Manja Schrijft

Halleeluja!! Ole is vandaag helemaal uit zichzelf stiekem zonder dat ik het zag, in de box van zijn rug op zijn buik gerold en ook nog op een hele andere plek dan waar hij eerst lag. Eindelijk. Ik stond even iets te doen in de andere kamer en toen ik naar hem keek, lachte hij me stralend toe boven de rand van de box uit, steunend op zijn gestrekte armpjes. Terwijl hij even daarvoor nog passief op zijn rug had gelegen. Natuurlijk prees ik hem de hemel in, waardoor hij nog meer ging stralen en zich een paar keer liet vallen en weer stoer opdrukte.
Over een week is hij al weer tien maanden dus het wordt echt wel eens tijd. Als het aan ‘de boeken’ ligt tenminste. Maar ook als het aan mij ligt, want het zou fijn zijn als hij eens op verkenning uitgaat en niet meer passief ligt of in zijn wippertje zit en van mij afhankelijk is als het gaat om speeltjes die buiten zijn bereik liggen (en dat zijn ze altijd…mede doordat Ole ze steeds weggooit).

Ook heeft Ole vandaag weer een paar meter achteruit op zijn buik door de kamer geschoven. De vloer is glad, dus iedere keer dat hij zich opricht op zijn armpjes, schuift hij vanzelf een stukje achteruit. Dat trucje vindt hij wel geinig. Ik doe mijn best om niet te denken aan al het vuil dat hij binnenkrijgt via zijn handjes (en zijn mond, want hij zoent de vloer even graag als zijn speelgoed of wat hij ook maar binnen bereik krijgt). Of via zijn speen, die hij vaak achteloos, maar snel – zo snel dat ik te laat ben – vanuit zijn wippertje naar opzij overhangend, even over de vloer heen en weer veegt en weer in zijn mondje stopt. Mmmmm… lekker.

Ik denk dat Ole zich op het moment heel snel aan het ontwikkelen is. Van doorkomende tandjes is geen sprake; hij is gewoon huilerig omdat er van alles gebeurt in zijn hoofdje en zijn lijfje. Iedere keer dat ik uit zijn blikveld verdwijn, begint hij de huilen. En gister en eergister sliep hij van half vier tot vijf uur ’s middags – uitzonderlijk voor hem, want hij slaapt normaliter alleen ’s ochtends een uurtje - waarna hij om 18.00 gewoon weer ging slapen. Uiteraard was hij vanochtend om 6.00 al klaarwakker. Vandaag wilde hij geen middagslaapje doen waardoor hij rond 17.00 helemaal op was. Toen ik hem om 17.30 even in zijn bedje legde om ondertussen snel een fles te maken, sliep hij al bijna. Tijdens het drinken was hij helemaal vertrokken. Het is lang geleden dat ik hem slapend naar zijn bedje heb gedragen.

De afgelopen dagen was ik nogal chagrijnig, somber en moe. Dat Ole zo huilerig en afhankelijk was speelde me parten. En misschien, omdat ik nu met mijn sollicitatie geroken heb aan het idee weer eens iets voor mezelf te kunnen doen, begint het me zwaar te vallen om alle dagen huismoedertje te zijn. Overdag kan ik geen moment iets voor mezelf doen. Het lijkt of ik ieder kwartier een fles, papje, hapje, luier, knuffel, verschoning of speelgoedje moet geven. Als Ole ’s ochtends om 10.00 uur zijn ochtendslaapje doet, ren ik vlug onder de douche door. Ik vergeet vaak te lunchen of kom er gewoon niet aan toe. En laat ik nog maar zwijgen over die uitzichtloze reeks stofzuigsessies en wasbeurten…
Waarschijnlijk komt het ook gewoon door de ontwikkelingssprong die Ole nu weer maakt dat ik even een dipje heb. Volgens ‘Oei ik groei’ voelen veel moeders zich in die periodes compleet uitgewoond en geïrriteerd. En in mijn achterhoofd spelen alle dingen die ik moet of wil doen; voor Pauze, voor het nieuwe huis, voor mezelf. Tot overmaat van ramp deed de internetverbinding het vandaag de hele dag niet en bleek een gekregen rood truitje Ole’s hele was roze gekleurd te hebben. Zijn prachtige spierwitte slaapzakje lichtroze, net als de mooie capebadhanddoek van oma Erika (sorry Erika!!) Godverdegodver. Gistermiddag kwam mijn moeder trouwens, hartstikke lief, dat had ze spontaan aangeboden na mijn zoveelste telefonische klaagzang, een paar uurtjes op Ole passen, zodat ik even lekker in mijn eentje boodschappen kon doen.

Ik voel me inmiddels alweer wat minder zielig en klagerig hoor. Moest vanmiddag erg lachen om Ole’s nieuwe vaardigheden en heb me maar helemaal overgegeven aan de situatie. Heel leuk is om boekjes te lezen met Ole. Dat doe ik de laatste tijd steeds vaker. Natuurlijk heeft het voelen en proeven van de boekjes nog steeds prioriteit voor Ole, maar hij kijkt ook echt naar de plaatjes en de dingen die ik aanwijs. Dat samen lezen is heel knus. Maar zijn spanningsboog duurt vooralsnog niet langer dan vijf minuten. Nog even geduld voor mij dus… haha.

Overigens heb ik vandaag even gebeld met de weekbladpers; mijn mail bleek goed aangekomen en begin volgende week kan ik bericht verwachten. SPANNEND!!!!

Ole zwaait! Echt. Als Michiel 's ochtends zwaait als hij naar zijn werk gaat, of als hij 's avonds naar Ole zwaait omdat ik hem naar bed breng, dan steekt Ole zijn ene armpje in de lucht en beweegt zijn handje precies zoals pappa dat doet. Even dachten we dat het een toevallige beweging was maar we zien het hem nu iedere keer doen, dus hij zwaait bewust terug. We hebben het hem niet geleerd, hij doet het uit zichzelf na. Heel grappig. Verder zijn de katten omgedoopt tot 'meneer en mevrouw Poe', want Ole zegt 'poe' tegen ze. En wij maar voordoen: 'pappa', 'mamma'. Maar nee, Ole kiest Poe als eerste woordje. pappa en mamma horen we ook wel geregeld, maar niet erg gericht of duidelijk in verband met ons, en poe zegt hij echt alleen als hij Miesje of Weiwei ziet. Verder heb ik hem de afgelopen dagen voor het eerst twee keer op moeten vangen bij acrobatische acties. De eerste keer lag hij op zijn buikje op het aankleedkussen en was ik bezig kleertjes in de commode onder hem op te bergen toen hij zich in een wilde ongecontroleerde beweging voorover boog om te kijken wat ik deed en daarbij recht voorover naar beneden kukelde en met zijn koppie op de grond was gestuiterd als ik hem niet in mijn armen had opgevangen. De tweede keer was toen ik hem gister even op de bank legde omdat ik zijn eten klaar wilde maken. Schuin achter hem stond de televisie echter aan want Michiel zat te kijken. Omdat Ole geen tv mag kijken legde ik hem dus zo neer dat hij niets kon zien. Maar dat liet Ole zich niet zomaar gebeuren (de televisie heeft een extreem zuigende werking op hem; alsof hij door een magneet aangetrokken wordt, draait hij zodra hij de tv hoort, zijn koppie wild richting het scherm om vervolgens met open mond en blik op oneindig als gehypnotiseerd te staren naar de onbegrijpelijke bewegende beelden - vreselijk) In een fractie van een seconde draaide hij zich soepel van rug naar buikstand en gleed vervolgens met zijn hoofd naar beneden van de bank bijna op de grond, in mijn armen. Hij kan zich dus prima omdraaien.....

