Manja Schrijft

Ik herinner me nog dat ik een aantal maanden geleden verzuchtte dat het me zo heerlijk leek als Ole wat ondernemender zou worden, zodat ik hem niet steeds hoefde te sjouwen en te vermaken. Tja... het gras is altijd groener in de toekomst... nu loop ik de hele dag achter Ole aan, om te voorkomen dat hij de waterbak van de katten over zich heen trekt (al drie keer gebeurd), het kattenvoer van het schoteltje graait, bijzettafeltjes omtrekt, de grondrails van de schuifdeur aflikt (dit doet hij de hele dag door, ik kan hem er nauwelijks van weglokken, er moeten miljoenen bacterien opzitten...) Met zijn ene beentje zet hij zich af, het gipsen been achter zich aan slepend, en zo kruipt hij overal naartoe. Er is al heel wat omgevallen en in zijn mondje verdwenen. Gelukkig sliep hij vandaag dik tweeeneenhalf uur tussendemiddag, zodat ik weer flink wat dozen heb ingepakt. 's Middags zijn we lekker naar buiten gegaan, het warme lentezonnetje in. Nog iets meer dan een week en we gaan verhuizen... ik heb zo'n zin in ons nieuwe huis en nieuwe buurtje. De Geleen lijkt me nu zo somber en donker. Maar dat komt natuurlijk ook door alle troep.
Ole viel zojuist tegen half zeven in mijn armen in de schommelstoel in slaap. Hij heeft erge moeite iedere avond om zelf in slaap te vallen. Hij wordt dan heel dreinerig en driftig. Verschonen is de afgelopen dagen ook steeds vaker een hele strijd. Als hij het aankleedkussen ziet gaat hij al huilen en hij wil absoluut niet op zijn rug liggen. Driftig gaat hij overeind zitten of probeert over de rand van de commode te hangen. Het is een heel gedoe. Het is vast handig als hij straks loopt, en ik hem staand kan verschonen... maargoed, zo heb ik dus al eens eerder verlangend vooruit gekeken...
Natuurlijk blijft het manneke de liefste en mooiste van de wereld.
tjuus

Ole heeft de afgelopen twee nachten gelukkig weer doorgeslapen en hij was gister en vandaag pas tegen achten wakker (misschien door de zomertijd?). Gister kwam oma Erika ons een beetje helpen thuis. Ze speelde met Ole zodat ik weer wat kon inpakken, en daarna zijn we lekker naar buiten gegaan, naar de speeltuin in het Beatrixpark. Ole begon gelijk weer te zwaaien naar twee kleine kindjes, dus zijn we even bij die kindjes (allebei bijna twee jaar oud) in de zandbak gaan zitten. Met zijn mond open staarde Ole gefascineerd naar het schepgebeuren, het gebabbel en het rondvliegende zand. Voor het eerst voelde hij zand. Heel voorzichtig liet hij het tussen zijn vingertjes door glijden en probeerde het daarna uiteraard te proeven (snel speen in). Even later had hij ook zijn eerste madeliefje in zijn vingertjes (dat was een afleidingsmanouvre om hem zonder al te lang huilen bij de kindjes vandaan te krijgen). Ook de glijbaan was weer bingo.
Toen we even later op een bankje zaten voor een hapje en een slokje, zag ik toen Ole zich achterover op mijn schoot liet vallen, een derde tandje in zijn rechterbovenkaakje!!! Ongelooflijk, hij krijgt ze allemaal tegelijk lijkt wel. Ik heb het grote babyboek al ingepakt dus ik heb geen idee of dat normaal is. Zal wel. Ben benieuwd of we nu ook al zijn tandjes moeten gaan poetsen. Hij vindt het in ieder geval heel interessant als ik mijn tanden poets, dus gaf ik hem vanochtend een eigen tandenborstel met alleen wat water erop. Hij zat er eindeloos op te kluiven en te zuigen.
Terug naar huis was Ole helemaal total loss en in de wagen wilde hij niet - hij huilde dramatisch. Dus heb ik hem het hele eind naar huis gedragen... pff, met dat gipsen been van honderd kilo. Thuis wilde hij alleen in mijn armen slapen (dat is een gewoonte die hij sinds het ziekenhuis heeft ontwikkeld, en die oma Nel nog heeft gecultiveerd... hihi, hij houdt daarbij ook zijn ogen op een kiertje open, als een kat die waakt en slaapt tegelijk), maar ik kon hem slapend in zijn bedje leggen en daarna snel een boodschap doen terwijl Joost en Erika even oppasten. Toen ik terug kwam werd hij alweer wakker (hard huilend en met veel snot op zijn bovenlip) en het duurde eeuwen voor hij 's avonds ging slapen. Tegen negenen lag hij nog te zingen in zijn bedje. Vreemd.
Zodirect komt oma Erika weer en ga ik even naar de Fahrenheit waar onze bouwmannen Wouter en Erwin de laatste afwerkingsdingetjes komen doen. Ik moet aanwijzen waar er precies in de tegels geboord moet worden voor douchehaakjes en wcrolhouders etc. Opa Joost staat op dit moment voor de vijfde achtereenvolgende dag te schilderen. Dit weekend moeten we nog wat mensen ronselen om al het houtwerk af te lakken, dan het laminaat leggen en het is zo goed als af. Gister heeft Michiel toch een nieuwe Ikeakeuken besteld, althans de onderste kastjes. Voor de bovenkastjes moeten we dan nog even gaan sparen...

