Manja Schrijft

Maandag verheugde ik me op een afspraakje met Miriam K, maar dat liep uit op een teleurstelling omdat Ole nogal bewerkelijk bleek. In het tentje waar we lunchten was er nog niet echt iets aan de hand, behalve dat hij heel hard zat te gillen (dan is ie vrolijk, maar het klinkt alsof ik hem martel) waardoor iedereen naar ons keek en ik me erg opgelaten voelde. Drinken lukte niet, ondanks meerdere pogingen, dus ook dat maakte me zenuwachtig. Ondertussen zat Miram als een soort assistent het ene doekje na het andere speeltje voor uit de tas te vissen en konden we nauwelijks meer dan drie normale zinnen achter elkaar uitwisselen. Snel naar buiten dus (Ole zat ondertussen te flirten met twee dames achter me), misschien konden we nog wat over de markt lopen en ik wilde wat nieuwe kleertjes voor Ole kopen. Maar in de Zeeman begon Ole te pruttelen en toen ik terug moest omdat ze een paar kleertjes dubbel hadden aangeslagen, stond Miriam buiten te wachten met een steeds ongelukkiger wordende Ole. Met een ontroostbaar huilende Ole in de wagen riep ik even later tegen Miriam 'sorry, maar ik kan beter naar huis nu'. Zelf ook op het randje van huilen (ik was ook zo vreselijk moe, en nu was mijn uitje ook nog mislukt) ben ik hard naar huis gelopen, in de hoop dat Ole van het gebonk en gehobbel in de wagen snel in slaap zou vallen. Dat gebeurde al na een paar minuutjes, de tranen nog op zijn wangetjes, arm ventje. Hij was gewoon hartstikke moe. En hij had dorst, maar drinken thuis, nog steeds ho maar dus. Uit de tuitbeker dronk hij op een gegeven moment wel een flink aantal slokken water. Het blijft een raadsel waarom hij overdag af en toe zo slecht drinkt. 's Avonds voor het slapen gaan drinkt hij een hele fles leeg, en ook als ik hem later op de avond wakker maak voor een fles, dus het ligt toch niet aan de fles. De tuitbeker wil hij inmiddels ook al niet meer. Maar ach, hij krijgt waarschijnlijk voldoende binnen, in zijn papjes zit ook melk.
Maargoed, tot besluit van deze fijne dag kotste Ole ook nog eens al zijn avondeten uit (bloemkoolkaasprut...need i say more?) omdat er te grote stukjes in zaten. Het was namelijk zo'n potje voor baby's vanaf 8 maanden. Omdat hij nog steeds van die bijna te drinken 6+ hapjes eet en er in mijn 'babys eerste jaar-boek' staat dat je snel moet beginnen ze te laten wennen aan kleine brokjes om op te kouwen, ging ik toch tegen mijn eigen gevoel in (namelijk dat Ole gewoon nog niet toe is aan stukjes om te kouwen). Ik moet me natuurlijk niet zo druk maken over het feit dat Ole nog zo weinig doet (hij rolt nog steeds niet om, laat staan dat hij zich naar voorwerpen toe weet te bewegen of zich aan dingen optrekt zoals hij nu volgens het boek zou moeten kunnen). Ik hoor alleen maar verhalen van baby's die met vijf maanden al in een fietsstoeltje zitten en verlang er gewoon stiekum een beetje naar dat Ole wat meer gaat doen, omdat ik voor mijn gevoel 24 uur per dag bezig ben hem rond te zeulen en van speeltjes te voorzien om hem een beetje bezig te houden.
Tot overmaat van ramp explodeerde het volgende potje eten in de magnetron.. Ole zat al een half uur in zijn oogjes te wrijven, hij was eigenlijk te moe om te eten en was vertrokken zodra ik hem in zijn bedje legde. pfff, wat een dag. Gelukkig had Michiel wel een leuke dag; die was met Daan naar een fototentoonstelling in het Amsterdams Historisch, waarna ze lekker biertjes hebben zitten drinken.

Dinsdag mochten we Ole een dagje naar opa en oma Rob en Nel brengen en spoedden we ons naar de sauna in Amstelveen. Zo moe en zo gebroken voelde ik me, alsof ik door een vrachtwagen overreden was, pijn in mijn nek, rug en hoofd, kon mijn ogen nauwelijks open houden en het eerste wat door me heen ging toen ik die ochtend wakker werd was 'oh nee, niet weer een dag vol papjes, hapjes, flesjes, luiers... ik wil niet ik wil niet'. Heerlijk om even met zijn tweetjes weg te kunnen. Na de sauna gingen we nog even naar de Bijenkorf om een kettinkje voor mijn 30ste verjaardag uit te zoeken (we moeten nog even verder zoeken). Maar rond 17.00 kreeg ik ineens vreselijk de kriebels; terug naar Ole, nu! Dat is ook een voordeel van een dagje Ole naar een oppas brengen; het is dan zo heerlijk om hem weer te zien en vast te houden (niet dat dat ooit niet heerlijk is, maar nu is het nog heerlijker). Hij had het heel fijn gehad bij opa en oma, opa had op zijn mond harmonica kinderliedjes gespeeld, waarbij oma had gezongen. En omdat oma ook last van haar rug had (runs in the family) kreeg opa ook eindelijk de kans om dat mannetje uit zijn bedje te tillen en met hem rond te sjouwen. Ook opa en oma hadden de hele dag nauwelijks een druppel melk naar binnen gekregen (eten doet ie altijd prima), maar met een lepeltje had mams wel een hele bak water bij hem naar binnen gekregen. 's Avonds slurpte hij uitgedorst een hele fles leeg. Raar....

Vrijdag gaan we naar het huis in de Fahrenheitstraat, gewapend met meetlint en digitale camera. Spannend!!!!

Vanavond gaan we oliebollen eten en spelletjes doen met Kristel en Sjaak; gezellig om met hen het nieuwe jaar in te gaan.

Eerste kerstdag was supergezellig. Mamsje had zich uitgeslooft met eten en we hebben weer erg gelachen om mijn paatje. Joost en Erika kennen mijn ouders natuurlijk wel, maar het was voor het eerst dat we echt zo'n middag en avond bij elkaar waren. Het leek alsof we al jaren kerst met z'n allen vierden dus dat zat wel goed. Ole had gelukkig 's ochtends thuis een paar uur geslapen dus die kon er even tegenaan. 's Avonds was hij net als thuis vertrokken zodra zijn hoofdje het bedje (in mijn oude kamertje!) raakte. Hij lachte vrolijk toen Michiel hem eruit haalde om naar huis te gaan en sliep thuis na een fles gelijk weer verder tot de volgende ochtend acht uur. Helaas werd hij daarna tot nu toe iedere ochtend al om 6.30 of eerder wakker. Komt omdat hij overdag ineens weer weinig slaapt waardoor hij al om 17.30 naar bed gaat omdat hij zijn oogjes niet meer open kan houden. Dat ritme moet dus even anders.
Tweede kerstdag zijn we de hele dag in pyjama gebleven. Ik was zooooo moe, dat ik alleen maar in bed wilde liggen. Heb de laatste tijd weer vaak pijn in mijn bovenrug en daardoor ook in mijn hoofd. Dat gesleep met Ole sloopt me van tijd tot tijd, vooral omdat ik hem vaak op schoot neem als ik hem eten geef zodat hij beter gefocussed is op de lepel, en omdat hij alle kanten op friemelt en probeert te kijken als hij een fles krijgt. Dat plus alle zenuwen rond het huis en structureel iedere nacht een of twee uurtjes te weinig slapen... Maandag ga ik een fysiotherapeut bellen. En we moeten een nieuw matras.