Gister heeft Ole voor het eerst het strand en de zee gezien. Het was zulk mooi zonnig weer dat we besloten naar IJmuiden te rijden. Ole ging, dik ingepakt in skipakje, muts op en wantjes aan, bij pappa in de draagzak. Het wordt tijd voor een rugdraagsysteem, want die dikke negen kilo voel je! Met een rood neusje van de kou volgde Ole hondjes en vliegers en ook de golven en het schuim daarop. Maar heel lang leuk vond ie het niet. Na een klein stukje over het strand en een korte pauze op de pier (heerlijk met onze benen over de rand, gezichten in de zon, wat een geluksvakantiegevoel!), gingen we maar snel naar een cafe voor een fles warme melk voor Ole. We waren allemaal op want ik was al om 6 uur wakker geworden door Ole en Michiel was tot 3.00 'snachts uitgeweest. Helemaal rozig naar huis gereden dus. Mooie dag.

Vannacht werd Ole voor het eerst sinds lang om 2.00 huilend wakker. Hij wreef steeds langs zijn oortje en kaak dus het zou heel goed kunnen dat die tandjes nu toch echt komen. Gister kwijlde hij opvallend veel en kreunde hij ook een paar keer in de auto voor hij in slaap viel. Ben benieuwd...

We hebben een eettafel en stoelen gekocht! Gister, in Haarlem in de Spiegelwinkel. Ze zijn zoooooooooooooooooooo moooiiiii!!!!!!! Een donkere teakhouten tafel van twee meter bij 90 cm, met zo'n mooie 'gebruikte' look, taps toelopende poten en een laatje erin. En zes bijpassende stoeltjes, simpel met een rond lopende rugleuning. Klassiek, tijdloos. Het is dus best een joekel van een tafel maar het wordt dan ook een echte 'leeftafel' waar we straks van alles aan zitten te doen; eten, knutselen, spelen, krant lezen, socialisen, werken. Voor bureaus is in het nieuwe huis geen plaats (en tis ook niet mooi midden in de kamer), behalve misschien voorlopig boven in het tweede kleine slaapkamertje; maar we vinden het niet zo gezellig om afgezonderd te zitten computeren. We denken dan ook aan een laptopje maar dat is afhankelijk van wat er over blijft.. De tafel en de stoelen staan in een opslagruimte van de winkel en we kunnen bellen wanneer we de boel in de Fahrenheitstraat geleverd willen. Ergens begin april waarschijnlijk, als de grootste verbouwing gedaan is en er geschilderd is en de nieuwe vloer er in ligt.

Het was sowieso een goeie, efficiente dag gister. We reden zoals gepland al om 9.00 de straat uit richting opa en oma. Ole had gelijk al geen oog meer voor ons, want daar, midden in de kamer, stond een prachtige groene speeltractor met aanhangwagen. Ole glunderde toen hij het stuurtje vastpakte en op dat machtige ding heen en weer bewoog (oma duwde en Ole zwiepte opzij om verbaasd te kijken welk mechaniek hem aan het bewegen bracht; inderdaad, wielen, en veel grotere dan die onder zijn favoriete autootje!)
Wij reden naar Haarlem en bestelden daar in een tentje waar we al eerder zaten, een uitgebreid ontbijt. Zo zaten we, als spijbelende schoolkinderen, een beetje naar elkaar te giechelen vanachter de zaterdagkrant. 'Zullen we nog een koffie nemen?' Heerlijk! Vervolgens waren we al snel geslaagd. Uiteraard lopen we al zeker een jaar zo af en toe naar tafels te kijken, dus wisten we zolangzamerhand precies wat we wilden, het was alleen een kwestie van vinden. Ook liepen we nog wat lampen- en vloerenzaken in. Over de vloer zijn we het nu ook wel eens, maar eerst maar eens in het huis kijken nog een keertje. En lampen e.d. moeten we natuurlijk pas aanschaffen als we er goed en wel in zitten en de meubels staan.
Om 14.00 reden we alweer jubelend terug naar Amsterdam. Snel de weekboodschappen gedaan en daarna zette Michiel mij af bij de tram. Hij ging Ole ophalen en ik ging naar de Bijenkorf, waar ik met Daan en Jeanne had afgesproken. Ik mocht van hen nog een cadeautje uitzoeken voor mijn verjaardag; voor precies zoveel euro's als ik oud ben geworden. Ik toog zonder dralen naar de boekenafdeling om daar 'De keerzijde van het lot' van Amy Tan uit de kast te trekken, die wilde ik al erg graag hebben. Ook koos ik voor 'Jongensjaren' van J.M. Coetzee. Had nog steeds niets van hem gelezen, en dit leek me mooi. (Overigens ben ik op dit moment het boek aan het lezen dat ik van Michiel en Francine kreeg voor mijn verjaardag: 'De wonderlijke avonturen van Kavalier en Clay', van Michael Chabon; GEWELDIG!! wat een rasverteller is die Chabon, terwijl ik het lees is het of ik een film zit te kijken en ik zit geregeld in mezelf te gniffelen, een aanrader voor iedereen die nog iets te lezen zoekt!) Na het cadeautjes uitzoeken trakteerde ik D en J op thee met gebak in het restaurant. Ik vertelde ze over de laatste avonturen van Ole (die nog altijd weinig tot niets doet dus lees avonturen hier met een knipoog) en daar moesten ze smakelijk om lachen. D en J zijn altijd ontzettend geinteresseerd in Ole (sowieso zijn ze altijd heel geinteresseerd in ons), Daan wil dan ook erg graag vader worden... Ook hadden we het over huizen kopen, verkopen en verbouwen, want Daan en Jeanne gaan waarschijnlijk een etage in Scheveningen huren en dus twijfelt Daan tussen verhuren en verkopen van zijn Amsterdamse koopetage.
Op weg naar buiten om een uur of vijf belde Michiel of ik er al aan kwam want Ole bleef maar huilen en wilde niet eten en drinken. Ik spoedde me naar huis en trof daar een betraand jongetje in pyama aan dat gretig zijn armpjes naar me uitstak. Hij bleek ontzettende dorst te hebben en dronk twee !! flessen melk bij mij op schoot leeg. Terwijl hij overdag bij oma nauwelijks wilde drinken en bij Michiel dus ook niet. Vreemd. Daarna viel hij, verzadigd en helemaal op, in slaap met zijn konijn tegen zijn hoofdje gedrukt.
's Avonds ging Michiel op stap met Joel en heb ik lekker op de bank liggen lezen en Idols gekeken. Vanochtend was Ole al om kwart voor zes wakker dus na twee dagen nauwelijks voor hem gezorgd te hoeven hebben (ben helemaal relaxed en vrolijk daarvan, alsof ik vakantie heb gehad) begon mijn shift weer vroeg vandaag.