tot laters

tot laters

godverdomme, ik heb net een uur zitten typen, wil ik het posten, is alles weg omdat de internetverbinding verbroken was zonder dat ik het doorhad. staccato samenvatting dan maar:
Ole kreeg vrijdag nieuw gips, ging prima, lang gewacht wegens een tussendoor komen spoedgeval maar Ole ging lekker spelen in een speelhoek en probeerde de aandacht van andere kindjes te trekken door te zwaaien en te roepen. Er hoefde geen foto gemaakt omdat het zo'n schone breuk is, en de verpleegkundige in de gipskamer was zo'n aardige, rustige meneer dat Ole, die gewoon op mijn schoot mocht blijven zitten, niet eens doorhad dat het oude gips afgeknipt werd en het nieuwe erom ging. Er werd weer duidelijk gepeild wat er precies gebeurd was - van de trap vallen is nu eenmaal het bekendste eufemisme voor kindermishandeling dat er is. Dat vond Michiel wel heel vervelend, maar ik zei dat hij maar moest bedenken dat het voor kindjes die echt mishandeld worden, fijn is dat ze in het VU zo alert zijn op dit soort dingen.
Over drie weken mag het gips er pas af, maar Ole mag alles met het nieuwe gips en dat doet hij ook. Ik kan hem niet meer uit het oog verliezen, zo vlug kruipt en glijdt hij overal naartoe. 's Avonds en 's nachts wordt hij nog vaak huilend wakker en overdag wil hij ook nog veel knuffels en bevestiging. Gelukkig kon ik hem gister en vandaag bij oma achterlaten om even te gaan kwasten in de Fahrenheit en mijn arme rug wat rust te gunnen. Het wordt extreem mooi en iedereen is dood van al het harde werken - vooral Joost en Erika. Op dit moment is Michiel nog steeds samen met Kristel laminaat aan het leggen in Ole's kamertje- dat al helemaal geverfd is ook.
Nu maar even op de bank liggen.....

toedeloei

De dag begon met knallende koppijn voor mij. Toen Joost en Erika binnenkwamen om half een, viel ik ze jankend om de nek; zo fijn dat jullie er zijn, heb zo hard hulp nodig! Het manneke wilde de hele ochtend niet slapen maar was wel moe en dreinde maar steeds en wilde maar aan me hangen. Leeggezogen voelde ik me. En schuldig dat zo veel mensen vandaag aan de slag gingen in ons huis, terwijl ik daar zelf niet bij kan zijn. Maar na een paar paracetamolletjes, en een half uurtje op de bank met mijn ogen dicht (Ole sliep uiteindelijk van 12.00 tot 14.30), zakte de hoofdpijn. Ole werd goedgehumeurd wakker en speelde de rest van de middag zoet naast me (met tassen, mapjes en doosjes die ik aan het inpakken was, razend interessant natuurlijk) terwijl ik lekker op kon ruimen en in kon pakken. Flinke bres geslagen, heerlijk.
Rond vieren kwam mijn paatje, omdat we samen even langs het huis zouden gaan, maar dat leek me toch niet zo'n goed plan. Ole schrok zich de hele dag dood iedere keer dat de deurbel klonk of een telefoon ging (keihard huilen van schrik) en toen opa binnenkwam dook hij helemaal tegen me weg, opa mocht niet dichtbij komen. Niet zo verstandig dus om hem met dat gipsen been in de auto naar een huis vol mensen te slepen. Helemaal nu hij zo heerlijk speelde en ik zo lekker aan het pakken was. Morgen wordt het al druk genoeg voor hem, met o.a. het ziekenhuisbezoek.
Overigens zag ik vanmiddag plots een reepje wit in Ole's onderkaakje, naast zijn eerste tandje. Een tweede tandje! Misschien dat hij daarom ook zo hangerig en dreinerig is, en 's avonds talloze keren huilend wakker wordt. Achossie, dat manneke krijgt echt alles tegelijk.
Verder is het grappig om te zien hoe Ole nu op onderzoek uitgaat in het huis. Ik vraag me af of hij dankzij dat gips nu heeft ontdekt dat hij al billenschuivend op ontdekkingsreis kan, of dat hij zonder dat gips ook die ontwikkeling doorgemaakt zou hebben. Hij probeert zich ook overal aan op te trekken maar dat been houdt hem als een anker aan de grond. Als het gips eraf is loopt ie waarschijnlijk als een kieviet door het huis! haha, nee dat vast ook weer niet.
Nu maar even Joost en Erika bellen, die gebroken in hun hotel liggen, na een dag lang schrobben en verven in ons huis. De lievers. En mijn tante Nettie, en mijn mams. Allemaal hebben ze keihard gewerkt. Morgen komen Hans en Nettie en mijn vader en Joost en Erika weer helpen, zaterdag komt ook Miriam nog, en zondag is Kristel weer van de partij. Als we niet uitkijken is alles zondag geschilderd! Dan nog het laminaat door het hele huis en we zijn er klaar voor. Ik zie het allemaal weer wat rooskleuriger in.
ciao

