Manja Schrijft

Schrijf ik gister nog dat Ole hulp nodig heeft om rechtop te gaan staan, vandaag heeft ie zich de hele dag zelf aan van alles overeind getrokken. Trots lachend staat hij dan op die mollige beentjes van hem om zich heen te kijken. Ook zat ie opvallend lang in de box te spelen en op de vloer was hij ook minutenlang geconcentreerd blokken in laadbakken van vrachtwagens aan het laden ipv wild overal heen te kruipen.
Gister ben ik lekker met Ole op de fiets naar Duivendrecht gefietst over de dijk langs de Weespertrekvaart. Das mooi zeg, al dat groen. Op de terugweg zagen we geitjes en kippen van een priveboertje en we pauzeerden op de dijk met ontbijtkoek en banaan. Genieten hoe dat manneke dan lekker tegen me aan zit, tevreden met zijn voetje draaiend (heeft ie van mij, doe ik ook altijd als ik geniet), smakkend op zijn koek en opgewonden brommers nakijkend.
Vandaag sliep ie zowaar van vier tot half zes en kon ik ook even een uurtje mijn ogen dichtdoen.

ik vergeet nog te schrijven dat de katten al een week naar buiten gaan. Eerst onder permanent toezicht want vooral Mies probeerde al snel over de schutting te klimmen. Maar vandaag dacht ik, ach, ze komen wel weer terug. Toch was het even eng toen ik Mies van de ene naar de andere tuin zag klimmen. Ik ben nog naar de buren vier huizen verderop gerend toen ze daar op de schutting zat maar natuurlijk was ik te laat toen ik daar aan kwam. Twee uur later zat ze gelukkig weer in onze tuin, alsof er niets gebeurd was. Vanavond heeft ze kennisgemaakt met de twee buurtkaters die duidelijk de dienst uitmaken hier; een dikke rooie en een schonkige zwartwitte. Een hoop geblaas en gemauw en dikke staarten. Mies ontdekte al snel hoe ze op de schuurdaken kon komen en rende achter die twee aan, precies zoals ik voorspeld had. Felle boerderijkat is ze. Weiwei doet ondertussen niet veel meer dan op grasjes knauwen en in de aarde wroeten als een varken op zoek naar truffels. Gelukkig maar, want volgens mij is het te dom om de weg terug te vinden als hij op stap gaat en ik ben ook bang dat hij in paniek de verkeerde kant op rent, bange poepert als ie is.