Verder nog een groot nieuwtje: ik heb vorige week gesolliciteerd op een functie bij whY, het jongerenblad van Psychologie Magazine, voor meiden van 14-18. Ze zoeken een eindredacteur voor drie dagen per week. Dat kon ik gewoon niet aan mijn neus voorbij laten gaan. Een blad van de Weekbladpers (Vrij Nederland, Opzij, J/M, Psychologie), gevestigd op de Raamgracht in Amsterdam! Ik heb een paar dagen geworsteld op de brief en kreeg prompt 's nachts nachtmerries dat ik Ole vergat of kwijtraakte, want mocht het lukken, dan zal hij toch twee dagen naar de creche moeten, en dat druist eigenlijk nog steeds totaal tegen mijn gevoel in. Maar Michiel kan een dag per week voor hem zorgen en mijn moeder heeft al gezegd dat ze Ole op zijn crechedagen graag wil ophalen, om een uur of 16.00 zodat hij niet de hele dag tot 18.00 moet. Maargoed, dat is natuurlijk allemaal veel te ver vooruit gedacht want de markt is krap; er komen vast honderden reacties op die functie dus ik betwijfel of ik uberhaupt uitgenodigd word. Joop heeft mijn brief gelezen en vond hem heel goed en enthousiast. Hij zei dat hij mij direct zou uitnodigen als hij de ontvanger was.
Het is allemaal niet zo'n handige timing, gelijk met de verhuizing, maar ik denk dat dit zo'n kans is die je grijpen moet. Natuurlijk kan ik gewoon blijven freelancen, maar zo'n vaste baan is toch wel erg leuk en ik vind het heerlijk om af en toe gewoon Manja te kunnen zijn ipv van mamma. Bovendien zal Ole een jaar oud zijn als hij dan naar de creche moet, en dat is al minder erg.... (mijn maag draait om als ik er aan denk).

Affijn, wordt (hopelijk positief) vervolgd....

Zo, ik zit lekker even alleen in huis want 'de mannen' zijn naar badkamers kijken. Michiel is vanochtend al om 6.00 uur opgestaan samen met Ole en heeft de kleine man ook de rest van de dag 'onder zijn hoede'. Heerlijk, want ik moet veel doen en ben erg moe. Heb lekker uitgeslapen tot 9.00 uur en hoefde verder alleen even met Ole te douchen, waarna Michiel hem weer meenam om aan te kleden.

Het was heel leuk om maandag weer even op de pauzeredactie te zitten om de drukproeven na te kijken. Ook fijn om weer eens alleen in de auto te zitten met knalhard een cd op. Hoewel het erg hard regende en ik dus de hele weg erg voorzichtig heb gereden. Was best een beetje eng en ik moest zowel mijn moeder als Michiel bellen dat ik goed was aangekomen en wanneer ik weer vertrok. Ole had het erg gezellig gehad met oma Nel.

Woesndag kwam Kristel om 11.00 uur en zijn we richting Albert Cuypmarkt gelopen om daar in de Engel wat te eten en te drinken. Ole zat gezellig in zijn wagen naast ons zijn eigen boterhammetje met smeerkaas te eten. Dit keer moest hij niet huilen bij Kristel dus zag Kristel haar kans schoon en heeft ze lekker de hele dag met hem geknuffeld en gespeeld. Ik moest nog het een en ander schrijven dus was het fijn dat Kristel aan het einde van de dag Ole nog even bezighield. Ole zat wel de hele tijd naar haar om te kijken zo van 'wie is die mevrouw toch?' Maar zodra ik hem optilde of op schoot nam of met hem weg liep verrekte hij zijn nekje zo ongeveer om aller-Ole-charmantst met Kristel te flirten, de hele dag door...

Gister haalde ik met de auto mams op bij de speelzaal en gingen we met z'n drietjes (Ole, oma en ik) naar Ikea. Het was nogal een beproeving omdat ik met knallende koppijn was opgestaan en dat werd er niet beter op. Wel mooie keukens gezien en folders meegenomen om thuis verder te fantaseren.
's Avonds kwam Joop langs met de drukproeven van de nieuwste Monitor met daarin o.a. mijn zes verpleegkundigenportretten. Mooi geworden! Joop overlaadt mij ook altijd met complimenten (niemand van mijn freelancers schrijft zulke leuke, pakkende openingszinnen en uitsmijters zoals jij) en daar wordt mijn ego altijd erg blij van. Veel gelachen en t was erg gezellig.

Vandaag moet ik voor Pauze aan de slag en morgen mogen we Ole naar opa en oma brengen. Dat doen we lekker al om 9.00 uur en voorts spoeden wij ons naar Haarlem om daar heerlijk met z'n tweetjes te ontbijten en voor een eettafel en stoelen te gaan shoppen.

C U

Het is een bizar idee dat we nu al - terwijl we er nog niet eens wonen - meer contact hebben gehad met onze nieuwe buren dan we ooit met onze huidige buren hadden. Wel met de bovenburen natuurlijk, maar van alle andere buren hebben we nooit hun huis van binnen gezien. Aardige mensen. Een beetje een aanwezige, impulsieve, eigenwijs stellige buurman, en een rustige, afwachtender buurvrouw. Hun huis is exact hetzelfde als dat van ons, alleen hebben zij geen uitbouw gemaakt naar de tuin (scheelt toch ruim twee meter), hebben ze een joekel van een keuken aan de straatkant, een grote massieve trap en overal meubels, waardoor hun huis echt extreem klein oogt. In de badkamer hebben ze een hoekbad geplaatst, wat aanvankelijk ook ons een goed idee leek (omdat zo'n bad aan weerszijden maar 1.35 meter lang is ipv 1.90 ofzo. Maar dat ding kwam toch wel erg naar voren. Zij hadden een iets grotere badkamer dan wij gepland hebben, maar omdat er ook een wc in stond en een levensgrote plant, oogde het allemaal erg benauwd. Goed idee was hun schuifdeur; het gangetje is erg klein en een naar binnen danwel naar buiten openslaande deur is dan erg ruimtevretend. Ook mooi was hun dakraampje. Die willen wij ook, en dan precies zo boven het bad dat je 's avonds liggend in bad naar de sterren kan kijken... Vanochtend heb ik gelijk hun aannemer gebeld; volgens hen een heel beschaafd en zeer integer type die zich aan zijn eigen offerte houdt (onverwachte extra kosten neemt hij voor zijn eigen rekening!!) en bij alle mogelijke verenigingen en instanties ingeschreven staat. Hij heeft bovendien mensen van allerlei disciplines in dienst, zodat hij alle klusjes in huis (ook de elektra) voor zijn rekening kan nemen. Hij klonk inderdaad helemaal niet als een aannemer, meer als een architect, haha. Bovendien is hij nog vrij in de maand maart, geen wachtlijst dus. Waarschijnlijk gaan we volgende week dinsdag met hem in het huis kijken zodat hij een offerte kan maken. Vandaag ga ik nog twee andere verbouwers bellen zodat ook die mensen een offerte kunnen maken.
We hebben alweer een ander ruimtebesparend bad op het oog en hebben ook al gekeken naar laminaat. Maar dat laatste is erg lastig; dat beslissen we pas als we in het huis kunnen en een proef laminaatstrookje neer kunnen leggen om te kijken welke kleur het beste past.

