31 mei 2004
Vandaag lijkt Ole voor het eerst weer een beetje de oude. Gister waren we met mijn vader en moeder naar Ole's stiefovergrootmoeder tante Miep, en dat ging nog met veel gesnotter en hangerigheid gepaard. Gelukkig was hij blij om opa en oma te zien en sliep hij op de terug weg lekker in de auto.
Wat is het druilerig weer vandaag. Toch ook wel gezellig. Regen klinkt in dit huis sowieso oergezellig, overal hoor je het kneuterig knus tegen de ramen kletteren met als toppunt het geluid van de regen op de daklichtkoepel in de badkamer. Daar krijg ik altijd zo'n 'lekker geborgen met z'n allen in de tent'-gevoel van.
Zo blijf ik ook steeds even genietend stilstaan als ik de zwaluwen hoor die hier voortdurend door de lucht zwermen. Dat geeft me een 'genieten van een koffie verkeerd op een zonnig Frans zinderend stil pleintje, in de schaduw van grote vredige platanen'-gevoel.
Enfin. Ik vergeet steeds te schrijven dat ik Paul Auster-Orakelnacht uit heb en dat het zo'n teleurstellend einde had. Maar omdat alle recensies lyrisch waren moet ik haast wel te dom zijn voor dit boek. Ik begreep er echt geen reet van. Het boek heeft het bekende Droste-effect; een verhaal in een verhaal in een verhaal. Het ene verhaal is nog fascinerender dan het andere en ik verwachtte echt dat aan het einde alles samen zou komen en de grote clou uit de kast zou komen. Daar duidt alles ook op want de hoofdpersoon schrijft zijn verhalen in een magisch notitieboek en er wordt gesuggereerd dat dit boek een soort van orakel is en de hoofdpersoon toekomstgebeurtenissen laat schrijven. Deze hoofdpersoon zegt vlak voor het einde dat zijn schrijfsels inderdaad aankondigden wat er nadien allemaal gebeurde, en vervolgens wordt er van alles verteld wat mijns inziens geen enkel verband heeft met wat er in dat magische schrift geschreven werd. Ik wou dat ik ergens een analyse van het boek kon vinden, waaruit mij alsnog de bedoeling van de schrijver duidelijk wordt. Ik haat boeken met vage eindes. Dan voel ik me zo bekocht. Je leest koortsachtig door, steeds benieuwder naar het einde en dan gaat alles uit als een nachtkaars. Bah. Als iemand Auster gelezen heeft en mij wil inlichten, graag!!!! Het enige wat ik uit het boek kan opmaken is de boodschap dat je nooit je verleden kunt onvluchten, dat het onmogelijk is om zomaar alles achter je te laten en een nieuw leven te beginnen. 'Het verleden achterhaalt je altijd.'
Nu ben ik lekker begonnen in 'Volgens Maria Magdalena' van Marianne Frederikson. Een verzonnen biografie van de minnares van Jezus. Alom tot lectuur bestempeld, maar ik hou van haar boeken. Ontroerend levensverhalen met een begin, midden en een eind. Heel beeldend beschreven, ik zit nu midden in het oude middenoosten en lees alles over de geloofsoorlog tussen de Joden en de afgodaanbiddende Grieken.
En dan nu als uitsmijter nog even een briljant gesprek met onze buurvrouwtjes, twee van de laatste oorspronkelijke bewoners uit de straat die als het effe kan op hun bankjes voor hun huis zitten en de straat becommentariëren zoals die twee mannetjes in de Muppetshow, maar dan zonder gevoel voor humor, althans niet zelf als humoristisch bedoeld.
buurvrouw 1 (over Ole): 'Hij heeft echt mooie ogen he? Dat zag ik de vorige keer toen ik naar hem keek in de auto.'
ik: 'Ja, we weten niet van wie die dat heeft.'
buurvrouw 2: 'Kind, dan heb je je man nog niet goed in de poppetjes van z'n ogen gekeken.'
ik: 'Das waar. Maar het kan ook dat er ver weg in de familie aan mijn moeders kant Zigeunerbloed zit.'
buurvrouw 1: 'Oh, maar dat is toch helemaal niet erg?'
buurvrouw 2: 'Zigeuners zijn ook mensen.'
buurvrouw 1: 'Criminaliteit komt onder alle volkeren voor. Geeft niks hoor.'
haha
lijkt op onze voormalige bovenbuurvrouw in de Geleen, die sloeg helemaal op tilt toen wij haar vertelden dat de nieuwe bewoonster een Indonesische dame is, wiens familie restaurant Djago runt in de Scheldestraat. Dat restaurant kenden de buren natuurlijk niet, al wonen ze al meer dan tien jaar aan de Scheldestraat, maar buitenlands eten dat lusten ze niet. De buurman vroeg bezorgd of ze wel gewoon Nederlands sprak. Toen ik even later vanuit de Fahrenheit belde, wist bovenbuurvrouw me te vertellen dat er druk geklust werd in onze voormalige zolderkamertjes. En zij wist wel waarom. 'Die Chineze kokken slapen in de keuken van hun eigen restaurant, dus hebben ze geen slaapkamers in hun huis nodig, gaan ze die zolderkamertjes natuurlijk illegaal verhuren. Lekker dan. Heb ik weer, chinezu naast me... '
En over buren gesproken, straks komen onze buren van nr 10 even bij ons langs(het witrode huis rechts van ons) met hun kinderen Timmo en Robin van drie en 1. Dat zal Ole wel leuk vinden.
toedeloei
Wat is het druilerig weer vandaag. Toch ook wel gezellig. Regen klinkt in dit huis sowieso oergezellig, overal hoor je het kneuterig knus tegen de ramen kletteren met als toppunt het geluid van de regen op de daklichtkoepel in de badkamer. Daar krijg ik altijd zo'n 'lekker geborgen met z'n allen in de tent'-gevoel van.
Zo blijf ik ook steeds even genietend stilstaan als ik de zwaluwen hoor die hier voortdurend door de lucht zwermen. Dat geeft me een 'genieten van een koffie verkeerd op een zonnig Frans zinderend stil pleintje, in de schaduw van grote vredige platanen'-gevoel.
Enfin. Ik vergeet steeds te schrijven dat ik Paul Auster-Orakelnacht uit heb en dat het zo'n teleurstellend einde had. Maar omdat alle recensies lyrisch waren moet ik haast wel te dom zijn voor dit boek. Ik begreep er echt geen reet van. Het boek heeft het bekende Droste-effect; een verhaal in een verhaal in een verhaal. Het ene verhaal is nog fascinerender dan het andere en ik verwachtte echt dat aan het einde alles samen zou komen en de grote clou uit de kast zou komen. Daar duidt alles ook op want de hoofdpersoon schrijft zijn verhalen in een magisch notitieboek en er wordt gesuggereerd dat dit boek een soort van orakel is en de hoofdpersoon toekomstgebeurtenissen laat schrijven. Deze hoofdpersoon zegt vlak voor het einde dat zijn schrijfsels inderdaad aankondigden wat er nadien allemaal gebeurde, en vervolgens wordt er van alles verteld wat mijns inziens geen enkel verband heeft met wat er in dat magische schrift geschreven werd. Ik wou dat ik ergens een analyse van het boek kon vinden, waaruit mij alsnog de bedoeling van de schrijver duidelijk wordt. Ik haat boeken met vage eindes. Dan voel ik me zo bekocht. Je leest koortsachtig door, steeds benieuwder naar het einde en dan gaat alles uit als een nachtkaars. Bah. Als iemand Auster gelezen heeft en mij wil inlichten, graag!!!! Het enige wat ik uit het boek kan opmaken is de boodschap dat je nooit je verleden kunt onvluchten, dat het onmogelijk is om zomaar alles achter je te laten en een nieuw leven te beginnen. 'Het verleden achterhaalt je altijd.'
Nu ben ik lekker begonnen in 'Volgens Maria Magdalena' van Marianne Frederikson. Een verzonnen biografie van de minnares van Jezus. Alom tot lectuur bestempeld, maar ik hou van haar boeken. Ontroerend levensverhalen met een begin, midden en een eind. Heel beeldend beschreven, ik zit nu midden in het oude middenoosten en lees alles over de geloofsoorlog tussen de Joden en de afgodaanbiddende Grieken.