Wat is dat zielig zeg, zo'n klein ventje met zo'n groot gipsen been. Zo oneerlijk en gemeen, hij snapt er niets van en is - heb ik sterk de indruk - behoorlijk gefrustreerd door zijn beperkte mobiliteit. Gister ontdekte hij gelukkig, na een heleboel gedrein, dat hij zich zittend, op zijn billen, kan voortbewegen; voor- en achteruit. De hele kamer 'cruiste' hij door op die manier. Ook schoof hij een tijdje op zijn buik door de kamer, zich met zijn handjes vooruit trekkend, het loodzware been log achter hem aan. Op die manier kon ik toch nog wat dozen pakken en troep opruimen. Rond 14.00 ging hij een half uurtje slapen maar daarna was het de rest van de dag mis; veel dreinen en de hele tijd rondgesjouwd willen worden. Mijn rug is weer helemaal naar de klote, zoals toen hij nog klein was en ik hem zoveel moest dragen. Ik kijk er nu al naar uit dat hij gaat lopen en langer zelf kan spelen en - dat vooral - hij me kan vertellen wat hij wil, want het is zo zielig dat ik hem niet snap als hij duidelijk iets wil.
Na al dat geschuif was het gips wat afgezakt dus heb ik de kinderarts in het VU maar weer gebeld, maar het was niet erg, vrijdag moeten we naar de polikliniek voor ander gips (hopelijk een lichter soort, waarmee hij flexibeler is), dus dat redden we nog wel. Het naar bed gaan was ook een drama - om half zes belde ik Michiel of hij in godsnaam naar huis kon komen want ik zat er zo doorheen, Ole bleef maar jammeren en ik kon hem niet meer dragen (dat been weegt volgens mij een paar kilo). Tegen zevenen sliep hij eindelijk. Toen kwam mijn vader me ophalen en zijn we verf gaan kopen bij de Gamma om daarna in het huis te gaan kijken, dat af is!!
En het is mooi geworden! Sjeesus, wat strak. Die badkamer lijkt wel een showroombadkamer zo mooi. En al die strak gestuucte muren. De wc beneden is ook heel mooi. Donderdag beginnen de hulptroepen en dat gaat door tot en met zaterdag. Kristel, Miriam, Nettie, Hans, Joost, Erika en mijn ouders gaan als gekken aan het verven.
En ik zit thuis met Ole.... Maandag wilde hij niets van mijn moeder weten, hij wil echt alleen bij mij op het moment, dus oppassen is even geen optie. Nouja. tis niet anders. het mannetje gaat nu even voor, hij heeft er ook niet om gevraagd om zijn been te breken..

toedeloei

Een rampzaliger weekend dan het afgelopen weekend had ik me niet voor kunnen stellen.