Gister hebben we de auto op de Fahrenheitsingel geparkeerd en zijn te voet met Ole in de wagen ons nieuwe buurtje gaan verkennen. Het is nog mooier dan we dachten. Er zijn verschillende speelplekken voor Ole, waaronder een hele grote bewaakte speeltuinvereniging met prachtige speeltoestellen. Daarachter een aantal voetbalvelden en -verenigingen. Overal grasveldjes, slootjes met eenden en schattige paadjes. Te voet waren we al bijna bij Kristel in betondorp, kun je nagaan hoe snel ik daar straks per fiets ben. We liepen achterlangs naar de middenweg om de winkels te checken en dronken daarna iets in grand cafe Frankendael. Op de terugweg (Ole lag lekker te pitten in zijn warme wagenzak) wilden we nog een keer langs ons huisje (nog een keertje dan) maar op de hoek zagen we de huidige bewoners naar buiten komen dus doken we snel een andere straat in. We voelden ons net van die stalkers. Morgen gaan we ze bellen voor een afspraak...

Gister hebben we bij de notaris het voorlopig koopcontract getekend samen met de huidige bewoners van de Fahrenheitstraat! Ik zag er erg naar uit om de verkopers te ontmoeten en was van plan een zo enthousiast en aardig mogelijk indruk op ze te maken, gewoon omdat ik me zo goed kan voorstellen dat het toch een beetje een naar idee is dat wildvreemde mensen het huis kopen waar je meer dan dertig jaar lief en leed in hebt gedeeld. Zelf gaan ze naar een huurflat in Duivendrecht die helemaal gelijkvloers is. Het huis in de Fahrenheitstraat kochten ze in 1962 voor 8700 gulden. 8700 gulden! Ongelooflijk. De ouders en grootouders van de mevrouw woonden ook al in de Fahrenheitstraat. Ik vroeg ze van alles en zij vertelden o.a. dat ze heel wat keren geschaatst hebben op de Weespertrekvaart naast het huis, dat hun kat altijd op het dak lag te zonnen, dat ze de afgelopen zomer bijna alle avonden in de achtertuin hadden gegeten, en dat het benedenhuis in de zomer heerlijk koel blijft als je het raam aan de voorzijde helemaal open klapt. Allemaal fijne dingen. En twee deuren verderop woont inderdaad een gezin met een meisje van 8 maanden (even oud als Ole), en een jongetje van 3 jaar. Aan de andere kant woont nog een jongetje van 1 jaar. Wat leuk he. De mevrouw vertelde dat ze nog bang was dat de nieuwe bewoners haar passiebloem (die ik had aangezien voor een gouden regen), die prachtig langs de hele schutting in de achtertuin kronkelt, misschien weg zouden halen, en ik verzekerde haar dat ik die al had gezien en dat ik er heel goed voor zal zorgen. Het waren gewoon hele lieve mensjes (in de zestig) die niet eens het contract in hadden gezien van te voren! (ook aso van hun makelaar dat die daar niet even voor gezorgd had) Ze waren volledig te goeder trouw en vonden alles best. Toen we allemaal onze handtekening hadden gezet onder het voorlopig koopcontract (1 maart tekenen we het definitieve contract en krijgen we de sleutel), wensten de verkopers ons net zo veel geluk als zij zelf in het huis hadden gekend. Wat lief.

's middags thuis weer met Joost en Erika geproost met champagne (je zou haast alcoholist worden van zo'n huis). Die ochtend dat we twee uurtjes naar de notaris waren, hadden zij voor het eerst op Ole gepast (voor wie het nog niet weet; ze wonen in Duitsland), dus dat was natuurlijk heel leuk voor ze. Ole schrok een heel klein beetje toen hij wakker werd en door Erika uit zijn bedje werd gehaald, maar het ging allemaal hartstikke goed. 's Middags zijn we nog even met z'n allen naar buiten gegaan (heel eventjes maar, want het was zo vies weer) en 's avonds om 18.00 uur kwamen andere opa en oma op Ole passen zodat wij met Joost en Erika uit eten konden en naar The lord of the Rings deel 3! Het was weer een spektakel. 's Nachts vlogen de orks nog over mijn netvlies. Het einde was wel erg zoetsappig en langdradig maar verder was het weer genieten geblazen. Ole was twee keer huilend wakker geworden en had zich laten troosten door mijn mamsje. Ik gaf hem om 00.30 een fles en daarna sliep hij lekker tot de volgende ochtend half acht. Vandaag even een rustig dagje en morgen vieren we met Joost en Erika kerst bij paps en mams (opa en oma Rob en Nel).

Ohja, we zijn gruwelijk verwend door beide opa's en oma's; toen we we gister van de notaris terugkwamen vonden wij een heleboel cadeaus onder onze boom, en toen we gisteravond terug kwamen van de bios lag er opnieuw een hoop glimmende pakjes. Ole kreeg een fisherprice autootje, een vlinder die muziekjes laat horen en gekleurde lichtjes laat flikkeren - hiervan hopen wij vurig dat de batterijen snel op zijn - een kralenspeelrek en een eet en drinksetje van Muis. We hebben een magische boom! Haha, nee, we hebben magische ouders; echt geweldig, wat een lieverds. Ik voel me zo vreselijk gelukkig; lieve vent, lief zoontje, lieve (schoon)ouders, prachtig huis, iedereen gezond. Mooier kan het allemaal niet, ik geniet er met volle teugen van.

Zoals op de foto hierboven is te zien, zijn de favoriete objecten van Ole op het moment alle dingen waar knopjes op zitten die je zo lekker in kunt drukken en die soms zelfs geluidjes maken! Het toetsenbord en de telefoon staan al tijden op nummer 1 en 2. Hij heeft een speelgoed mobiel telefoontje dat verschillende muziekjes maakt als je de knopjes indrukt en dat vindt hij ook fantastisch. In het begin begon hij heel raar naar me te grijnzen als hij per ongeluk zo'n riedeltje geactiveerd had, eigenlijk vond hij het maar niks, maar omdat ik steeds zo enthousiast lachte, produceerde hij een soort schriklachgrijns, en dan drukte hij het toestelletje tegen zijn hoofd alsof hij het dichterbij wilde horen en tegelijk uit wilde schakelen.
In zijn bedje is moeder konijn met haar kleintje (zitten aan elkaar vast) favoriet. Altijd als ik 's avonds ga kijken ligt hij met zijn gezichtje opzij tegen het konijn aangedrukt en soms heeft hij het konijn helemaal over zijn hoofdje heen getrokken. Dat doet hij al vanaf heel klein. Een mannetje van gewoontes is het wel een beetje. Zo slaapt hij ook al vanaf dat hij een maand of drie is iedere avond klokke 18.00. Soms een kwartiertje eerder of later, maar veel verschilt het niet. Dat is heel prettig, want we hebben dan altijd de hele avond voor ons zelf. Voor we naar bed gaan (soms al om 22.30, meestal rond 23.30), geef ik hem een fles die hij slapend opdrinkt en waarmee hij de nacht door kan halen. Wel wordt hij af en toe vroeg in de ochtend wakker (uur of 6), maar na een knuffeltje, flesje, speentje, slaapt hij dan nog wel een uurtje of twee door. Vervolgens gaat hij altijd rond 10.00 na een fles en een bord pap en soms een badje weer slapen voor zo'n anderhalf a twee uur. Het middagdutje is niet standaard; die slaat hij vaak over maar als we rustig thuis zijn slaapt hij tegen half drie vaak wel nog een uurtje. Gister heeft hij lekker in de wagen geslapen toen we in de buurt aan het winkelen waren. In een - best lawaaierig - kroegje, sliep hij gewoon nog een half uur door. Daarna zat hij vrolijk lachend op schoot en dronk zijn fles en at een bordje pap, waarvoor de melk door de kok in de keuken van de kroeg in een pannetje opgewarmd was. Lekker zitten en rondgereden worden is altijd prima, in de wagen of in het autostoeltje. Thuis zit ie het liefst in zijn wippertje. In de box wil hij eigenlijk liever niet meer. Dat liggen vindt hij maar niks en het komt nog steeds niet in hem op om te draaien en op handjes en voetjes iets te gaan doen. Gaan ze vast weer over zeiken morgen op het consultatiebureau.... Maar ik heb laatst Michiels babyfotoboek er weer us op nageslagen en daarin las ik dat Alletta had geschreven dat hij in augstus '73 pas echt goed ging kruipen; een maand voor zijn eerste verjaardag! Michiel en ik waren dus allebei fysiek niet zo snel. Wat eten betreft zit Ole nog steeds op pap voor ontbijt en lunch want in brood stikt hij nog altijd direct. Fruithapjes zijn z'n favoriet, die lust hij de hele dag door, net als rijstewafeltjes uit het knuistje. Voor het avondeten lust hij eigenlijk alles wel, met een duidelijke voorliefde voor spinazie. En hij lust zelfs vis! Daarin is hij zijn vader en vaders vader en zijn vaders moeder dus gelukkig niet achterna gegaan, want vis is gezond. Sinds kort lust hij eindelijk ook water uit een flesje. Misschien dat hij binnenkort ook iets anders dan water en melk gaat drinken, maar daarover maak ik me geen zorgen. Verder is het een lekkere geinporem; hij giert het uit bij kietel en kiekeboespelletjes en legt nu ook zelf doekjes over zijn gezicht waaronder hij al ligt te grijnzen voordat ik of hijzelf het doekje wegtrekt. Heel schattig.