En dan nu als uitsmijter nog even een briljant gesprek met onze buurvrouwtjes, twee van de laatste oorspronkelijke bewoners uit de straat die als het effe kan op hun bankjes voor hun huis zitten en de straat becommentariëren zoals die twee mannetjes in de Muppetshow, maar dan zonder gevoel voor humor, althans niet zelf als humoristisch bedoeld.
buurvrouw 1 (over Ole): 'Hij heeft echt mooie ogen he? Dat zag ik de vorige keer toen ik naar hem keek in de auto.'
ik: 'Ja, we weten niet van wie die dat heeft.'
buurvrouw 2: 'Kind, dan heb je je man nog niet goed in de poppetjes van z'n ogen gekeken.'
ik: 'Das waar. Maar het kan ook dat er ver weg in de familie aan mijn moeders kant Zigeunerbloed zit.'
buurvrouw 1: 'Oh, maar dat is toch helemaal niet erg?'
buurvrouw 2: 'Zigeuners zijn ook mensen.'
buurvrouw 1: 'Criminaliteit komt onder alle volkeren voor. Geeft niks hoor.'
haha
lijkt op onze voormalige bovenbuurvrouw in de Geleen, die sloeg helemaal op tilt toen wij haar vertelden dat de nieuwe bewoonster een Indonesische dame is, wiens familie restaurant Djago runt in de Scheldestraat. Dat restaurant kenden de buren natuurlijk niet, al wonen ze al meer dan tien jaar aan de Scheldestraat, maar buitenlands eten dat lusten ze niet. De buurman vroeg bezorgd of ze wel gewoon Nederlands sprak. Toen ik even later vanuit de Fahrenheit belde, wist bovenbuurvrouw me te vertellen dat er druk geklust werd in onze voormalige zolderkamertjes. En zij wist wel waarom. 'Die Chineze kokken slapen in de keuken van hun eigen restaurant, dus hebben ze geen slaapkamers in hun huis nodig, gaan ze die zolderkamertjes natuurlijk illegaal verhuren. Lekker dan. Heb ik weer, chinezu naast me... '
En over buren gesproken, straks komen onze buren van nr 10 even bij ons langs(het witrode huis rechts van ons) met hun kinderen Timmo en Robin van drie en 1. Dat zal Ole wel leuk vinden.
toedeloei
29 mei 2004
We vormen een driekoppig snotmonster, Michiel, Ole en ik. Steeds als de een zich wat beter lijkt te voelen, gaat de ander weer vol in de snot. Gister had ik er koppijn van, vandaag heeft Michiel scheermesjes in zijn keel. En Ole wil alleen maar hangen, huilen en dreinen. Het liefst - of eigenlijk exclusief - bij mij. Dat is niet leuk voor Michiel, die een krijsend speenvarken dat driftig wegduwgebaartjes naar hem maakt ziet waar hij ooit zijn knuffelige zoontje zag. En voor mij is het ook nogal uitputtend, Ole's allesverterende liefde voor mij. Lees aanhankelijkheid, met de nadruk op 'hank'. Maar het arme jong weet ook niet wat hem overkomt; een verstopt hoofd, geen adem kunnen halen, niet kunnen slapen. Hij eet en drinkt ook slecht. Gisteravond tot ver na middernacht met hem rondgesjouwt. En nu zitten we een beetje lamlendig binnen, iedereen te ziek om naar buiten te gaan, maar verveeld omdat het binnen saai is.
Gister had ik een nare droom. We waren naar een andere planeet gevlogen, een planeet die exact zo ingericht of nagebouwd was als de onze, maar dan zonder enige wetgeving, regels of regering. Ik liep door grote, lege, witte en toch onoverzichtelijk ruimtes waarin mensen rondliepen waarvan ik niet wist of het echt ware of nagemaakte. Op een gegeven moment tref ik Michiel met Ole en mijn vader weer en we lopen naar de trein. Ik vind het doodeng, want er zijn geen regels en dus ook geen verkeersregels, seinsignalen, etc. Je moet dus op hoop van zegen in de trein stappen en ik ben als de dood dat er op dat moment een andere trein aankomt die op de onze zal botsen. Ergens tussendoor treffen we ook nog Alletta, die wat in de war lijkt en geen blijk van herkenning naar ons toont. Ze wil alleen weten waar al haar foto's zijn, of we ze goed bewaren en niet door de war maken.
naja, so far mijn typische mixed-up droom van beelden en gedachten die gedurende de vorige dag door mijn hoofd waren gegaan. Ik denk best vaak aan Alletta de laatste tijd. En tijdens het journaal met onluisterende berichten van ambtenaren die gewoon op de loonlijst blijven staan en hoge bonussen krijgen terwijl ze allang met pensioen zijn, een minister van onderwijs die dit 'niet leuk', maar niet meer dan een vervelende 'administratieve fout' noemt, voormalige ministerpresidenten die onder het mom van 'hartelijke begroetingen' medewerksters in hun reet knijpen, een zoveelste liquidatie in het criminele circuit en de veelgehoorde kritiek dat de politie bij dergelijke afrekeningen nauwelijks gedegen onderzoek doet en een meisje met de naam van onze kat, dat met uitgebreide persoonsgegevens en foto's overal in de pers komt, voor eeuwig nu bij de hele wereld bekend als 'dat meisje dat ontvoerd en verkracht is', terwijl van de dader geen enkel persoonlijke signalement bekend mag worden, want ohnee, stel je voor, das grove schending van de privacy....
Maar temidden van al die teringzooi dacht ik plots 'ook al is 'het gezag' zo rot als een mispel, wat zou er gebeuren als we in complete anarchie zouden leven, geen gezag, geen wetten, geen regels, geen openbare orde handhavers. Blijkbaar beangstigde die gedachte me zo, dat ik er 's nacht nog ff van moest dromen... Het hele treingebeuren in mijn droom laat zich uiteraard ook makkelijk verklaren... van machinisten die zomaar door rood rijden word ik ook niet vrolijk.
maar genoeg getob
Ole hangt weer aan mijn broekspijp, te kermen als een speenvarken, tijd voor nieuwe afleiding en een zoveelste poging iets met calorien en/of vocht bij hem binnen te krijgen (vandaag wilde hij zelfs geen aardbeien, nou dan is het echt heel erg mis met hem....)
toedeloei
Gister had ik een nare droom. We waren naar een andere planeet gevlogen, een planeet die exact zo ingericht of nagebouwd was als de onze, maar dan zonder enige wetgeving, regels of regering. Ik liep door grote, lege, witte en toch onoverzichtelijk ruimtes waarin mensen rondliepen waarvan ik niet wist of het echt ware of nagemaakte. Op een gegeven moment tref ik Michiel met Ole en mijn vader weer en we lopen naar de trein. Ik vind het doodeng, want er zijn geen regels en dus ook geen verkeersregels, seinsignalen, etc. Je moet dus op hoop van zegen in de trein stappen en ik ben als de dood dat er op dat moment een andere trein aankomt die op de onze zal botsen. Ergens tussendoor treffen we ook nog Alletta, die wat in de war lijkt en geen blijk van herkenning naar ons toont. Ze wil alleen weten waar al haar foto's zijn, of we ze goed bewaren en niet door de war maken.
naja, so far mijn typische mixed-up droom van beelden en gedachten die gedurende de vorige dag door mijn hoofd waren gegaan. Ik denk best vaak aan Alletta de laatste tijd. En tijdens het journaal met onluisterende berichten van ambtenaren die gewoon op de loonlijst blijven staan en hoge bonussen krijgen terwijl ze allang met pensioen zijn, een minister van onderwijs die dit 'niet leuk', maar niet meer dan een vervelende 'administratieve fout' noemt, voormalige ministerpresidenten die onder het mom van 'hartelijke begroetingen' medewerksters in hun reet knijpen, een zoveelste liquidatie in het criminele circuit en de veelgehoorde kritiek dat de politie bij dergelijke afrekeningen nauwelijks gedegen onderzoek doet en een meisje met de naam van onze kat, dat met uitgebreide persoonsgegevens en foto's overal in de pers komt, voor eeuwig nu bij de hele wereld bekend als 'dat meisje dat ontvoerd en verkracht is', terwijl van de dader geen enkel persoonlijke signalement bekend mag worden, want ohnee, stel je voor, das grove schending van de privacy....
Maar temidden van al die teringzooi dacht ik plots 'ook al is 'het gezag' zo rot als een mispel, wat zou er gebeuren als we in complete anarchie zouden leven, geen gezag, geen wetten, geen regels, geen openbare orde handhavers. Blijkbaar beangstigde die gedachte me zo, dat ik er 's nacht nog ff van moest dromen... Het hele treingebeuren in mijn droom laat zich uiteraard ook makkelijk verklaren... van machinisten die zomaar door rood rijden word ik ook niet vrolijk.
maar genoeg getob
Ole hangt weer aan mijn broekspijp, te kermen als een speenvarken, tijd voor nieuwe afleiding en een zoveelste poging iets met calorien en/of vocht bij hem binnen te krijgen (vandaag wilde hij zelfs geen aardbeien, nou dan is het echt heel erg mis met hem....)
