Manja Schrijft

Ik heb al de hele week buikgriep, vandaar de 'radiostilte'. Ole is ook ziek en zielig. Ga nu weer onder de dekens met mijn boek. Later meer.

Vannacht een prima nacht gehad, in tegenstelling tot gisteren. Wat er aan de hand was, weten we nog steeds niet, maar Ole voelde zich niet fijn; terwijl Kristel hier aan het oppassen was sliep hij als een roosje en natuurlijk werd hij wakker kort nadat wij thuis kwamen. Hij drinkt nu steeds kleine beetjes ipv een hele fles in een keer en valt dan ook niet meer in slaap aan de fles. Tot 2.00 uur 's nachts ben ik er zo'n vijf keer uit geweest omdat Ole keer op keer keihard moest huilen. Daarna kon ik even slapen tot 5.30. Toen werd hij weer hard huilend wakker en bleef wakker tot 7.00 toen Michiel er maar uit ging met hem. Het gekke is dat hij soms nog zielig nasnikte als ik hem uit zijn bedje getild had, maar vaak ook was hij gelijk weer guitig aan het lachen in mijn armen. Dus pijn had hij volgens mij niet echt, wel misschien last van zijn maagje. Ook had ie rode billen, wat volgens oma Nel op doorkomende tandjes kan duiden, maar hij zit niet te kauwen of aan zijn kaakje/oortjes te plukken. Ach, we zullen het nooit weten. Gister overdag was hij nog steeds huilerig en wilde steeds maar opgetild worden. Hij komt steviger, pittiger en brutaler over, vinden we allebei, en zijn huilen is ook vaak wat drammerig, hij wil gewoon aandacht, en terecht natuurlijk. 's Middags wilden we gaan wandelen in de duinen maar omdat het maar bleef miezeren zijn we de binnenstad van Haarlem ingegaan. Het blijft een knus oord, onze toekomstige woonplaats. Ole lag lekker in het autostoeltje en daarna in de wagen; hij vindt het altijd leuk om rondgereden te worden. In een brasserie at hij een fruithap en dronk zowaar wat slokken venkelthee uit een flesje dat ik mee had genomen. Vrolijk keek hij om zich heen. Hij is sowieso heel vrolijk; wil de hele tijd knuffelen en stoeien. Hij geeft hapkusjes op mijn wangen en lacht zich krom om gekke gezichten en geluiden. Misschien is gewoon weer zo'n geweldige ontwikkelingssprong aan het maken...

