Manja Schrijft

Ole heeft eergisteravond vreselijk overgegeven. Hij lag al een kwartiertje te slapen toen hij plotseling panisch huilend wakker werd. Toen ik hem optilde gaf hij met een boog alles over wat hij gegeten en gedronken had. Nu was dat niet veel, maar dat zou je niet zeggen... Het arme ventje. Hij probeerde zich al huilend en spugend aan me vast te klampen terwijl ik probeerde te troosten en tegelijkertijd de 'schade' beperkt te houden. Een paar minuten later (beiden gewassen en omgekleed, commode, slaapzak, handdoek, alles geboend en in de wasmachine) lachte het manneke alweer. Doorschijnend wit en met een trillend onderlipje, dat wel. Gelukkig viel hij gelijk weer in slaap en sliep hij door tot de volgende ochtend. Vandaag was hij nog steeds niet helemaal de oude. Niet meer gespuugd en hij heeft ook geen koorts en zelfs het niezen en hoesten is een stuk minder, maar hij wil nauwelijks eten sinds een paar dagen en is een beetje lusteloos en hangerig. Vooral gister wilde hij voortdurend opgetild en dat was nogal slopend. Gelukkig drinkt hij extra veel en slaapt hij ook goed. Vandaag zelfs van 13.30 tot 15.15! Eventjes wat minder eten kan vast geen kwaad, dat hebben wij ook als we ons niet lekker voelen. Tussen het slapen door speelde hij zoet op de grond bij mij in de buurt terwijl ik een kast aan het uitmesten was (vreselijk, duizenden losse foto's en albums, en schoolspullen, heb al een tot de nok gevulde vuilniszak aan troep weggegooid). Zeer ontroerend om te zien hoe hij zichzelf bekijkt in de spiegel tegen de schouwwand. Hij 'praat' tegen zijn spiegelbeeld en zwaaide gefascineerd met zijn houten vliegtuigje door de lucht, keer op keer, totaal geboeid. Zijn eerste zelfbesef.. moest er een traantje van wegpinken. Sentimentele doos ben ik toch af en toe.

Ole is verkouden. Hij niest en hoest de hele dag door en ziet een beetje pipsjes. Toch vermaakt ie zich prima. Hij kan nu best lang in zijn eentje op een kleed zitten spelen met z'n vliegtuigjes, autootjes, bekertjes en andere troepjes. Hij zit inmiddels echt stabiel en valt niet meer om. Ook in zijn badje glibbert hij eindelijk niet meer alle kanten op als je hem niet vasthoudt. Alleen als ie moe is laat ie zich soms nog zomaar omvallen, met alle vertrouwen in de wereld die je je als volwassene al heel lang niet meer kunt herinneren. Zijn bedje staat nu in de laagste stand, waardoor het er echt als een 'grote-jongetjes-bed' uitziet. Als ie moe is grijpt hij me vast, duwt zijn hoofdje tegen me aan en probeert zich uit alle macht aan me op te trekken als een aapje. Dat is zooooo ontzettend lief.

Gister ben ik weer lekker naar Scheveningen gereden om drukproeven van Pauze na te kijken (Ole was in goeie handen bij oma). Voorlopig voor het laatst, die drukproeven, want de eindredactrice die ik verving komt volgende week terug. Komt precies mooi uit met de verhuizing voor mij. Ik blijf alleen de boekenpagina en de horoscoop schrijven voor Pauze. Nu nog even de klus voor whY afmaken en ik heb alle onverdeelde aandacht voor het thuisfront. Dat is ook voor Michiel fijn, want die is op het randje van instorten zo moe en druk is ie, en dat hij nu best vaak in het weekend moet helpen met Ole of koken (terwijl we ook wastafels, verf en vloeren moeten uitzoeken) valt hem een beetje te zwaar.

Het artikel voor whY heb ik bijna af, en was heerlijk om te schrijven. Het is lang geleden dat ik zo'n lol heb gehad bij het werken aan een opdracht. Ik hoop dat ze tevreden met me zijn en meer klusjes voor me hebben. Na de verhuizing ga ik meer bladen aanschrijven met ideeen.