Vandaag kwamen opa en oma Rob en Nel even op de thee nadat ze door de Fahrenheitstraat waren gereden om ons huisje te begluren. Mams had het nog niet gezien en was net zo enthousiast als wij. Een buurvrouw had al met een blik van herkenning geknikt naar mijn vader die vorige keer meewas bij de bezichtiging en mijn moeder zag twee deuren verderop binnen een baby van ongeveer Ole's leeftijd op de grond spelen. Zijn eerste buurtvriendje of vriendinnetje?!

Morgen komen opa en oma Joost en Erika voor een week naar Nederland. We gaan allemaal leuke dingetjes doen. Ook goed voor Michiel, want die heeft de komende twee weken dan wel vrij, maar is tot nu toe nog niet echt ontspannen door alle zenuwen rond het huis.

En ohja, wat ik nog vergat te schrijven; toen ik binnenstapte bij het kantoor waar mijn belastingen gedaan worden, vertelde ik de secretaresse dat we een huis hadden gekocht. Toen ze vroeg waar het was zei ik 'vlak achter het Amstelstation', waarop zij direct zei; 'is het toevallig in de buurt van de Fahrenheitstraat?' Naja. En ook mams had het aan een aantal mensen verteld die allemaal wel iemand kenden in de straat. Raar toch?

nou doei maar weer, later meer

Misschien dat sommige lezers van mijn weblog niet helemaal snappen vanwaar die plotse switch naar Amsterdam. Dat komt omdat ik natuurlijk niet altijd alles opschrijf hier; bijvoorbeeld dat ik de laatste weken steeds meer pijn in mijn buik kreeg bij de gedachte uit Amsterdam te moeten vertrekken richting Haarlem; een stad waar we niemand en niets kennen. We bleven er wel zoeken omdat er gewoon niets maar dan ook helemaal niets in Amsterdam te vinden was voor ons budget, behalve kleine bovenwoningen. In al die tijd dat we zoeken - sinds augustus - keken we zowel in Haarlem als in Amsterdam en 'ons huis' in de Fahrenheitstraat is het eerste leuke huis dat we ook nog kunnen betalen...

Michiel loopt voortdurend met een zorgelijke blik en een meetlint door het huis, om te kijken hoe groot de kamers hier zijn en te kunnen vergelijken. Hij heeft tientallen hypotheekberekeningen gemaakt op internet nadat we gister bij de hypotheker waren en hij heeft op schaal de plattegrond van het huis getekend. Daarbij ontdekte hij dat het huis in de Fahrenheit zo'n tien vierkante meters groter is dan het onze. En dat het huis onmogelijk 90 vierkante meters kan zijn, eerder 80. Daar heeft de makelaar dus een beetje over gejokt... Ze hadden dan ook niets opgemeten, maar geschat. Jaja. Ach, wij hebben gezien wat we krijgen en we doen het ervoor!
Ik ben zelf supervrolijk en heel relaxed, maar Michiel is toch behoorlijk gespannen. Tis natuurlijk ook geen kleine aanschaf zo'n huis en er komt een hoop bij kijken. Bovendien hebben we geen makelaar ingeschakeld en doen we alles zelf dus moet je toch een beetje op je hoede zijn natuurlijk.

Met Ole gaat het prima. Die is alleen flink snotterig en wordt 's avond en s' nacht nog al eens huilend wakker of hij ligt in zijn slaap te kermen, omdat zijn neusje dicht zit van het snot. Heel zielig. Maar overdag is hij vrolijk, babbelig en lief als altijd. Hij houdt hele verhalen die een beetje klinken als Chinees of als iemand die geen Nederlands spreekt en het na probeert te doen (dat klopt natuurlijk ook voor Ole). Hij is dus flink aan het oefenen. Verder groeien zijn haartjes als kool, af en toe staan ze heel lief recht overeind. Afgelopen week was Jeannette hier met Doris en het was grappig om te zien dat ze precies even groot zijn, precies even veel haar op hun koppie hebben en bijna precies dezelfde geluidjes maken. Maar dat zijn dan ook de enige overeenkomsten, want Doris is natuurlijk een wild meidje vergeleken met Ole. Terwijl zij aan haar broekje teruggetrokken werd door Jeannette voordat ze over de leuning van de bank viel, zat Ole de boel vanaf mijn schoot zorgelijk te bekijken. Ze keken wel naar elkaar en Ole vond het ook wel spannend en lachte af en toe eens wat, maar toen Doris een harde vrolijke gil gaf begon zijn lipje te trillen en ja, huilen geblazen... Nu is Doris ziek, ze had al dagen diarree en dronk steeds minder. Bijna raakte ze uitgedroogd maar inmiddels gaat het met een suikerdrankje en ieder kwartier verplicht drinken alweer wat beter. Toch even schrikken natuurlijk...

Verder ben ik vrijdag voor het eerst sinds drie jaar met al mijn moed naar de tandarts gegaan. Gelukkig weer geen gaatjes. Vanaf nu ga ik weer trouw ieder jaar...