Ken je die mop van die drie die naar babyzwemmen wilden? Inderdaad, die gingen dus niet. Veel te vroeg man. Je moet er om 8.30 zijn! In plaats daarvan hebben we geslapen tot 8.30. We sliepen pas om een uur of 1.00, Michiel omdat hij aan het gamen was, en ik omdat ik weer eens niet kon slapen omdat ik het zo koud had (de kachel in onze slaapkamer doet het om een of andere reden niet, en al liggen we onder twee dekbedden en heb ik een pyama aan, ik blijf het klamkoud houden). Nadat ik Ole om 7.00 uur een flesje had gegeven, dook ik er weer in. Michiel verschoonde zijn luier nog even om 7.30. en ging daarna ook nog even in coma. Hij ligt nog steeds te slapen, dat heeft ie wel even nodig, flink uitslapen. Ole ligt naast me in zijn wippertje, in zijn schattige blauwe pyamaatje met hartjes, met dikke slaapoogjes kijkt ie steeds tijdens het spelen even naar me en lacht dan zooooo lief!!! Gister ben ik even lekker gaan winkelen (wat kan een (vrouw)mens daar toch behoefte aan hebben, en wat kun je daar toch van opknappen). Dus was Michiel op zijn eerste vrije dag gelijk de hele dag met Ole in de weer, want die was nog steeds hangerig. Hij wilde niet slapen en niet neergelegd worden, alleen maar aan je hangen als een klein klemaapje. Ook had ie weer gespuugd. Toen ik thuiskwam begon Ole te stralen en daarna te huilen omdat ik hem niet snel genoeg overpakte van Michiel. Hij stak zijn armpjes naar me uit en sloeg ze daarna om mijn nek en was gelijk weer helemaal tevreden. Wat een heerlijk gevoel is dat toch, dat dat kleine manneke zo blij is om je te zien, en zo graag geknuffeld en vastgehouden wil worden. Michiel was natuurlijk dood, want het is uitputtend als je de hele dag met niets anders bezig kan zijn met Ole, omdat hij simpel weg niet alleen wil zijn. Vandaag neem ik het weer over. Michiel gaat lekker sporten met Jochem. Vanavond komt Kristel oppassen. We gaan uit eten want we zijn precies vandaag TWEE JAAR GETROUWD!! Dat klinkt heel vers en fruitig, maar we zijn natuurlijk eigenlijk al dertien jaar samen. Lijkt trouwens veel korter geleden dat we in het Petruskerkje trouwden en daarna in dat superkasteel in Belgie 'moordenaartje' speelden. Eigenlijk moeten we dat kasteel nog eens afhuren voor een oud en nieuw met al die mensen, hoewel ik niet weet of ik Ole helemaal alleen in een van die enge spookkamers alleen zou durven laten terwijl wij beneden feesten.
Verder geen huizennieuws.
(ik had gister, toen ik de eerste kerstboomfrutsels kocht, ineens fantasieen over hoe ik me eindelijk echt uit zou kunnen leven als we straks een eigen huis hebben; met kerstkransen op de deur en andere kersterigheid in de tuin en aan de gevel, want ja, zo truttig ben ik gewoon, daar kom ik rond voor uit, maar het lijkt me ook voor Ole zo leuk, de eerste kerstboom, alle kerstverhalen, en natuurlijk ook Sinterklaas..)
toedeloei!
ohja, gister dachten Michiel en ik allebei duidelijk te horen dat Ole 'mamma, pappa' zei. Michiel stond Ole te verschonen en ik kwam het kamertje binnen, Ole keek eerst naar mij en toen naar Michiel en zei vervolgens heel rustig en duidelijk 'mamma, pappa'. Hoorde je dat? zei ik ongelovig tegen Michiel, die zei, ja, ik hoorde het, hij zei mamma, pappa, en het was geen toevallige reeks geluiden in een grotere stroom gebabbel, want daarvoor en daarna zei hij niks. Maar misschien zijn we gek. Die ochtend had Michiel ook al 'pappa' gehoord en toen ik 's middags weg was dacht Michiel Ole een paar keer heel zielig 'mamma' te horen zeggen. Maar het lijkt haast onmogelijk dus het zullen toch wel toevalligheden geweest zijn...

Gelukkig, Roelien is weer thuis, haar bloeddruk is weer even hoog als voorheen; een klein beetje te hoog. Ze heeft geen zwangerschapsvergiftiging. Wel moet ze de hele week rust houden en mag ze de deur niet uit. Iedere dag komt er een verloskundige uit het Olvg bij haar langs om haar bloeddruk te meten. Het kindje is alive and kicking, helemaal goed gegroeid alles dik in orde. Deze week ga ik maar eens even bij Roelien langs (ja graag, riep ze, want ze haat het om niks te mogen doen en rust te moeten nemen, iedere afleiding is welkom).