Overigens hoorde ik via via dat de kandidate voor de functie bij whY die ik toevallig had ontmoet, niet is aangenomen. Ze bleken plotseling eigenlijk een eindredacteur te zoeken voor zowel whY als Psychologie! Naja. Ze wisten dus echt niet helemaal duidelijk wat ze wilden, ik heb nooit een kans gemaakt. Maar voor niets was het niet, want ik ben nu toch via een achterdeurtje (zoals Erika zo mooi zei) bij whY binnen, en zelf schrijven is stiekem natuurlijk altijd honderd keer leuker dan eindredactie.

toedeloei!

De chaos rukt op. In ons huis en onze hoofden. Langzaam verdwijnen we tussen de zich opstapelende verhuisdozen, badkamerbrochures en twijfels. Aannemer Wouter en collega brachten ons danig aan het twijfelen over onze badkamerplannen met de opmerking dat tegelen tot aan het plafond met witte tegels een abattoir-effect geeft. (het is een hoog plafond, 2,65 meter) Maar vandaag hebben we de knoop doorgehakt; wij willen gewoon wel tot aan het plafond en we willen ook tegels in de lengte ipv breedte, ook al lijkt het daardoor hoger ipv groter in de breedte. We hebben een mozaieksierrandje uitgekozen voor rondom op de wanden en bovenaan op de badombouw, met een bijpassende heel zacht blauwe mozaiekvloer. De kranen hebben we ook gekozen, evenals de wasbak en de wc voor beneden. pff, dat ei is ook weer gelegd. Het ging allemaal niet van een leien dakje vandaag (understatement of the year), want toen we Ole bij opa en oma dropten ontdekte ik dat ik mijn sleutelbos op het dak van de auto had gelegd voor we wegreden. Onderweg hoorden we een gek schuivend geluid waarvan ik dacht dat het iets in de achterbak was. Sjesus. Ik ben ook zo moe. Dan ga je gewoon rare dingen doen. Gelukkig wist een verkeersregelaar in de Maasstraat ons te vertellen dat een oude man mijn sleutels had opgeraapt en ze naar de politie zou brengen. Op het politiebureau in de Rivierenbuurt is echter nog niets binnengebracht, we zijn er twee keer langsgeweest en hebben mijn tel.nr. achtergelaten. Ik hoop dat ze nog terecht komen. Anders moet ik volgende week naar een afdeling gevonden voorwerpen, ergens in de buurt van de Wibautstraat. Gezeik.

Maandag over een week krijgen we de sleutel van het huis en dinsdag begint de timmerman met het slopen van de muren voor de badkamer. Wij moeten dan verf gaan kopen en een vloer bestellen voor de rest van het huis. Waarschijnlijk gaan we de eerste week van april daadwerkelijk verhuizen. Dat is al over zeven weken!

Nou, ik moet nog boodschappen doen en wil nu niets liever dan onderuit op de bank, dus tjuusie!

Ohja, vergeet ik nog te schrijven: ik droom iedere nacht van een ander huis als zijnde ons nieuwe huis. Het zijn altijd joekels van huizen; grachtenpanden met meerdere verdiepingen (waarbij ik dan denk 'shit', we hadden toch een huis op de begane grond in een rustig straatje zonder druk verkeer en met een tuintje, ik wil hier helemaal niet wonen), ouwe hoeven, met joekels van niet door mij gemeubileerde kamers waarvan ik van het bestaan niet afwist. Het gekke is dat ik daarbij nu al een paar keer in die dromen van iemand te horen kreeg dat bij het huis een museumpje hoort dat wij dan dus moeten gaan 'runnen' omdat het bij de koop inzit. Een keer was het een soort van ouwe molen met helemaal bovenin een als wildwestachtige saloon ingerichte ruimte met een bar waar je allerlei soorten theeen kon drinken. Alles donkerbruin en met zadels aan de muur. Vannacht was het een museum met hele oude meubels uit verschillende culturen en tijdsperiodes. Een tweede terugkerend iets in die dromen is dat er steeds een heleboel mensen zijn die zich ongevraagd opdringen (dat is een beetje een tautologie geloof ik maar goed). Mensen die ik niet ken en die maar niet weggaan. Mensen die uitgebreid feest komen vieren tot diep in de nacht of, zoals vannacht in mijn droom, complete families met kinderen die om een of andere reden in onze slaapkamer moeten slapen omdat ze nergens anders slaapplek hebben.
Kan iemand mij uitleggen wat deze terugkerende droombeelden in godsnaam zouden kunnen betekenen?