Ole heeft dus al met zijn nieuwe buurmeisje gespeeld. Dat meisje is op 17 april geboren (Kristels verjaardag!) ; ruim een week na Ole. Spelen wil zeggen; Ole pakte gretig al haar mooie speelgoedjes, die zij direct weer afpakte. Ole liet het gelaten gebeuren; zoals hij haar ook zonder protest tientallen keren zijn speen door haar uit zijn mond liet trekken. Pas op het laatst kreeg hij het door en trok een speeltje terug uit haar hand. 'Goed zo' riepen we allemaal. Lief pittig meisje, die Robin. Op het oog een stuk kleiner dan Ole, maar fysiek was ze veel verder; kroop alle kanten op en trok zich op aan de meubels.

Om half een komt mijn moeder en ga ik naar de redactie van Pauze in Scheveningen om de kleurenproeven van de drukker na te kijken. Daar heb ik zin in!

We hebben het taxatierapport nu ook ontvangen. Daaruit blijkt dat de verkoopwaarde 1000 euro meer is dan wat wij betalen. Het eerdere, lagere bedrag dat ik bedoelde, blijkt de executiewaarde. Das heel mooi dus. Verder staat er zo goed als niets in het rapport. Het aantal vierkante meters zou 90 m2 zijn, maar wij weten inmiddels dat het minder groot is, dus die info heeft de taxerend makelaar gewoon overgenomen van de verkopend makelaar. We vragen ons af wat hij verder bekeken heeft in het huis. Weinig waarschijnlijk. Naja, is allemaal niet belangrijk. We hebben in ieder geval niet te veel betaald, das leuk om te weten.

Gister hebben we een gesprek gehad met een vent in de Brugmankeukens- en badkamers. Allemaal veel te duur spul natuurlijk, maar wel leuk om de mogelijkheden te bespreken. En we hebben de tegels voor de wanden en vloer al uitgezocht, die gaan we wel bij Brugman kopen; heel schattige lichtblauwe en zeeblauwe mozaiektegeltjes. De lichte voor de wanden de donkere voor de vloer. Natuurlijk preste die man ons om zo snel mogelijk te bestellen, want anders kon hij er niet voor in staan dat het op tijd geleverd zou worden. Ja hoor. De geldwolven omsingelen ons... Vanmiddag gaan we dus naar de Gamma om daar naar baddouchecombinaties en wasbakken te kijken.

Daarna gaan we door naar de Fahrenheitstraat, want we hebben een afspraak met onze nieuwe buren (die van nr 14 in het wit met rode huisje met het meisje van Ole's leeftijd en een jongetje van drie), om hun badkamer te bekijken. Buurman Frank was razend enthousiast en heeft Michiel al gelijk van alles verteld, ook had hij een heel schappelijke aannemer, dus dat zou mooi zijn. Wel hebben zij de badkamer eerst van een extra draagbalk in de vloer moeten voorzien. Het ziet er al met al naar uit dat het duurder gaat worden dan we dachten (is altijd zo), en dat de keuken voorlopig maar even moet blijven zoals ie is. Elektra, badkamer, vloeren en verven, hebben prioriteit. We kunnen de keuken voor de time being wit schilderen, dat scheelt al een beetje. t hoeft natuurlijk ook niet meteen allemaal perfect.. (zou wel t leukste zijn natuurlijk.. hihi)

ciao

Hoera, vandaag hoorden we voor welke waarde ons huis is getaxeerd. Minder dan wij ervoor betaald hebben, uiteraard, wij wilden het huis immers extreem graag en hebben de vraagprijs geboden. Maar daar ging het ook niet om, het ging erom dat de bank onder een bepaald taxatiebedrag geen hypotheek wil verstrekken. De werkelijke waarde en de betaalde waarde mogen niet te ver uit elkaar liggen. Dat is niet het geval dus: nu is ECHT alles rond. Nu kan echt niemand het huis nog van ons afpakken. Eind februari de sleuteloverdracht en dan is het zover. Nu beginnen we alvast met het grote plannen (van de verbouwingen), pakken (van onze spullen) en kopen (van nieuwe meubels). Ik vind het allemaal best spannend; mijn gezicht zit onder de stresspukkels en ik droom veel en eng. Maar het is leuk spannend. Eindelijk mooie meubels, eindelijk een echt 'grote mensenhuis' zo voelt het. Op de bank en onze fauteuils na, stamt alles in ons huis uit onze studententijd; troep dus. Bijna alles gaat weg; dat lelijke vooroorlogse bakbeest van een tv waarvan het kabeltje met tape vastzit en steeds losvalt, de stapel stereospul in de kast waarvan het altijd maar weer hopen is dat een van de vele dubieuze cdspelers het vandaag misschien eens doet, de zwarte tafel met nog maar twee overgebleven stoelen (hele setje nog van Michiel en Alletta gekregen toen ik - 10!! jaar geleden- het ouderlijk huis verliet om een kamer op het Minervaplein te betrekken) en onze lelijke bureaus; alles weg! Heerlijk. Ik ga ook boeken weggooien en ouwe schoolspulletjes.
Vandaag hing er buiten zo'n voorbode van het voorjaar in de lucht. Geen idee wat dat is; het licht, een geur, het geluid van de eerste voorjaarsvogels? Hoe dan ook; ik bedacht me dat ik straks, als we eenmaal in de Fahrenheitstraat wonen, bij de eerste zonnestraaltjes maar mijn voordeur open hoef te doen en met Ole op het bankje voor ons huis kan gaan zitten, de katten er gezellig bij. Michiel kan zonnebaden in de achtertuin (hij gaat vast een stretcher kopen om languit op te liggen). GEWELDIG!

