Manja Schrijft

Michiel is terug. Alles is weer goed. Ik voel me haast weer als de verliefde bakvis die ik was toen we elkaar leerden kennen. Heerlijk. Die arme man, met de paaldanseressen in de haven van Barcelona nog op zijn netvlies, stond hij vanavond na een middag vergaderen achtereenvolgens de kots van Ole van vloer en knuffelkonijn te schrobben, een verdroogd vogellijkje vanonder ons bed te verwijderen (cadeautje van Weiwei) en de kwark op te vegen die uit een bakje uit zijn handen door de hele keuken was gevlogen. Welcome back honey! Haha. Wat kregen we daar de slappe lach van. (die paaldanseressen waren een grapje van hem zelf hoor..)

Ole heeft vreselijk last van doorkomende tanden of kiezen. Rode vlekken verschijnen en verdwijnen op verschillende plekken op zijn wangen, hij wrijft getergd met zijn handjes over zijn gezicht en het kwijl loopt over zijn kinnetje. Naar bed gaan was dus een drama. Nadat ik - zelf inmiddels ook flink getergd - in overleg met Michiel had bedacht dat Ole misschien maar even moest huilen, raakte het arme mannetje zo overstuur van het alleen achtergelaten worden met tandpijn, dat hij er dus van moest overgeven. Slechte moeder die ik ben. Na de hele clean-up-actie zetten we hem toen maar bij ons aan tafel tijdens het eten. Vrolijk at hij spercibonen en aardappel mee en tegen half negen (echt heel laat voor zijn doen) liet hij zich dan toch met een fles naar boven brengen. Hij vond het prettig dat ik met mijn vingers wat druppeltjes chamodent (homeopathisch tandpijnspul) op zijn kaakjes masseerde en sliep daarna snel.
pfoei
doei
Ole is overigens heel blij dat zijn pappa er weer is. Vanochtend was het eerste wat ik van hem door de babyfoon hoorde een gelukzalig gepreveld 'pappa, pappa, pappa'.

Ik mis Michiel vreselijk. Ik hoop dat we nooit meer zonder elkaar op vakantie gaan. Maar dat vind ik vreselijk van mezelf. Want Michiel heeft het ontzettend naar zijn zin en ik gun het hem met heel mijn hart dat hij us lekker ontspant en plezier heeft. Belachelijk toch; veertien jaar bij elkaar, zelden een dag niet bij elkaar geweest, en dan kan ik niet eens vier dagen zonder hem? Tis niet dat ik me verveel. Genoeg te doen, het was heel gezellig met Kristel donderdag en Miriam vrijdag. Ik zou mijn hele weekend vol kunnen plannen als ik daar zin in had, maar daar heb ik helemaal geen zin in. Ben zelfs deze avond toch weer met Ole naar huis gegaan terwijl ik bij Rob en Nel zou blijven slapen. Ik voel me onrustig, alsof ik ontwenningsverschijnselen heb ofzo. 's Avonds duurt het lang voor ik in slaap val.
Het is dertig graden in Barcelona, Michiel is bruinverbrand, eet iedere avond laat tapas en ander lekkers en geniet van het strand en alle kerken, musea en pleintjes in de stad. En morgenavond heel laat komt hij lekker weer thuis!
Ole keek gister uit het raam en zei vragend: 'pappa?' En donderdagochtend keek hij zoals iedere ochtend nadat ik hem uit zijn bedje had gehaald verwachtingsvol naar de badkamerdeur die we altijd even openschuiven om naar pappa onder de douche te zwaaien.
Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn als je schippersvrouw bent ofzo, en je man is om de zoveel weken wekenlang weg. Getver.
Naja, genoeg pathetisch gezanik. Michiel heeft het fijn en daar gaat het om. En ik heb een heleboel lieve sms-jes en telefoontjes van hem gekregen.

toedeloei allemaal!