Toen ik vannacht om 5.00 uur naar Ole spurtte omdat hij hard lag te huilen, trof ik hem hulpeloos op zijn buikje aan. Hij was heel slaperig, dus volgens mij heeft hij zich in zijn slaap omgedraaid, werd hij wakker en wist niet meer hoe hij terug moest draaien om weer op zijn rug te liggen(hij heeft altijd een slaapzakje aan en ligt ook nog eens onder de deken die strak onder het matrasje gestopt zit, dus das best een hele toer dat draaien). Het duurde een tijdje voor hij in mijn armen gekalmeerd was, en na de eerste keer terugleggen moest hij weer huilen, maar nog even stevig vasthouden en hij ging weer tevreden met zijn konijntje liggen. Hij heeft duidelijk weer wat vaker bevestiging nodig dat ik er ben, het valt Michiel ook op dat hij op het moment erg naar mij trekt. Komt gewoon omdat hij weer zoveel nieuwe dingen kan en ontdekt, en daarbij heeft hij even wat extra zekerheid nodig. Leuk is dat Ole nu echt speelt, dingen ergens in,achter of op stopt, treintjes rondtrekt (met autogeluid erbij), doet alsof hij uit een beker drinkt, met een lepel fictieve hapjes in mijn mond stopt etc. heel schattig, het gaat echt heel hard nu wat hij allemaal leert. Wah wah, riep hij gister toen hij een hond in de tuin hoorde. En dat tandje onderin zijn mondje! Zwaar ontroerend.

Verder weinig nieuws behalve dat ik weer extreem last heb van mijn zwakke plek; rugpijn die ergens onder mijn linkerschouderblad begint en doortrekt naar mijn kaak en hoofd (altijd aan de linkerkant, zodat het hypochondertje in mij meestal begint te piepen dat ik het vast aan mijn hart heb). Vooral 's ochtends is het erg. Gaat na een paar dagen altijd vanzelf weer over dus uitzitten maar. (stilzitten gaat helaas niet) Zaterdag mag Ole weer even naar opa en oma dus dan gaan Michiel en ik even iets ontspannends samen doen.

Leuk nieuws: ik ga freelancen voor whY. Eigenlijk wilde ik tot na de verhuizing even helemaal niet werken, maar je moet het ijzer smeden als het heet is dus heb ik ze toch een mail met ideeen gestuurd en geroepen dat ik voor alle klusjes opensta. (over anderhalve maand weten ze al niet meer wie ik ben en hebben ze waarschijnlijk al zat andere aanbiedingen van de andere sollicitanten gekregen) Een uur na het versturen van de mail werd ik al gebeld of ik een artikel van drie pagina's wil schrijven met een studietest en persoonlijkheidsbeschrijvingen plus bijpassende studies. Leuk! En helemaal in mijn straatje natuurlijk.

later meer
ciao, manja

OLE HEEFT EEN TAND! Eergister zag ik in een flits, toen Ole zijn mondje opende voor een volgende hap, een klein wit randje links voorin in zijn onderkaakje. Nadere bestudering bevestigde ons ernstige vermoeden van de afgelopen dagen dat hij nu toch echt last had van het 'tandjes krijgen'. Bovenin voel ik ook een scherp randje onder zijn tandvlees.