tot snel

Vanochtend wakker geworden met een houten kop van de champagne; vooral de tweede fles was dan ook van dubieus allooi. Maar vooral ben ik blij. BLIJ BLIJ BLIJ. Iedere paar minuten denk ik 'wauw, we hebben een huis gekocht in Amsterdam'. Gisteravond hebben we eindeloos gefantaseerd over het huis; dat we komende zomer op een bankje voor het huis of in het achtertuintje zitten, terwijl Ole op een loopautootje voorbij gaat over de stoep of in zijn eigen privezandbak/zwembadje speelt. Het is zo'n knus huisje in een ongelooflijk kneuterig straatje. We geloven nog steeds bijna niet dat het huis van ons is. Aan de andere wist ik dat het ons huis zou worden vanaf het moment dat we een afspraak hadden gemaakt om het te bezichtigen. Dat klinkt misschien weer als Manja Zweefmiep; maar ik zweer het je; ik wist het gewoon. Dat gevoel heb ik maar een keer eerder gehad en dat was toen ik in Costa Rica zomaar opeens in een bus besloot dat ik bij terugkomt mijn lorraverhaal ging proberen te laten uitgeven. Alsof je met je wil een lotsbestemming bepaalt. Of, nouja, die lotsbestemming is natuurlijk allang uitgestippeld en daarom maak je bepaalde keuzes en lijkt het of je iets geraden hebt of tot werkelijkheid hebt gewenst.... nouja bladiebla. Het is uitgekomen. (Erika riep het ook al (die kan heel vaak dingen aanvoelen), zij en Joost hebben gister de hele dag lopen zenuwen, net als paps en mams.) Het is natuurlijk ook een bizar verhaal; dat er ten eerste geen andere mensen gelijk al vrijdag naar het huis zijn gaan kijken, dat verbaast me voor een huis in Amsterdam, en ten tweede dat wij en die andere gasten gewoon hetzelfde bieden en nog krijgen wij de eer... dan heeft het toch zo moeten zijn? Die hele zoektocht in Haarlem was ruis, verkeerd spoor. Heel veel mensen hebben gister opgelucht geroepen dat ze blij zijn dat we in Amsterdam blijven; dat is echt fijn om te horen. Misschien dat we ooit nog eens uit Amsterdam weggaan, maar nu zijn we daar gewoon niet aan toe. Het grappige is ook dat allemaal mensen de Fahrenheitstraat kennen; Mirjam R. had er bijna gewoond omdat haar oom daar huizen verhuurt, haar broertje woont om de hoek in de Fahrenheitsingel, en Roelien riep voor ze de naam van de straat had gehoord dat ze een collega had die in de Fahrenheitstraat woont, of het daar soms in de buurt was? Dat ik nu bovendien vlakbij mijn vriendinnetjes Kristel en Miriam K. kom te wonen is natuurlijk ook 'ment to be'. Straks kan ik Kristel gewoon bellen of ze thuis is en vijf minuten later zit ik al bij haar op de thee. Kristel riep gelijk dat ze dan lekker vaak en heel gemakkelijk op Ole kan komen passen en dat ze nu zeker in haar buurtje - betondorp - blijft, en wie weet haar huisje ooit nog us probeert te kopen. Mijn vader riep dat hij bovendien zijn eerste levensjaren ook op nummer twaalf had gewoond (wel een heel andere straat uiteraard) en tot overmaat van toeval was het eerste wat hij en ik zagen toen we het huisje binnenstapten een antieke klok die zo goed als identiek was aan een klok van mijn oma- de moeder van mijn vader. Alle tekenen wijzen er op dat dit huisje op ons heeft staan wachten.... Volgende week gaan we naar de notaris om het voorlopige koopcontract te tekenen, eind februari krijgen we de sleutel en dan gaan we er waarschijnlijk begin april in, zodat we een maandje kunnen klussen voor we over gaan. Dan is Ole precies een jaar en zal hij ons huis in de Geleenstraat alleen van foto's kennen...

WE HEBBEN HET HUIS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

WE ZITTEN NU AAN DE CHAMPAGNE!!!!!

en het is ongelooflijk maar waar: de eerste bieders hadden ook de vraagprijs geboden maar de verkopers kozen voor ons omdat we financieel zekerder overkwamen. De makelaar zei dit nog nooit mee gemaakt te hebben; twee partijen die allebei de vraagprijs bieden terwijl ze dat niet van elkaar wisten (of de makelaar moet sterk gehint hebben...)

WIIIIIIIIIIIIIIIHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

Michiel gaat binnen een half uur een bod uitbrengen. We staan stijf van de zenuwen en hebben de hele avond nog alle voors en tegens uitgebreid steeds opnieuw besproken. Dat wil zeggen; ik was nog even uit eten met Mirjam R. (bij de Turk in de Gerard Douwestraat, heel lekker en betaalbaar) en kwam om 22.00 thuis, dus van toen tot laat hebben we nog gewikt en gewogen. Maar tijdens het eten zat ik natuurlijk ook vaak over het huis te denken. (niet dat ik je niet gehoord heb hoor Mirjam, het was heel gezellig!!!) De voors (schattig straatje, tuintje, kamer extra, perfecte veilige speelbuurt voor Ole, in Amsterdam kunnen blijven, rustige buurt, ruim parkeerplaats - we kunnen nog dezelfde twee, TWEE!! parkeervergunningen krijgen, vlakbij het station en de snelweg) zijn ons absoluut meer waard dan de tegens (geen heel grote tuin, geen heel groot huis, klein badkamertje met douche, nog kleiner dan wat we nu hebben). Ook heeft het huis gaskachels, oude elektra en een oude bruine keuken, maar het functioneert allemaal prima en het huis ziet er zeer goed onderhouden en schoon uit, dus kunnen we op ons gemakkie de komende jaren stap voor stap een en ander aanpakken. Een verfje, wat nieuwe vloeren en plafonds en we kunnen er zo in. Het allergrootste nadeel is dat we niet zorgeloos kunnen bieden en daarna wat heen en weer kunnen onderhandelen; we hebben maar een kans, en dat is meer bieden dan de eerste bieders, zonder dat we weten wat die geboden hebben. We nemen geen enkel risico en bieden daardoor natuurlijk meer dan we anders hadden gedaan, meer ook dan we huis eigenlijk waard vinden in puur materieel opzicht. Emotioneel vinden het het wel waard, en daar draait het natuurlijk om; hoeveel heb je er voor over om het huis te krijgen; het droomhuis in Amsterdam. Tot nu toe vond ik bijna alle huizen, ook in Haarlem, te duur; de markt is nu eenmaal nog steeds hysterisch overspannen, maar wachten heeft geen zin, want het is niet te voorspellen wat de huizenmarkt gaat doen en we willen ook gewoon weg.
Extreem spannend allemaal. Alles wordt nog voor het eind van deze week beslist. Aan het eind van deze week zijn wij of de gelukkigen eigenaren van een huisje, of we zijn zwaar teleurgesteld en terug bij af.

GVD! We zijn niet de eerste bezichtigers van het huisje in de Fahrenheitstraat. We zijn tweedst en de gelukkige eersten gaan dinsdag voor een tweede keer naar het huis kijken. Daarna - diezelfde middag - mogen wij een kijkje nemen. En daar baal ik vreselijk van, want het is zooooooooooooooooooooooooooooooooooo'n leuk huisje! We zijn gister samen nog eens door de straat gereden en dit is het gewoon. Dit is ons huis. Wat een leuk buurtje! Ik kende het helemaal niet, tis net een dorp. (het heette vroeger ook Amsteldorp) Schattige huisjes met overal fietsen met kinderzitjes in de voortuinen. Het loopt langs een dijkje, er zit een lagere school om de hoek en er is een kinderspeelplaatsje. Ik kon er gewoon niet van slapen vannacht. Maar blijkbaar zijn die eerste gegadigden vrijdag al direct gaan kijken en wij zagen het zaterdag pas op funda. Shit shit shit. Het is ook gewoon te mooi om waar te zijn. Aan de andere kant; wij hebben in Haarlem ook al twee keer een huis voor de tweede keer bezichtigd en beiden keren ging de koop niet door, dus er is hoop. Bovendien; als je in Amsterdam op je gemakkie een huis voor de tweede keer gaat kijken dan ben je of behoorlijk achterlijk en weet je niet dat je er in Amsterdam als de kippen bij moet zijn, of je hebt nog wat twijfels over het huis. Of je laat je niet opnaaien en neemt een risico, dat kan natuurlijk ook, maar dat kan ik me bijna niet voorstellen.
Ook in Amsterdam geldt het biedingssysteem dat je eenmalig een bod mag doen wanneer er al een eerste bod is gedaan, maar zelfs als dat een hoger bod is dan dat van de eersten (je weet natuurlijk niet wat die geboden hebben), dan krijgt die eerste partij nog de kans om over jouw bod heen te gaan.