Michiel vliegt nu door de storm. Als ze tenminste opstijgen vanwege de heftige windkracht... Ik hoop dat hij goed aankomt in Barcelona. Best een beetje eng. Gister kwam oma Nel oppassen en konden we nog even lekker met z'n tweetjes uit eten en naar de film. We wilden Shrek 2 zien, maar die is nog niet in premiere. Dan maar Harry Potter, was zeer vermakelijk en heel mooi gemaakt, maar ik blijf het een opeenstapeling van vondsten vinden, zeer geniaal bedacht allemaal, maar ik raak steeds uit mijn concentratie van de herhaalde gedachte 'hoe komt ze er op?'.

Michiel riep vanochtend 'ik ga nooit meer zonder jou en Ole op vakantie', maar hij heeft het vast geweldig de komende vier dagen. Helemaal vrij, geen verantwoordelijkheden behalve zorgen dat hij het zelf naar zijn zin heeft. Ze zitten met vier jongens in een appartementje dicht bij het centrum. Ik duim voor mooi weer voor hem. Ondertussen heb ik lekker veel gepland de komende dagen; Kristel komt morgenavond eten, Miriam K komt vrijdag lunchen en van zaterdag op zondag logeren Ole en ik bij mijn pa en ma.

Vandaag werd ik onverwacht gevraagd om een nieuwe opdracht voor whY op de redactie ter plaatse te bespreken. Ole moest dus even mee. Dat ging perfect. Hij speelde zoet om ons heen met zijn eigen speelgoedkoffertje en pakte natuurlijk de hele redactie voor zich in met zijn charmante flirtlachjes. Uiteraard dezelfde opmerkingen als altijd:
1- wat heeft ie prachtige grote blauwe ogen!
2- wat een vrolijk ventje, lacht hij altijd zo veel? en
3- wat een makkelijk, rustig jongetje
Mijn moederhart zwol zoals altijd van trots. En het was heerlijk om weer even op een redactie te zitten. Leuke nieuwe opdracht gekregen ook.

Op de terugweg gingen we nog even op bezoek bij Nettie (mijn lievelingstante) en Hans, die om de hoek van de Weekbladpers woont. Op de heenweg kwam ik Nettie al tegen en spraken we af dat ik even kwam thee-en. Ole vond het allemaal even leuk. Hij klom op Hans' koffietafeltje, speelde met zijn afstandsbedieningen en keek uit het raam naar beneden (Hans woont zes hoog). In de parkeergarage zweette ik nog even peentjes omdat ik geen cash geld had voor de automaat en ik Ole, mijn tas en een zak vol researchboeken van whY droeg en daaruit geld probeerde op te diepen. Gelukkig zag een parkeerbewaker via een camera dat ik stond te stumperen en hij sprak door een microfoontje dat ik bij hem wel kon pinnen. (ipv dat ze dat nou op die automaten zetten..) Anyway. Ole was kapot toen we om 17.00 thuiskwamen. Snel zijn nieuwe Jip en Janneke pyjama aan, hapje eten, grote fles melk en weg was ie, met de hogesnelheidstrein naar Dromenland. Het is toch zo'n ongelooflijk lief poepie.

Van Joop heb ik ook weer een nieuwe opdracht gekregen. BEst een heftige: in het Sophia kinderziekenhuis is een nieuw project waarin verslaafde en psychisch verwarde moeders onder voortdurende begeleiding toch bij hun pasgeboren kindje mogen zijn. Voorheen werden moeder en kind uit voorzorg direct van elkaar gescheiden. HEt heet bemoeizorg. Moet ik dus ook de moeders in kwestie interviewen. Dat zal wel emotioneel zijn.
Maar eerst moet ik een opdracht voor hem afmaken waar ik gruwelijk tegen op zie; een interview met een promovenda in de genetica die geen Nederlands spreekt. Moet ik in het Engels vragen stellen over een onderwerp waar ik werkelijk geen reet van begrijp. Alsof ik examen moet doen in Scheikunde...