Wat grappig dat Ole ineens, nadat hij tien maanden werd, een stormachtige ontwikkelingsspurt maakt; zitten, omdraaien van rug naar buik, achteruit buikschuiven op de grond, zwaaien, en meer; dat leek hij allemaal in een keer tegelijk te kunnen, na maanden spanning of hij ooit nog iets anders zou gaan doen dan op zijn rug liggen en babbelen.... Als ik hem op zijn billen in de box zet (omringd door kussens, want heel af en toe kapseist hij nog hulpeloos in slowmotion naar een kant, en natuurlijk is dat altijd op iets hards, zoals de houten spijlen van de box), probeert hij zich zelfs al op te trekken aan de rand. Afgelopen week hing hij, half op zijn knietjes, over de rand naar beneden te kijken, om vervolgens te huilen omdat hij niet meer wist 'hoe nu terug of verder' . Binnenkort moeten we de bodem van zijn bedje dan ook maar laten zakken om 'over de rand kukelen' te voorkomen.

Ook heel grappig is dat hij voortdurend bij het spelen met autootjes, autogeluiden maakt. Met getuite lipjes maakt hij heel ernstig een monotoon 'hngg' geluid en beweegt het autootje over het blad van de kinderstoel of in de lucht. Heeft ie waarschijnlijk van opa Rob geleerd, want hij doet het sinds hij daar een middag was en opa een tijd bij hem op de grond met autootjes schijnt te hebben liggen spelen (!). Van oma heeft hij geleerd hoe je een grappig geluid maakt als je met je vingers over je lippen beweegt en een geluid maakt. Dat doet hij bij zichzelf, maar ook graag bij een ander en nog leuker vindt hij het om een geluid te maken terwijl een ander met zijn vinger over zijn zijn lippen beweegt.

De katten zijn helemaal speels geworden sinds Ole op de grond rondschuift. Ze hebben vanonder stoelen en achter kasten vandaan hun ouwe speelballetjes en muisjes gehaald en gaan daarmee een beetje voor Ole's neus showen wat zij allemaal wel niet kunnen met speelgoed. Ole vindt het hilarisch. Die hangt geregeld schuin over de rand van zijn kinderstoel als een supporter in het stadion de capriolen van de katten met wijsgebaren en kreetjes aan te moedigen. Vanochtend kwam Weiwei Ole weer kopjes geven op bed en Ole gaf hem - heel zachtjes - kopjes terug. Zodra Weiwei weer langskwam boog Ole zijn hoofdje al om langs Weiweis zachte flank te strijken (Weiwei heeft een extreem zachte vacht). Heel schattig!

Ik voel me chronisch moe, (heb nog nooit zo lang achter elkaar zulke ernstige wallen gehad volgens mij), maar de afgelopen week heb ik wel veel leuke dingen gedaan. Dinsdag mocht Ole naar oma Nel en ben ik bij Mirjam op de thee gegaan. Daarna heb ik eindelijk weer eens sinds heel lang in alle rust voor mezelf zitten schrijven. 's Avonds kwamen opa en oma en Ole met de auto naar ons toe en mochten Michiel en ik even lekker met z'n tweetjes weg terwijl zij bleven oppassen. Heerlijk spare ribs en sate gegeten in het vliegertje en vrolijk en opgeladen terug naar huis (wat haal je daar toch veel energie uit, zo even samen weg, al ben ik nog zo moe).
Vrijdag bleef Michiel bij Ole en ging ik lunchen met Miriam K. bij Bagels&Beans en later kwam Kristel ook nog even naar ons toe. Daarna ging ik even de stad in en in de namiddag kwam Kristel weer bij ons, want zij bleef oppassen terwijl wij naar het verjaardagsfeest van tante Nettie gingen; indonesisch eten gevolgde door de film Oeroeg in buurthuis de Boomspijker.
Zaterdag gingen we voor de laatste keer naar het bad kijken dat we op het oog hebben voor het nieuwe huis, en de juiste namen van de tegels opschrijven, zodat aannemer Wouter de boel kan gaan bestellen. 's Avonds hebben we heel romantisch Valentijn gevierd met een heleboel lekkere hapjes en cadeautjes.
En zondag kwamen opa en oma Joost en Erika. Ze hadden een prachtige helicopter voor Ole meegenomen, zo eentje die je aan duwt waarna ie vanzelf een stukje over de grond rijdt, en de propellers meedraaien. Groot succes! Vanochtend begon hij weer opgewonden op en neer te wippen bij de hereniging met zijn helicopter. 's Middags wandelden we met z'n allen naar de kinderboerderij, waar opa Joost en ik door de bokken besprongen werden bij het broodvoeren. Modderpoten op onze jassen en beurse tenen waren het gevolg. Joost vertelde trouwens nog dat Michiel vroeger toen hij net ging praten altijd 'sluikuu' zei als hij een vliegtuig zag. Grappig! Ik verheug me er erg op dat Ole meer gaat praten straks. Van Miriam kreeg ik vrijdag nog voor mijn verjaardag een boek van een meneer die de taalontwikkeling van zijn dochtertje heeft vastgelegd. Geweldig wat een wonder is dat eigenlijk.