Ongelooflijk wat spannend.

Verder een prima weekendje gehad. We zijn gister in de stromende regen over een kerstmarktje in Bussum gelopen. Dat was een beetje treurig, maar we hadden geen zin om thuis te blijven. In een winkel vol kerstattributen en mensen, met personeel in Dickenskostuums en mannen die a cappela (hoe schrijf je dat eigenlijk?) kerstliederen zongen waar Ole erg van moest huilen toen ze hun stem verhieven en hard gingen zingen. Na afloop liepen we, wederom door de regen - alleen Ole bleef droog in zijn wagen met plastic hoes eromheen - door een uitgestorven Bussum op zoek naar een gezellig eettentje. Helaas, alles dicht. Iemand gaf ons de tip dat in Hilversum alles open was dus hebben we daar vervolgens nog een in een leuk cafe chocomel gedronken en Ole van zijn natje en zijn droogje voorzien. Toch een heel gezellig zondagje al met al.

Twee keer niks, de twee huizen die we gister zagen. Het huis in Geuzenveld was op zich helemaal goed, prima onderhouden, heerlijk zonnige woonkamer en een asociaal te gek mooi uitzicht vanuit de tuin op een stuk grasland met een sloot en daarachter het Sloterpark met een kinderboerderij. Maar die buurt..... aj, die buurt. En bij het huis van de naaste buren stapte een hoog geblondeerde Hazesfan in lange leren jas, lange paarse nepnagels en een chagrijnig smoel naarbinnen. Op zich geen probleem natuurlijk, ware het niet dat de twee tuinen zo ongeveer in elkaar doorliepen. En om nou iedere zomer de hele familie uit de Jordaan naast je hebben bbq-en... Het huis in Haarlem stond wel in een goeie, nette buurt, met veel kinderen en een plantsoen met speeltuin voor de deur. Bovendien was het een groot huis, met niet alleen drie slaapkamers op de eerste verdieping maar ook nog een hele grote zolder met puntdak en raam. Het was alleen een vreselijk donker, somber, verwaarloosd huis waar ongelooflijk veel in moest gebeuren. Ik had er helemaal geen goed gevoel bij. Het lag ook erg ver van het station vandaan en winkeltjes waren er ook niet in de buurt.
Maar zojuist hebben we HET HUIS gezien op funda. In Amsterdam!! In de Watergraafsmeer, vlakbij het Amstel station; een klein eengezinshuisje met drie slaapkamers en tuintje in een schattig straatje met veel kinderen (Michiel is net met de auto even ernaartoe gereden). En betaalbaar ook nog. (er zitten wel weer gaskachels in, dat terzijde) Maandagochtend ga ik bij die makelaar op de stoep liggen, dit huis moeten we gewoon als eerste zien. Jezus, zouden we het dan nu toch echt gevonden hebben? Het kan haast niet, het is te mooi om waar te zijn.

Gisteravond met Miriam naar de film Cloaca van Maria Goos geweest. Steengoeie film, steengoed verhaal, steengoeie cast. Daarna de rest van de avond geborreld en gebabbeld in De heren van Aemstel en een kroegje in de Utrechtse straat. Vannacht voelde ik alleen een ontzettende keelpijn opkomen en die was inderdaad lekker doorgebroken toen ik wakker werd; een keel vol scheermesjes. Hoe kan het toch dat ik door ieder mogelijk vluchtig voorbij komend griepje geveld word, terwijl ik zo gezond eet. Michiel is nooit ziek! (even afkloppen).

Helaas, het huis in Haarlem viel weer vies tegen. De buurt was te gek, op loopafstand van het station en vlakbij een gezellig winkelbuurtje en een park. Het huis ademde een prettige sfeer en ruimte uit (veel huizen in Haarlem vonden we tot nu toe erg klein en benauwd) en had een mooie tuin. Maar..... 'duidelijk weer een geval van klussie, klussie' zoals onze makelaar zei. Cv, elektriciteit, badkamer, keuken, muren, vloeren en plafonds, werkelijk alles moest gemoderniseerd. En de vraagprijs was buitensporig en niet reëel. Onze makelaar zei buiten tegen ons dat ze het nooit voor die prijs zullen verkopen en blij mogen zijn als ze het voor dertigduizend minder kwijt raken. Ook voor dat bedrag willen we het nog niet.

Morgen gaan we dus naar een huis in Geuzenveld kijken. Ben zeer benieuwd. Reden dat we dit huis wel willen zien en andere huizen in Geuzenveld die we eerder voorbij zagen komen, niet, is dat het aan de achterkant (blijvend) vrij uitzicht heeft op een weiland. Bijna alle huizen die we tot nu toe in Geuzenveld te koop zagen, liggen langs de snelweg naar halfweg. Vreselijk.

Verder weinig nieuws behalve dat ik eindelijk de serie portretten voor Joop af heb en ergens volgende week voor Pauze aan de slag ga.
Ben al een paar dagen hondsmoe. Misschien omdat Ole af en toe weer rond vijf in de morgen wakker wordt van de dorst. Dat is toch slopend. Michiel is ook hartstikke moe, maar die werkt gewoon vreselijk hard en heeft al meer dan een jaar niet meer echt vakantie gevierd (ik ook niet, maar dat is minder erg als je thuis zit natuurlijk). Gelukkig heeft hij twee weken vrij met kerst.
Met Ole gaat het prima. Hij babbelt er vrolijk op los ('ja' roept hij soms ineens heel hard, erg grappig om te horen, ook oefent hij de laatste dagen op 'de' en 'die' , het beginnen echt woordjes te worden) en zit het liefst de hele dag rechtop in zijn wippertje om goed rond te kunnen kijken en overal naar te hengelen. Ik heb eindelijk in de buurt babyrijstewafeltjes te koop gevonden en die vindt hij heerlijk als tussendoortje. Hij werkt de wafeltjes met grote precisie weg; ze gaan schoon op en dan peutert hij met zijn ene handje nog de laatste plakkerige kruimeltjes tussen de vingertjes van zijn andere handje vandaan. Hij leert er van te kauwen en vindt het leuk om zelf te eten. Als ik hem voer zitten we allebei geregeld onder de pap of olvaritderrie, omdat hij zo vreselijk druk is met achterom en opzij kijken en dingen proberen te pakken, dat de lepel meestal ergens anders terecht komt dan in zijn mondje. Ook leuk is als hij plots naar de lepel grist en een hand vol eten heeft. Voor ik zijn handje kan pakken beweegt hij die watervlug naar een speelgoedje, strijkt het langs stoeltje en/of kleren of begint over zijn gezichtje en in zijn oogjes te wrijven. Je moet veel geduld en vooral geen haast hebben met zo'n kleintje... (haast heb ik gelukkig bijna nooit, dus kan ik meestal het geduld wel opbrengen. Meestal..).