toedeloei
26 mei 2004
Ole heeft ontstoken neusamandelen! Het arme manneke voelt zich verre van senang en wij zijn zelf ook niet honderd procent. De afgelopen nacht hebben we allemaal zo goed als geen oog dichtgedaan. Als we effectief twee uur geslapen hebben is het veel. Het begon al eergister, Ole kwam wat apathisch thuis na een dag met Michiel in de stad, op terras en in het park. Hij sliep al om 17.00 uur en voelde koortsig. Omdat hij ook bijna niets had willen drinken, aldus Michiel, vreesde ik voor een zonnesteek. Maar ondertussen hadden Michiel en ik ook al een tijdje lichte keelpijn dus dat kon het ook zijn. Ook hadden we achter elkaar vier drukke dagen gehad, veel erop uit, veel mensen. Misschien allemaal wat te veel voor de kleine man. De volgende dag, gister dus, was Ole nog steeds wat duf en hangerig. Ik vond dat hij maar rustig binnen moest blijven een dagje. 's Avonds moest hij ineens tijdens het melkdrinken voor het slapen schraperig hoesten en kotste daarna alle aardbeien uit die hij had gegeten. 's Avonds (Kristel en Sjaak aten hier, we hebben gekaasfondued en het was hartstikke gezellig) werd hij een paar keer huilend wakker en hoorde ik hem benauwd zwaar en reutelend ademhalen, als een oud paard met bronchitus (nooit een oud paard met bronchitus ontmoet, maar ik weet bijna zeker dat dat zo moet klinken). Het klonk alsof zijn longen vol slijm zaten. Hij gaf nog een keer over en bleef huilend wakker worden. Ook bleek hij, toen wij om twaalf uur gingen slapen en hem nog een keertje controleerden, 39,3 graden koorts te hebben. Michiel vond het vreselijk eng en las in het grote babyboek alle hoofdstukken met enge ziektes waaronder nekkramp en longontsteking. Maar omdat Ole heel alert was en tussendoor lachte, maakte ik me niet echt zorgen. Het klonk wel heel naar, dat reutelende, benauwde ademen. Michiel deed voor hoe je moet hoesten, maar daar schrok Ole alleen van, waarna hij het uiterst amusant vond wat pappa allemaal stond te doen. Steeds wilde Ole alleen in mijn armen hangen, hoofdje op mijn schouder, en op een gegeven moment mocht ik hem ook niet meer terug in zijn bedje leggen. De rest van de nacht wilde hij op zijn buik bovenop mijn borst liggen, zijn hoofdje in mijn nek. Zoals heel lang geleden, toen hij nog maar een paar maanden oud was. Ondertussen bleef Michiel naar de wc gaan (diarree) en moest hij tegen zessen ook vreselijk overgeven.
Vanochtend gelijk naar de dokter gegaan en die zei dat Ole's longen schoon waren, maar dat zijn neusamandelen ontstoken zijn, wat vreselijk veel taaie slijmvorming veroorzaakt. Paar medicijnen gekregen en over een paar dagen moet het over zijn. De koorts is niet erg, zolang hij alert blijft reageren.
Nu liggen Michiel en Ole al een hele tijd te slapen. Zelf voel ik me wat slapjes, maar dat zal voornamelijk door het slaapgebrek komen.
ojoj, wat een ziekenboeg is het hier....
Vanochtend gelijk naar de dokter gegaan en die zei dat Ole's longen schoon waren, maar dat zijn neusamandelen ontstoken zijn, wat vreselijk veel taaie slijmvorming veroorzaakt. Paar medicijnen gekregen en over een paar dagen moet het over zijn. De koorts is niet erg, zolang hij alert blijft reageren.
Nu liggen Michiel en Ole al een hele tijd te slapen. Zelf voel ik me wat slapjes, maar dat zal voornamelijk door het slaapgebrek komen.
ojoj, wat een ziekenboeg is het hier....
24 mei 2004
Zaterdag hadden wij ons jaarlijkse familieuitje in Scheveningen met Michiels familie. Ole heeft weer heerlijk op het strand gespeeld met wildvreemde kindjes en hij werd zeer opgewonden van de grote vliegers in de lucht. Op de terugweg viel hij in slaap in de auto. Zondag kwamen Benjamin en Jeannette en Doris langs. Zo grappig om Doris (even oud als ole) zelfverzekerd rond te zien stappen en zelfs de trap beklimmen terwijl Ole op zijn buik en op zijn knieeen op de grond achter haar aan kroop. Ze speelden heel lief samen. Doris aaide Ole heel behoedzaam over zijn hoofd, wat Ole zeer beviel. En bij het weggaan deden ze neusieneusie, waarna Ole nog twee keer zijn hoofd enthousiast en verlegenverliefd lachend tegen dat van Doris stootte.
Zondagochtend heeft het manneke weer een ongelukje gehad. In een zeer kort onbewaakt ogenblik legde hij zijn rechterhandje vlak op de hete ovenruit. Het was een fractie van een seconde en ik sleurde hem direct onder de koude kraan, maar uiteraard was het een pijnlijke ervaring. Hij moest heel lang en heel hard huilen en al snel kwamen er blaartjes op zijn vingertoppen en de muis onder zijn wijsvingertje. Vreselijk schuldig voelde ik me dat ik hem niet op tijd had gezien en uit de keuken had verwijderd. Nu weet ik hoe vreselijk Michiel zich gevoeld heeft met de hele trapvalgebrokenbeenaffaire. Ojoj wat erg van mij.
Vandaag is het kleine ventje met zijn pappa op stap. Ik ben vanochtend vroeg met de trein naar Rotterdam vertrokken waar ik voor Monitor een interview had met een dame die gepromoveerd is op een onderzoek naar het effect van 'warme zorg' in verpleegtehuizen voor dementerende mensen. Heel interessant en ontroerend al die verhalen, ik moest gelijk weer aan mijn eigen arme oma denken die op het laatst zelfs vergeten was hoe sommige dingen heten. Ik ga het gelijk uitwerken vanavond voor Joop.
Op de terugweg in de trein zalig zitten lezen in 'Orakelnacht' van Paul Auster. Ik heb het al bijna uit, want het leest als een - hoe toepasselijk - trein. Een beetje Douglas Coupland/Bret Easton Ellis stijl, maar dan met het magisch realistische sfeertje van Belcampo. Ga zeker meer van deze man lezen!
En nu maar hopen dat de mannen snel thuiskomen, want het is wel weer lang genoeg geweest dat ik mijn menneke niet heb gezien en vastgehouden... (erg ben ik toch)
doei
Zondagochtend heeft het manneke weer een ongelukje gehad. In een zeer kort onbewaakt ogenblik legde hij zijn rechterhandje vlak op de hete ovenruit. Het was een fractie van een seconde en ik sleurde hem direct onder de koude kraan, maar uiteraard was het een pijnlijke ervaring. Hij moest heel lang en heel hard huilen en al snel kwamen er blaartjes op zijn vingertoppen en de muis onder zijn wijsvingertje. Vreselijk schuldig voelde ik me dat ik hem niet op tijd had gezien en uit de keuken had verwijderd. Nu weet ik hoe vreselijk Michiel zich gevoeld heeft met de hele trapvalgebrokenbeenaffaire. Ojoj wat erg van mij.
Vandaag is het kleine ventje met zijn pappa op stap. Ik ben vanochtend vroeg met de trein naar Rotterdam vertrokken waar ik voor Monitor een interview had met een dame die gepromoveerd is op een onderzoek naar het effect van 'warme zorg' in verpleegtehuizen voor dementerende mensen. Heel interessant en ontroerend al die verhalen, ik moest gelijk weer aan mijn eigen arme oma denken die op het laatst zelfs vergeten was hoe sommige dingen heten. Ik ga het gelijk uitwerken vanavond voor Joop.
Op de terugweg in de trein zalig zitten lezen in 'Orakelnacht' van Paul Auster. Ik heb het al bijna uit, want het leest als een - hoe toepasselijk - trein. Een beetje Douglas Coupland/Bret Easton Ellis stijl, maar dan met het magisch realistische sfeertje van Belcampo. Ga zeker meer van deze man lezen!
En nu maar hopen dat de mannen snel thuiskomen, want het is wel weer lang genoeg geweest dat ik mijn menneke niet heb gezien en vastgehouden... (erg ben ik toch)
doei
22 mei 2004
Donderdag heeft Ole zich uitgeleefd in het zand van Blijburg, het strand van IJburg. Michiel had bedacht dat we daar eens moesten gaan kijken en toevallig hadden Rob en Nel bedacht naar Blijburg te fietsen. Daar kwamen we toevallig achter omdat pa Michiel belde over computerkwesties. We zeiden 'nou wie weet, komen we elkaar daar tegen', maar wie schetste onze verbazing toen we tot op de seconde gelijk arriveerden. Wij parkeerden onze auto en op dat moment komen opa en oma daar aangefietst! Wat een gezellig hippiestrand, met de nadruk op hip, we hebben ons rot gelachen toen een kindje een berg zand in de 'bouwvakkersdecolleté' (=van achter afgezakte, openstaande broek - in dit geval rok - waarboven de billen/bilspleet uitpiept) van een overhippe dame met een overhippe bjorn borg string schepte. De 'iets in de reclame/vaak op Ibiza' gasten waren 'not amused'.