Zo, snel onder de douche nu, voor het mannetje wakker wordt.
En hopen dat de verhuizer zich vandaag eindelijk wel aan zijn afspraken houdt, want hij is al drie keer niet op komen dagen met de beloofde eerste lading verhuisdozen. Het ziet er naar uit dat we niet alleen de allergoedkoopste, maar vooral ook de allerminst betrouwbare verhuizer hebben uitgekozen....

Vandaag hebben Ole en ik een heleboel heel rare poezen gezien. Poezen met lange oren, poezen met horens, met hoeven en met snaveltjes. Je raadt het al: we waren bij de kinderboerderij. Die in de Lizzy Ansinghstraat om precies te zijn. Honderden keren liep ik langs het bordje 'kinderboerderij' en vandaag ben ik eindelijk eens gaan kijken. Wat leuk, zo'n kinderboerderij, midden in de stad, verscholen tussen de huizenblokken. Ole was een beetje moe dus drongen de beesten niet erg tot hem door in eerste instantie. Glazig keek hij naar een reuzebok met scheve ondertanden alsof het z'n knuffelbeer was die hij dagelijks ziet. Toen de geiten begonnen te blaten keek hij wel even naar me van 'naja, tis dat nou weer voor iets geks?' Pauwen, een megabig, ganzen, kippen en zelfs paarden, Ole keek er wat slaperig en verveeld naar. Pas bij de voliere met parkieten en papegaaitjes toonde hij zich enthousiast en gingen zijn oogjes glimmen. Al die kwetterende knalgele, groene en rooie vogeltjes die voorbij schoten, dat vond ie geweldig!

Ik ga nu even koken want de man komt thuis en roept 'ik heb honger!'

Als door een bizarre speling van het lot heb ik gister een van de twee kandidaten ontmoet die wel een proefopdracht voor whY mogen maken deze week. Een meisje dat ik toevallig ook nog van gezicht herkende omdat ze een paar klassen onder mij zat op het Spinoza Lyceum. Ze heeft bij ON gewerkt (ook van CrossPoints, zaten in een kamer naast mij toen ik bij TKMST Magazine werkte in Rotterdam). En bij Flair. Misschien geilen ze er bij whY gewoon wel op als je bij zo'n groot succesvol publieksblad hebt gewerkt. Waarschijnlijk is ze gewoon beter. Hoewel ik begreep dat zij haar map niet eens mee had! Ik ontmoette haar dus bij toeval omdat ik wat boeken af ging leveren bij Robin, hoofdredacteur van Pauze. We bleven even thee drinken bij hem en zijn vriendin en nadat ik verteld had over mijn jammerlijk mislukte sollcititatiegesprek, zei Robins vriendin dat toevallig elk moment haar vriendin binnen kon komen, die wel door was naar de tweede ronde.
Ach, zo toevallig is het ook allemaal niet natuurlijk, want bij al die bladen werken zo langzamerhand mensen die net als ik Tekstschrijven hebben gestudeerd. (de redactrice van whY was weer de vriendin van de jongen die ooit bij Pauze werkte)

's Avonds heb ik natuurlijk weer lekker wakker gelegen en het gesprek honderd keer opnieuw beleefd met de nadruk op alle 'stomme dingen' die ik heb gezegd en alles wat ik niet heb gezegd. Had ik dat blad maar woord voor woord besproken met ze, had ik maar meer kritiek geuit. Maar vanochtend heb ik het blad nog een keer doorgenomen en constateerde ik dezelfde dingen die ik tijdens het gesprek heb gezegd, op wat beeldkritiek na, maar dat had weinig verschil gemaakt denk ik als ik dat had genoemd. DUS!!! Nu hou ik erover op. Het is niet gelukt. Vette pech. Niets meer aan te doen. Ik ben goed in mijn vak. KLAAR UIT.