Michiel viel zaterdagochtend om 11.00 uur met Ole in zijn armen van de trap. Vijf treden boven de straat. Er lag water op de trap en hij gleed uit, ruggelings naar beneden. Ole viel schuin over zijn buik, gelukkig niet op straat of met zijn koppie ergens tegen. Maar hij had zich duidelijk bezeerd want hij huilde vreselijk en ik herkende dat direct als pijn. Ook trok hij zijn rechterbeentje op, stond zijn rechtervoetje wat naar buiten en was het bovendien rood en warm. Na tig antwoordapparaten bij tig doktersdiensten besloten we naar de eerste hulp van de VU te rijden. Ole huilde al die tijd hartverscheurend. In de auto, dicht tegen mij aan, kwam hij een beetje tot rust. Op de eerste hulpafdeling kreeg hij tijdens het wachten op de rontgenfoto's een soort morfine, omdat hij duidelijk zoveel pijn had. En ja; even later bleek uit de foto's dat zijn rechterbeentje gebroken was. Vlak boven de knie. Arme arme vent. Het gipsen was een drama, zelf bijna even hard huilend als Ole, hield ik hem zo dicht als mogelijk tegen me aan. Wat was hij overstuur. Vervolgens (een paar uur later, het wachten duurde lang), hoorden we dat Ole een nacht, misschien zelfs twee nachten, opgenomen moest worden. Ik kon bij hem blijven slapen. We schrokken ons rot. Heel lang kon niemand ons duidelijk maken waarom we een nacht ter observatie moesten blijven, dus zaten we maar in die kamer, op die verdrietige afdeling vol ernstig zieke kindjes (daarbij vergeleken mogen we ons gelukkig prijzen), steeds gefrustreerder rakend. Ole was compleet total loss, wilde alleen maar in mijn armen en had nog de hele dag niet geslapen. Uiteindelijk heb ik een arts van de gang geplukt en gevraagd waarom we niet naar huis mochten (vijf minuten rijden van het ziekenhuis). Deze arts zei dat we dat aan de chirurgisch arts met verstand van botbreuken moesten vragen maar hij zou zijn best doen te achterhalen wat de reden was. Al snel kwam hij terug en legde ons eindelijk uit wat er aan de hand was (het was toen al een uur of 17.00). Ole's breuk kon tot twee soorten behoren. Ze dachten dat het een 'schone breuk' was, een die makkelijk in het gips kan en vrij ongecompliceerd geneest. Maar het kon ook een andere breuk zijn, eentje die zwellingen veroorzaakt en operatief 'gefikst' moet worden. Als dat het geval zou zijn, zou Ole's voet blauw worden en opzwellen en moest hij zo snel mogelijk uit het gips en alsnog geopereerd. Daarom moest hij de hele nacht iedere drie uur gecontroleerd worden, of die voet nog roze was en zijn teentjes nog bewogen en of hij geen koorts had. Ook wilden ze uitsluiten dat hij geen ander letsel had opgelopen, een hersenschudding bijvoorbeeld. Toen ik dat eenmaal wist konden we in de situatie berusten en waren we blij in zulke goede handen te zijn. De kamer leek een hotelkamer en de verpleegkundigen waren allemaal even lief en meelevend. Het manneke sliep eindelijk rond een uur of 19.00. Michiel is even daarvoor met pijn in zijn hart weggegaan om ons rust te gunnen, hij vond het vreselijk, voelde zich schuldig en naar dat hij niet bij ons kon blijven. Zelf ben ik ook maar om 20.00 uur gaan slapen. Ole werd al snel hard huilend wakker in zijn enge hoge witte ziekenhuistraliebedje, waarna ik hem de rest van de nacht bij me in bed heb genomen. Om 23.00 moesten we ook nog even verkassen naar een andere kamer omdat er een spoedgeval aankwam die onze kamer nodig had. Alle spullen op het bedje (Michiel had zo ongeveer drie weekendtassen van huis gehaald met alle mogelijke speeltjes, kleertjes, eten en boeken) en hup daar gingen we. Gelukkig viel het manneke in mijn armen in slaap en kon ik hem naast me neerleggen. Zijn konijn hield hij al die tijd stevig vastgeklemd. Steeds als hij snikte, kreunde of wakker schrok (armpjes in de lucht, zoals heel kleine babytjes dat in een reflex doen, alsof ze plots vallen), praatte ik zacht tegen hem en streelde zijn haartjes en wangen, waarna hij rustig verder sliep.
Gelukkig bleven zijn teentjes roze en kon hij de nacht op paracetamol doorkomen. Vandaag mochten we weer naar huis. Gister waren mijn vader en moeder gelijk gekomen, Michiel was toen hij viel op weg naar hen omdat ze op Ole gingen passen. Pa was er gelijk bij op de eerste hulp, later kwamen ze samen. Ole stak gelijk zijn armpjes uit naar mijn moeder en wilde daarna weer naar mij en vice versa. Vandaag kwam mijn mams thuis helpen met Ole (eerst zijn Ole en ik allebei twee uur gaan slapen), Michiel ging met Rob schilderen in het huis om toch nog iets gedaan te hebben voor hij weer moet werken.
Wat een gedoe. Ole kan niet meer rondscharrelen op de grond met die loeizware stijve poot en ook kan hij niet in het kinderstoeltje en de autostoel zitten. Waarschijnlijk moet het gips drie weken blijven zitten.
Ons arme menneke. Wat zijn we geschrokken. Moet hij straks zijn eerste verjaardag vieren met een gebroken been, in een huis vol verhuisdozen...
Gelukkig heeft hij niks ernstigs opgelopen. Michiel voelt zich nog steeds vreselijk rot, hoe vaak ik ook zeg dat het iedereen had kunnen gebeuren. Ik ga hem nu dus maar even opbeuren met een lekkere maaltijd.
Ole is gelukkig rustig gaan slapen in zijn eigen bedje, om 17.30 zoals altijd. Als het vannacht niet fijn gaat, komt hij lekker tussen ons in.

doeg

Het mannetje is nog altijd heerlijk overdreven knuffelig. Hij werpt zich vol overgave in mijn armen en geeft nogal mannelijke kusjes (lees kopstootjes) of vochtige kussen met zijn mond open. Van vreemden moet hij op het moment niets hebben; hij is al een paar keer in huilen uitgebarsten in de armen van mensen die hij niet vaak of nooit ziet of wanneer wildvreemden zich zonder enige remming voorover in de wagen storten en tegen hem beginnen te koeren of hem zelfs zomaar aanraken. Vooral van die heksjes in de supermarkt worden ik, en vooral dus ook Ole, gestoord (nooit overdag boodschappen doen is de enige oplossing). Maar ook bij Kristel en Jochem ging hij huilen. Naar Michiel en opa en oma steekt hij wel amechtig zijn armpjes uit. Zijn nonverbale 'til me op, hou me vast, ik wil bij je'-gedrag werkt natuurlijk altijd, iedereen is zwaar vertederd door zijn aanhankelijkheid.

Verder is Ole vaak gefrustreerd omdat hij alles wat hij ziet wil hebben (wat dus niet altijd kan) en omdat hij duidelijk dingen wil zeggen en ik zo dom ben dat ik hem niet begrijp. Met overtuigde blik houdt hij hele verhalen, wijzend op iets, om mij vervolgens aan te kijken van 'snap je het nou nog niet?'. Vanochtend zaten we samen een boterhammetje te eten toen ik hem plots heel duidelijk 'kusj' hoorde zeggen, waarna hij zijn armpjes uitstak naar mijn gezicht, mijn hoofd naar zich toe trok en een onvervalste 'Ole-kus' gaf. Later in bad zei hij het nog een keer en hield toen een baddolfijntje tegen zijn neus. Een andere grappige ontwikkeling is Ole's absolute liefde voor boekjes (daar gaat mijn boekenhart natuurlijk van jubelen). Ik lees absoluut niet iedere dag met hem uit een boekje, integendeel, ik denk vaak dat ik dat regelmatiger zou moeten doen, nee, hij pakt steeds uit zichzelf de boekjes uit zijn mand vol speelgoed en gaat die dan aandachtig liggen of zitten doorbladeren en bekijken. Absolute topper is 'Muis' lievelingsdingen'. Doelbewust bladert hij met precies gecoordineerde gebaren net zo lang door tot hij de pagina's (het zijn blokboekjes met dikke hardkartonnen pagina's die hij niet stuk kan maken) met de tractor en de bus gevonden heeft om vervolgens het 'autogeluid' te maken en het boekje door de lucht of over de grond te bewegen. Vandaag heb ik dus maar een boekje vol bussen, vrachtwagens, tractors en kiepauto's gekocht. Op straat keek hij ook gefascineerd naar de bulldozers en graafmachines. Gister kreeg hij van opa en oma Joost en Erika een geweldige vrachtwagen met kiepende laadbak. Nou, dat was helemaal bingo! Stralend begon hij de laadbak in en uit te ruimen en met het ding heen en weer te rijden. Super.