laters

De rust is eindelijk weer een beetje wedergekeerd. Sinds tijden hebben we een ontspannen weekend met z'n drietjes achter de rug. Vorige week stond het huilen me vaak nader dan het lachen en was ik de wanhoop zo af en toe nabij. Het vervelende is dat ik me, moe als ik ben, altijd schuldig voel. Dat ik niet zo zou mogen klagen, dat ik een slappeling ben, dat anderen vast veel langer door zouden kunnen gaan in zo'n situatie dan ik, dat het belachelijk is dat ik me er 's avonds niet toe kan zetten om schoon te maken, dozen uit te pakken of te werken voor Why (heb een nieuwe opdracht van ze gekregen, das wel heel leuk). Dan moet ik mezelf streng toespreken dat zo'n verhuizing slopend is, voor wie dan ook. En dat kleine kinderen nu eenmaal energieslurpertjes zijn, en dat een beetje een vies rommelig huis minder erg is dan totaal overspannen raken omdat niet alles schoon, af, uitgepakt en opgehangen is...
Het blijft een rare gewaarwording om de hele dag schijnbaar niets te doen dan met Ole bezig te zijn, en dan aan het einde van de dag doodkapot te zijn en alleen nog maar op de bank te kunnen hangen. Het manneke is nog altijd superlief, maar ik kan hem geen seconde alleen laten. Hij wil niet langer dan een paar minuten in de box en als hij rondscharrelt, doet hij dat het liefst richting kattenbak, prullenbak of stopcontacten. Slapen en eten zijn niet zulke ongecompliceerde activiteiten meer als een paar maanden geleden; Ole kan dodelijk vermoeid zijn en nog verzet hij zich uit alle macht tegen de slaap. Gelukkig kan ik hem vaak alleen laten in zijn bedje met een boekje of wat speeltjes en dan valt hij op den duur vanzelf van uitputting om. Maar als het niet lukt moet ik echt alles uit mijn geduldkast trekken wat erin zit, want zijn slaapjes zijn overdag mijn kleine luxemomenten om heel even bij te komen of iets voor mezelf te doen. Tegelijkertijd vind ik het steeds leuker worden met Ole, omdat hij steeds meer kan en snapt en echt contact maakt. Ik ben vaak tot tranen toe geroerd als ik dat lieve, blije koppie zie, als ik zijn kleine lijfje tegen me aan voel of de blonde krulletjes in zijn nekje kus. (dit klinkt misschien kotssentimenteel voor sommigen, maar het voelt nu eenmaal zo). Hij wil nu de hele dag rechtop staan, wat hij nog niet heel goed zelf voor mekaar krijgt omdat hij de kracht in zijn beentjes nog terug moet krijgen nu het gips eraf is, dus wil hij steeds in die positie gehesen worden, met zijn handjes aan de rand van de speelgoedmand hangend, aan een verhuisdoos of tegen de traptreden. Zo hangt hij dan, met wiebelige beentjes die steeds meer gaan trillen van vermoeidheid naarmate hij langer staat, maar als we hem op zijn kontje zetten huilt hij tot hij weer rechtovereind gezet wordt. Nieuwe woordjes zijn: 'kaar' (als de melk klaar is in de magnetron) en 'tisdat'. Vooral dat laatste zegt hij de hele dag door, daarbij willekeurig in de rondte wijzend. Af en toe lijkt ie net John Travolta in Grease met dat priemvingertje. Grappig ook dat je terughoort wat je zelf zegt; wij zeggen namelijk vaak 'wat is dat?' 'dat is een vogel' of 'dat is jouw konijn' etc. En ook zeg ik altijd 'hee, dag lieverd' als ik zijn kamertje in kom. Dus begroet hij ons nu 's ochtends met een blij 'heej'. Sinds het gips eraf is kan hij ook eindelijk in het fietsstoeltje en dat vindt hij fantastisch. De eerste keer maakte hij voortdurend zijn 'autogeluid' en begon hij opgewonden heen en weer te wippen als ik te lang stilstond. Hij kijkt zijn ogen uit naar al het verkeer en probeert de fietsbel te bedienen, wat nog niet helemaal lukt. Het geeft mij ook een hoop vrijheid. Ik fiets in een paar minuten naar het winkelcentrum op de middenweg en zet Ole dan in het zitje van een winkelwagentje. Binnenkort ga ik maar eens zo'n buggy kopen die je achter op je fiets aan de zijkant van de bagagedrager kunt bevestigen. Ook zoeken we een tweedehands groter autostoeltje want de maxi cosy is te klein geworden. Duur spul allemaal...