Verder weinig nieuws. Ole was gister en eergister een beetje ziek. Eergister 38,5 koorts en beide dagen wilde hij nauwelijks eten en drinken; de hele dag door kleine hapjes en slokjes. Hij piepte de hele dag als een puppy (dat is een heel zielig speciaal Ole-geluidje) en af en toe kreunde hij. Ik had het idee dat hij last van zijn maagje had. Hij was heel hangerig en viel voor het eerst sinds lang, in mijn armen, buikje tegen buik, in slaap. Gisteravond viel hij al om half vijf in slaap, wat natuurlijk wat lastig was; om half zes maakte ik hem wakker voor een hapje en een slokje en om een uur of zeven lag hij klaarwakker in zijn bedje. Om half acht bleek hij alle 'bloemkool-aardappel-vleessmurrie' weer uitgespuugd te hebben. Zijn slaapzakje, pyjamaatje, bedje, alles onder. Na een verschoonsessie sliep hij om een uur of acht. Toen ik hem tegen half twaalf nog wat melk gaf, lag hij vervolgens weer klaarwakker vrolijk tegen zijn knuffelaap te babbelen. Maar na een half uurtje was het weer stil. Om zes uur werd hij huilend wakker maar na een knuffel sliep hij met zijn speentje in nog tot half negen door. Heb dus een beetje uitgeslapen, heerlijk. Vandaag lijkt Ole weer helemaal de oude, vrolijk en levendig. Michiel heeft vanaf morgen een paar daagjes vrijgenomen, dus kunnen we donderdagochtend voor het eerst samen met Ole naar babyzwemmen gaan in het De Mirandabad. Ik heb altijd het idee dat Ole zich veiliger voelt in Michiels armen in bad of onder de douche, dus is het misschien goed dat Michiel met hem het water in gaat. Bovendien is het gewoon leuk voor Michiel om ook eens zo'n exclusief moment met Ole te hebben natuurlijk.

Zo, us even kijken of er nog nieuwe huizen te koop staan...

Ciao!

Gisteravond kwamen Mirjam R (het lijkt wel 'mirjammenweekend') en Camiel bij ons eten en kolonisten van catannen. Michiel had 'kip in de hoed' gemaakt, het heerlijke gerecht dat Erika ons ooit gaf; taart uit de oven met daarin oa kip, kersen, curry en gember. Vervolgens werden we natuurlijk zoals altijd genadeloos verslagen door 'kolonist Mirjam'.

Minder leuk was het telefoontje van Roelien tegen negenen 's avonds. Ze is nu 33 weken zwanger en bleek opgenomen te zijn in het Onze Lieve vrouweGasthuis want haar bloeddruk bleek vrijdag toch veel te hoog en ook had ze te veel eiwit in haar urine, wat kan duiden op een beginnende zwangerschapsvergiftiging. Ze mag alleen uit bed voor een douche of de wc. Strikte bedrust dus. Behalve dat het voor Roelien zelf gevaarlijk is, kan een hoge bloeddruk er ook voor zorgen dat er niet voldoende bloed door de navelstreng naar het kindje kan stromen met alle gevolgen van dien (dan kan het niet voldoende groeien). Maandag gaan ze een echo maken en haar bloeddruk weer meten. Misschien mag ze naar huis, als de bloeddruk gedaald is, maar dan zal ze ook daar waarschijnlijk bedrust moeten houden. Gelukkig is ze al zo ver in de zwangerschap; een paar weken tijd rekken en het kindje kan al veilig iets eerder ter wereld komen als dat nodig is. Het is ook een geluk dat Roelien vanaf het begin zo goed gemonitord wordt in het ziekenhuis, daardoor zijn ze er snel bij. Maar het is natuurlijk evengoed heel erg schrikken. Toch zegt mijn gevoel dat alles helemaal goed komt. Bij deze straal ik mijn weblog nogmaals in met alle positieve vibes en sterkte die Roelien nodig heeft!!!