Vanmiddag dacht ik 'weg uit dit troeperige transitiehuis', en ben ik met Ole naar het Beatrixpark gewandeld. De speeltuin was een groot succes. Voor het eerst in zijn leventje is Ole van de glijbaan gegleden. Met een big-smile, glanzende pretoogjes en veel ge-'hoei', gleed hij keer op keer in mijn handen van de baan. Ook de wipwap vond ie geweldig. Maar het allerleukst waren toch wel de andere kindjes. Enthousiast stak Ole zijn armen uit naar ieder kindje dat in zijn buurt kwam en als er geen een in de buurt was, schreeuwde hij hard door de hele speeltuin om iemands aandacht te trekken. Een beetje zielig was dat hij nogal opgewonden raakte van iedere bal die hij zag, en steeds hard begon te huilen omdat hij er ook mee wilde spelen. Dat vergde nogal wat afleidingsmanouevres, want kindjes die al kunnen lopen en rennen zitten niet op grondliggers zoals Ole te wachten. Volgende keer dus maar een bal meenemen. Ook heb ik Ole voor het eerst op zijn billen in het gras gezet. Heel voorzichtig en met een beetje afkeer, raakte hij het gras aan. Gelijk stak hij zijn armpjes uit dat ik hem op moest tillen, geen succes. Grappig, want volgens mijn moeder was ik als baby ook bang voor gras, dat vond ik maar vies en eng. Maar het allergrappigst vond ik dat Ole zo vreselijk contact zocht met andere kinderen, heel sociaal en totaal niet bang of verlegen. Daarin lijkt ie dus absoluut niet op mij, dat heeft ie van zijn vader of zijn oma.
Ik denk dat we deze zomer veel in de speeltuin achter de Fahrenheitstraat zullen zitten...

Het huis wordt belachelijk mooi. Die badkamer... ik kan er maar niet over uit. Hij wordt nu betegeld en het ziet er zo ruim uit, dat had ik nooit gedacht. Deze week wilden we (Kristel, mijn moeder en ik), beginnen met het schilderen van Ole's kamertje, maar verder dan schoonmaken en wat schuren kwamen we niet, het is nog veel te veel troep in het huis. Even wachten tot alle boor- en zaagwerkzaamheden gedaan zijn. Halverwege volgende week komen Joost en Erika een aantal dagen naar Nederland om ons te helpen, geweldig super lief, dan komen we vast een heel end met schilderen.
Gister heb ik de lamelparketvloer voor de benedenverdieping besteld; laminaat met een 3 mm dik laagje echt witgeolied ijkenhout. Heel mooi! Ik zie het helemaal voor me.
Ondertussen hebben we ook bijna alle buren al een keertje ontmoet. Echt leuke mensen, allemaal ongeveer onze leeftijd, de meesten ook met kleine kindjes.
Toen ik gister de Fahrenheitstraat infietste voelde dat zo vertrouwd; alsof dit altijd al ons straatje is geweest.

Zo, nu hou ik op met mijn manisch lyrische geleuter.
(ondertussen ben ik vooral ook gestressed en nerveus of we het allemaal gaan redden hoor)