Fietsen naar het centrum is ook een genot vanaf hier, want de snelste route is ook de mooiste; helemaal langs de Weesperzijde en de Amstel langs Carre en die prachtige grachtenpanden. In 20 minuten zit ik op het Rokin, wat me alleszins meevalt. Vorige week ben ik er eindelijk weer eens in mijn eentje op uit gegaan, lekker shoppen en mezelf weer eens wat verwennen met nieuwe kleren, sieraden, luchtje. God, wat was ik daar aan toe en wat deed het me goed. Ook gezellig was dat Daan vorige week een middagje langskwam en in de tuin met Ole heeft zitten spelen zodat ik nog wat doosjes uit kon pakken. Kristel en Sjaak zijn komen kijken en Miriam K is ook al langsgeweest met prachtige badhanddoeken passend bij de nieuwe badkamer, en een hele stapel boekjes voor Ole, waaronder Rupsje nooitgenoeg en een boekje van Kikker en varken. Vooral op die laatste raakt hij maar niet uitgekeken. Opgewonden bladert hij vooruit naar de pagina's waar Kikker en Varken verstoppertje spelen want daar maak ik een spannend zoek en fluisterspel van waar Ole vreselijk om moet giechelen. Hij pakt dan mijn mond of mijn wang vast en duwt gierend van de lach zijn hoofdje tegen mijn gezicht, totdat ik zie dat de opwinding bijna omslaat in huilen en we snel verder moeten naar een volgende bladzij.
Zaterdagavond kwamen Joop en Kurt onverwachts borrelen en dat werd gezellig laat. Zondag zijn we weer gaan wandelen, door het Frankendaelpark richting Tropenmuseum. Het is gek om plots in een buurt te wonen die we totaal niet kennen. Oost associeerde ik vroeger vooral met de armoedige Javastraat enzo en het achennebbisj Muiderpoortstationbuurtje, maar het gekke is dat rond de Linnaeusstraat overal verrassend mooie straten zijn, die doen denken aan Amsterdam zuid, de concertgebouwbuurt of de pijp. Veel statige huizen met mooie ornamenten. Het dijkje dat haaks op de Linnaeusstraat loopt is onAmsterdams mooi. Met overal, net als hier in de buurt, bomen vol roze bloesem. We hebben het stadsdeelkantoor, en het zwembad ontdekt (Sportfondsenbad) en heel veel leuke restaurantjes gezien. Ook zitten we vlak bij het tropenmuseum en Artis eigenlijk. Ja, dit wordt wel ons buurtje. De eerste week dacht ik 'slik', toen ik met Ole in de wagen door het oorverdovend stille Amsteldorp wandelde, en voor mijn gevoel steeds langzamer ging lopen, tot ik verlamd zou raken in een totale 'timetrap'.
Ja, we wonen nu echt niet meer in de stad, maar aan de rand, in een woonwijk. En dat is, nu ik steeds mobieler wordt met Ole, heerlijk. De Geleenstraat lijkt heel ver weg....
Gek hoe snel je aan sommige dingen went. Het lijkt of Ole altijd heeft doorgeslapen terwijl hij een paar weken geleden nog iedere avond rond 23.00 een fles moest omdat hij anders midden in de nacht wakker werd. Nu slaapt hij van half zeven 's avonds tot zeven 's ochtends (met een beetje pech is hij al om 6.00 uur wakker, maar meestal niet gelukkig). Dat is goed om te onthouden als ik weer eens twijfel aan mijn huissloofmoederschap; dit is voorbij voor je het weet, en dan mis je de leuke dingen van deze periode, dus ga nu maar met dat manneke spelen en knuffelen en in de tuin zitten, en geniet ervan. Als ie straks naar school gaat, ga ik wel weer aan de slag in een leuke baan. Hopelijk..