Drie primeurs vandaag voor Ole. Ik zag hem voor het eerst in zijn bedje omrollen van zijn rug naar zijn buik! Maar omdat het hem niet lukte zijn ene, onderliggende armpje te strekken en daarmee helemaal lekker op zijn buik te kunnen liggen, begon hij te pruttelen en draaide hij terug. Net in de box ging hij weer bijna helemaal om, maar net niet, vanwege dat armpje. Verder heeft hij voor het eerst iets anders gedronken dan melk, namelijk peerperzikdiksap. Hij hield het flesje met zijn handje van zich af en keek verbaasd naar de bruine kleur van het drankje. 'Die melk is verrot joh', leek hij te denken. Bij de eerste slokjes trok hij een vies gezicht en duwde de fles van zich af, maar hij wilde toch steeds weer even proeven en op het laatste dronk hij voor het eerst door. (ik heb het al eens eerder zonder succes geprobeerd, zelfs water moest ie niet) Daarna heeft hij zijn allereerste boterham gegeten; een witte zonder korstjes, geplet in opvolgmelk. Hij at hem helemaal op, met nog wat fruithapjes toe. Hij eet nu 's ochtends pap met fruit, tussendoor fruit, 's middags dan een boterham en in de vroege avond een hele pot olvarit groente-aardappelen-vlees (of rijst, pasta, kip etc.). Hij is echt aan die drie maaltijden per dag toe, want hij drinkt steeds minder vaak hele flessen melk van 180 ml. Ik denk dat we ook langzaam af kunnen bouwen met de laatste fles om 22.30, want hij wordt lang niet meer altijd wakker.
Gister heeft Ole voor het eerst bij opa en oma geslapen (ook een primeur), hoewel we hem om 24.00 ophaalden. Hoewel hij zelfs geen fles voor het slapengaan had gehad, is hij de hele avond niet wakker geworden (mijn moeder is wel drie keer gaan checken of hij nog ademde...) Hij had gelijk een bigsmile op zijn gezichtje toen Michiel hem wakkermaakte (dat jong is werkelijk nooit humeurig, ongelooflijk) en om half een lag hij, na een fles melk, weer in zijn eigen bedje verder te pitten. Vanochtend konden we tot 8.00 uur uitslapen en Michiel liet mij daarna nog tot 10.00 doorslapen, lekker. Het was een geweldige avond; voor het eerst sinds lang uit eten met Miriam K en Frank in Dantzig en daarna met hen naar een dansvoorstelling in het muziektheater; Shen Wei Dance Arts. Erg mooi, vooral het tweede deel, dat een magische, surreëele droomwereld leek. Na afloop in de Staalstraat in een leuk tentje nog tapa's en wijn genuttigd. Heel gezellig en geslaagd!

Eergister was ik bij Jeannette en Doris (1 week ouder dan Ole) op bezoek in hun nieuwe huis vlakbij ons in de Rivierenbuurt. Wat heb ik gelachen om dat wijffie; ze kruipt als een speedytorretje over de grond en trekt zich dan op aan wat er in de buurt is; een tafel, bank of een stel benen, waarna ze recht op staat en zelfs loopt! Jeannette moet iedere seconde checken wat Doris aan het doen is want ze is watervlug en zeer avontuurlijk ingesteld. Terwijl we een kopje thee dronken bleek Doris ondertussen op handen en voeten het wipstoeltje in te klimmen. Vlak voordat ze met een ondeugende lach met stoeltje en al voorover dreigde te kiepen, trok Jeannette haar eruit. De rest van de middag zag ik hoe Doris met veel energie o.a. het televisiescherm aflikte, de plastic beschermdoppen van scherpe hoekjes op meubels aftrok, een giechelig onderonsje had met Zus de hond (die zich door Doris dagelijks zonder protest aan haar nekvel uit de mand laat slepen), Ole's tas systematisch uit begon te graven, op haar buik over mijn tas heen kroop, en in haar eetstoeltje een bord vol fruit met koek te eten kreeg. Ole zat al die tijd driftig op zijn speen te zuigen en ernstig naar dit tafereel te kijken vanaf mijn schoot en vanuit de wipstoel, af en toe knipperend met zijn oogjes van de spectacels op hem heen. Van alle drukte was hij zo afgeleid dat hij zijn aandacht niet bij de fles kon houden en van de weeromstuit niets dronk (terwijl hij al vijf uur niets had gedronken). Toen we weg gingen besloot Jeannette dat Doris echt een tukje moest doen, maar een seconde nadat ze haar in haar ledikantje had gelegd, stond het dametje al weer rechtop in haar bedje. 's Nachts is het een groot probleem; zes keer per nacht gillend wakker worden is een heel gewoon gemiddelde voor Doris. Ze wil dan geen fles, en laat zich ook niet troosten. Jeannette en Benjamin zijn behoorlijk ten einde raad. Stom genoeg hoorde ik mezelf allerlei tips geven die ze natuurlijk allang uitgeprobeerd hebben, terwijl ik zelf zo goed weet hoe irritant het is als mensen (goedbedoeld) denken wel even de pasklare oplossing te hebben voor een situatie waar ze zelf helemaal niet in zitten en dus niet over kunnen oordelen. (sorry Jeannette!) Hopelijk gaat het snel beter.