naja, nu snel iets afmaken en dan lekker naar bed met mijn boek en de katten...
Ohja, mijn nichtje Janneke (dochter van Nettie) is zwanger van een tweede kindje! Het kindje wordt 10 januari verwacht, misschien komt het wel op mijn verjaardag! Wat spannend, ik kijk er naar uit om te volgen hoe het is om zwanger te zijn van een tweede en daarna voor het nachtbrekende nieuwe wurm te zorgen terwijl je al een ander klein wurm hebt dat nog evenveel aandacht vraagt als altijd (Timmo is bijna twee). Soort van pilotaflevering voor mij zeg maar. (wij wachten nog even hoor, voor de nieuwsgierigen onder u...)
nou dahdah

Ole heeft vrijdagavond (18 juni 2004 for the record) voor het eerst drie meter gelopen aan mijn handen. Met een grote trotse grijns wiebelde hij met reuze dronkemansstappen voort. Een beetje als de strooien vogelverschrikker in de Wizard of Oz, zei Michiel. Nu doen we het steeds weer eventjes om te oefenen. Na een paar stappen wil hij weer zitten en hij heeft niet al te vaak zin, maar het gaat nu vast binnenkort gebeuren; de eerste stapjes los lopen.

Vandaag zijn we naar Artis geweest want Michiel heeft voor vaderdag een jaarkaart gekregen van Ole! Ongelooflijk hoe opgewonden Ole werd in de dierentuin. De laatste keer was hij nog heel klein en toen was het allemaal nog wat te veel, maar nu was het genieten geblazen. Hij deed de aapjes na, trok een geitje aan z'n oren en was compleet gefascineerd door de ijsberen en de zeehonden. Die laatste vond hij het allerleukst. Hoewel, het allerallerleukst vond hij toch wel... de watervallen in verschillende dierenverblijven. Ook de vele kindjes vond hij natuurlijk weer heel spannend en interessant.

Vrijdagavond heb ik met Mirjam R in restaurant Todine van Hotel Arena gegeten. Zeeduivel met aubergine, jammie. Daarna lang in het cafe blijven hangen. Heerlijk avondje.

doei

Er valt best veel te schrijven: nicht Janneke, man Erick en zoontje Timmo waren langs, de buren en hun twee kindjes zijn twee keer langs geweest, en dinsdagavond kwamen Jochem en Roelien en Freya eten (de laatste alleen aan moeders borst, F is vijf maanden). Het was allemaal heel gezellig, maar heel gezellig is de ergst denkbare kwalificatie in de schrijverij. Het zegt niets. Ik wil ook niets zeggen, niet omdat het niet leuk was (leuk is een nog erger woord), maar gewoon omdat ik zelf niet helemaal 100% was de afgelopen tijd, veel geharrewarrige gedachten in het hoofd. Even niet dit log dus. Er staan een heleboel leuke (aaaargch) uitjes op het programma dus later wel meer.
duz laterz!

De tweede keer lukte het wel. Michiel en ik zijn woensdagavond eindelijk weer eens met z'n tweetjes uit eten geweest. Bij Quadfaas langs de Ringdijk om precies te zijn. Slibtongetjes voor mij, lamspotje voor Michiel. Heerlijk. Mooi op tijd weer thuis, want het manneke was wakker geworden en Erika stond al een half uur met hem te wiegen boven. (Ole lekker aan het babbelen en naar Miesje aan het wijzen, die hij door het raam op het dak zag lopen) Schone luier, flesje, knuffel en hop het bedje weer in.

De volgende dag een eerste bibliotheekpasje voor Ole gehaald en zes boekjes. Ole trok alle kleuterboeken uit de kast en schuifelde al flirtend en babbelend door de bieb.

Donderdag voor het eerst samen met oma naar de geitenboerderij in het Amsterdamse bos. Leuk! Maar Ole vond het wel een beetje eng af en toe (dan draaide hij zijn hoofd om). Over een klein konijntje dat over het erf rende was hij enthousiaster dan over de geiten.