Ole ging op verkenning over het strand, ik volgde hem om te voorkomen dat hij hier een daar een sigarettepeuk verorberde. De zee had een magnetische werking op hem. Hij wilde er in, maar dat kon niet want het was met die harde wind nog best koel. Iedere keer dat ik hem weg droeg zette hij het op een driftig gillen en kroop razendsnel, als een schildpadje net uit het ei, linea recta terug naar de vloedlijn. Dat wordt leuk in de zomer, daar verheug ik me op!
Gister kwamen opa en oma Joost en Erika op bezoek en heeft Ole zo ongeveer de hele dag voor ze 'opgetreden'. Met serieus gezicht de hele speelgoedmand omkieperen en ieder speelgoedje bekijken alsof ie het nooit eerder zag, ondertussen schalks checken of hij de aandacht nog had, dat werk. We hebben lekker gewandeld, foto's gezien van hun reisje naar Egypte (jaloers!!!!!) en gezellig samen gegeten. Tegen achten 's avonds reden ze weer terug naar Duitsland.
Het gaat vast niet lang duren of Ole gaat praten en lopen. Gister pakte hij steeds mijn ketting van mijn hals en gaf hem dan aan me terug waarbij we hem duidelijk 'dah mamma' hoorden zeggen. Meerdere keren. Wat ontroerend. Hij trekt zich steeds op tegen onze benen en staat af en toe zonder dat ie het merkt nog maar met een hand losjes vast, of helemaal zonder handjes. Heel behoedzaam laat hij zich dan naar beneden zakken, een voorzichtige landing op zijn billen makend. Hij wil nu steeds appelsap uit een echt (plastic) glas drinken en drinkt veel thee. 's Ochtends voor zijn ochtendslaapje, soms in de namiddag en altijd 's avonds voor het slapen gaan drinkt hij nog een fles nutrilonmelk van ongeveer 210 centiliter. Hij houdt nog steeds niet van zoet en kaas op brood, maar alle soorten worst lust ie en hij is nog altijd de ongekroonde fruitkoning.
Hij is een ontzettende flirt en maakt direct en heel makkelijk contact met iedereen. Op straat zwaait en roept hij naar ieder kindje. Hij zingt heel veel, ook nog als hij in zijn bedje ligt. Gister hoorden we steeds een vrolijk 'kukelu' door de babyfoon.
en nu ligt ie weer lekker te pitten
ik ga maar us even douchen
doei
Ole ging op verkenning over het strand, ik volgde hem om te voorkomen dat hij hier een daar een sigarettepeuk verorberde. De zee had een magnetische werking op hem. Hij wilde er in, maar dat kon niet want het was met die harde wind nog best koel. Iedere keer dat ik hem weg droeg zette hij het op een driftig gillen en kroop razendsnel, als een schildpadje net uit het ei, linea recta terug naar de vloedlijn. Dat wordt leuk in de zomer, daar verheug ik me op!
Gister kwamen opa en oma Joost en Erika op bezoek en heeft Ole zo ongeveer de hele dag voor ze 'opgetreden'. Met serieus gezicht de hele speelgoedmand omkieperen en ieder speelgoedje bekijken alsof ie het nooit eerder zag, ondertussen schalks checken of hij de aandacht nog had, dat werk. We hebben lekker gewandeld, foto's gezien van hun reisje naar Egypte (jaloers!!!!!) en gezellig samen gegeten. Tegen achten 's avonds reden ze weer terug naar Duitsland.
Het gaat vast niet lang duren of Ole gaat praten en lopen. Gister pakte hij steeds mijn ketting van mijn hals en gaf hem dan aan me terug waarbij we hem duidelijk 'dah mamma' hoorden zeggen. Meerdere keren. Wat ontroerend. Hij trekt zich steeds op tegen onze benen en staat af en toe zonder dat ie het merkt nog maar met een hand losjes vast, of helemaal zonder handjes. Heel behoedzaam laat hij zich dan naar beneden zakken, een voorzichtige landing op zijn billen makend. Hij wil nu steeds appelsap uit een echt (plastic) glas drinken en drinkt veel thee. 's Ochtends voor zijn ochtendslaapje, soms in de namiddag en altijd 's avonds voor het slapen gaan drinkt hij nog een fles nutrilonmelk van ongeveer 210 centiliter. Hij houdt nog steeds niet van zoet en kaas op brood, maar alle soorten worst lust ie en hij is nog altijd de ongekroonde fruitkoning.
Hij is een ontzettende flirt en maakt direct en heel makkelijk contact met iedereen. Op straat zwaait en roept hij naar ieder kindje. Hij zingt heel veel, ook nog als hij in zijn bedje ligt. Gister hoorden we steeds een vrolijk 'kukelu' door de babyfoon.
en nu ligt ie weer lekker te pitten
ik ga maar us even douchen
doei
20 mei 2004
Lorra ligt in grote stapels voor 3 euro 50 te koop op de kinderboekenafdeling van de Bijenkorf! Gaat dat zien en slaat uw slag! Ik heb het zelf niet gezien, Miriam K belde vanuit de Bijenkorf met het grappige nieuws. Ik wist dat de laatste partij Lorra's op was, maar twijfelde of ze naar de Slechte of de oud papier container waren gegaan. Nu weten we het.
Michiel heeft bijna twee weken vakantie, heel gezellig dat ie thuis is, en fijn voor hem om eindelijk even op adem te komen.
Gisteravond kwamen Mirjam R en Camiel eten en wijntjes proeven. Sinds Michiel en Mirjam een wijnproefcursus doen weten ze alles van smaken, streken, druiven en persmethoden... Michiel haalde voor de gelegenheid een witte wijn uit 1985 uit de kast, maar die was helaas bij de kurk beschimmeld geraakt.
heb niet zo veel zin om te schrijven. Alles gaat goed. Ik voel met vrolijk, relaxed, energiek en gelukkig de laatste tijd en dan is mijn schrijfbehoefte vaak iets minder groot.
toedeloei
Michiel heeft bijna twee weken vakantie, heel gezellig dat ie thuis is, en fijn voor hem om eindelijk even op adem te komen.
Gisteravond kwamen Mirjam R en Camiel eten en wijntjes proeven. Sinds Michiel en Mirjam een wijnproefcursus doen weten ze alles van smaken, streken, druiven en persmethoden... Michiel haalde voor de gelegenheid een witte wijn uit 1985 uit de kast, maar die was helaas bij de kurk beschimmeld geraakt.
heb niet zo veel zin om te schrijven. Alles gaat goed. Ik voel met vrolijk, relaxed, energiek en gelukkig de laatste tijd en dan is mijn schrijfbehoefte vaak iets minder groot.
toedeloei
17 mei 2004
Ons 'heerlijk dagje' was perfect. Eerst streken we (Miriam en ik) neer op een overzalig terras van een strandpaviljoen in Scheveningen, op het rustige gedeelte nog ver voor de boulevard. Vakantiegevoel!! Had ik het op mijn log vantevoren nog over gezellige regen passend bij museum en biosbezoek; nu zaten we in de brandende zon, grote broodjes met zalm te eten en jus en koffie te drinken. Wat een groot genot. Tegen drieen pas togen we naar het letterkundig museum in het centrum van Den Haag, al waar vooral ik zeer in mijn nopjes was met de mooie uitgebreide kinderboekenverdieping. Nog meer zin gekregen om mijn ideeen uit te werken! Tegen zessen 's avonds parkeerden we weer in de Fahrenheitstraat en gingen te voet verder naar het Amstelstation om de metro naar de stad te gaan: eten bij Rosa's Kantina, briljant idee van Miriam. En daarna nog eens naar de film: 21 grams. Mooie film, heel indringend gefilmd en zeer sterk geacteerd. Nog nooit zoveel gesnif om me heen gehoord in een bioscoopzaal, wat een droevenis die film. Alsof de scenarioschrijver heeft gedacht: wat zijn de drie naarste dingen die een mens kan overkomen
(-zelf bijna dood gaan
- je geliefden aan de dood verliezen
- iemand anders' dood veroorzaken),
en hoe kan ik die in één film samenbrengen zodanig dat de slachtoffers van die drie rampen ook nog eens met elkaar te maken krijgen? Knap verzonnen.
Na afloop spoedden wij ons beiden naar huis; naar de armen van onze liefjes. pff, wat kun je je na zo'n film bevoorrecht en gelukkig voelen.
Zaterdag was een heerlijk relaxed familiedagje. Met z'n drietjes door de Linneausstraat gekuierd, koffie gedronken (Ole lekker aan het flirten en babbelen met een even oud meisje met rode wangetjes), zalige boeken ingeslagen voor mezelf en voor Ole (een nieuwe van Kikker, dit keer met een timmerende en zagende rat, wat Ole zeer aanspreekt aangezien hij zijn pappa ook wel eens ziet zagen)Voor mij Alias Grace van Margaret Atwood omdat ik al een aantal mooie boeken van haar las, Orakelnacht van Paul Auster, omdat die zo'n groot Amerikaans literair wonder moet zijn en ik denk dat het inderdaad bijzonder is, en Arthur Japins 'Een schitterend gebrek' (librisprijs, ja zo'n sukkel ben ik wel dat ik er dan eens naar ga kijken - al hoor ik op de achtergrond de literaire elite foeteren op die prijs - maar ik wilde al langer een boek van hem lezen). Bij het Letterkundig Museum kocht ik een schrijversbiografietje van Imme Dros en Harrie Geelen, ook smullen en inspiratie opdoen.