Gister ben ik weer naar Rotterdam geweest voor een interview. Ging prima. Ole was bij opa en oma en ook dat ging prima, ook al blijf ik het iedere keer vreselijk vinden als mijn vader met Ole achterin de straat uitrijdt. Dat heeft niets te maken met twijfels of het wel goed gaat, want het gaat harstikke goed - Ole begint tegenwoordig al te grijnzen en enthousiast met zijn armpjes te zwaaien en met zijn beentjes te trappelen als hij mijn moeder ziet - ik vind het gewoon moeilijk om hem niet bij me te hebben.

Vandaag ga ik lekker wat nieuwe kleertjes en speeltjes voor Ole kopen (met hulp van opa en oma Joost en Erika's bijdrage!). Morgen zorgt Michiel voor Ole, want ik moet wat interviews gaan uitwerken. 's Middags brengen we Ole naar oma en gaan we naar Haarlem om een huis in de Atjehstraat nr 104 te bekijken. Vandaaruit rijden we naar het waterlooplein, waar we om 18.00 een hapje gaan eten met Miriam K en Frank. Daarna gaan we met hen naar een dansvoorstelling in het Muziektheater, Shen Wei Dance Arts. Verwacht er veel van en heb ontzettende zin in dit uitje. Wat een luxe, uit eten en naar een voorstelling. Ole gaat dus bij opa en oma naar bed maar wij halen hem wel op na afloop. Beetje zielig om hem wakker te moeten maken, maar ik durf hem nog geen nacht te laten logeren.

tijd voor pap en een bad...
tjuus!