Vrijdag kwamen die lieve Joost en Erika weer om Michiel te helpen met het laatste stukje laminaat in het halletje boven aan de trap. En het is mooi geworden! Ongelooflijk. Nu de plintjes nog en dan is het echt af. Niet zo leuk voor hen was dat het allemaal nogal een gejakker want Michiel moest om twee uur weg voor een feestje en Ole moest zijn ochtendslaapje overslaan vanwege het geklus naast zijn kamertje waardoor ik nogal stresserig werd. Mijn voorgevoel kwam uit: 's middags toen hij eindelijk naar bed kon, was hij compleet over zijn toeren. Hij viel uiteindelijk brullend van het huilen in slaap en werd na een uur weer huilend wakker. De rest van de dag was hij voor het eerst in zijn leventje echt sjacherijnig. Bleren toen hij in het fietsstoeltjes moest en bleren in de supermarkt toen ik hem het barbietijdschrift afpakte dat hij bij de kassa uit een rek had gegrist. Boos huilend duwde hij me weg, alles was moeilijk. TJa, dan besef je weer eens hoe zeer we gebonden zijn aan Ole's ritme. Maar af en toe kan het gewoon niet anders, dus dan maar even de prijs betalen.
Thuis heb ik hem voor het eerst voor de tv eten gegeven, om nog een beetje iets binnen te krijgen en hem af te leiden van zijn eigen knorrigheid. Daarna snel naar bed. Dat gaat iedere keer met protest gepaard sinds een paar dagen. Maar hij snapt inmiddels dat het niet helpt en legt zich er uiteindelijk maar letterlijk bij neer. Na een half uur slaapt ie meestal wel. Op zijn buikje, boven op konijn.

Zometeen komen mijn nicht Janneke en haar man Erick en zoontje Timmo van bijna twee. Dat zal Ole leuk vinden.

Verder voel ik me moe, moe, moe. Afwas aflevering 6583, stofzuigen episode zesmiljoen en bedverschonen deel dertigduizend... 'Ole, nee dat mag niet, Ole ga us weg daar, kom op Ole nog één stukje brood, Ole blijf daar van af, niet de powerknop, nee, oh nee' pffff.....
Ik wil aan de rand van een zwembad, op een zonnebed, met een boek in mijn hand, een stapel boeken en tijdschriften naast me en een hele fijne cocktail binnen handbereik. Twee dagen aan één stuk minimaal.

doei!

Opa en oma Joost en Erika hadden gister twee Ole-primeurs! Ole heeft voor het eerst in 'zee' 'gezwommen' en hij heeft voor het eerst aan oma's handen een paar stapjes gedaan. Wat heeft dat manneke genoten op strand Blijburg. Met dat kleine blote lijfje stortte hij zich roekeloos, hoofd naar voren, het water in. (wat dat betreft lijkt hij absoluut niet op Michiel en mij, wij zijn en waren als kind heel voorzichtig) Hij spatte met zijn handjes wild op het wateroppervlak en liet modder door zijn handjes glijden. Gefascineerd keek hij naar andere kindjes en kroop op ze af. Leuk is dat altijd om te zien dat andere kinderen, al zijn ze maar een paar maanden ouder dan Ole, altijd begripvol reageren als Ole enthousiast zandkastelen afbreekt en emmertjes afpakt. 'ach, een kleine baby', lijken ze vertederd te denken. Een meisje van een jaar of vijf vroeg mij of ze Ole op mocht tillen. Ik hielp haar natuurlijk, en Ole hing verbaasd grijnzend, met een soort van goedhartige welwillendheid, handjes netjes op haar schouders, in haar armen. Maar na nog twee keer optillen en veel getuttel en gefriemel van het meisje vond hij het welletjes en kroop snel weg. De schommel was ook weer helemaal bingo, prachtig vindt hij dat. Wel koelde hij snel af in het water, dat niet erg koud was. Trillende lipjes en koude beentjes en armpjes. Op een gegeven moment was het genoeg en heeft hij heel lang in mijn armen gehangen, handdoek om, beentjes opgetrokken, hoofdje op mijn schouders, dromerig neuriënd en over zee uitkijkend. Later dronken we nog wat op het terras van de hippie-achtige strandbar, waar de snoeihete zon, harde reggaemuziek en overdadige wietdampen een waar vakantiegevoel opriepen. Ole zat heerlijk op mijn schoot te wiegelen op de muziek en te spelen met zijn emmertje.