Achter me zit Ole op zijn billen op een kleed op de grond (grote kussens achter en naast hem voor een zachte landing). Hij is heerlijk aan het babbelen en aan het spelen met een koffertje dat hem mateloos fascineert omdat het open en dicht kan en er dingen in en uit kunnen. Af en toe hoor ik hem 'poesj' brabbelen en als ik dan kijk zie ik Weiwei naast hem die Ole kopjes geeft. (Weiwei zoekt Ole echt op en gaat af en toe ook voor zijn neus een beetje met speelmuisjes showen wat hij kan, waarschijnlijk zitten ze op hetzelfde geestelijk niveau haha)

Gister waren we ook bij Jeannette, Benjamin en Doris op bezoek. Ole vond het geweldig; hij keek en lachte de hele tijd naar Doris en probeerde haar speeltjes te geven (die zij dan weer teruggaf, heel schattig). Het toppunt van opwinding bereikte hij toen hij op Doris' loopauto mocht. Hij greep het stuur stevig vast (zelfs toen we hem optilden liet hij niet los en tilde de hele auto dus mee), en zat met een dromerige lach als een koning op zijn troon terwijl we hem rondreden. Ook hupste hij met zijn hele lijfje op en neer alsof hij zo de auto tot snelheid probeerde te manen. Steeds als Michiel hem optilde begon hij te huilen en wilde hij terug naar de auto. Tegen hond Zus riep Ole overigens ook 'poe'. Het woord hond moeten we dus nog even oefenen. (vanochtend zei Ole trouwens duidelijk 'aai' terwijl hij met zijn vingertjes over de zwarte poes in het stoffen voelboekje van opa en oma Joost en Erika aaide)
Ole vindt het nu echt leuk om andere kindjes te zien. Hij is helemaal niet meer zo benauwd en afwachtend (hoewel hij dat altijd een beetje heeft, dat is nu eenmaal zijn karaktertje, hij knippert bijv. vaak met zijn oogjes, voordat er iets daadwerkelijk is gevallen of lawaai heeft gemaakt). Zelfs toen Doris ging huilen raakte hij niet van slag (voorheen ging hij dan altijd meehuilen van schrik).

zo, over tot de orde van de dag maar weer
(het is hier op dit moment zo donker dat het lijkt of de avond is ingevallen, gadverdegadver)

Ik heb de baan niet gekregen. Het gesprek ging goed naar mijn idee, behalve dat de hoofdredacteur mijn map fileerde met de botte bijl. (lichtelijk gechargeerd uiteraard, maar hij was bijzonder kritisch en las iedere kop en intro met arendsogen om daar onverbloemd commentaar op te leveren en aan het eind van de map krachteloos te zeggen 'je schrijft heel leuk'.) Ze bleven maar hameren op wat ik niet goed vond aan het magazine; maar wat vind je van de toon, en welke artikelen vind je niet goed? Ik heb best wat commentaar gegeven, wat er naar mijn idee miste aan onderwerpen, bij welke artikelen ik vraagtekens had, zelfs dat ik de toon misschien wat kritischer en spottender zou doen maar dat ik twijfelde aan het doel daarvan, maar blijkbaar zochten ze naar een bepaald soort kritiek dat ik niet had. (eerlijk gezegd vind ik het blad in grote lijnen gewoon erg goed, tja. Het verkoopt ook ontzettend goed en uit een lezersenquete kregen ze het cijfer 8). 'Maar in de tekst, heb je daar nog rare dingen gezien?' vroegen ze dan weer. Wel zat de hoofdredacteur driftig mee te pennen met al mijn ideeen voor rubrieken en artikelen... en ook in mijn map zagen ze ook een artikel dat ze wel voor zich zagen in whY, zeiden ze. Nou lekker dan ;-)
Ik werd aan het einde van de dag al gebeld dat ze me moesten teleurstellen; ik had prima in het team gepast (dat gevoel had ik zelf ook echt, we hebben een paar keer erg gelachen, en het klikte gewoon goed) en mijn map was ook prima, maar ik had de pech sterkere concurrenten te hebben die net even wat kritischer waren en 'dat ook meer durfden te laten zien'. GVD. Natuurlijk gaan ze het niet zeggen als ze je werk totaal kut vonden, maar over dat ik in het team had gepast liegen ze denk ik niet, waarom zouden ze dat zomaar zeggen?