Heen naar Duitsland deden we er 8 (8!!!) uur over, terug 4 uur. Rara hoe kan dat? Dat kan, omdat Michiel tijdens onze eerste stop het raampje helemaal open deed (elektrisch), en hem vervolgens met geen mogelijkheid meer dicht kreeg. Affijn, met compleet open raam (Ole achterin dik ingestopt tegen de kou) naar Zevenaar gereden naar CItroengarage. Die hadden 'de juiste onderdelen niet', maar wel plastic om raam dicht te maken. Door dat plastic zag Michiel niks meer, dus op naar een bouwmarkt om doorzichtig plastic te zoeken. Ook dat werkte niet dus huishoudfolie gekocht, wat natuurlijk veel te dun was en een oorverdovend klappergeluid maakte op de snelweg. Dus toch maar weer andere garage gezocht, dit keer in Doetinchem, en die hebben het raam omhoog getrokken en vast gezet met tape. (ondertussen verschoonde ik Ole's luier tussen de lunchtrommels in de kantine van de garagemonteurs en gaf hem daar ook een fruithap). Natuurlijk waren we inmiddels zo laat dat we rond spitsuur bij Keulen kwamen en daar lekker in de file stonden. pfff We gingen om 10.00 uur weg en kwamen om 18.00 uur aan. Ole kon praktisch gelijk door naar bed. Een wonder trouwens dat Ole zo zoet was in de auto. Pas rond een uur of half zes begon hij achterin te huilen omdat hij het zat was (uiteraard zijn we een aantal keren gestopt voor fruithapjes en melk). Dus reed ik de eerste afslag af en klom toen achterin om naast het manneke te zitten. Hij was gelijk stil en redde het nog tot Joost en Erika. Ook bij opa en oma ging het fantastisch. Het was even wennen voor hem, dat andere kamertje en nieuwe bedje, en hij moest een beetje huilen nadat we hem in bed hadden gelegd, maar vervolgens viel hij lekker in slaap en dronk net als anders 's avonds rond 23.00 een laatste fles en sliep daarna door tot de volgende ochtend (hij werd wel al om 6.00 uur wakker maar sliep met speen in nog door tot 7.00). Wat ik niet verwacht had was dat hij het grote bad geweldig vond. De eerste en laatste keer dat hij in bad ging was in Vaassen, in de gedenkwaardige eerste vakantie die hij huilend doorbracht; hij vond het bad toen doodeng. Nu keek hij veilig samen met pappa zijn ogen uit naar het schuim, sloeg erop met zijn handjes en trappelde met zijn beentjes. Verder keek hij zijn ogen uit in het huis van opa en oma; naar de schilderijen, de boeken, de takken voor de ramen. Erika had heerlijke fruithapjes gekocht waar Ole van smulde. Blij dat het allemaal zo goed ging, vooral ook voor Joost en Erika natuurlijk. Ole stal moeiteloos de show, met zijn lieve lachjes, zijn mooie koppie en zijn grappige brabbel, praat en gilgeluidjes. Aan de ontbijttafel bij Joost op schoot probeerde hij een grote ronde rieten placemat naar binnen te werken. Met twee handjes omvatte hij het ding zo groot als een autostuur en stopte het, hijgend en kwijlend van opwinding, in zijn mondje. Moet je voortstellen dat jij bij mij op schoot zit, Erika,' zei Joost, 'en de tafel optilde en in je mond probeerde te stoppen.' Haha. Zo'n kleintje levert inderdaad de ene na de andere wonderbaarlijke prestatie. Het weekend was veel te kort, volgende week kunnen we wat langer blijven nu we weten dat het zo goed gaat. We kwamen thuis met tassen vol cadeaus, luiers en potjes. (echt geweldig lief, opa en oma Duitsland, bedankt nogmaals!!!)

Ole zit tegenwoordig graag in het wipstoeltje. Dan trapt hij keihard met zijn beentjes zodat het stoeltje de hele kamer door gaat. Als ik even niet kijk is hij aan de andere kant beland. Hij doet het minutenlang met een enorme kracht en gaat er zelfs helemaal van zweten. Vanochtend zat hij voor het eerst een tijdje zonder steun op mijn schoot. Dat gaat niet lang meer duren of hij doet het helemaal zelf, zonder hulp.

Ik ga het manneke maar eens zijn pap geven en dan in bad doen zodat we lekker naar buiten kunnen straks.

doei!