Later die middag heeft Michiel het laatste stuk van het laminaat in het studeerkamertje gelegd en mijn bureau in elkaar geschroefd en geinstalleerd. Nu de laatste dozen uit die kamer nog wegwerken en mijn toetsenbord terug zien te vinden en mijn hok is gereed.
Zondag gingen we naar de opera Die Walkure, Der Ring des Nibelungen in het Muziektheater en wat was dat mooi zeg. Ongelooflijk, dat had ik nooit verwacht. Onze slecht zichtplaatsen bleken perfectzichtplaatsen. We keken recht in de gezichten van de zangers. Ik kende het verhaal niet maar dankzij de vertaling op een schermpje in de nok van het theater konden we het helemaal volgen. In dit deel worden Siegmund en Sieglinde - tweelingbroer en zus - verliefd op elkaar. Hun vader is de God Wotan. Diens vrouw Fricka, godin van het huwelijk, wijst de liefde van de twee af en eist van Wotan dat hij Siegmund niet beschermd in een strijd tegen Sieglindes echtgenoot Hunding. Fricka is onverzettelijk want zeer gekwetst door haar Wotan die zijn lusten niet kon onderdrukken en altijd met mensenvrouwen vreemd is gegaan. De dochters die uit die verhoudingen ontstonden zijn de Walkuren; een soort strijdlustige Engelen die voor Wotan helden 'halen' van slagvelden. Die helden vormen in het Walhalla een ijzersterk leger dat Wotan moet beschermen tegen de Nibelung, maar dat heb ik niet helemaal goed begrepen hoe dat dan allemaal zat. In ieder geval was Tolkien dus niet de eerste die dacht 'laat ik us iets schrijven over een magische ring'. Ik geloof dat hij weer geinspireerd was door een Scandinavisch sprookje over een dwerg met een ring die in een poel onder een rots woonde. Anyhow... ik fladder. Het was mooi. Dramatische gebaren, fantastisch simpel maar toch groots decor en bombastische Wagnermuziek door een groot orkest midden in het decor. Ik liet me drie uur lang meeslepen door een mythisch GTST verhaal vol liefdespijn en wrok. Vooral de walkure Brunhilde met haar zilveren helm en bliksemflits achtige vleugels was geweldig, wat een grappig stoer wijf. Helaas konden we het laatste bedrijf niet meer zien omdat we dan te laat zouden zijn om Ole op te halen. Het duurde in totaal 5 uur!!! Daarvan hebben we dus 3 uur gezien.
Verder geniet ik met volle volle teugen van de zon en de warmte. In de achtertuin groeien obsceen grote wit met roze bloemen aan de Clematis (heb ik mij laten vertellen die naam want ik ben een zeer grote nitwit op groengebied maar Kristel en mijn moeder weten het allemaal). De voortuin staat vol Lelietjes van Dalen en tegen de gevel komen gele rozen uit. Schon.
Ole heeft twee debuten gemaakt: gister bij opa en oma kroop hij voor het eerst op handen en knieen ipv zijn buikschuifgekruip. Vandaag deed ie het weer een paar keer thuis. Voorlopig gaat ie sneller op zijn buik. Verder klapte hij voor het eerst in zijn handjes bij het gelijknamige liedje. Voorheen deed ie dan gelijk zijn handjes op zijn hoofd, maar nu klapte hij echt goed. Hij doet de hele dag alles na, en zuigt gretig ieder woord, gebaar, geluid op. Hij 'zingt' sinds een tijdje, een soort van geneurie waarbij hij met zijn lijfje heen en weer schommelt. Vooral op de fiets als ie helemaal in zijn element is. Hij zegt ook woorden na, maar dat is echt echoën, na-bootsen zonder de woorden echt bewust uit te spreken. Ook helpt ie met uit en aankleden, hij trekt zijn broek bij het laatste stukje over zijn benen uit, en als ik een van zijn sokjes aantrek, probeert hij de ander sok eroverheen te doen, met een zelfde soort gewriemel als hij bij mij ziet. Dan doen we natuurlijk net of hij het helemaal zelf heeft gedaan, goed zo!!! Eten wil hij ook alleen als hij ondertussen met een eigen lepeltje mee mag prutsen en drinken wil hij liefst ook zelf doen. Uitgestoken ondertandjes en heftige driftige protesten zijn het gevolg als hij het niet zelf mag doen. Heel lief.
Ga andijviestamp maken...
toedeloei
(-zelf bijna dood gaan
- je geliefden aan de dood verliezen
- iemand anders' dood veroorzaken),
en hoe kan ik die in één film samenbrengen zodanig dat de slachtoffers van die drie rampen ook nog eens met elkaar te maken krijgen? Knap verzonnen.
Na afloop spoedden wij ons beiden naar huis; naar de armen van onze liefjes. pff, wat kun je je na zo'n film bevoorrecht en gelukkig voelen.
Zaterdag was een heerlijk relaxed familiedagje. Met z'n drietjes door de Linneausstraat gekuierd, koffie gedronken (Ole lekker aan het flirten en babbelen met een even oud meisje met rode wangetjes), zalige boeken ingeslagen voor mezelf en voor Ole (een nieuwe van Kikker, dit keer met een timmerende en zagende rat, wat Ole zeer aanspreekt aangezien hij zijn pappa ook wel eens ziet zagen)Voor mij Alias Grace van Margaret Atwood omdat ik al een aantal mooie boeken van haar las, Orakelnacht van Paul Auster, omdat die zo'n groot Amerikaans literair wonder moet zijn en ik denk dat het inderdaad bijzonder is, en Arthur Japins 'Een schitterend gebrek' (librisprijs, ja zo'n sukkel ben ik wel dat ik er dan eens naar ga kijken - al hoor ik op de achtergrond de literaire elite foeteren op die prijs - maar ik wilde al langer een boek van hem lezen). Bij het Letterkundig Museum kocht ik een schrijversbiografietje van Imme Dros en Harrie Geelen, ook smullen en inspiratie opdoen.
Later die middag heeft Michiel het laatste stuk van het laminaat in het studeerkamertje gelegd en mijn bureau in elkaar geschroefd en geinstalleerd. Nu de laatste dozen uit die kamer nog wegwerken en mijn toetsenbord terug zien te vinden en mijn hok is gereed.
Zondag gingen we naar de opera Die Walkure, Der Ring des Nibelungen in het Muziektheater en wat was dat mooi zeg. Ongelooflijk, dat had ik nooit verwacht. Onze slecht zichtplaatsen bleken perfectzichtplaatsen. We keken recht in de gezichten van de zangers. Ik kende het verhaal niet maar dankzij de vertaling op een schermpje in de nok van het theater konden we het helemaal volgen. In dit deel worden Siegmund en Sieglinde - tweelingbroer en zus - verliefd op elkaar. Hun vader is de God Wotan. Diens vrouw Fricka, godin van het huwelijk, wijst de liefde van de twee af en eist van Wotan dat hij Siegmund niet beschermd in een strijd tegen Sieglindes echtgenoot Hunding. Fricka is onverzettelijk want zeer gekwetst door haar Wotan die zijn lusten niet kon onderdrukken en altijd met mensenvrouwen vreemd is gegaan. De dochters die uit die verhoudingen ontstonden zijn de Walkuren; een soort strijdlustige Engelen die voor Wotan helden 'halen' van slagvelden. Die helden vormen in het Walhalla een ijzersterk leger dat Wotan moet beschermen tegen de Nibelung, maar dat heb ik niet helemaal goed begrepen hoe dat dan allemaal zat. In ieder geval was Tolkien dus niet de eerste die dacht 'laat ik us iets schrijven over een magische ring'. Ik geloof dat hij weer geinspireerd was door een Scandinavisch sprookje over een dwerg met een ring die in een poel onder een rots woonde. Anyhow... ik fladder. Het was mooi. Dramatische gebaren, fantastisch simpel maar toch groots decor en bombastische Wagnermuziek door een groot orkest midden in het decor. Ik liet me drie uur lang meeslepen door een mythisch GTST verhaal vol liefdespijn en wrok. Vooral de walkure Brunhilde met haar zilveren helm en bliksemflits achtige vleugels was geweldig, wat een grappig stoer wijf. Helaas konden we het laatste bedrijf niet meer zien omdat we dan te laat zouden zijn om Ole op te halen. Het duurde in totaal 5 uur!!! Daarvan hebben we dus 3 uur gezien.
Verder geniet ik met volle volle teugen van de zon en de warmte. In de achtertuin groeien obsceen grote wit met roze bloemen aan de Clematis (heb ik mij laten vertellen die naam want ik ben een zeer grote nitwit op groengebied maar Kristel en mijn moeder weten het allemaal). De voortuin staat vol Lelietjes van Dalen en tegen de gevel komen gele rozen uit. Schon.