In de auto zat hij al te gapen dus verwachtten we een snelle landing in dromenland, maar thuis raakte Ole na zijn bad en avondeten in een soort van overwakkere, bijna hysterische staat en huilde eindeloos zodra ik hem in zijn bed legde. Rustig uit laten huilen werkte dit keer niet (meestal moet hij gewoon even ontladen en slaapt hij daarna prima), maar het was dan ook bijna dertig graden in zijn kamertje. Heel jammer voor ons, want Joost en Erika zouden oppassen zodat Michiel en ik weer eens met z'n tweetjes uit konden. Dat is dus niet gelukt. J&E gingen naar huis en beloofden morgenavond (vandaag) op te komen passen en Ole bleef tot half negen op. Daarna heb ik hem met pijn in mijn hart tien minuten laten huilen waarna hij uitgeput in slaap kukelde.

Michiel en ik zijn allebei erg moe en komen 's ochtends bijna ons bed niet uit. GEen idee waar dat door komt. Ik merk wel dat ik mijn lijf weer voel van al het gesjouw met Ole. Ik ben weer even helemaal met hem bezig, kom bijna nergens anders aan toe, maar dat is vooral erg leuk op dit moment, omdat hij zo'n waanzinnige ontwikkelingssprong gemaakt lijkt te hebben. voor het eerst heeft hij een plaatje in een boek benoemt zonder dat ik het woord had voorgezegd: 'visj' riep hij enthousiast bij het plaatje van een goudvis. Hij dans nu ook de hele tijd, een soort van wiegelen waarbij hij licht door zijn knietjes gebogen staat; heel ontroerend lief om te zien. Soms klapt hij er ook bij in zijn handjes. Hij lijkt ook veel te begrijpen van wat ik zeg. Toen ik vanochtend zei 'ga jij een liedje voor mij zingen?' leek hij even na te denken en begon toen nijntje te zingen. Ook verbaasde hij me toen ik hem optilde en hij amechtig naar de boekenkast wees. Ik liep er naar toe, verbaasd dat hij blijkbaar zo enthousiast was over de foto's die daar van hem in staan, maar zag toen pas dat Miesje verscholen boven op de kast zat. Dat had hij gezien. Een rare gewaarwording, dat hij voor het eerst mij iets aanwees, in plaats van andersom.

Verder vergeet ik nog te schrijven dat Ole 'dah-dah' zegt bij het weggaan en dat hij een dekseltjes en knoppenfixatie heeft op het moment. Heel leuk: zit je te computeren, valt het beeld plots weg. Ole die de powerknop ingedrukt heeft...
Wel is Ole nog steeds eenkennig. Joost en Erika mochten hem bijna de hele dag niet optillen, pas heel aan het eind. De 'oidipousfase' is nog niet voorbij...

dahdah!!

Ole is verliefd geworden op een pop. Afgelopen donderdag ging ik met Ole en mijn moeder naar een speelgoedwinkel om wat boerderijdieren uit te zoeken. Niets kon hem echter bekoren en plots stak hij zijn armpjes hunkerend omhoog, driftig geluidjes makend die duidelijk betekenden 'ik wil die, ik wil die'. Tussen al het kleurrijke speelgoed stond een klein lelijk stoffen meisjespopje met een aapachtig gezichtje, lange zwarte wollen haren, een knalroze, harig jasje, geel hemdje en een soort van discobroek en schoenen in allerlei harde, felle kleuren. Het geheel oogde nogal polyester-Japanse tekenfilmfiguur-achtig, maar Ole drukte het popje innig tegen zich aan en wilde haar niet meer loslaten. Verkocht! Hij knuffelde met de haren, wreef het zachte jasje onder zijn neus en klemde haar gelukzalig tegen zich aan. Heel apart. Ik vermoed dat het menselijke van de pop hem aanspreekt. Ook bij andere poppetjes en in boekjes kijkt hij sinds kort aandachtig naar gezichten. En hij helpt sinds een tijdje heel goed mee met aan- en uitkleden, probeert zelf zijn sokken aan te trekken, steekt zijn armen in de mouwen en trekt zijn beentjes omhoog uit zijn broek. Hij pakt een truitje en probeert dit dan zelf over zijn hoofd te trekken door het over zich heen te draperen en verwoed te trekken. Ook probeert hij zelf zijn haar te kammen en kamde hij mijn haar ook met zijn nijntjeborsteltje. Het rare Japanse popje probeert hij nu ook steeds uit- en aan te kleden, hij trekt het jasje uit en probeert het hemdje over het hoofdje te trekken. Goed van hem vind ik dat.
Michiel zei 'oh mijn god, straks komt ie thuis met dat soort sletten in roze polyester kleren' (of hij komt zelf thuis in dat soort kleren, dacht ik, maar zei ik maar niet, haha)