kusj, manja

Ole heeft nog steeds veel huilbuien, knuffelbehoefte en driftjes. Hij kwijlt veel en vandaag verschenen en verdwenen er steeds op zijn wangen rode vlekken. (zojuist ook weer even naar hem toe gegaan omdat hij half in slaap lag te huilen in zijn bedje, even sussen en wiegen en hij sliep weer verder). Vooral vanochtend was ik voor het eerst teneinde raad en heb ik gewoon een potje mee staan janken met Ole. Niets kon hem tot bedaren brengen en hij sliep pas ver na twaalven in de middag. Gister kwam mijn mamsje gelukkig 's middags oppassen en kon ik fijn met de auto (lekker hard cd's draaien, eindelijk alleen!) naar de Fahrenheit. Het daklicht in de badkamerplafond is extreem tegek mooi geworden, een zee van licht is daarmee gecreeerd. Een verrassing was dat de riolering totaal verrot was en dat Wouter onze aannemer die gratis voor ons vervangen heeft omdat hij weet dat ons geld op is... Ja, het is een huis vol verrassingen. Maar dat is natuurlijk een beetje te verwachten met een huis uit 1900. De stoppenkast bleek ook totaal vervangen te moeten worden, d'r waren geen aardlekschakelaars en te weinig groepen (geen flauw idee wat ik nu zeg/schrijf). De waterleidingen waren in beton gestort wat niet schijnt te mogen (vervangen dus), het dak moest dus goedkoop tijdelijk opgelapt wegens lichte lekkage en de elektriciteitsbedrading was ook een zooitje; ook vervangen. Een nieuwe keuken kunnen we dus wel shaken en ook de vloer die we kozen is te duur. Maar we mogen natuurlijk niet klagen, want we hebben veeel meer laten doen dan we ooit dachten te kunnen laten doen; zoals elektriciteit, cv en radiatoren boven en beneden door het hele huis, de aansluitingen voor een nieuwe keuken op de nieuwe plaats, complete nieuwe verstevigde wanden, verplaatsen van alle contactdozen en opnieuw stucen van de hele wand achter de keuken tot de haard én een daklicht in de badkamer. Schilderen kunnen we pas over een week of twee als de ergste troep weg is. Schuren kunnen we wel wat eerder doen misschien. Ondertussen heb ik nog geen enkele doos extra ingepakt hier, want ik kom werkelijk nergens aan toe. Wel gister mooie toiletpot en wcfonteintje met kraan uitgezocht en vandaag verhuisberichten naar instanties geregeld. Het begint nu wel wat te dringen allemaal. Spannend of we het gaan redden. Deze vrijdag komt er een inspecteur van de woningbouwvereniging kijken hoe onze woning er aan toe is en wat we eventueel moeten opknappen voordat we er uit gaan. Weinig hoop ik.
Gister gezellig bij Kristel gegeten.
Nu even lekker hutspot maken.

doeidoei

Nou, dat zul je altijd zien: schrijf ik over Ole's kuren, en prompt slaapt hij een gat in de dag en speelt de rest van de tijd eindeloos geconcentreerd in zijn eentje op een kleed.
Gisterochtend voelde ik me zo moe en zag ik zo op tegen een hele week alleen thuis met Ole, dat ik snel onder de douche sprong en op de fiets naar de stad ben gereden om daar in mijn eentje een film te gaan zien. Heerlijk: in het donker, bak popcorn erbij en komt u maar met dat vermaak. Michiel zorgde thuis voor Ole. Overigens een geweldige film; Big Fish. Gaat dat zien, gaat dat zien. Prachtig verhaal over de magie van verhalen vertellen. Toen ik om half vier smiddags naar huis reed, verwachtte ik daar een huilende Ole en een uitgeputte Michiel (Ole wilde 's ochtends absoluut niet slapen en was hangeriger dan ooit), maar er heerste een serene rust in huis en Michiel bleek al een hele tijd lekker rustig aan het computeren want Ole lag sinds twee uur te pitten. Toen hij tegen vier uur vrolijk wakker werd zette ik hem na een hapje en een drankje op zijn billen op een kleed voor de schouwspiegel in de woonkamer en ging zelf lekker zitten lezen op de bank. Maar ik keek meer naar Ole dan naar mijn tijdschrift; want hij was plots ongelooflijk geconcentreerd aan het spelen op een manier die ik nog nooit eerder bij hem heb gezien. Hij gooide al het speelgoed uit de mand en bekeek die mand van alle kanten, en vooral ook in de spiegel hoe hij dat deed. Daarna pakte hij een lapje en begon dit heel precies in de mand te leggen, daarna ernaast, weer erin, vervolgens op de rand, enzovoort, hij deed het heel doelbewust en was er minuten lang, mondje open, mee bezig. Vervolgens kreeg hij het kralenrek in het vizier en begon die te bestuderen; friemelde hij voorheen wat aan de kralen, nu probeerde hij ze weer heel doelbewust, van de ene naar de andere kant van het rek te schuiven. Aangezien de kralen omhoog en omlaag en in moeilijke bochten moeten, vond ik het ontzettend knap van hem dat hem dat al snel lukte. Hij heeft wel tot 18.00 uur zitten spelen (wel voortdurend checkend of ik er nog zat en naar hem keek en of pappa ook wel af en toe naar hem keek).

Helaas ging het 's nachts minder leuk. Omdat ik dacht dat ik hem misschien niet nog eens om 23.00 wakker hoefde te maken voor melk, werd hij toch om 2.00 uur wakker van de dorst. Vervolgens werd hij rond 5.00 uur schreeuwhuilend wakker en kreeg ik hem, voor het eerst, niet tot bedaren, behalve wanneer ik hem tegen me aan hield. Zodra ik ook maar aanstalten maakte om hem terug in bed te leggen zette hij het op een paniekerig huilen. Dus maar mee naar bed genomen. Daar lag hij ook te kreunen, dus ik denk serieus dat het volgende tandjes zich aandient. Alleen op mijn buik was hij stil en het duurde heel lang voor hij, heel dicht tegen me aan, in slaap viel. Uiteraard ging kort daarop Michiels wekker.... pffff.
Vanochtend was alles in orde, hij heeft weer lang zitten spelen en slaapt nu zowaar weer gewoon zijn ochtendslaapje zonder gehuild te hebben. Wel kwijlt hij heel veel dus er komt zeker een tandje aan!