Het tegenstrijdige was dat ze aanvankelijk zeiden een 'tekstbeest' te zoeken, iemand die taalkundig aan de slag gaat en niet veel meer dan dat doet, later zeiden ze dat er misschien ook wat meer planning, uitzetten van artikelen e.d. bij kon komen, maar dat ze nog niet zo goed wisten hoe de functie eruit zou gaan zien. Verder blijkt whY geen eigen hoofdredacteur te hebben, en is de chefredacteur met zwangerschapsverlof, plus de hoofdredacteur is net in januari aangesteld bij Psychologie. Mijn vermoeden is dus dat hij iemand zocht aan wie hij het beleid van whY met een gerust hart over kan laten, aangezien hij zijn handen al vol genoeg zal hebben aan zijn nieuwe kind Psychologie. Dus op papier iemand vragen met enige ervaring in eindredactie maar in de praktijk een verkapte hoofdredacteur zoeken (centenkwestie misschien?).

Ach, ik kan er lang en kort over lullen, en mezelf eindeloos blijven kwellen met 'had ik maar dit en had ik maar dat', (had ik mijn map maar beter gescreend en had ik maar wat koppen en intro's in het blad afgekraakt en had ik maar minder wallen onder mijn ogen gehad en had ik maar...) maar de waarheid is gewoon dat ik niet goed genoeg was voor de functie zoals zij die voor zich zien. En dat is vreselijk balen. Ik ben er echt even helemaal sip van. Behoorlijk sip. Een schrale troost is dat Ole nu niet halsoverkop naar een kinderdagverblijf hoeft (ik had al bij twee creches plek gevonden) en dat ik alle tijd heb voor de verhuizing. Maar dat is wat mij betreft een heel schrale troost.

Vannacht mocht ik als extra troost om 4.00 en 6.00 uur een huilende Ole uit zijn bedje lichten.

Ik voel me heel moe en zielig dus ik hou nu maar even op.

toedeloei

wihaaaa; ik mag op gesprek komen bij whY!! Er zijn zes mensen uitgenodigd in totaal. Gelijk even voor kleren geshopt vandaag. Ole was superlief, die zat gewoon in zijn wagen in of voor de paskamers te babbelen en te lachen. Overal doken verkoopsters zijn wagen in met teksten als 'oh wat een mooi jongetje, wat een oooogen, zo blauw!' of 'nou, die gaat later heel wat dames op zich af krijgen' tot 'ik weet nog wel een heel mooi meisje dat even oud is als hij en net zo mooi met net zulke grote blauwe ogen, dat zou een mooi pril koppeltje maken' (gatver) Ole zat waanzinnig te lachen en te flirten met iedereen. Hij is sowieso de gister en vandaag hartstikke vrolijk en makkelijk. De sprong is weer genomen blijkbaar. Hij draait nu steeds om en vindt het ook echt leuk om op zijn buikje te liggen. Hij verplaatst zich en drukt zich lachend op op zijn armpjes. Verder hoor ik hem nu steeds heel duidelijk mamma zeggen (pappa zei die al), zit ie echt een stuk steviger overeind en doet hij pogingen vanuit ligstand te gaan zitten. Binnenkort ga ik maar eens een fietsstoeltje laten monteren denk ik. Vandaag met eten deed ie de hele tijd verstoppertje achter zijn slab. Heel schattig hoe hij dan achter dat slabbetje al zit te stikken van de lach van de spanning als ik roep 'waar is Ole nou?'