Het gaat weer razendsnel op het moment met alle nieuwe dingen die hij kan. Hij kan nu twee treden van de trap beklimmen en gaat steeds op één been staan, het andere sierlijk in de lucht. Dat vindt ie zelf een grote grap, hij kijkt er guitig bij naar mij. Ook heeft ie kushandjes gegeven en zwaait hij de hele dag door als hij vindt dat het tijd is om afscheid te nemen en als we naar boven gaan met een fles (dat is meestal bedtijd en dan zwaaien we 's avonds naar pappa, maar ook als er niemand is om naar te zwaaien, zwaait ie toch, als een soort van ritueel). Het Nijntjeliedje van de tv-animatie is nog altijd zeer in trek. Als ie verdrietig is, zingt hij het vaak als een soort van troostende mantra voor zichzelf. Sowieso zingt hij veel. In de auto als er een cd opstaat, neuriet ie vrolijk op eigen wijze mee, en voor op de fiets is het helemaal genietend zingen. Dat fietsen en samen zomaar wat voor ons uit zingen, ieder op zijn eigen toon, terwijl Ole zijn handjes op de mijne legt, dat zijn nou echt geluksmomenten.

Vrijdag ben ik voor het eerst sinds Ole geboren is weer eens met mijn mamsje alleen, zonder Ole, gaan winkelen. Eindelijk mijn moeder weer eens exclusief voor mij alleen! (ik ben een verwend enigskind, zeer in de watten gelegd door mijn moeder wat aandacht en liefde betreft, dus delen is voor mij niet altijd makkelijk, hihi, ben dus jaloers op de aandacht die mijn eigen zoon van mijn moeder krijgt, wat nog erger wordt door het feit dat het mannetje mij niet meer ziet staan zodra oma in beeld is - hetgeen logisch is, want hij krijgt nu dezelfde honderprocents exclusieve aandacht van haar die ik als kind en ook daarna nog, kreeg... errug ben ik toch, hè ma, niets van mij aanttrekken hoor! Hoe had dat ooit gemoeten als ik wel een broertje of zusje had gekregen, dat had ik niet overleefd...! haha ;-) ) Maar wauw wat was dat een fijn dagje. Eerst heerlijk geluncht bij Bagels&beans en daarna de Albert Cuyp af gewandeld en flink geshopt bij het winkeltje Serpentine (dames, als je van gekleurde shirts, en romantische jurken en rokjes houdt, ga hier naar toe, je wordt helemaal gek, ik had zo ongeveer een rek vol kleren mee naar de paskamer!). Ik was nogal moe en tijdens het winkelen gleed de vermoeidheidsspanning van me af en voelde ik me vrolijker worden. Geen betere prozac dan de winkelpil voor mij!