tjusie

Oh wat gaat dat mooi worden ons huis. Met de nadruk op 'worden', want als je het nu ziet krijg je een hartverzakking.
We krijgen een daklicht in de badkamer (een soort plexiglasachtige koepel van 80 bij 80 cm, kan ik naar de sterren kijken als ik 's avonds in bad lig), klinkt heel luxe, maar dat valt wel mee qua geld, en het is vooral fijn dat er daglicht binnen kan komen omdat er geen ramen in de badkamer zitten en kunnen zitten. En Erwin de timmerman heeft bedacht dat het heel mooi is om in de bovenkant van de badkamermuur een raam over de hele lengte te plaatsen, zodat het licht dat via de dakkoepel binnenkomt, via dat raam over het halletje en de trap kan stromen en ons huis weer een stukje lichter maakt. Goed idee en niet veel duurder, er komt gewoon een stuk glas in ipv muur.
De schuifdeur zit al in de badkamerwand; heel praktisch ruimtebesparend, en de deuropening is lekker groot door dat ding. Gister, zaterdag, werden leidingen gelegd langs en in de wanden en in de vloer.

Ook hebben we besloten alles in gereedheid te laten maken voor het plaatsen van een keuken op de nieuwe plek in de uitbouw aan de tuinkant. Of we een nieuwe keuken kunnen kopen is nog even de vraag, dat beslissen we pas als alle verbouwingen gedaan zijn en we met zekerheid kunnen zeggen of er nog geld over is. Als niet, dan verplaatsen we de ouwe keuken (die we zolang in de schuur opslaan) naar de nieuwe plek, waar alle leidingen, wanden en vloeren dan in ieder geval klaargemaakt zijn voor plaatsing van een keuken, en dan verven we de ouwe keuken wit (zijn houten deurtjes), plaatsen nieuwe handgreepjes en een nieuw werkblad. Maar als er wel nog geld is, dan bestellen we de Ikea-keuken die we vrijdag helemaal hebben ontworpen met een Ikea-keuken-adviseur.

Het laminaat voor Ole's kamertje hebben we al besteld. Zijn kamer gaan we als eerste verven. Waarschijnlijk kunnen we pas over anderhalve week gaan verven, als de ergste troep weg is. Tot die tijd maar vast inpakken hier dan...

Vrijdag zijn we lekker wat gaan drinken en eten in Ebeling. Ole was al de hele dag bij opa en oma Rob en Nel en bleef daar ook slapen. Omdat dat voor het eerst was, ging ik er ook slapen, voor als hij misschien toch veel wakker zou worden en om opa en oma niet 's ochtends voor dag en dauw uit hun bed te hoeven laten komen op hun zaterdag om Ole de ochtendfles te geven. Ik heb lekker geslapen en we hebben heel gezellig ontbeten met z'n viertjes de volgende ochtend. Gek, tien jaar geleden ging ik het huis uit en sindsdien heb ik nooit meer gelogeerd bij paps en mams, gewoon omdat we allemaal in Amsterdam wonen en het nooit nodig was. 't Voelde als een korte vakantie. Zo lekker om even verwend te worden met ontbijt en een gedeelde zorg voor Ole (even rustig zelf kunnen ontbijten omdat opa Ole de boterham voert, heerlijk! Of met een kopje thee op de bank toekijken hoe oma een dansje doet, tot Ole's hilariteit, of zien hoe opa op handen en knieen op het kleed voordoet hoe je moet kruipen (waar Ole verbaasd geamuseerd naar keek).
't Manneke sliep als een roosje bij opa en oma. Natuurlijk heeft hij er al zo vaak in het bedje geslapen overdag dat het allemaal niet zo vreemd voor hem was. Voor mij was het waarschijnlijk gekker dan voor hem. Toen ik hem 's avonds voor ik zelf ging slapen zijn fles gaf, lag hij net zo lodderig als thuis in mijn armen te drinken, werd nauwelijks wakker en sliep gelijk weer verder na afloop. De volgende ochtend dronk hij weer een hele fles leeg, terwijl hij thuis 's ochtends weinig drinkt, en hij ging zelfs om 10.00 weer slapen tot 12.00 uur. Nouja! Hier spelen zich drama's af de afgelopen dagen omdat Ole al begint te gillen als hij zijn bedje ziet. Hij slaapt overdag heel slecht en is daardoor rond 17.00 's avonds compleet op en over de rooie. Maar zelfs dan kan hij vaak nog niet slapen en wil mij eerst nog een paar keer zien, liefst wil hij in mijn armen nog een tijdje gewiegd worden, waarna hij tevreden en gerustgesteld gaat slapen.
Drinken uit de fles doet hij alleen goed bij mij, en dan alleen volgens een heel ritueel: samen in de schommelstoel in zijn kamertje, hij met zijn rugje tegen mijn buik, konijn in zijn armen, fles in zijn mond, en dan wrijft hij met het linkerkonijnenoor over zijn eigen wang en boven op zijn hoofdje, en met het rechterkonijnenoor wrijft hij over en onder zijn neusje. Zo raakt hij in een soort van meditatieve staat, helemaal naar binnen gekeerd. Er hoeft maar iets te gebeuren (Weiwei die hard mauwt voor de deur, lawaai op de gang, of iemand komt plots binnen gestormd), en de concentratie is verbroken en het drinken is voorbij, maar meestal drinkt hij zo zijn hele fles leeg. Daarna is hij, afhankelijk van of het bedtijd is of niet, weer klaarwakker en helemaal in de wereld. Ik denk dat hij die momenten van rust heel erg nodig heeft, omdat hij zo druk bezig is de hele dag door met wat er allemaal om hem heen gebeurt. De schommelstoel gaat dus mee naar zijn nieuwe kamertje in de Fahrenheitstraat, en ook daar wil ik de kamer zo leeg en licht mogelijk houden; wit met één heel zacht groene muur.
Ik heb 'Oei ik groei' er maar weer eens op na geslagen en het wordt weer allemaal beschreven; Ole zit weer in een van die universele ontwikkelingsfasen die met slecht slapen en heel veel aan mamma hangen gepaard gaat. Als ik er niet ben gaat het allemaal wel, maar zodra ik de kamer binnenloop en Ole ziet me, dan begint hij te kermen en piepen en steekt wanhopig zijn armpjes naar me uit. Voor Michiel is het ook niet leuk, want steeds als hij Ole optilt of wil troosten dan worstelt en draait en huilt Ole met uitgestrekte armpjes naar mij. Als ik hem dan vastpak, klemt hij zich vast om mijn nek, duwt zijn hoofdje tegen me aan, geeft harde natte zoenen met open mond, of hij geeft kopstootjes. Vaak kan hij na zo'n knuffelsessie wel weer even zichzelf vermaken maar na korte tijd herhaalt het ritueel zich en wil hij me weer even 'wurgknuffelen' als een soort van verzekering dat ik er nog ben, waarna hij er weer tegenaan kan. Het is wel een heel lief gevoel, maar ik zie er ook best tegenop dat ik de hele volgende week weer alleen met hem ben (Michiels vakantie van de afgelopen week zit er weer op). Je doet op het moment weinig tot niets met Ole in de buurt. Mijn moeder en Erika zeiden het ook al; je komt echt nergens anders aan toe. Ole vraagt gewoon veel aandacht op het moment. Hij krijgt ook kippendriftjes als iets niet gaat zoals hij het wil, als hij een beker niet zelf mag vasthouden of als het kruipen niet lukt. Dan loopt hij rood aan en begint te schreeuwen. Gister trok hij zo hard aan Michiels lip dat die het uitschreeuwde van de pijn. Volgens het groeiboek kan het een aantal weken duren deze fase...