nou, tjuus maar weer na dit veel te lange verslag dat even een inhaalslag was voor de afgelopen hectische, logloze dagen

Het afknippen van het gips was voor Ole opnieuw een klein drama. Zodra hij het koude ijzer van de schaar (met platte, stompe punten) tegen zijn beentje voelde, zette hij het op een huilen en klampte zich in totale paniek aan mij vast. De hele gipsafdeling stroomde toe, verpleegkundigen vroegen of ze konden helpen, een jongetje van een jaar of zes hoefde van de weeromstuit zelf niet meer te huilen en artsen keken om. Er was natuurlijk niets aan de hand, het deed geen pijn. Ole vond het gewoon vreselijk eng. Het gips zat ook nog eens heel strak, dus duurde het even voor het eraf was. Heel zielig. Ik hoop dat we nu voor jaren het ziekenhuis niet meer in hoeven. De nacht in het ziekenhuis staat me levendig voor de geest. Bah.
Grappig is dat het net is of Ole nog niet door heeft dat het gips eraf is. Hij kruipt nog steeds alleen met zijn linkerbeentje. Het rechter (voormalig gebroken) beentje kan hij prima bewegen, maar hij heeft nu eenmaal met het gips leren kruipen en moet nog even ontdekken dat hij beter kruipt als hij ook het rechterbeentje gebruikt...
Wat babbelen betreft; ik hoor hem nu geregeld 'auto', 'kijk', 'wiewie' (=Weiwei, de kat), 'ja', 'nee' en 'ete ete ete' zeggen. Dat laatste altijd 's ochtends voor het ontbijt, dus dat moet wel eten betekenen. Verder is ie nog steeds gek op boekjes lezen, en hoor ik hem soms alleen in zijn bedje, boekje in zijn hand, op zangerige toon mijn voorlezen nadoen terwijl hij de bladzijdes een voor een aandachtig omslaat.
En ohja, onze zoon heeft zijn eerste verslaving ontwikkeld: aardbeien. Als hij ze ziet, wordt hij bijkans hysterisch. Hij steekt zijn vinger er naar uit en roept iets dat aardbei moet betekenen. Zodra hij er een in zijn handjes heeft, krijgt hij een naar binnen gekeerde blik, begint te neurien en smakt de aardbei met veel morsen en knijpen naar binnen. Na afloop zit de rode smurrie zelfs in zijn haar. Het is een feestje om naar te kijken. Ook voor andere fruitsoorten kan ik hem wakkermaken. Mandarijn, banaan, kiwi, meloen. Als ik een appel eet wil hij er ook in bijten en aan zuigen. Alles vindt ie lekker, met een onbetwistbare voorkeur voor de aardbei. Ik vermoed dat de kleur en de structuur van de vrucht daar sterk aan bijdragen. Avondeten gaat wat minder de laatste tijd. Brood gaat prima en hij lust bijna alle worstsoorten, maar kaas en zoetigheid als appelstroop of jam vindt ie maar niks. Gelukkig maar, das toch niet goed voor zijn tandjes en ik vergeet nog steeds vaak zijn tandjes te poetsen.
Ik hoor nu dat hij wakker is geworden en in zijn bedje zit te spelen dus ga ik hem maar weer eens naar beneden halen. Slapen is ook nog vaak lastig. En vannacht om half vier lag hij omgekeer in zijn bedje te huilen, voetjes aan het hoofdeind enhoofdje aan het voeteneind.
Vandaag gaan we weer lekker naar buiten want dat vindt ie geweldig. De kippen en de hanen die hierachter bij de voetbalvelden los rond scharrelen vindt ie fascinerend, hij probeert 'kukeleku' te roepen (wat ongeveer klinkt als 'kukuu') en gaat huilen als ik weg wil rijden terwijl hij nog niet uitgekeken is. De grote speeltuinvereniging Frankendael hebben we ook al ontdekt. Samen op de schommel, en lekker in het gras zitten. Gras en madeliefjes heeft ie nu ook geproefd...

tot laters, manja

We zijn over. En dood. Maar gelukkig. Overal staan nog dozen maar daar doorheen zie je al hoe mooi het is. Ben al drie keer uitgebreid in ons nieuwe bad geweest en heb steeds het gevoel dat we in een vakantiehuis zitten; met die luxe badkamer, de tuin waar de hele dag zon op staat, en het schattige straatje. En ik denk steeds; wauw, we hebben gewoon nog een bovenverdieping. En geen onder- en bovenburen! De zijburen hoor je hier daarentegen tien keer harder dan in de Geleen.
De laatste uren voor de verhuizing waren een hel, want we moesten nog zoveel inpakken. Het is een wonder dat het is gelukt.
Ole sliep gelijk door in zijn nieuwe kamertje, die vindt het allemaal wel best. Ook heeft ie al lekker in ons tuintje, op een stuk karton zitten spelen. Hij heeft nu vier tandjes en een vijfde op komst. Morgen mag eindelijk het gips eraf en kan het turbokruipen beginnen. Hij gaat nu al zo snel dus dat belooft wat. Heel gezellig is dat Ole nu wat later gaat slapen en dus voor het eerst samen met ons aan (onze mooie nieuwe) tafel heeft meegegeten. 'Wat later' is trouwens een understatement want het ventje vecht elke dag tegen de slaap, wat inhoudt dat hij weigert plat te gaan liggen en iedere keer uiteindelijk uitgeput zittend, voorover op zijn konijn in slaap valt. Op schoot wil hij ook uiteindelijk de strijd tegen het zandmannetje nog wel eens opgeven. Het is wel jammer dat hij ook overdag wat minder en korter slaapt, waardoor ik nauwelijk toekom aan dozen uitpakken. Accepteren en dan maar naar de speeltuin is de enige remedie...

later misschien wat uitgebreider... ben nu te moe...
ps, de verhuisberichten volgen nog, zijn we nog niet aan toe gekomen....