Dinsdagavond ben ik lekker met Kristel op stap geweest; eerst gegeten bij de Pilsvogel en daarna nog wat gedronken bij de Kingfisher. Eindeloos geouwehoer, heel gezellig weer. Dit jaar vieren we oud en nieuw ook met Kristel en Sjaak. Leuk! Morgenavond ga ik met Miriam K naar de film (Cloaca) en uit eten, daar verheug ik ook erg op. Gistermiddag ben ik bij mijn mamsje thee gaan drinken. Oma had een goed idee; ze wachtte ons op bij de bus met de kinderwagen die zij thuis voor Ole gebruikt. Ik kon dus zo de deur uit stappen met Ole op mijn arm, en de bus in zonder gezeul met een wagen (die niet eens meemag in de bus, dat is het grootste probleem). Toevallig hadden heel veel mensen bedacht dat ze die middag even bij mijn mamsje langs wilden, het leek de zoete inval wel, een vriendin, een buurvrouw, iemand van het koor... En allemaal natuurlijk koeren en kirren tegen Ole. Die laat zich daar tegenwoordig gelukkig niet meer zo door afleiden; hij was druk bezig met een koek en zijn speelgoed. Maar toen de buurvrouw gelijk na binnenkomst riep 'oh, mag ik hem vasthouden?', heb ik 'nee, daar houdt hij niet zo van' gezegd. Dat klinkt misschien heel bot, maar ik hou daar helemaal niet van als wildvreemden Ole vast willen pakken. Dat is voor die mensen misschien heel leuk, maar niet voor Ole. Hij is geen pop die van hand tot hand kan gaan.
Toen iedereen de deur weer uit was (mams was er ook kapot van), viel Ole al snel in de wagen in slaap. Samen zijn we een paar bushaltes verder gelopen om hem nog even te laten tukken. Thuis viel hij snel weer in slaap; helemaal op. Toch denk ik dat het goed is als Ole wat vaker 'onder de mensen' komt, om te wennen aan drukte en lawaai. Het is natuurlijk erg rustig en stil hier in huis. Hij is alweer acht maanden oud en lang zo kwetsbaar niet meer, hij kan het prima aan.
Verder leg ik Ole iedere dag een tijdje op zijn buik, maar hij maakt nog weinig aanstalten om zelf te draaien. Hij gaat vast net als ik in een keer lopen zonder ooit gekropen te hebben.

Morgen meer bericht over de huizen in haarlem en geuzenveld...
doei

Ik vergat gister te schrijven dat we deze week drie huizen gaan bezichtigen, twee in Haarlem, en een in Amsterdam!! En wel in de Wessel Gansfortstraat 46 (foto's te bekijken op www.funda.nl). Het is Geuzenveld, en daar willen wij eigenlijk nog niet dood gevonden worden, maar dit huis is toch wel heel erg mooi. Jaren 50, voor en achtertuin, drie slaapkamers, eigen garage, uitzicht op (blijvend) groen aan de achterkant. Gewoon hartstikke mooi en dus toch maar even kijken. Vrijdagmiddag gaan we. De gedachte dat Ole straks van zijn vriendjes leert dat je op 'het straat' speelt met 'de (speelgoed)pistooltje', is minder, maar de constante gedachte dat we spijt en heimwee krijgen als we uit Amsterdam vertrekken, is misschien toch erger.

Gisteravond de boom opgetuigd en vol spanning gaan slapen. De schade viel mee. Toen ik vanochtend de kamer in kwam zat Weiwei met beglitterde snorharen tussen tientallen rode stukjes van wat gister nog een slinger in de onderste takken was geweest maar verder hing alles nog en de boom stond dus nog overeind.

C U L8eR

Wat een zoetje is dat, dat achterneefje van mij. Het zit in de familie, lieve jongetjes. We waren zondag dus bij tante Nettie en 'schoonoom' Hans (we = nicht Janneke, Erick, Timmo, neef Jelger en paps en mams en wij drietjes). Timmo is een jaar en drie maanden oud en loopt sinds kort lekker rond. Hij kwam Ole een paar keer geinteresseerd bekijken, met een schuin hoofdje, licht door de beentjes gezakt, aaide hij heel zachtjes met zijn handje over Ole's hoofd. 'Die' en 'dit' zei hij daarbij. Wat schattig. Ole moest even wennen aan alle drukte. Toen Timmo begon te huilen, ging Ole's onderlipje gelijk trillen en even later huilde hij hartstochtelijk mee. Dat herhaalde zich iedere keer dat Timmo huilde of gewoon vrolijk gilde, totdat Ole na een uur of twee een beetje gewend was aan de geluiden. De blitse felgekleurde loopauto van Timmo had Ole's volle aandacht. Oma zette hem erop en liet zien hoe het stuur draaide en de toeter werkte. Geweldig vond hij het. Even later zat Ole helemaal vrolijk te kraaien en te gillen in Netties hoge kinderstoel, de stapelbakjes van Ikea (zojuist gekregen van oma), lekker op het blad en tegen elkaar knallend. Thuis heb ik Ole gelijk in onze eigen hoge kinderstoel gezet, maar daar moesten wel wat kussens bij, want Ole zit heel aardig, maar nog niet kaarsrecht en helemaal stevig. Na een paar mintuen zakt hij langzaam naar een zij. Maar hij vindt het leuk, dus laat ik hem nu maar iedere dag eventjes erin zitten. 's Avonds lag hij wel flink te huilen in zijn slaap, waarschijnlijk hoorde hij Timmo nog huilen in zijn dromen. En 's ochtends was hij al om half zes wakker... zucht. Maar gelukkig viel hij tegen zevenen na een fles, een schone luier en met wat speelgoed in zijn handen, toch nog in slaap tot negenen. Vandaag heeft hij al twee keer twee uur geslapen, blijkbaar even bijkomen van de familiedag, maar hij is ook heel babbelig en vrolijk tussen de slaapjes door. Nu ga ik even kerstlichtjes met hem kopen, want die bleken stuk en dus kon ik nog altijd die prachtige boom niet optuigen...
nou dag hoor

Leuk: ik krijg ieder jaar een specificatie leenrechtvergoedingen van de Stichting Lira; voor iedere keer dat Lorra door iemand geleend wordt in de bibliotheek, ontvang ik een bepaald bedrag. In 2002 werd mijn boek 838 keer uitgeleend en daar kreeg ik 58 euro voor. Dit jaar is het 1711 keer uitgeleend en ontvang ik 134 euro op mijn rekening! Geinig idee, dat nog zoveel kinderen mijn boek voorgelezen krijgen dankzij de bieb en dat ik toch nog iets verdien aan het boek. Hoe het met mijn 'nieuwe boek' zit? Ehum.... dat schiet dus niet zo op. Op de een of andere manier is het toch iedere keer verleidelijker om op de bank te ploffen aan het einde van een dag vol luiers, flesjes en hapjes, dan dat ik dan 's avonds nog eens achter de computer kruip. Ik heb zeker vijf eerste pagina's van evenzoveel 'nieuwe boeken' geschreven, en in mijn hoofd zitten alweer een paar nieuwe ideeen, maar het doorzettingsvermogen ontbreekt. Stom natuurlijk. Maar aan de andere kant heb ik geen zin om mezelf geestelijk te kwellen en af te straffen; ik weet zeker dat er een moment komt dat ik er weer voor ga en het aan kan om 'met de billen bloot te gaan'. De komende drie maanden zal ik druk genoeg zijn met het eindredactiewerk voor Pauze.

Ook leuk: Michiel en mijn mamsje zijn vanavond met z'n tweetjes naar het Circustheater in Scheveningen om daar de musical The sound of music te bekijken. Mams had via via vrijkaartjes gekregen en aangezien zowel ik als pa niet van musicals houden, maar Michiel daarentegen al jaren roept dat hij zo graag eens naar een musical in Scheveningen wil, was deze gouden match snel gemaakt. Het geeft me een bijzonder, trots gevoel dat die twee samen op pad zijn en ongetwijfeld veel lol hebben. Nu maar hopen dat Michiel voorzichtig is op de snelweg, want er is nu wel erg veel kostbaars in een klap buiten mijn bereik.