Vandaag weer twee interviews gedaan in Rotterdam. Ole werd om 12.00 door opa opgehaald om naar oma gebracht te worden. Michiel haalt hem daar zo weer op. Het ging weer prima met het mannetje, oma is lekker met hem naar het nieuwe meer gewandeld. Wat is het toch een zoetertje, zei oma en dat is ie ook. Opa is speciaal thuis gebleven van zijn werk om ook bij 'Ollie' (zo noemt ie Ole als sinds de geboorte) te blijven. Ze hebben het heel gezellig gehad met z'n drietjes. Maar nu wil ik hem wel weer lekker in mijn armen houden....
De interviews waren weer erg interessant, een met een verpleegster/teamoudste in het Sophia kinderziekenhuis op een afdeling met peuters en kleuters (niet te veel naar al die babys kijken), de ander nog in opleiding. Heb ademloos naar hun verhalen geluisterd. Dan stelt mijn vak toch maar weinig voor als ik hen hoor. Maar ik zou 'no good' zijn als zuster (veel flauwvallen enzo) dus tja.
Onderweg ook weer interessante figuren (het lijkt de laatste tijd wel of er steeds meer prettige gestoorde gekken op straat lopen of valt alleen mij dat op). Toen de tram een tijdje stilstond in Rotterdam schreeuwde een mannetje achterin met een vet Rotterdam accent 'rij us effe door joh!' Daarna mompelde hij 'ik heb het aan mijn hart, ik mag me niet kwaad maken'. Waarop een medepassagier geirriteerd (en in zo mogelijk nog platter Rotterdams) riep: 'dan ga je toch lekker lopen! We willen allemaal naar huis hoor.'
In de trein zat schuin tegenover me een heel normaal ogende puberjongen. Ik dacht nog 'goh hoe zou Ole zijn als hij een jaar of 15 is?' Maar ergens tussen Den Haag en Leiden begon hij ineens - op het puntje van de bank zittend - opgewonden naar buiten te kijken en verbaasde geluiden te slaken en riep toen: 'een vulkaan! Dat is toch een vulkaan meneer?' 'Daar is een boer iets aan het verbranden', antwoordde de man naast me (jaar of zestig, advocaatachtig uiterlijk) droog. 'Ja, een boer', zei de jongen zachtjes, teleurgesteld, 'een boer die iets verbrandt.'
Affijn. Ineens een stuk minder leuke gedachten over hoe het allemaal uit kan pakken met Ole....

Morgenochtend vroeg rijden we naar Duitsland voor drie dagen. Erika heeft een complete kinderkamer ingericht, we hoeven niets mee te nemen; luiers, potjes, pyjama, bedje, aankleedkussen, alles is er! Hartstikke lief. We worden vast weer gruwelijk verwend en hebben er dus weer erge zin in!!

tot volgende week dus!

Ole is weer goedgekeurd gister op het consultatiebureau. Hij weegt nu 7830 gram en is 70,5 cm lang. Daarmee zit hij qua lengte nog steeds iets boven het gemiddelde (een constante strakke lijn op de grafiek, vlak boven de gemiddelde lijn). Zijn gewicht is qua lijn iets gestegen, maar zit nog steeds onder het gemiddelde. Volgens de arts hoef ik me daar geen zorgen om te maken, dit is gewoon Ole's curve. Lang en slank is hij dus vooralsnog. (gelukkig niet mijn bouw) Ole vond het voor het eerst helemaal niets om daar te zijn, was erg gespannen. Toen ik hem op de tafel legde en wegliep om mijn jas uit de wachtkamer te halen, betrok zijn gezichtje en ging hij al bijna huilen. Misschien door de arts, een nogal drukke dame die hysterisch kiekeboe begon te roepen tegen hem. Toen ik 'm even later in de weegschaal legde ging hij huilen en toen de arts vervolgens zijn beentjes wilde uitstrekken lukte dit haar niet, omdat Ole's hele lijfje gespannen was en hij zijn beentjes strak opgetrokken hield. 'Wat een sterke beentjes!' riep de arts verbaasd uit. Niet zo gek, want Ole ligt de laatste tijd bijna de hele dag door te schoppen en te trappen, zijn beentjes zien er echt heel compact en stevig uit. Met wat afleiding lukte het allemaal wel, maar ik moest hem de rest van de controle op schoot tegen me aan houden om hem rustig te houden en een veilig gevoel te geven. Verder was alles prima in orde met zijn ontwikkeling (vooral zijn fijne motoriek vond ze voorlijk, hij is erg gis met zijn handjes), maar omdat hij nog steeds weinig lol beleeft aan omrollen en op zijn buik liggen, raadde ze wel aan om dat wat te stimuleren door hem op zijn buik op onze buiken te leggen en tegen hem te praten en zingen. Gelijk geprobeerd vanochtend maar ook dat vond hij maar heel even leuk. Ik maak me er geen zorgen om, schijn zelf ook fysiek een slomo te zijn geweest en met mij is ook alles goed gekomen... (vind ik zelf... ) Rechtop blijven zitten als je hem in zitstand plant, hoeft een baby pas met acht maanden ongeveer te kunnen en helemaal zelf gaan zitten is nog pas veel later aan de orde. Ook dat is dus niets zorgelijks bij Ole, die overigens al bijna zonder steun kan blijven zitten.
Verder kreeg ik weer een voedingsschema mee; de komende zes weken moeten we zijn melkvoeding langzaam gaan vervangen door drie gewone maaltijden van pap bij het ontbijt, brood voor lunch en pasta/aardap/rijst met groente en vlees/kip/vis voor diner en fruit tussendoor. Alles natuurlijk gepureerd tot een bijna drinkbaar glad papje. De melk wordt dan een drankje voor erbij. Gek hoor. Voor mijn gevoel is dat nog allemaal veel te vroeg. Maar vanochtend heb ik gelijk pap voor hem gemaakt van bambix, opvolgmelk en wat gepureerd fruit en dat vond hij best lekker. Ook heb ik hem vanochtend voor t eerst een eigen antilektuitdrinkbeker met water gegeven, waar hij gretig aan begon te zuigen maar dat zijn aandacht toch niet lang vast kon houden, hij keek zelfs een beetje vies toen hij het water proefde. Grappig is dat hij tegenwoordig kauw- en smakbewegingen imiteert als hij zijn hapje krijgt. Dat is alsof hij kauwt op een drankje want zijn hapjes zijn superdun en glad. Ik zie hem vaak aandachtig naar mijn mond kijken als ik een boterham eet, dus hij doet me gewoon na!
Ik vergeet ook steeds te schrijven dat Ole al weer een hele tijd doorslaapt 's nachts. (stom dat je het alleen schrijft als het minder gaat) Hij wordt nu vanzelf rond half elf 's avonds wakker voor een laatste fles en slaapt daarna door tot ongeveer zeven uur/ half acht. Ook drinkt hij nu overdag om de drie a drieeneenhalf uur een fles van 180 ml, ipv iedere twee uur.