Ole heeft twee debuten gemaakt: gister bij opa en oma kroop hij voor het eerst op handen en knieen ipv zijn buikschuifgekruip. Vandaag deed ie het weer een paar keer thuis. Voorlopig gaat ie sneller op zijn buik. Verder klapte hij voor het eerst in zijn handjes bij het gelijknamige liedje. Voorheen deed ie dan gelijk zijn handjes op zijn hoofd, maar nu klapte hij echt goed. Hij doet de hele dag alles na, en zuigt gretig ieder woord, gebaar, geluid op. Hij 'zingt' sinds een tijdje, een soort van geneurie waarbij hij met zijn lijfje heen en weer schommelt. Vooral op de fiets als ie helemaal in zijn element is. Hij zegt ook woorden na, maar dat is echt echoën, na-bootsen zonder de woorden echt bewust uit te spreken. Ook helpt ie met uit en aankleden, hij trekt zijn broek bij het laatste stukje over zijn benen uit, en als ik een van zijn sokjes aantrek, probeert hij de ander sok eroverheen te doen, met een zelfde soort gewriemel als hij bij mij ziet. Dan doen we natuurlijk net of hij het helemaal zelf heeft gedaan, goed zo!!! Eten wil hij ook alleen als hij ondertussen met een eigen lepeltje mee mag prutsen en drinken wil hij liefst ook zelf doen. Uitgestoken ondertandjes en heftige driftige protesten zijn het gevolg als hij het niet zelf mag doen. Heel lief.
Ga andijviestamp maken...
toedeloei
14 mei 2004
Ik voel me helemaal jubelig. Een soort 'we gaan op schoolreisje' gevoel. Want vandaag is Miriam en mijn 'heerlijk dagje'. Ik haal haar zo op, dan rijden we naar Den Haag, gaan we lekker lunchen en dan naar het Letterkundig Museum. Daarna weer eten en dan naar de film (waarschijnlijk 21 grams). Zo ongeveer moet het er uit gaan zien. Joepie. En het gaat ook nog regenen, dat maakt het extra gezellig!
Verder niet veel nieuws. Ole heeft nog steeds last van snotverstopping maar met allerlei gesmeer, gespuit en gesnuit kan hij gelukkig wel gewoon slapen. Hij staat nu heel stabiel overeind, trekt zich de hele dag overal aan op en zit voortdurend heel lief op zijn knietjes te spelen. Hij is heel vrolijk maar krijgt ook steeds veel driftjes als het niet gaat zoals hij het wil.
Deze week straatinterviewtjes gedaan voor whY, samen met een fotograaf; verliefde stellen moesten reageren op allerlei stellingen. Was heel leuk om te doen.
ga nu lekker badderen met Ole... tot laters
Verder niet veel nieuws. Ole heeft nog steeds last van snotverstopping maar met allerlei gesmeer, gespuit en gesnuit kan hij gelukkig wel gewoon slapen. Hij staat nu heel stabiel overeind, trekt zich de hele dag overal aan op en zit voortdurend heel lief op zijn knietjes te spelen. Hij is heel vrolijk maar krijgt ook steeds veel driftjes als het niet gaat zoals hij het wil.
Deze week straatinterviewtjes gedaan voor whY, samen met een fotograaf; verliefde stellen moesten reageren op allerlei stellingen. Was heel leuk om te doen.
ga nu lekker badderen met Ole... tot laters
09 mei 2004
Ole heeft zijn eerste serieuze verkoudheid inclusief chronisch snotstroompje rechtstreeks het mondje in. Vannacht ging het prima maar vanochtend was het zo erg dat hij niet in slaap kwam voor zijn ochtendslaapje. Hij reutelt en snottert en heeft van die waterige oogjes. Hij ligt nu pas eindelijk te pitten (tis half vijf in de namiddag). Vanochtend hebben we lang onder de douche in de voorgestoomde badkamer gestaan en net heb ik een doormidden gesneden ui in de buurt van zijn bedje gezet. Beproefd grootmoedersmiddeltje... hoop ik. Morgen maar weer zo'n spray op de kop tikken.
Vrijdagavond hadden we een leuk feest bij Daan die 35 werd. (Rob en Nel pasten op, het wordt echt tijd voor een vast oppasje, maar waar vind ik een betrouwbare? wie tips heeft; ik hoor ze graag) Daan heeft een spierwit hoogpolig tapijt en om te voorkomen dat daar dertig paar schoenen overheen denderde schreef hij een 'schoenenuitmooistesokkenaan'-wedstrijd uit die gewonnen werd door zijn schoonvader die per verrassing verscheen en damespantysokjes droeg. Na een paar uur togen we naar een Portugees restaurant dat Daan in zijn geheel exclusief voor ons gereserveerd had. Het werd heel gezellig. Zo gezellig dat ik de hele volgende dag brak was. Gelukkig ging Michiel de hele dag met Ole op pad en hoefde ik me nergens druk om te maken.
Het psychologisch meidenblad whY heeft me weer voor een klus gevraagd. De derde alweer! Ik vind het zo leuk om weer echt aan de slag te zijn, en vooral heel goeie, prettige, professionele feedback te krijgen. Ik krijg veel waardering en dat doet me zo goed. Voor Joop mag ik ook weer aan de slag en er borrelen een heleboel ideëen in mijn hoofd. Ik heb echt het gevoel dat er een heftige, chaotische periode is afgesloten en ik weer zin, tijd en energie heb om aan mijn eigen ontwikkeling te werken. Volgens kinderdagverblijf de Toverlantaarn heb ik me ingeschreven voor twee dagen die het minst aangevraagd worden dus kan het meevallen met de wachttijd. Heerlijk als ik straks nog meer tijd voor mezelf heb.
Vanavond komen mijn lieve tante Nettie en oom Hans eten en ons nieuwe stulpje bewonderen. Gezellig.
tot laters
Vrijdagavond hadden we een leuk feest bij Daan die 35 werd. (Rob en Nel pasten op, het wordt echt tijd voor een vast oppasje, maar waar vind ik een betrouwbare? wie tips heeft; ik hoor ze graag) Daan heeft een spierwit hoogpolig tapijt en om te voorkomen dat daar dertig paar schoenen overheen denderde schreef hij een 'schoenenuitmooistesokkenaan'-wedstrijd uit die gewonnen werd door zijn schoonvader die per verrassing verscheen en damespantysokjes droeg. Na een paar uur togen we naar een Portugees restaurant dat Daan in zijn geheel exclusief voor ons gereserveerd had. Het werd heel gezellig. Zo gezellig dat ik de hele volgende dag brak was. Gelukkig ging Michiel de hele dag met Ole op pad en hoefde ik me nergens druk om te maken.
Het psychologisch meidenblad whY heeft me weer voor een klus gevraagd. De derde alweer! Ik vind het zo leuk om weer echt aan de slag te zijn, en vooral heel goeie, prettige, professionele feedback te krijgen. Ik krijg veel waardering en dat doet me zo goed. Voor Joop mag ik ook weer aan de slag en er borrelen een heleboel ideëen in mijn hoofd. Ik heb echt het gevoel dat er een heftige, chaotische periode is afgesloten en ik weer zin, tijd en energie heb om aan mijn eigen ontwikkeling te werken. Volgens kinderdagverblijf de Toverlantaarn heb ik me ingeschreven voor twee dagen die het minst aangevraagd worden dus kan het meevallen met de wachttijd. Heerlijk als ik straks nog meer tijd voor mezelf heb.
Vanavond komen mijn lieve tante Nettie en oom Hans eten en ons nieuwe stulpje bewonderen. Gezellig.
tot laters
06 mei 2004
Gisteravond waren we op het '5-jaar-samen-officieel-als-partners-geregistreerd-feestje' van Miriam en Frank. Dat was hartstikke gezellig en Ole vond 't ook heel leuk. Vooral omdat Hanah (hoop dat ik het goed schrijf), het 9 maanden oude dochtertje van een vriendin van Miriam, er was. Terwijl Hanahs moeder en ik met elkaar stonden te praten, koters op de arm, trok Hanah trefzeker aan Ole's speenkoordje en stak in één vloeiende beweging de speen in haar eigen mondje. Het koordje zat nog vast aan Ole dus zo hadden ze een romanische verbinding. Ole keek geamuseerd toe en moest er later zelfs om giechelen. Hij pakte de speen niet af, en toen Hanahs moeder de speen uittrok, probeerde Ole deze weer terug te stoppen in Hanahs mondje. Heeeel lief! Later zaten ze samen lekker op de grond te spelen. Met behoedzame gebaartjes raakte Ole Hanah aan. Zoet om te zien. Hij hield het tot half negen uit, toen werd hij echt moe, maar nog ging hij niet huilen. Het scheelde wel dat hij in de namiddag anderhalf uur had geslapen voor we naar het feest gingen. Leuk om te weten dat hij het zo leuk vindt op feestjes. Als kleine baby vond hij drukte en mensenmassa's maar niks, dat werd meestal huilen en later onrustig slapen. Nu sliep hij net als altijd gewoon de hele nacht door, dus was het absoluut niet te druk voor hem geweest. Iedereen was gecharmeerd van dat manneke, want met zijn grote blauwe ogen lachte iedereen vriendelijk toe, en af toe deed hij ook even een act voor de dames op de bank; op zijn buik op de grond liggen, met zijn hoofd op konijn en dan steeds schalks opkijken.