Nog meer leuk: we hebben vandaag een kerstboom gekocht! Op 5 december! Belachelijk natuurlijk. Zo vroeg hebben we nog nooit een boom gekocht. Officieel mogen pas vanaf 6 december kerstbomen verkocht worden (wie heeft dat nou weer verzonnen, het gaat af en toe wel heel ver met die Nederlandse paternalistische regeldriften, is natuurlijk een puur commerciele maatregel, om te voorkomen dat mensen te vroeg aan kerst denken en daarmee niet lang genoeg aan Sinterklaasinkopen doen), maar als trouwe klant bij mijn vaste bloemenzaak in de Schelde kreeg ik toch de primeur; de eerste clandestiene boom was voor mij! Schichtig over de schouders spiedend trok de bloemenmevrouw heimelijk een boom van de stapel, viste deze schielijk uit zijn netje, en overhandigde hem aan mij op voorwaarde dat ik de boom onopvallend naar huis zou vervoeren, haha. We hebben eigenlijk al jaren helemaal geen boom gehad met kerst, sinterklaas vieren we sowieso zelden tot nooit, en dat plus het feit dat ik een hopeloze emotionele romanticus ben met kinderachtige genoegentjes als het bepotelen van kitscherige engeltjes en glitterende ballen, alsmede het gegeven dat dit Ole's eerste kerst is, maken dat ik het voor mezelf kan verantwoorden. Morgen gaat die boom opgetuigd worden!

En nu maar us kijken wat de katten gaan doen met die boom. Michiel heeft vandaag een loodzware gietijzeren standaard gekocht voor de boom zonder kluit, dus flinke kat die m nog om krijgt.

tjusie!

Ik vergeet nog te schrijven dat Jop (mijn vroegere buurjongen) afgelopen weekend vader is geworden. Van Rens. Alweer een jongetje! Het is ongelooflijk, er lijken echt alleen nog maar jongetjes geboren te worden. Mijn neef Andries krijgt ook een zoontje (op de echo gezien) en op Michiels werk worden ook al maandenlang alleen maar jongetjes geboren. En ik hoor het van meer mensen. Roelien denkt trouwens ook een jongetje te krijgen. Die kerels gaan straks nog moeite krijgen om een leuke date te vinden (als ze voor vrouwen vallen tenminste). De statistieken tonen al jarenlang aan dat er 51% jongetjes en 49% meisjes geboren worden. De natuur corrigeert namelijk alvast voor het feit dat mannen eerder sterven. Maar in onze omgeving lijken die cijfers niet te kloppen..

Gister heb ik de laatste twee interviews gedaan voor de serie verpleegkundigenportretten. Lekker voor de laatste keer dat hele eind naar Rotterdam gereisd (hoe heb ik dat in godsnaam ooit twee jaar lang vol gehouden toen ik bij TKMST werkte?) Het was heerlijk om om om 12.30 afgelost te worden door mijn moeder (die hijgend en zwetend keihard vanuit haar werk naar me toe was gefietst omdat ik de trein moest halen, de lieverd). Ik had knallende koppijn omdat ik zo stom was geweest de dag ervoor een uur met Ole in de draagzak allerlei boodschappen te doen; dat is zo vreselijk zwaar, mijn hele rug gaat er van naar de klote en met wat pech trekt dat door naar mijn hoofd.. dom, moet ik dus gewoon niet meer doen, dan maar even sjouwen met die wagen. In ieder geval was het lekker om even te kunnen fietsen en daarna uit het raam te staren in de trein. De interviews gingen wat moeizaam maar ik weet er wel iets van te maken denk ik.

Toen ik om 18.45 thuiskwam kreeg ik een bigsmile, uitgestoken armpjes en enthousiaste begroetingskreetjes van mijn lieve mannetje dat, in pyjama en dekentje gehuld, met een doorschijnend wit gezichtje, bij oma op schoot hard zijn best zat te doen om niet in slaap te vallen. Normaal slaapt hij al om 18.00 maar oma had hem vergeefs naar bed proberen te brengen; dat leverde veel protest op en hij bleef maar zoekend om zich heen kijken, waar is mamma nou? Ook een flesje wilde hij niet van oma. Overdag ging het prima, behalve toen hij moe werd voor zijn middagdutje; ook dat leverde huilen en protest op en oma moest hem een tijdje wiegen voor hij zich over gaf aan de slaap. Misschien is de eenkennigheidsfase nu toch een beetje begonnen. Toen ik hem de fles gaf en in zijn bedje legde was alles goed. Hij keek me lodderig tevreden aan en was direct vertrokken.
Zucht. Wat hou ik toch ziels onbeschrijflijk barstens veel van dat mooie jochje.

Verder weinig nieuws behalve dat Ole bijna helemaal zonder steun rechtop zit. Als ik hem in zijn wippertje leg, gaat hij steeds overeind zitten en dan buigt hij opzij om alles te pakken wat naast het stoeltje ligt. Zie ik hem ineens met een appel in zijn handen die hij blijkbaar met veel moeite uit de fruitschaal heeft weten te vissen. Erg grappig. Ook de fles wil hij niet meer liggend drinken, dus dat is even zoeken naar een nieuwe houding. In de box vindt hij het ook nog steeds prima en omrollen doet hij nog altijd niet, maar ik denk dat we hem vandaag of morgen wel voor het eerst alleen in de hoge kindereetstoel kunnen zetten. Gek. Ik herinner me dat ik me erop verheugde om Ole met acht maanden in een stoeltje voorop de fiets te kunnen zetten, want dat hoorde ik van iedereen dat dat met acht maanden ongeveer zo ver zou zijn. Deze zaterdag is Ole precies acht maanden. Ik vrees dat hij pas over minstens een maand of twee voorop de fiets kan.
En ondertussen is die kleine Doris al trappen op en af aan het lopen; Jeannette heeft de traphekjes al moeten plaatsen! Ongelooflijk he. Maar ik maak me niet druk om Ole's ontwikkeling; hij doet het in zijn eigen tempo.

Verder voel ik me ontzettend vrolijk. Ik verheug me op kerst; dat Joost en Erika dan gezellig een weekje hier zijn. En ik heb me gek gekocht aan kerstboomspulletjes en dit weekend gaan we een boom kopen. Ik heb allemaal leuke eet- en filmafspraakjes de komende weken en ik heb ook plots een goed idee voor mijn dertigste verjaardag (nog maar een maand...).
Vanavond ga ik met Pleuni en Robin de overdracht van de pauzeeindredactie aan mij overleggen in een kroeg; ook leuk. En deze zondag hebben we eindelijk weer eens een familiedagje bij mijn lieve tante Nettie. Ben heel benieuwd naar die kleine Timmo die al lang en breed loopt...

tot later!

Zo, we zijn allemaal weer blij en beter. Vooral Ole is nog lang ziekig geweest. Donderdagavond had hij 39 graden koorts en zijn we met hem naar de doktersdienst gegaan met hem. De arts kon niets vinden, zijn longen en oortjes waren mooi schoon en verder was er ook niks, alleen die koorts, dus waarschijnlijk heeft hij een of ander virusje gehad. Meer dan af een toe een kinderparacetamolzetpilletje konden we niet doen. De koorts hield nog tot zaterdagavond aan, hij had vuurrode wangetjes en klamme zweethandjes en was heel hangerig, huilerig en zielig. 's Avonds en 's nachts werd hij meerdere keren ontroostbaar huilend wakker. Wat me vooral zorgen baarde was dat hij zo weinig dronk, terwijl het juist bij koorts zo belangrijk is dat hij veel vocht binnenkrijgt. Hij eet prima, maar dat drinken is echt een probleem zo langzamerhand. Hij lust nog steeds niets anders dan opvolgmelk. Hij lust geen water, geen diksap, geen thee (ook niet met melk erdoor) en geen eerst sapjes van Olvarit, hij trekt er een heel vies gezicht bij en klemt zijn lipjes stevig op elkaar. Maar ook van de opvolgmelk moet hij vaak niets hebben, hij drinkt per keer hooguit en met moeite 60 ml, en dat maar twee, met wat geluk drie keer op een dag. Gelukkig zit er in de pap die hij 's ochtens en 's middags krijgt ook 100 ml melk, dus dat is alweer 200 ml, samen met die twee of drie flesjes van 6o ml, krijgt hij de benodigde 300 ml melk per dag dus wel binnen, maar in totaal heeft hij meer vocht nodig. Meestal wordt hij 's avonds nog eens wakker voor een flesje en soms 's nachts een keer. Ik hoop maar dat in de rest van zijn eten (fruithappen en avondeten) nog genoeg aanvullend vocht zit. Maar ach, hij is levendig en vrolijk, dus misschien moet ik me gewoon niet zo'n zorgen maken.