Deze week verwachten we drie spannende berichten: twee keer een offerte van de twee verschillende aannemers en een keer bericht of ik wel of niet op gesprek mag komen bij whY.
Daarover dus hopelijk heel snel meer.

Verder prima weekend achter de rug. Donderdag ging ik met Mirjam R. sushi eten in een supergoed en goedkoop Japans restaurantje in de Frans Halsstraat. Daarna tot sluitingstijd in Kingfisher bier gedronken. Dat vond mijn hoofd de volgende ochtend niet zo leuk. Maar het was supergezellig en we hebben weer eindeloos geouwehoerd over onze gezamenlijke fascinaties; kinderen, kinderboeken, verhalen vertellen. Volgende week gaan we met z'n drieen naar de film Shouf shouf habibi. Zaterdag mocht Ole weer een paar uurtjes bij opa en oma spelen en slapen (vooral dat laatste, op de een of andere manier slaapt Ole altijd ook 's middags bij hen, iets wat wij zelden voor elkaar krijgen), en gingen wij badkamer vloer- en wandtegels uitzoeken. We zijn een heel end gekomen. Helaas raadt iedereen ons de mozaieksteentjes af omdat dat het kleine badkamertje nog kleiner zal doen lijken. Dus moeten we voor de tweede keus. We gaan voor wit (wanden) en geel (vloer en klein geel streepje op de muren).

Zondag ging ik met andere Miriam, Miriam K., naar de film Polleke naar het boek van Guus Kuijer, over het meisje Polleke dat verliefd is op het Marokkaanse jongetje Mimoen en nogal wat te schaften heeft met haar labiele, alleenstaande moeder (die verliefd wordt op Pollekes meester), en haar vader die ze dichter noemt maar die een hopeloze junkie is. Wat een ontroerende film, moest heel wat traantjes wegpinken. Daarna hebben we nog lekker een gebakje gegeten in Walem en hebben we nog wat in Scheltema rond lopen kwijlen en wat boeken gekocht (waaronder eindelijk ook 'De kleine Prins' van Antoine de Saint-Exupery, zo'n klassiek kinderboek dat je gewoon moet hebben).

Ik kan er weer helemaal tegenaan! Ook dankzij Michiel die dit weekend weer de vroege ochtenddiensten op zich genomen heeft en die gister lekker gestofzuigd en gekookt heeft.

Mannetje Ole is ondertussen zijn wereld aan het vergroten. De tijd dat we hem zomaar even op een stoel/bank of op de commode konden leggen is definitief voorbij; hij neemt snoekduiken waar je hart stil van staat. Gister zette Michiel Ole een seconde zonder de veiligheidsriempjes in het wipstoeltje en Ole stortte zich zo voorover, met zijn koppie op de grond. Dat was natuurlijk brullen geblazen. 's Avonds wordt hij wat vaker hard huilend wakker en moet dan echt even in mijn armen tot rust komen voor hij weer verder kan slapen. Ik denk dat hij droomt van zijn wilde acties van overdag. Hij babbelt honderduit en we horen hem echt vaak dingen nazeggen. Als je tuuttuut roept bij het treintje, echoot hij iets dat onmiskenbaar als tuuttuut klinkt.
Vanochtend moest ik erg lachen om Ole en Weiwei. Weiwei wil altijd erg graag erbij op bed 's ochtends en komt dan hard knorrend mij en Ole kopjes geven. Weiwei snuffelde met zijn neus aan die van Ole en Ole moest erg gniffelen van dat grote poezenhoofd zo dichtbij. Lief is dat Ole hem nu echt vaak zachtjes met een vlak handje aait en niet meer gelijk een staart, oor of flank fijnknijpt in zijn knuistjes. Maar ook dat laatste vindt goedzak Weiwei allemaal best.
Wat wordt Ole groot, wat gaat het snel. Hij wordt iedere dag zo mogelijk nog liever, mooier, grappiger, charmanter, slimmer. We kunnen hem nog steeds wel opvreten (Ole duwt ons nu al af en toe weg; met zijn handje tegen je wang; al dat geknuffel en gekus, ga toch weg...)

ik ga maar eens douchen nu Ole weer slaapt....
byebye