Zaterdag kwamen Joost en Erika bij ons, die zijn een weekje in Nederland, waar ze op het huis van vrienden passen. Eerst was ik nog even 's ochtends vroeg met Rob en Nel naar een uitverkoopmagazijn van etalagemateriaalwinkel Beekwilder, waar Nel haar slag sloeg voor de speelzaal en ik een geweldige 'lifesize' giraffenjongknuffel voor Ole kocht voor zeer weinig geld. Grappig was dat Ole steeds met zijn tong klakte als hij het beest vastpakte, precies zoals ik doe als ik hem op mijn rug neem en voor paardje speel. Joost en Erika bleven de hele dag en hielpen ons met van alles. Joost ging met Michiel naar de Gamma, hielp lampjes en deuren ophangen en legde samen met Michiel laminaat in het halletje boven aan de trap, wat veel gezaag en gepieker was, maar dankzij zijn enthousiasme en handigheid, moedigde hij Michiel aan om het gewoon samen even af te maken. (Michiel heeft totaal geen zin meer in klussen) Hartstikke goed en lief van Michiels paatje! Vrijdag maken ze het af. Erika vouwde wasjes op, lette op Ole en ging samen met Ole en mij boodschappen doen. Echt gezellig en lief dat ze ons zo helpen. Zometeen komen ze weer en gaan we met z'n viertjes naar het strand van Ijburg.

Zondag kwam mijn oude buurjongen Jop samen met vriendin Esther en zoon Rens (zes maanden oud) op bezoek. Dat was heel gezellig, ze waren net als iedereen heel enthousiast over ons huisje en straatje. Net zo'n kneuterig huisje in een kinderboek, zei Jop. Rens is een prachtig mooi en lief ventje. Heel rustig en kat-uit-de-boom-kijkerig. Met zijn zes maanden was hij al even groot en zelfs dikker dan Ole. zijn handjes waren twee keer zo groot als die van Ole en hij paste zelfs een rompertje van Ole, maat 80! Die kan Ole ook nog steeds aan. Ole vond het wel vreemd, de geluidjes van Rens, maar het interesseerde hem niet heel veel, oudere kindjes vindt hij spannender. Verder was ie heel rustig, bijna suf, want hij had niet geslapen 's ochtends en was dus hartstikke moe. Toen ze om drie uur wegwaren, viel hij als een blok in slaap.

En gister heeft Ole 'siets' gezegd toen ik keuvelde over de fiets en fietsen naar de winkel. En toen hij in een slagerij een levensgrote pop zag riep hij 'tintje', waarmee hij kindje bedoelt. Het is verbazingwekkend hoe goed hij dingen nazegt. 'Kiekeboe' zegt hij bijvoorbeeld feilloos na, en 'bedje'. Maar alleen vlak nadat hij het gehoord heeft. later kan hij het woord niet meer reproduceren.

Hij eet en drinkt gelukkig ook weer helemaal goed, veel zelfs. Een hele opluchting!
nou, een wasje ophangen maar weer. Droogt wel lekker snel in ons tuintje waar het nu aanvoelt als veertig graden minstens...

toedeloei

Wat is de dag lang en saai en druilerig. Door de regen kunnen we niet naar buiten (fietsen naar AH is al een uitje als je de hele dag met een kind van 14 maanden thuis zit). Ole wil de tv aan en uit doen, alle boeken uit de kast trekken, Miesje slaan ('aai, aai' roepend), in de vuilnisbak kijken, oude kattenbrokjes van de vloer opeten, het wasrek omtrekken, aan een glazen tafeltje hangen, van de commode springen, boekjes in de disk-opening van de computer stoppen, aan de knoppen van de oven en het gasfornuis draaien, de keukenkastjes in kruipen, de stekker en zijn vingers in het stopcontact stoppen en aan mijn benen hangen. Tussendoor eet hij miezerig muizige kleine stukjes brood die na vier happen met veel slijm uit de mond getrokken worden en lukraak de kamer ingeslingerd worden. Hoelang kan zo'n klein mannetje voort zonder te eten? Drinken gaat nu gelukkig iets beter maar ook niet van harte.
En wat heeft ie het druk. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat spelen spelen spelen. Met de telefoonoplader op de computer timmeren, rondjes kruipen onder de tafel en tussen de stoelpoten door, achter Weiwei aankruipen. In de box zet hij het op een gillen, maar als ik hem negeer (er moet per slot van rekening toch echt af en toe schoongemaakt, naar de wc gegaan en gewassen worden), gaat hij lief zitten spelen met doosjes, bakjes en balletjes, en zie ik hem uiterst geconcentreerd boekjes kijken. Maar na een tijdje is het dan echt brullen geblazen. Tegen drieen zet ik hem met konijn en fles melk op schoot en schiet zijn blik dankbaar op 'ver weg'. Hehe, even rust.
Ik heb nog nooit zo lang over een artikel gedaan als dit keer over dat voor Joop.
Ondertussen ben ik in conclaaf met redactiebemiddelbureau De Redactie voor tijdelijk werk op freelancebasis. Ik opper ideeen bij bladen en fantaseer over de deur achter me dichttrekken en naar kantoor fietsen...