En Ole weet nog van niets... Dat manneke is toch echt om op te vreten. De hele dag houdt hij hele verhalen en hij heeft de hele tijd binnenpretjes waar ik niets van snap; op de een of andere manier ziet, hoort of voelt hij de hele dag door allerlei grappige dingen; hij kijkt ook vaak naar mij en begint dan geamuseerd te lachen (niet glimlachen, maar echt met geluid). Ik zou me haast uitgelachen voelen, hihi. Verder is de bruine boterham een groot succes. Iedere middag eten we nu samen een boterham; hij eentje met smeerkaas, ik met iets anders. Hij spert zijn bekkie open als een hongerig vogeltje en hapt de stukjes brood met smeerkaas gretig uit mijn vingers. Intens tevreden 'neurie-mompelt' hij tijdens het kauwen dan iets dat klinkt als 'hamnam hamnam'. Vandaag at hij: een groot bord pap met fruit voor ontbijt, twee bruine boterhammen zonder korst waarvan een besmeerd met smeerkaas en een onbesmeerd en ongesneden zo uit het vuistje, nog een bak fruithap met een hele ligakoek erdoor, tussendoor twee rijstewafels, en tot slot een olvarit kip-aardappel-groentepotje. Hij dronk drie flessen melk (1 van 150 ml, twee van 100) en verdeeld over de dag in kleine slokjes bijna een hele tuitbeker water. Wat een honger- en dorstlapje!

Aan het einde van de dag was hij zoals alle afgelopen dagen weer wat drenzerig. Dan is ie moe maar begint dramatisch te huilen als ik hem in zijn bedje leg. Op schoot en om mijn nek hangen; dat wil hij dan tot bedtijd. Michiel R. ('rooie michiel' voor intimi) kwam Jommes tuitbeker halen die ze hier waren vergeten en Ole zetten het op een huilen toen ik hem alleen op de bank achter liet bij Michiel om in de keuken wat thee te zetten. Michiel probeerde hem te troosten maar daar schrok Ole nog meer van. Pas toen ik terugkwam en hem optilde was het weer goed. Ruim voor zessen lag hij alweer op een oor.

Michiel is vanavond onverwachts naar de opera met Daan omdat Jeanne niet kon. Ik geloof iets van Strawinsky, maar misschien heb ik het helemaal mis. Ben benieuwd hoe het is.
Morgen gaan we weer even een kijkje nemen bij Freya. Leuk!!

tot gauw

Gister zijn we (Ole en ik) oma gaan verrassen op haar werk; de peuterspeelzaal. Ole had vroeg zijn ochtendslaapje gedaan, dus kon ik om half twaalf met hem de deur uit. Ik besloot de buschauffeur heel lief aan te kijken en te vragen of ik bij wijze van uitzondering ajb met de bus meemocht (je mag officieel niet met een kinderwagen in de bus, belachelijk natuurlijk, helemaal met die nieuwe bussen waarin je redelijk laag bij de grond in kan stappen) en het mocht. 'Stap maar achter in dan'. Een lief mevrouwtje bood aan de wagen vast te houden terwijl ik een kaartje kocht. Ik raakte even later met haar aan de praat en ze bleek een moeder van vijf kinderen en oma van acht kleinkinderen. Ze vertelde extreem intelligent en liefdevol over haar kleinkinderen en (schoon)kinderen. Een leuke ontmoeting. Het grappige is dat ik de rest van de dag voortdurend door iedereen geholpen werd met de wagen; zeker zes mensen vroegen of ze danwel de deur open konden houden, danwel de wagen in of uit de bus konden tillen. Dat heb ik zelden meegemaakt. Ik weet nog dat er mijn hele zwangerschap bijvoorbeeld nog nooit iemand voor me is opgestaan in de tram of de trein en dat ik een aantal keren met mijn dikke buik heb moeten staan. Maar ook met de wagen kijken mensen doorgaans de andere kant op. Misschien was het 'zo'n dag'; zo'n dag dat je openheid uitstraalt en mensen je makkelijk en graag aanspreken. Bij de plantenwinkel hier in de Scheldestraat kreeg ik zelfs twee kaarsen mee die ik op het laatste moment bij de uitgang zag staan. 'Hier neem maar mee, dat komt nog wel us.' En ook op de terugweg mocht ik weer met de bus. Bij mams speelzaal zaten alle kindjes op een rijtje naar een tekenfilmpje te kijken om even tot rust te komen na een extreem wilde dag met afscheidsfeestjes en adhd-ertjes enzo.. ;-) Ole zat in zijn wagen, bekeek de situatie eens en... daar ging zijn lipje al trillen. Al die kinderen, al die geluiden, dat grote tvscherm... Dus heb ik maar even met hem gewacht op de gang bij een kast vol prachtige plastic vrachtwagens, tot de meeste kindjes door hun ouders opgehaald waren. De overgebleven ouders en kinderen en collega's kwamen natuurlijk allemaal even nieuwsgierig naar Nels dochter en kleinzoon kijken. Vooral voor de peuters is het een bijna onbevattelijk concept dat juf Nel zo'n grote dochter heeft... Ole zat ondertussen verlekkerd te spelen met treintjes en beestjes. Als ie wat ouder is, is de speelzaal natuurlijk het paradijs, dan neemt oma hem na sluitingstijd mee en heeft hij al die prachtige spullen voor zichzelf! Een uurtje later, en een fles, een bruine boterham en een lekkere opschootknuffelsessie met oma verder, gingen we weer op stap. In de bus viel hij in slaap en hij bleef in slaap tijdens het winkelen. (hij is af en toe zo diep in slaap dat je een bom naast hem kan laten ontploffen lijkt wel). Ik kocht oa een hele mooie houten trein voor Ole, met veel bewegende wieltjes, want draaiende wieltjes zijn op dit moment fascinatie nummer 1 voor Ole. Thuis - het was inmiddels half vier smiddags - was Ole moe en huilerig. Tot overmaat van ramp viel hij achterover op de grond. Ik had hem even op zijn billen op het boxkleed op de grond gezet en Ole liet zich met een big smile zo achterover vallen (op het grote bed is dat namelijk heel zacht, en dat vallen is natuurlijk een heel leuk gevoel). Nu viel hij wel op het kleed, maar daaronder was de harde vloer. Even was het stil, ik vloog naar hem toe, tilde hem op en toen brak hij in een onbedaarlijke huilbui uit; het was echt vreselijk zielig. Het snot liep over zijn bovenlipje, hij was helemaal overstuur. Het volgende drama volgde bij het avondeten; ik heb achtereenvolgend drie verschillende potjes opgewarmd want meneer vond niets lekker. Tegenwoordig krijgt hij soms een beetje driftjes als hem iets niet zint (zou dat rammen-gedrag dan toch in hem zitten?), hij kromt zijn lijfje en laat zich onderuit zakken, klemt zijn lipjes op elkaar, schudt zijn hoofd wilde heen en weer en duwt de lepel/fles/beker van zich af. Omdat ik ook zo vreselijk moe was, had ik hem na al die vergeefse voedpogingen bijna zonder eten in zijn bedje gelegd, maar ik besloot nog een potje te proberen; zo'n goeie ouwe bloemkoolstinkpot. Dat ging erin als kool... Voor een fles was hij te moe, die duwde hij weer met veel kracht van zich af. Nog voor half zes sliep hij. Tegenwoordig slaapt hij iedere avond al om half zes en is hij 's ochtends om zeven uur ongeveer wakker. Vanochtend zijn we later samen nog even lekker in slaap gevallen tot half tien! Wat een luxe. Ik ga nu weer even naar hem toe want hij ligt weer als een vis op het droge te spartelen en te kreunen in de box. Waarom moet ik toch steeds op mijn buik liggen, denkt hij waarschijnlijk, zet me toch gewoon in het wipstoeltje, dan kan ik alles lekker zien....

