer huilde hij plotseling in zijn badje. Alletta schrok zich rot, want als Michiel huilde, dan moest er echt iets zijn. Hij bleek zich gestoten te hebben tegen de hete kraan. Hetzelfde met Ole; als hij huilt, dan is er ook echt iets. En dan nog is het bescheiden gehuil, nooit hysterisch ontroostbaar. Behalve de twee keren dat hij een prik kreeg. Nu was hij ook wat hangerig en huilerig maar zonder tranen en hij in mijn armen was hij gelijk stil. Hij ligt nu lekker te slapen. Oma Nel is even op de thee geweest en heeft nog lekker met hem rondgesjouwd en gegeind; Ole gierde het uit van het lachen om haar grapjes. Hopelijk heeft hij vanavond geen last, ik ga naar de bios met Kristel dus dan is Michiel misschien de hele avond met hem in de weer.

Verder nog Olenieuws? Eh, ja dat hij heeft ontdekt dat hij met zijn hand niet alleen dingen kan pakken, maar dat hij hem ook op en neer kan bewegen en naar dingen kan slaan. Een plastic sleutelbos eindeloos tegen de spijlen van de box rammen (klinkt zo lekker), of tegen de fles slaan (de speen vliegt dan steeds bijna zijn mond uit en dat vindt hij een grote grap, hij lacht dan schalks naar me). En hij blijft een man van de details; geef hem een groot stuk speelgoed met 1 heel klein uitstulpseltje, vetertje, knoopje, oogje of etiketje en dat pakt hij als eerste, heel precies tussen duim en wijsvinger, pinkje in de lucht. Hij wordt vast chirurg of monteur in Madurodam..... (dat heeft ie van jou, dat precieze, zei Michiel tegen me).

nou, genoeg babygeleuter weer voor vandaag
toedeloei!