Ole is nog steeds heel knuffelig, sinds vandaag gelukkig ook weer bij zijn pa (die eigenlijk weer moest werken maar zich ziek heeft gemeld wegens ernstige snotterigheid en lamlendigheid), maar hij is ook voortdurend in de contramine. Het lijkt of hij zijn eigen wil heeft ontdekt, en vooral ook dat hij dingen 'niet kan willen'. Hij wil dus niet eten, niet drinken, niet op het aankleedkussen en niet weggetild bij de tv of de boekenkast. Hij is heel druk bezig en als hij gestoord of onderbroken wordt in wat hij wil zet hij het op een krijsen. De buren moeten haast denken dat we Ole mishandelen. Zojuist voor het naar bed gaan had hij het even heel moeilijk en heeft minutenlang heel hard gehuild terwijl hij zich aan me vastklampte als een aapje. Hij kreeg er rooie vlekken van in zijn gezicht. Ik heb hem maar stevig vastgehouden en rustig geaaid en aangemoedigd, want hij moest duidelijk even flink ontladen. Na zijn fles liet hij zich uitgeput in bed leggen waar hij zich op zijn zij draaide, konijn stevig tegen zich aan drukte en direct in slaap viel.
De afgelopen dagen was hij steeds nog heel lang aan het zingen en praten en spelen in zijn bedje (hoorden we hem ineens 'nijntje' zingen door de babyfoon, of heel hard kukeleku roepen), om uiteindelijk ondersteboven, achterstevoren, bovenop zijn konijn, tijdens het spelen in slaap te storten.
Tussendoor tig wassen gedraaid, vloeren geboend (Ole had tijdens een hoestbui weer zijn karige maaginhoud eruit gegooid) en geprobeerd wat te werken.
Nu zitten we uitgepoept op de bank. Eitje bakken maar....

Gister zijn we naar de bazaar in Beverwijk gegaan. Lekker griezelen van de lelijkheid. Hallen vol neonkleurige nylon kleding, nepparfum en onwaarschijnlijk goedkope telefoons... Bejaarde dames met spataderen, groen afstekend tegen de zonnebankbruine huid onder de te korte knalroze minirok met witte franjes... Ik dacht echt een paar keer types van Arjan Ederveen en Sander Klaassen te zien lopen. En we hebben ook nog ex-idols Bas en Joël zien optreden! Wat wil een mens nog meer.
Ik mag dit allemaal van Michiel niet opschrijven, die schaamt zich dat we uberhaupt op de Beverwijkse zwarte markt zijn geweest. haha

Op de terugweg kocht Michiel op de valreep bij een Baby Anco zaak in Beverwijk de laatste Maxi Cosi Priori SP aldaar(die wordt niet meer gemaakt, er is een nieuw type op de markt), mét ook nog eens 15 % korting. Hebben we toch eindelijk een nieuwe en betaalbare autostoel voor Ole. Hij is zwart met zilveren kroontjes en Ole zit er in als een koning op zijn troon. Verhoogd en eindelijk vooruitkijkend. Hij was helemaal in zijn nopjes. Kinderen tot 18 kilo kunnen erin, dus met een beetje geluk past Ole erin tot hij een jaar of vier is.