ciao

Supergezellige verjaardagsbrunch was het gister. Paps en mams kwamen al om 10.30 en wisselden elkaar af om ons in de keuken te helpen met fruit snijden, koffie zetten en broodjes smeren. Tijdens het feest zorgde mams voor Ole zodat ik onbezorgd met iedereen kon kletsen en me niet druk hoefde te maken om hapjes, slokjes, slaapjes en luiers. Aan het einde van de middag gingen Michiel en ik snel even op kraambezoek bij Jochem en Roelien en Freija en bleven paps en mams nog even thuis bij Ole. Ik heb toch echt de liefste ouders van de wereld!!!
Omdat ik pas een week van te voren uitnodigingen had gestuurd kon helaas niet iedereen komen (heb tot het laatste moment getwijfeld wat ik nou wilde doen voor mijn 30e verjaardag, omdat mijn eerste idee - een dagworkshop intuitief schilderen + uitleg wat het schilderij over jezelf zegt - niet door kon gaan wegens een beperkt aantal mogelijke data en het daardoor niet bij elkaar kunnen krijgen van de genodigden). Kristel ging op wintersport en Miriam had al een afspraak die echt niet verzet kon. Doris was ziek, dus konden Jeannette en Doris ook helaas niet komen. En Jochem en Roelien vertoeften uiteraard op hun roze wolk met hun Freija. Maar wel kwamen Mirjam en Camiel, Daan en Jeanne, Michiel en Francine met Jomme (1,5) en Simon (4 als ik het goed heb), Joop, Nettie en Hans en natuurlijk Joost en Erika (weer helemaal op en neer vanuit Duitsland, de schatten!!). Ik heb zo gezellig met iedereen gebabbeld dat ik nauwelijks van mijn eigen brunch gegeten heb; zelfs geen gebakje! Bijna alles was schoon op.
Met Ole ging het verbazingwekkend goed in al die drukte. Ik zag hem van de ene oma naar de andere opa verhuizen, maar hij scheen wel te genieten van de overdosis aan knuffels, kietelsessies en liedjes. Het hielp ook dat oma Nel hem een paar keer toen hij wat huilerig werd, even rustig in zijn kamertje legde, en hem daar ook af en toe in afzondering wat eten of drinken gaf. Aan het einde van de dag was hij door het dolle heen (afwisselend in zijn oogjes wrijven, gillen, lachen, wiebelen met zijn beentjes en dreinen), maar het naar bed brengen ging prima, hij moest maar een beetje huilen, en dat was na wat geruststellend wiegen over. Hij sliep de hele nacht tot 7.30 de volgende ochtend. Ik merk echt dat hij groter wordt en meer begrijpt waardoor hij ook meer aankan. Hij zit nu goed stevig zonder steun rechtop (een paar dagen geleden zakte hij in de kinderstoel nog voortdurend onderuit of naar opzij), en hij eet nu ook een hele boterham uit het vuistje zonder zich te verslikken. Hij maakt ook weer andere geluiden en kijkt nog weer wijzer uit zijn oogjes. Misschien heeft hij weer zo'n ontwikkelingssprong gemaakt en was hij daarom vorige week wat huilerig en hangerig.
Gister hebben we hem voor het eerst in het zitje van een boodschappenwagentje gezet in de supermarkt. Hij vond het fantastisch; probeerde alles uit de schappen aan te raken en keek vooral zijn ogen uit naar alle kleine kindjes. Na afloop was hij zo moe van alle indrukken dat hij in de auto in slaap viel en gewoon doorsliep toen Michiel hem uit het autozitje tilde en in de wandelwagen zette. (iets wat hij al maanden niet meer doet, hij is altijd gelijk wakker als je hem optilt) Hij sliep nog ruim een uur door terwijl wij winkel in winkel uit gingen.

En dan Freija... Mijn god, wat een mooi klein mensje. Ik kon wel huilen zo mooi en lief vond ik haar toen ik haar in mijn armen hield. Wat klein!!! Ik kan gewoon niet geloven dat Ole ook zo klein is geweest. Wat een hummeltje; wat een lief mondje. En die geur... de geur van pasgeboren baby's, sjesus wat lekker. Ze lijkt vreselijk veel op Roelien vonden wij. En wat zijn Jochem en Roelien trots, wat heerlijk om te zien.

Nou, ik ga even douchen, voordat Ole weer wakker wordt uit zijn middagslaapje.
Deze woensdag wordt ons huis getaxeerd, best spannend, we zijn zeeeeer benieuwd.

We hebben zojuist onze handtekeningen gezet onder de offerte van de bank en de aanvraag van de levensverzekeringen. Nu moet er nog - op onze kosten - een taxatierapport gemaakt worden van het huis. Als de taxateur het huis lager inschat dan de prijs die wij er voor betalen, gaat de financiering niet door. Maar in dat geval weten we meteen dat we een kat in de zak gekocht hebben en dat is dus helemaal niet erg. Volgens onze hypotheker gebeurt dat echter zelden, dat het huis veel minder waard is dan de verkoopprijs. Het lijkt mij ook dat de makelaar van de verkopers van het huis ze goed heeft geadviseerd over de vraagprijs, omdat ze ook wel weet dat het niet veel duurder kan zijn dan het waard is ivm dat taxatie-verhaal. Ze zouden alleen zichzelf er mee hebben als ze te veel hadden gevraagd.