Gister hebben we Ole even naar opa en oma gebracht en zijn we lekker met z'n tweetjes naar de Disneyfilm Finding Nemo gegaan. Erg gelachen, bijzonder grappige tekenfilm. Vrijdag ben ik naar het verjaarsfeestje van Mirjam R geweest in een cafe in de Jordaan. Ze wordt dertig. Het was nogal een toer om daar te komen, want ik had de hele dag nog ziek in pyjama in bed gelegen, Ole was nog ziek en kon 's avonds dus niet naar opa en oma zoals gepland, en Michiel moest naar een afscheidsetentje van een directeur van zijn werk. Hij kon zich pas tegen tienen met goed fatsoen drukken, om mij af te lossen (we hadden ons er zo op verheugd om met z'n tweetjes naar dat feestje te gaan...) en dus kon ik pas om tien uur 's avonds op de fiets stappen naar Mirjam met mijn half zieke kop. Gelukkig was ik niet misselijk meer. En een dertigste verjaardag is natuurlijk heel belangrijk. Het was wel leuk om al die mensen weer eens te zien, maar ook gek. Ik had het gevoel dat een aantal mensen me wat meewarig bekeek, ik kreeg armen om mijn schouders en vragen als 'wat is nu het moeilijkst van een kind hebben?'. Een feestje met alleen maar kinderloze dertigers dus, die medelijden met mij hadden dat ik er zo weinig uit kom. Tja. Wat zal ik zeggen. Er was duidelijk een kloof tussen mij en hen. Ik vond het leuk om weer eens naar een kroeg te gaan, maar mis het absoluut niet. Nu zijn Michiel en ik natuurlijk nooit zulke feestbeesten geweest en zeker de afgelopen jaren gingen we al niet meer ieder weekend uit. Voor mensen die gehecht zijn aan hun cafees en biertjes twee a drie keer per week, zal het best een schok zijn als ze eenmaal kind hebben, kan ik me zo voorstellen. Maar mij bevalt mijn nieuwe leven me prima. Natuurlijk is het soms jammer dat we niet zo veel meer met zijn tweetjes alleen zijn, maar verder is mijn leven er alleen maar mooier en gelukkiger op geworden. Ach. In ieder geval heb ik waarschijnlijk net zo weinig slaap gehad als de feestgangers, want nadat ik om 1.00 uur thuis was gekomen, kon ik de slaap niet vatten, waarop Ole ook nog eens wakker werd en ik na veel gesus, luierverschoon, slaapzakgeboen (hij had gespuugd) etc., pas om 4.30 in bed kroop...

Zaterdagavond ging Michiel weer het oorlogsbordspel 'Axis en Allies' spelen met Marcel, Daan en nog wat mensen. Hij was pas om vijf uur 's ochtends thuis.

Oh ja, heb van mijn tante Nettie het boek 'De taal van huilen' van A.J. Solter gekregen. Deze dame Solter heeft 25 jaar lang wetenschappelijk onderzoek gedaan naar huilen en hangt de theorie aan dat huilen een belangrijke functie heeft; namelijk ontlading van stress, er schijnen letterlijk bepaalde stress-stofjes afgevoerd te worden met tranen. Dat systeem is, denkt zij, evolutionair ontstaan omdat wij nog steeds stresshormonen kweken in spannende situaties, maar deze niet kwijt raken omdat we niet meer hard weg hoeven te rennen voor een mammoet, of het gevecht aan hoeven te gaan met een andere holbewoner. Huilen loost alsnog die stoffen en zorgt ervoor dat we niet ziek worden van de stress (gebeurt natuurlijk wel vaak, nl burnout etc.) Uitgaande daarvan denkt zij dat (vooral kleine) kinderen het nodig hebben om iedere avond of vaker, een tijd te kunnen huilen. Onze maatschappij is erop gericht om huilen snel te laten stoppen, we kunnen slecht omgaan met heftige emoties, vaak omdat dat onszelf confronteert met onze sterk onderdrukte behoefte om te huilen, terwijl dat huilen alleen maar een reactie is op de traumatische, of spanningsvolle gebeurtenissen die toch al voorbij zijn. Door een kind te wiegen, te sussen, te voeden of een speen te geven, wordt het huilen onderdrukt en zal het kind 's nachts opnieuw steeds wakker worden, omdat de ontlading nog steeds niet plaats heeft kunnen vinden, aldus Solter. Haar advies is om een kind liefdevol vast te houden, zonder te wiegen of te zingen etc., maar het het gevoel te geven dat het veilig is en mag huilen. Zachtjes geruststellend praten is daarbij wel goed. Volgens haar verzetten veel kinderen zich in eerste instantie, maar zullen ze vervolgens, als ze voelen dat het mag en kan, lang voluit huilen (soms wel een uur) en vervolgens helemaal ontspannen in je armen in slaap vallen en de rest van de nacht niet meer wakker worden. Ze zegt dat je een kind nooit mag laten huilen in zijn eentje, nog geen vijf minuten, omdat dat de vertrouwensband met de verzorgers ernstig kan schaden en heftige gevoelens van in de steek gelatenheid en verwarring kan oproepen. (iets wat ik altijd al dacht, dat negeren van huilen lijkt me helemaal niets).
Het klinkt allemaal wel logisch, haar verhaal, maar ik vind het moeilijk toe te passen omdat ik niet altijd zeker weet of Ole huilt van dorst of honger of pijn of spanning, en je moet een kind natuurlijk niet een uur laten huilen terwijl het hongerig is, of het koud heeft. Bovendien voelt het heel onnatuurlijk om Ole hard huilend doodstil vast te houden, zonder te wiegen, terwijl hij altijd zo lekker in slaap valt van dat wiegen en zachtjes zingen. Ik heb ook sterk het idee dat Ole alleen 's nachts wakker wordt als hij ziek is, zoals afgelopen dagen, of dorst heeft, en dat heeft hij altijd alleen als hij overdag te weinig heeft gedronken, dat is geen aangeleerd troostgedrag.

Maar het is absoluut een interessante theorie die aansluit op wat ik altijd al heb beweerd; een baby huilt nooit om 'je uit te proberen of te manipuleren' zoals veel mensen stellig menen. Wat een lulkoek. Als een baby huilt dan is er iets, en moet je het oppakken en verzorgen. Simpel. En ja, het kan zoiets simpels zijn als dat het kind zich alleen voelt en even bij je wil zijn. Natuurlijk, daar is toch niets slechts aan, die behoefte hebben volwassenen toch ook, alleen hebben veel mensen deze aandacht en liefde in hun jeugd moeten missen en kunnen ze slecht met zulke gevoelens omgaan, herkennen ze ze niet etc.

Ik moet zeggen dat ik na het lezen van het boek wel een pietsje bedrukt was een tijd. Gewoon vanwege het plotse overweldigende besef hoe kwetsbaar kinderen zijn, en hoe groot en moeilijk die verantwoordelijkheid is om een kind zo min mogelijk emotioneel te beschadigen tijdens zijn leventje. Maar ja, iedereen doet zijn best, en je kunt alleen dat doorgeven wat je kent, meer niet.

Is weer over hoor, die 'zwaar op de hand-bui'. Ik ben weer helemaal vrolijk!