Nu is hij bij oma dus ga ik snel profiteren van mijn dag...
doei
Nu is hij bij oma dus ga ik snel profiteren van mijn dag...
doei
04 mei 2004
Het is ongelooflijk; de woonkamer is doosvrij. Alles uitgepakt en opgeruimd! De indeling hebben we ook weer wat veranderd. Nu is het goed en gezellig. Alleen de studeerkamer staat nog vol dozen. En de schuur natuurlijk... ohja, en de trapkast.... hihi.
Ole is druk bezig met groeien en dingen ontdekken. Precies zoals in Oei-ik-groei staat, staart hij tussen zijn geconcentreerde speelsessies en drukke kruipavonturen door soms secondenlang dromerig voor zich uit. Hij is ook heel moe en wil veel slapen. Eten wil ie juist weer niet. Veel driftjes, lepels wegduwen en hoofdje wegdraaien. Hij trekt zich voortdurend overeind aan box- of bedspijlen en gaat dan na een tijdje klagerig huilen omdat hij niet weet hoe hij weer in zithouding kan komen. Na deze fase maakt hij vast ineens weer een fysieke sprong. Het babbelen klinkt ook steeds meer als een onverstaanbare maar bestaande buitenlandse taal. Laatst zei hij duidelijk 'uit' toen ik hem rechtop in zijn bedje met uitgestoken armpjes aantrof. Ik ben ervan overtuigd dat hij een flinke passieve woordenschat heeft; hij kent ze, maar spreekt ze nog niet uit.
Ook Mies is flink op avontuur. Ze zit de hele dag op de daken van de schuurtjes in de achtertuin en van tijd tot tijd hoor ik haar blazen en grommen en janken als een baby tegen de grote rooie koningkat van de tuin. Ze ligt dan helemaal met haar buik tegen de grond, oren plat in de nek, staart als van een reuze-eekhoorn, tanden ontbloot. De dikke rooie kijkt er meewarig naar. Hij blijft rechtop staan en heeft zelfs geen dikke staart. Het is duidelijk dat het hem niets doet. Hij is overtuigd van zijn positie en loopt vaak tergend langzaam en schijnbaar op zijn dooie gemakkie weg met zijn rug naar Mies. Miesje lijkt dit steeds bijna jammer te vinden en blaast nog even door tot hij niet meer te zien is. Weiwei bekijkt dit vaak angstig vanachter het raam op het aanrecht. Meestal rent hij snel naar boven. Huh, eng. Ik vraag me af of Mies straks nog wel thuis komt. Als iemand haar dagelijks blikvoer geeft zien we haar nooit meer terug, want hier krijgt ze droge brokken en eens in de week blikvoer. Gister kwam ze ook al aan het eind van de dag sloom en wiebelig uit een schuur aan de overkant gekropen. Daar had ze blijkbaar een tijd liggen slapen. Wat nu als ze ergens in kruipt en de deur gaat op slot? Naja, niet aan denken. Ze heeft t ongelooflijk naar haar zin en daar zijn we blij om. Mies is nooit een flatkat geweest. Weiwei wel.
Verder alles relaxed op het moment. Ik heb Ole ingeschreven bij een heel mooi, gezellig kinderdagverblijf; De Toverlantaarn op de Lorenszlaan. Een serie lage gebouwtjes van witgeverfd natuursteen, met ertussenin verschillende schattige speelpleintjes met denneboompjes erop. Het doet nogal Frans aan, zoals mijn vader constateerde toen we er dit weekend nog eens langswandelden. Er is een wachttijd van een jaar, dus de vraag is of hij er snel opkan, maar er is ook geen haast. Als er plek is wil ik het gewoon gaan proberen voor twee dagen per week. Dan kan ik proberen mijn freelancewerkzaamheden wat uit te breiden en eindelijk eens mijn nieuwe boek te gaan realiseren, HAHA! Ik doe cynisch maar ik wil echt aan de slag met de ideeen in mijn hoofd. Helemaal nu ik bericht heb gekregen dat de voorraad Lorra's op is. En niet omdat ze verkocht zijn... Ik probeer te achterhalen of ze in de ramsj gegooid zijn of door de versnipperaar....
Michiel heeft het VU gebeld ivm de belachelijk hoge rekening voor Ole's gebrokenbeenopname. Hij kreeg te horen dat het landelijk vastgesteld tarief voor opname 1400 euro per dag is. En dan zou je denken dat 1 nacht staat voor 1 opnamedag, maar nee, wij krijgen een rekening van 1400 euro voor de dag van opname en nog eens 1400 euro voor de dag van ontslag (en we betalen ons eigenrisicobedrag, dat niet ver daar onder ligt). Ze ontvangen dus meestal dubbel geld omdat op een dag natuurlijk mensen ontslagen worden en er tegelijk nieuwe opgenomen worden. En dan hebben we het nog niet eens over de kosten van de rontgenfoto's, het gipsen, de morfine en de artsconsulten, die moeten we daar nog eens bovenop betalen. Dat die prijzig zijn, daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Maar 1400 euro per dag? Kom op zeg. Dat kan niet waar zijn. Ik moest zelfs midden in de nacht nog verkassen naar een andere zaal en het enige dat we kregen was een oud bruin boterhammetje met pindakaas. Tsssss. Ik krijg zin om naar een consumentenprogramma te stappen. Waarom hoor je hier niet vaker van? Omdat iedereen ziekenfondsverzekerd is en dus nooit een rekening ziet of hoeft te betalen? Het is een wonder dat de priveklinieken nog niet de grond uitgroeien. Daar krijg je voor deze astronomische bedragen tenminste nog luxe en service... Schandalig.
Enfin. Ik had nog theaterbonnen liggen en heb Michiel en mij daarmee getrakteerd op kaartjes voor de opera Der Ring des Nibelungen- die Walkure van Wagner in het Muziektheater. Omdat alle voorstellingen uitverkocht waren hebben we 'slechtzichtplaatsen' met korting, maar dat maakt niet uit. De muziek horen we sowieso en het decor is volgens mij helemaal de zaal in gebouwd, dus spectaculair is het toch wel. Ik vind het heel spannend want ik ben nog nooit naar een opera geweest. Gek he. Ja, dat vind ik nou echt gek.
nou tjusie maar weer!
Ole is druk bezig met groeien en dingen ontdekken. Precies zoals in Oei-ik-groei staat, staart hij tussen zijn geconcentreerde speelsessies en drukke kruipavonturen door soms secondenlang dromerig voor zich uit. Hij is ook heel moe en wil veel slapen. Eten wil ie juist weer niet. Veel driftjes, lepels wegduwen en hoofdje wegdraaien. Hij trekt zich voortdurend overeind aan box- of bedspijlen en gaat dan na een tijdje klagerig huilen omdat hij niet weet hoe hij weer in zithouding kan komen. Na deze fase maakt hij vast ineens weer een fysieke sprong. Het babbelen klinkt ook steeds meer als een onverstaanbare maar bestaande buitenlandse taal. Laatst zei hij duidelijk 'uit' toen ik hem rechtop in zijn bedje met uitgestoken armpjes aantrof. Ik ben ervan overtuigd dat hij een flinke passieve woordenschat heeft; hij kent ze, maar spreekt ze nog niet uit.
Ook Mies is flink op avontuur. Ze zit de hele dag op de daken van de schuurtjes in de achtertuin en van tijd tot tijd hoor ik haar blazen en grommen en janken als een baby tegen de grote rooie koningkat van de tuin. Ze ligt dan helemaal met haar buik tegen de grond, oren plat in de nek, staart als van een reuze-eekhoorn, tanden ontbloot. De dikke rooie kijkt er meewarig naar. Hij blijft rechtop staan en heeft zelfs geen dikke staart. Het is duidelijk dat het hem niets doet. Hij is overtuigd van zijn positie en loopt vaak tergend langzaam en schijnbaar op zijn dooie gemakkie weg met zijn rug naar Mies. Miesje lijkt dit steeds bijna jammer te vinden en blaast nog even door tot hij niet meer te zien is. Weiwei bekijkt dit vaak angstig vanachter het raam op het aanrecht. Meestal rent hij snel naar boven. Huh, eng. Ik vraag me af of Mies straks nog wel thuis komt. Als iemand haar dagelijks blikvoer geeft zien we haar nooit meer terug, want hier krijgt ze droge brokken en eens in de week blikvoer. Gister kwam ze ook al aan het eind van de dag sloom en wiebelig uit een schuur aan de overkant gekropen. Daar had ze blijkbaar een tijd liggen slapen. Wat nu als ze ergens in kruipt en de deur gaat op slot? Naja, niet aan denken. Ze heeft t ongelooflijk naar haar zin en daar zijn we blij om. Mies is nooit een flatkat geweest. Weiwei wel.