Verder ben ik moe. Vannacht voor het eerst sinds heel lange tijd wel vier keer eruit geweest voor Ole die steeds huilend wakker werd. Geen idee wat er aan de hand was. Gelukkig helpt optillen, knuffelen en wiegen altijd bij Ole (zolang hij geen pijn heeft natuurlijk). Dan legt hij zijn hoofdje tegen je schouder of borst en laat zich vervolgens zonder morren weer in zijn bedje leggen. Daar pakt hij zijn konijn, drukt het tegen zijn gezicht, en slaapt weer verder. Hij sliep tot 9.00 uur door vanochtend! Hij had dikke slaapoogjes en rooie wangetjes toen ik hem eruit haalde en dat bleef eigenlijk zo. Helaas wilde hij geen ochtendslaapje doen, terwijl hij toch steeds in zijn oogjes wreef en dreinerig was. Sinds 12.30 ligt hij nu eindelijk te slapen.
Gister heeft hij voor het eerst een halve boterham met smeerkaas gegeten. In hele kleine stukjes stopte ik het in zijn mond en hij vond het hartstikke lekker. Hij snapt steeds beter hoe hij moet kauwen en verslikt zich niet meer zo vaak, dus het kan zolangzamerhand. Alleen bedacht ik me op een gegeven moment dat het een grof volkoren boterham was, en dat mag eigenlijk nog helemaal niet voor zijn darmpjes. Gewoon bruin of fijn volkoren is beter. Misschien had hij vannacht wel last van zijn maagje...
Wat heel lief is, is dat Ole nu af en toe zijn speentje of zijn koekje aan ons wil geven door het tegen onze mond te drukken. Het lijkt ook of hij zijn beer kusjes geeft. Verder is hij de afgelopen dagen erg gespitst op geluiden. Een ambulance deed hem gister verbaasd en dromerig opkijken van zijn rijstewafel. Wat was dat nou? Het pruttelende koffiezetapparaat is ook heel interessant. En als hij iets op de gang hoort is hij helemaal alert, want dat betekent meestal dat pappa thuiskomt. Ook heb ik sterk de indruk dat hij je nu echt af en toe letterlijk probeert na te praten. Ik zei 'pappa' bij een foto van Michiel, en Ole zei gelijk 'pappa'. Ook zei hij laatst een paar keer 'heeejj' toen hij de beer voor mijn gezicht wegtrok. Dan roep ik namelijk altijd bij kiekeboespelletjes. Hij speelt de hele tijd zelf kiekeboe door handdoeken of knuffels voor zijn gezicht te houden en dan heel schalks er boven uit te kijken. Gisteravond vlak voor hij naar bed ging zei ik nog eens 'pappa' om te kijken of hij het nog eens na zou praten, maar dat was een beetje dom van me natuurlijk; want Ole verrekte zijn nekje gelijk richting deur om te kijken of pappa daar inderdaad aankwam. Toen hij niks zag (Michiel moest nog uit zijn werk komen) begon hij te huilen. Oh, wat zielig. Wat stom van mij.

Gister hebben we gehoord dat onze hypotheek rond is wat de Rabobank betreft. Ze tellen mijn freelance inkomen zonder problemen mee en daar zijn we heel blij mee want dat betekent dat we nog wat kapitaal overhebben om te verbouwen. Vrijdag maken we alles rond en dan kunnen we dus gaan plannen. Joepie!!
Gisteravond zijn Michiel en ik naar een Japans Teppanyaki restaurant gegaan (is een pleonasme, maargoed), waar je eten vers voor je neus op een bakplaat kunstig en sierlijk bereid word door een kok. Wauw, wat was het lekker. Ik koos een vismenu en kreeg koningsgarnalen, St. Jacobsschelp, zalm en zeebaars. Extreem lekker. Michiel had allemaal lekkere vleesjes. Opa en oma Rob en Nel pasten op. Ze kwamen wat vroeger om het ook even te vieren dat hun 'kindje' 30 is geworden. Toen Ole ze in het trapgat omhoog zag komen, grijnsde hij van oor tot oor en trappelde opgewonden met zijn beentjes in mijn armen. Hij was helemaal blij om ze te zien! Hij vond het heerlijk bij oma in haar armen, en gaf haar kusjes en knuffels. Ook in opa's armen vond hij het leuk. Hij is op het moment best eenkennig; Kristel, Sjaak en Miriam mochten hem niet optillen en opschoot nemen, dat werd huilen. Dus dat betekent dat hij opa en oma echt herkent en blij is om ze te zien. Dat is een fijn gevoel, omdat ik dan weet dat hij niet alleen bij ons op zijn gemak is, en de verantwoordelijkheid af en toe met een gerust hart kan delen. (hij gaat natuurlijk ook geregeld naar opa en oma dus dat wist ik al, maar zo enthousiast als nu heb ik hem nog niet eerder gezien).
Ik kreeg een hele mooie lijst met foto's van mij toen ik een jaar of twee was, bij mijn moeder op schoot (27 op de foto!) en op het balkon met mijn konijn Duimelientje op schoot. En ik kreeg een prachtige ketting met oorbellen. (hoe meer sieraden hoe beter, want die koop ik zelf nooit)
twas een geslaagde verjaardag.

Hoera! Toen ik vanochtend de kamer in kwam, bleek Michiel die voor hij naar zijn werk ging vol slingers gehangen te hebben. Ook maakte hij me nog wakker voor een cadeautje (douchegel, bodylotion en eau de toilette van mijn luchtje van de Bodyshop, heel lief,want ik had per slot van rekening ook al een kettinkje samen met hem uitgezocht). Ik kon mijn ogen een beetje moeilijk open krijgen want Ole was vannacht al om 5.30 wakker en omdat een speentje niet hielp, zat ik hem om 6.00 al een fles te geven. Gelukkig kon ik nog tot 8.30 uitslapen.
Ole werd helemaal opgewonden van die mooie gekleurde slingers boven zijn hoofd toen ik met hem de kamer inliep.
Gister heb ik Roelien nog even gesproken over de telefoon; ze was helemaal kapot want doordat ze ingeleid was, had ze een ontzettende weeenstorm gekregen; in een half uur van 4 naar 10 cm ontsluiting. Ook ging het slecht met Freija tijdens de persfase; bij iedere perswee kreeg ze minder hartactiviteit en toen ze met spoed met de vacuumtang ter wereld gebracht werd, maakte ze geen geluid. Snel werd ze weggehaald en aan de zuurstof gelegd en in de couveuse. Tot overmaat van ramp kwam Jochem terug bij Roelien met de panische kreet 'hij doet het niet', Roelien kreeg een hartverzakking en dacht dat het kindje het niet gehaald had, maar Jochem bleek het over het fototoestel te hebben... Arme jongen, ook helemaal in de war... Dezelfde nacht ging ook Freija's temperatuur ook plotseling nog naar beneden. Maar nu is alle gelukkig goed. Terwijl ik Roelien sprak lag dat kleine meisje op haar borst want ze had net gedronken. Ik hoorde kleine hoge geluidjes. Dat was heel ontroerend.
Ole heeft net naast me weer een rijstewafeltje verorberd. Hij eet ze nu schoon, zonder knoeien op en stikt er ook niet meer in. Gister heb ik zowat de hele dag met hem rondgesjouwd, want hij was ontzettend hangerig en dreinerig. Alleen op schoot en met zijn armpjes om mijn nek geklemd als een apie, was het goed. Uiteindelijk mocht ik hem even in zijn wippertje bij me in de keuken zetten. Als ik maar veel naar hem keek was het goed. Als ik zijn kant op kwam begon hij ontzettend gierend te lachen, want hij is helemaal weg van het 'komt een spinnetje aangelopen'- spelletje en alle varianten erop; met aanzwellend spannend geluid op hem afkomen en hem dan kietelen. Soms komt hij niet meer bij, vooral als je hem in zijn nek kusjes geeft. Als hij kon praten zou hij dan roepen 'hou op, ik kan er niet meer tegen'. Ook heel lief is dat hij af en toe kusjes geeft; met open mond hapt hij dan in je gezicht. Het is zo'n aartslieverd.

morgen word ik 30....
doet me eigenlijk niets, had gedacht met weemoed uit mijn twintigerjaren te stappen, maar ik vind 30 gewoon wel een mooi getal. Past ook wel bij me vind ik.