Verder weinig nieuws. Heb gister met Jochem een taartje gegeten bij Taart van mijn tante, want hij werd gister 31! Ole vond het geweldig daar, want die taartenzaak is in vrolijke kleuren geverfd en overal zijn grappige dingen te zien. Jochem vond Ole nu nog leuker dan eerst, omdat hij al echt een beetje een groot jongetje wordt, dat druk bezig is met kijken en naar dingen grijpen, ipv de passieve kleine baby die nog niet veel doet. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, het is ook leuk om te zien wat Ole nu allemaal doet en kan. Dat is elke dag weer een feest. Ik verheug me er nu al op dat hij gaat praten.

Ohja, als iemand nog tips heeft wat je met katten kan doen die zich gedragen als moeilijk opvoedbare kinderen...? Ik word gestoord van ze. Op het balkon smijten en het kattenluik sluiten kan ook niet meer, want Miesje heeft de vorige keer net zo lang tegen dat luik geramd dat ze er na een tijd vanzelf met deurtje en al doorheen knalde; kapot. Het behang ligt iedere ochtend in snippers op de grond, de gordijnen en stoelen zijn gerafeld, en Weiwei betrapte ik gister op verwoede pogingen om de deksel van de vuilnisbak open te wippen. pffff Het wordt echt tijd voor een tuin. Voorlopig hebben we helaas niks interessants meer voorbij zien komen op de huizenmarkt.

tot wederschrijfs

Weinig te melden. Gezellig gezapig weekend achter de rug. Interview vrijdag ging prima. Alleen jammer dat ik niet mag schrijven dat de dame in kwestie de priveverpleegkundige van Prins Claus is geweest in zijn laatste levensdagen! AAAAARRGGGHHH. Als ik een echte riooljournalist was geweest had ik hier natuurlijk een slaatje uit geslagen.