Wij zijn nu dan echt de trotse bezitters van de Fahrenheitstraat nr. 12. Maandag was de officiele sleuteloverdracht bij de notaris. Daarvoor inspecteerden we met de verkopend makelaar en de verkopers het huis, of het zo was achtergelaten als afgesproken. En dat was het gelukkig. De oude bewoners waren erg emotioneel, wat ik me goed kan voorstellen als je ergens 42 jaar hebt gewoond. Het voelde bijna alsof we het huis van ze afpakten, ook al hebben ze het zelf verkocht en niet voor weinig. Na al het papierwerk dat we voor de hypotheek moesten tekenen bij de notaris, togen we met paps en mams naar het huis om daar champagne te drinken en ongelovig door de kamers en het tuintje te lopen. Mooooiii!!!!! De ochtend erop (gisteren) ging Erwin de timmerman al gelijk aan de slag in het huis. In no time heeft hij de muren en vloeren voor de badkamer gesloopt en de cv-ketel hangt zelfs al! Het hele huis ligt vol stof, gereedschap en bouwafval. Je kijkt recht in de vloeren en in het dak, dat overigens licht bleek te lekken en schimmelen.... fijns. De muren in het wc-hok bleken van bordkarton gemaakt en moeten dus drastisch verstevigd worden. Ook moeten de elektriciteitsdraden hier en daar opnieuw goed aangelegd worden.
Vanavond krijgen we een nieuwe offerte met daarop al het meerwerk... Ondanks dat meerwerk hebben we toch besloten dat de ouwe keuken eruit moet en dat we een nieuwe willen in het uitbouwstuk bij de tuin. Ook denken we erover om toch een daklicht in het badkamerplafond te laten maken, nu toch alles al open ligt. Ben benieuwd hoe ver we komen...
Vandaag zijn opa en oma Joost en Erika komen oppassen en konden wij de vloeren uitzoeken. We namen wat proefpaneeltjes mee om die in de Fahrenheit te bekijken op de vloer. We zijn er uit, maar wachten nog maar even met bestellen. Ondertussen hebben we ook al kennisgemaakt met wat buurvrouwen aan de overkant die voor hun huis van het zonnetje zaten te genieten. 'Ja, dat doen we hier altijd hoor, zo voor ons huis zitten, misschien moeten jullie daar wel aan wennen..' Leuk. Kneuterig.
We moeten vreselijk veel doen, maar het gaat ook vreselijk mooi worden. En gelukkig zijn alle verrassingen in het huis nu te voor schijn gekomen (schimmelende daken en bordkartonnen muurtjes).

Gisteravond kwamen Jochem en Roelien met Freija bij ons eten. Wat een poepie, die Freija. Acht weken oud. Michiel zat de hele avond verliefd naar haar te kijken. ohoh...

Ole is heel druk en hangerig. Hij komt steeds slecht in slaap, huilt veel en wil voornamelijk gedragen en geknuffeld worden. Waarschijnlijk voelt hij onze drukte rond het huis aan. Maar misschien valt het toevallig samen met een nieuwe fase in zijn ontwikkeling. Arm manneke.

nu moet ik nog even werken dus tot de volgende keer maar weer!
adieu