Gisteravond om 22.30 is Freya Anne geboren! (spreek uit Frija, weet niet of ik het goed heb geschreven) Het dochtertje van Jochem en Roelien. We zeiden al dagen lang iedere dag tegen elkaar 'zou Roelien al...' en sms-ten Jochem iedere dag. Ze was namelijk al op 2 januari uitgerekend en zou bovendien ingeleid worden in het ziekenhuis wegens haar hoge bloeddruk. In de nacht van zondag op maandag droomde ik dat ze een dochtertje hadden gekregen dat ze Corinne noemden. Michiel en ik dachten al de hele tijd dat het een meisje zou worden, maar dat kon ook bijna niet anders na al die jongetjes die de afgelopen tijd geboren zijn. Zelf dacht Roelien dat het een jongetje was. Gelukkig, was ik niet de enige die een verkeerde voorspelling maakte over het geslacht van haar eigen kind....
Alles is goed gegaan (wel twee ruggenprikken en een vacuumpompverlossing), het schijnt een prachtig meisje te zijn. Een prachtige naam ook; grappig genoeg was Freya een van de eerste namen die ik opperde voor als we een meisje zouden krijgen, maar Michiel vond het een iets te krachtige naam. Dat vind ik juist zo mooi; het klinkt als een lieve, sterke vrouw (niet fysiek, mentaal sterk dus). Ik hoop dat Roelien zich goed voelt en dat we Freya snel mogen zien.

Vanochtend ben ik met Ole naar het consultatiebureau geweest. Ik verwachtte een preek over zijn fysieke ontwikkeling en dat we hem meer moeten stimuleren enzo (zeiden ze de vorige keer namelijk al), maar ik werd volkomen gerust gesteld. Volgens de schema's moeten baby's rond 9 maanden kunnen omrollen van rug naar buik, dus Ole is nog niet extreem laat (hij is vandaag precies 9 maanden oud). Wel moeten we hem vaak omrollen zodat hij voelt hoe dat gaat en we moeten hem zo vaak mogelijk toch plat in de box leggen, ook al wil hij het liefst de hele dag in zijn wippertje zitten. Dat hadden we ook al bedacht, dus leggen we hem vaker neer, maar dan gaat hij steeds na zo'n tien minuten protesteren. Kruipen hoefde die geloof ik pas met 12 maanden te kunnen, dus ook daarover geen zorgen. Verder weegt hij nu 8900 gram en is hij 73 cm lang. Alles in orde dus. In de wachtkamer keek Ole zijn ogen uit naar alle kindjes. Bij het aankleden wilde een schattig meisje van 2,5 graag even 'naar de baby kijken' en kwam op haar knietjes op een stoel naar Ole op het aankleedkussen kijken. Ze keken elkaar gefascineerd aan en Ole ging zachtjes met zijn handje over het gezichtje van het meisje. Lief!! De moeder van het meisje verbaasde zich erover hoe makkelijk Ole was, dat hij zich zonder morren liet aankleden en alles toeliet. Zij moest samen met haar man al haar krachten inzetten om het kleine babyzusje van het 2,5 jarige meisje aan te kleden. Grappig; wij zijn niet anders gewend, maar veel kinderen schijnen op de commode de ene na de andere 'ontsnappingspoging' te doen, en zich onder veel protest en met veel moeite aan te laten kleden.

Nu ga ik maar weer even naar het manneke want hij blijft maar kreunen en morren en ik weet niet wat er aan de hand is, want hij heeft een schone luier om, en hij heeft gegeten en gedronken. Slapen wil ie ook niet....

Links hiernaast kun je klikken op Foto's van de Fahrenheitstraat, voor een kijkje in ons nieuwe huisje. Op de allerlaatste twee foto's zie je hoe het huisje er van buiten aan de voorkant uitziet. Ik heb de foto's genomen toen we afgelopen vrijdag langs gingen om de boel nog eens goed te bekijken en op te meten. Het zag er allemaal nog leuker uit dan in mijn herinnering. Het is nu afwachten wat de twee hypothekers ons gaan offreren; afhankelijk van de vraag of de banken die zij benaderd hebben mijn freelance-inkomen wel of niet meerekenen voor de hypotheek, weten we voor hoeveel we kunnen gaan verbouwen. In ieder geval hebben we op internet alvast een badkamer met hoekbad en een keuken ontworpen (op de sites van Brugman en Ikea, heel leuk, kun je je ontwerp ook nog driedimensionaal bekijken tot slot), lekker al die voorpret! Ook ben ik druk bezig handige opbergdozen en mappen in te slaan en in te richten. Ik heb zelfs al rode verf gekocht om een oud houten badkamerkastje te verven, die in Ole's kamer een nieuwe bestemming krijgt. Als we zekerheid hebben van de hypotheker, gaan we ook gelijk een aannemer inschakelen en een aantal verhuizers offertes laten maken. Snel aan de slag! De buren (op nr 10, met de wit met rode gevel) schijnen ook een mooie badkamer te hebben gebouwd boven zonder daar een kamertje aan op te offeren, dus we hopen daar binnenkort eens een kijkje te mogen nemen.
Verder gaat alles z'n gangetje. Oud en nieuw met Kristel en Sjaak was supergezellig; we hebben tot half drie 's nachts Kolonisten van Catan gespeeld. Ole sliep dwars door alle knallen en explosies heen en werd pas wakker toen wij om drie uur naar bed gingen. Daarna sliep hij tot half acht 's ochtends door. Een korte nacht, maar die hebben we alweer ingehaald. Kristel en Sjaak hebben al getimed hoe lang het duurt om van hun huis naar de Fahrenheit te lopen; maar 15 minuutjes. Met de fiets ben ik dus echt in vijf minuten bij Kristel. We gingen gelijk even bij ze op de thee nadat we vrijdag in het huis waren geweest; even buurten!! haha.
Zaterdagochtend ging ik met paps en mams naar een kinderopera in het concertgebouw, naar een verhaal van Paul Biegel. De recensies waren veelbelovend en de zaal was uitverkocht maar het was zo bedroevend slecht dat we in de pauze weg zijn gegaan om lekker ergens te gaan lunchen. Het was niet te verstaan wat er gezongen werd en het decor was minimaal. Bovendien zagen de meeste kinderen niets dus werd er al snel aan alle kanten op stoelen geschoven en ongeconcentreerd rondgekeken. Heel begrijpelijk, ik voelde het zelfde. Er gingen dan ook meer mensen weg in de pauze. Jammer, maar het was toch heel leuk om voor het eerst sinds heel lang weer eens alleen met mijn papsje en mamsje op stap te zijn; heel gezellig.
Vandaag zijn Michiel en ik met Ole de stad in gegaan en hebben we bij het mode/sieradenwinkeltjeYuca achter de dam een heel mooi kettinkje voor mijn verjaardag uitgezocht. Is heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel mooi! Daarna een kopje thee en een fles voor Ole in de Waag. Het manneke was weer uitermate zoet de hele dag.

Ik stop, ga naar de modepolitie kijken want dat is weer vreselijk, aan Michiels commentaar vanuit de woonkamer te horen...