Precies een jaar geleden om deze tijd (rond zevenen), begon het te rommelen in mijn buik, tijdens de Indonesische maaltijd die Michiel had gekookt (gekruid eten schijnt weeenopwekkend te zijn begreep ik later, maar het zal wel toeval geweest zijn). 's Nachts kwamen de echte weeen en de volgende dag om half zes werd Ole geboren. Ons prachtige mooie mannetje.

Morgen is hij alweer een jaar oud! Het is een beetje sneu dat zijn verjaardag in de meest hectische tijd valt die je je maar kan voorstellen. Stress viert hoogtij. We vieren het bij opa en oma Rob en Nel op de boot - zonder verhuisdozen - samen met opa en oma Joost en Erika. Geen andere kindjes... dat moeten we dus maar even inhalen als we verhuisd zijn. Wel een Jip&Janneke taart, slingers, toeters en cadeautjes natuurlijk. Maar na een uurtje ofzo moeten we allemaal weer aan de slag in de Geleen en in de Fahrenheit en blijft Ole bij oma.

Michiel is nog altijd aan het zwoegen op de houten vloer beneden. Ik heb zondag de kozijnen van onze en Ole's slaapkamer afgeschilderd. Morgen wordt onze keuken geinstalleerd. En vandaag en morgen is er een schilder aan het werk die het keuken- en de badkamerplafond schildert - cadeautje van mijn ouders. Scheelt een hoop gestress. Vanavond pak ik de slaapkamer in en morgen de keuken.

ohja, we hebben net gehoord van het Oosten dat er op de valreep gelukkig toch iemand was die onze woning in de Geleen heeft geaccepteerd. Geen van de andere potentiele huurders reageerde, en dat baarde ons zorgen want zonder nieuwe huurder moesten we sowieso onze vloer en ondervloer eruit slopen. De nieuwe huurster wil onze vloer (gratis) overnemen. Thank god...

doei

Gister waren we voor de vierde prik bij het consultatiebureau. Maar gelukkig vond de arts dat het wel erg zielig was voor Ole; een been in het gips, het andere stijf en pijnlijk van een prik. Hij mag terugkomen voor de prik als het gips eraf is. Ole was erg op zijn hoede, van het wegen moest hij al huilen, hij wilde steeds opgetild, dook weg tegen mijn schouder en duwde huilend de hand van de arts weg toen ze de omtrek van zijn hoofdje wilde meten. Allemaal de schuld van het ongeluk en het ziekenhuis, want vroeger was hij altijd zo'n bikkel op het consultatiebureau. Alles verder goed. Hij is 79 cm lang en 9800 gram zwaar (incl. gips dat volgens de arts zo'n 400 gram zal wegen). Daarmee is hij nog steeds langer dan gemiddeld en zit hij qua gewicht wat onder het gemiddelde. Lang en slank, net als zijn vader.

Vandaag ging het menneke weer naar oma en konden wij de hele dag zwoegen in de Fahrenheitstraat. Michiel en pa hebben boven weer twee kamers van laminaat voorzien. Ik heb de laatste muren en de schouw gewit, de kozijnen in de keuken, een plint en nog wat houten randjes gelakt. Er moet nog best veel houtwerk geverfd worden. Maar alle muren zijn nu gelukkig gedaan, en die laatste kozijnen, deuren, ramen en de trap, kunnen we ook nog doen als we erin zitten.

ojoj, wat zal het fijn zijn als we over zijn...