Verder alles relaxed op het moment. Ik heb Ole ingeschreven bij een heel mooi, gezellig kinderdagverblijf; De Toverlantaarn op de Lorenszlaan. Een serie lage gebouwtjes van witgeverfd natuursteen, met ertussenin verschillende schattige speelpleintjes met denneboompjes erop. Het doet nogal Frans aan, zoals mijn vader constateerde toen we er dit weekend nog eens langswandelden. Er is een wachttijd van een jaar, dus de vraag is of hij er snel opkan, maar er is ook geen haast. Als er plek is wil ik het gewoon gaan proberen voor twee dagen per week. Dan kan ik proberen mijn freelancewerkzaamheden wat uit te breiden en eindelijk eens mijn nieuwe boek te gaan realiseren, HAHA! Ik doe cynisch maar ik wil echt aan de slag met de ideeen in mijn hoofd. Helemaal nu ik bericht heb gekregen dat de voorraad Lorra's op is. En niet omdat ze verkocht zijn... Ik probeer te achterhalen of ze in de ramsj gegooid zijn of door de versnipperaar....
Michiel heeft het VU gebeld ivm de belachelijk hoge rekening voor Ole's gebrokenbeenopname. Hij kreeg te horen dat het landelijk vastgesteld tarief voor opname 1400 euro per dag is. En dan zou je denken dat 1 nacht staat voor 1 opnamedag, maar nee, wij krijgen een rekening van 1400 euro voor de dag van opname en nog eens 1400 euro voor de dag van ontslag (en we betalen ons eigenrisicobedrag, dat niet ver daar onder ligt). Ze ontvangen dus meestal dubbel geld omdat op een dag natuurlijk mensen ontslagen worden en er tegelijk nieuwe opgenomen worden. En dan hebben we het nog niet eens over de kosten van de rontgenfoto's, het gipsen, de morfine en de artsconsulten, die moeten we daar nog eens bovenop betalen. Dat die prijzig zijn, daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Maar 1400 euro per dag? Kom op zeg. Dat kan niet waar zijn. Ik moest zelfs midden in de nacht nog verkassen naar een andere zaal en het enige dat we kregen was een oud bruin boterhammetje met pindakaas. Tsssss. Ik krijg zin om naar een consumentenprogramma te stappen. Waarom hoor je hier niet vaker van? Omdat iedereen ziekenfondsverzekerd is en dus nooit een rekening ziet of hoeft te betalen? Het is een wonder dat de priveklinieken nog niet de grond uitgroeien. Daar krijg je voor deze astronomische bedragen tenminste nog luxe en service... Schandalig.
Enfin. Ik had nog theaterbonnen liggen en heb Michiel en mij daarmee getrakteerd op kaartjes voor de opera Der Ring des Nibelungen- die Walkure van Wagner in het Muziektheater. Omdat alle voorstellingen uitverkocht waren hebben we 'slechtzichtplaatsen' met korting, maar dat maakt niet uit. De muziek horen we sowieso en het decor is volgens mij helemaal de zaal in gebouwd, dus spectaculair is het toch wel. Ik vind het heel spannend want ik ben nog nooit naar een opera geweest. Gek he. Ja, dat vind ik nou echt gek.
nou tjusie maar weer!
02 mei 2004
Het lukt me steeds beter om de boel de boel te laten. Misschien wel iets te goed... de dozen staan nog steeds her en der door het huis, maar we doen niets anders dan uitgebreid ontbijten en luieren. Ik zit in badjas van mijn derde kop koffie verkeerd te genieten, Michiel ligt verschrompeld in het bad en Ole ligt heerlijk te pitten. Gister hebben we ook lekker niets gedaan. Alleen wat boodschapjes en 's avonds heeft Michiel een heerlijke cocq au vin gemaakt. Koninginnedag was heel gezellig hier in de Watergraafsmeer. Nooit geweten dat dat hier ook zo levendig gevierd wordt. Vooral de Bredeweg was leuk. Allemaal podiumpjes met bandjes en theater voor kinderen. Heel druk maar vooral heel kneuterig, een beetje zoals ik me het herinner van toen ik zelf klein was. Blokfluitende kindjes, poppenkast, gekke toneeloptredens en zangkoren, ouderwetse draaimolens en veel ouwe zoldermeuk. Samen met Rob en Nel hebben we heerlijk rondgeslenterd en op een terras in de zon langs de Ringvaart gezeten. Ole was een beetje zielig want die heeft de donderdag voor Koninginnedag zijn vierde en laatste DKTPprik gekregen en was daar, precies zoals de vorige drie keren, flink ziek van. Hartverscheurend kreunhuilen en hoge koorts. De vorige keren was 1 paracetamolzetpil genoeg, maar nu moest hij er 's nachts nog een. Hij lag te ijlen in zijn bedje, heel zielig. De volgende dag had hij duidelijk pijn in het geprikte beentje, we mochten er niet aan zitten en hij kroop niet omdat het zo'n pijn deed. Maar hij zat toch redelijk te genieten in de buggy op Koninginnedag en viel op de terug weg lekker in slaap. 's Avonds had hij plots vreselijke diarree en toen ik een uur later boven ging kijken omdat hij nog steeds wakker was en lag te 'babbelen' in zijn bedje, bleek hij overgegeven te hebben. Zijn gezichtje en bed zaten onder het spuug! En hij was niet eens gaan huilen. Na een grote verschoonsessie viel hij snel in slaap en sliep gewoon weer de hele nacht door. Gister was hij nog wat stil en dromerig, maar vandaag is hij weer vrolijk en beweeglijk als vanouds. Die rotprikken. Ik ben blij dat hij nu nooit meer die enge DKTPshit hoeft, al die rotverhalen daarover...
Ook nog k.u.t.nieuws gister. We hadden net besloten dat we de bovenkeukenkastjes van Ikea gingen kopen omdat we een klein beetje geld overhadden, toen vlak daarop met de post van onze verzekeraar een rekening van het ziekenhuis kregen. Die ene nacht dat Ole en ik in het ziekenhuis lagen kost echt waanzinnig belachelijk veel. En omdat Michiel een hoog eigen risico heeft op zijn particuliere verzekering kunnen we keuken en vakantie wel vergeten. Shit zeg. Nooit geweten dat dat zo duur is zo'n ziekenhuisovernachting. Van dat bedrag kun je met gemak drie nachten in een zessterrenhotel op Borabora doorbrengen. Echt belachelijk. En wat is daar nu helemaal gebeurd die nacht? Af en toe een zuster die naar Ole's voet keek en ik moest zelfs nog verkassen midden in de nacht naar een andere zaal. En we wilden zelf naar huis en hebben dat een paar keer gezegd, dat we vlakbij het ziekenhuis woonden en zo terug konden zijn in geval van nood. Om de drie uur checken of zijn teen niet blauw en dik was, hadden we zelf ook wel kunnen doen thuis. Maarja, tis niet anders. Gelukkig kunnen we het betalen ook al kunnen dan verder niks meer betalen en gelukkig is Ole gezond. Das het belangrijkst.
Nu ga ik Michiel toch maar even helpen, die is druk bezig dozen uit te pakken, en nietsdoen is ineens een stuk minder leuk als iemand anders aan het sloven is....
doei
Ook nog k.u.t.nieuws gister. We hadden net besloten dat we de bovenkeukenkastjes van Ikea gingen kopen omdat we een klein beetje geld overhadden, toen vlak daarop met de post van onze verzekeraar een rekening van het ziekenhuis kregen. Die ene nacht dat Ole en ik in het ziekenhuis lagen kost echt waanzinnig belachelijk veel. En omdat Michiel een hoog eigen risico heeft op zijn particuliere verzekering kunnen we keuken en vakantie wel vergeten. Shit zeg. Nooit geweten dat dat zo duur is zo'n ziekenhuisovernachting. Van dat bedrag kun je met gemak drie nachten in een zessterrenhotel op Borabora doorbrengen. Echt belachelijk. En wat is daar nu helemaal gebeurd die nacht? Af en toe een zuster die naar Ole's voet keek en ik moest zelfs nog verkassen midden in de nacht naar een andere zaal. En we wilden zelf naar huis en hebben dat een paar keer gezegd, dat we vlakbij het ziekenhuis woonden en zo terug konden zijn in geval van nood. Om de drie uur checken of zijn teen niet blauw en dik was, hadden we zelf ook wel kunnen doen thuis. Maarja, tis niet anders. Gelukkig kunnen we het betalen ook al kunnen dan verder niks meer betalen en gelukkig is Ole gezond. Das het belangrijkst.
Nu ga ik Michiel toch maar even helpen, die is druk bezig dozen uit te pakken, en nietsdoen is ineens een stuk minder leuk als iemand anders aan het sloven is....
doei
