Manja Schrijft

Ole heeft van donderdag op vrijdag bij opa en oma gelogeerd en dat ging prima. Ook daar wilde hij niet voor half negen 's avonds slapen maar vervolgens is hij ook niet meer wakker geworden de rest van de nacht. Wel werd hij al om 6.20 uur wakker de volgende ochtend. Maar hij deed zowaar zelfs ook nog een ochtendslaap van tien tot twaalf bij opa en oma.
Wij togen donderdagavond de stad in en hebben lekker Thais gegeten op een terras waarna we eindelijk Shrek 2 hebben gezien; heel erg grappig! Ik moest wel de hele tijd aan Ole denken en heb denk ik wel vier keer gebeld of hij wel sliep, en of alles goed ging. Getver, dat logeren vind ik maar niks. Ik weet ook zeker dat ik voorlopig niet zonder Ole op vakantie wil, zelfs niet een weekendje. Maar voor Ole is het natuurlijk wel fijn dat hij op een andere plek dan alleen thuis bij ons ook op z'n gemak is.
De avond was voor ons verder niet als gehoopt. Ik ontwikkelde een knallende koppijn en Michiel wilde eigenlijk na de film gigantisch gaan stappen. Tot slot misten we onze laatste tram en konden we alleen nog tram negen nemen waarna we vanaf de Middenweg naar huis moesten lopen, wat voor mij minder was omdat ik pumps aanhad met teenafknellende kwaliteiten. Een beetje katterig gingen we slapen. Dat heb je natuurlijk als je eens in de paar maanden alles in een avond wilt proppen. Gelukkig hebben we de volgende dag nog uitgebreid met z'n tweetjes in de tuin ontbeten. Daarna gingen we naar Rob en Nel die 34 jaar getrouwd waren gister. Heerlijk om het manneke weer te knuffelen!!! We gingen met z'n allen naar Parnassia in Bloemendaal waar Ole lekker in de speeltuin van de strandtent kon spelen en wij ernaast onder een parasol friet met kroket aten. Mijn koppijn hield aan maar met af en toe een paracetamol kon ik het onder controle houden. Terug naar huis viel mijn kleine lieve allessie als een blok in slaap in de auto. Daarna was het weer bal; veel gehuil en gejammer. Hij sliep uiteindelijk pas tegen 22.00 uur!! Op een gegeven moment ben ik maar boven met hem in de schommelstoel gaan zitten en heb hem stevig vast gehouden en laten uithuilen. Eerst vond ik het moeilijk omdat ik zelf zo moe was en koppijn had en kon ik eigenlijk alleen maar meehuilen (wat altijd nog beter is dan boos worden) maar daarna kon ik de knop omdraaien en denken dat het allemaal niets met mij te maken had, dat huilen niet erg is en juist af en toe nodig en dat hij en ik het samen prima aankonden als ik hem maar genoeg het gevoel gaf dat hij mocht huilen en dat ik van hem hou. Blijkbaar moest hij even flink ontladen. Hij huilde zijn longen eruit. Hartverscheurend. Tussendoor verzuchtte hij 'mamma' en gaf me een kus op mijn mond en hij keek me een paar keer zo verdrietig aan. Het was geen pijnhuilen, het was puur afreageren. Na ongeveer een half uur was hij uitgeput en wilde hij in bed liggen met heel zachtjes het Sesamstraatbandje aan. Niet lang daarna was hij vertrokken.

Het feestje bij Arie (mijn eerste vriendje van toen ik zestien was), die dertig werd en mij sinds lang had opgebeld of ik langs wilde komen, moest ik afzeggen met die uit elkaar bonsende kop van mij. Heel lullig voor hem en ook heel jammer voor mij.

Maar wat wordt Ole toch groot en wat is hij aan het babbelen! Michiel hoorde hem gister 'mamma wc' zeggen toen ik op het toilet zat, en vanochtend wees hij driftig naar zijn boeken en zei 'autoboek' waarmee hij zijn boek met vrachtwagens bedoelde. Hij maakt nu dus combinaties van begrippen en dat vind ik waanzinnig intelligent van hem. Hij heeft ook al een paar keer iets gezegd dat heel erg als 'vliegtuig' klinkt, wijzend op vliegtuigen in de lucht en de modelbouwvliegtuigen van mijn vader.
In een babyboek las ik dat deze fase voor kinderen is alsof ze een tijdelijke handicap hebben; alles snappen maar weinig kunnen duiden. Maar los daarvan is Ole wel een ontzettend piepkuiken, hij kermt, jengelt en piept om alles wat hij ziet en niet in 1 seconde te pakken krijgt. Niet geirriteerd van raken is het devies, zoveel mogelijk proberen zijn wensen te raden en vervullen of afleiden.

Het menneke ligt nu lekker te pitten. Als hij wakker wordt gaan we naar het feestje van Timmo, het zoontje van mijn nichtje Janneke. Hij wordt twee. We gaan maar niet te lang, want als het druk is (en dat is het natuurlijk), heeft Ole het straks weer extra moeilijk voor het slapen gaan.

Ik heb nu bijna iedereen uitgenodigd voor ons grote 'tijd-voor-een-groot-kinderen-naar-de-oppas-feest'-feest 28 augustus. Maar veel mensen zijn nog op vakantie. En we moeten nog officiele uitnodigingen sturen. Ik heb er veel zin in; Ole naar opa en oma en wij weer eens ouderwets feesten met iedereen die we al veel te lang niet hebben gezien. We halen lekker bbqspul als het mooi weer is en anders maken we hapjes.

nou, ff douchen maar nu
doei

Gisteravond werd Ole weer tegen twaalven hard huilend wakker. Weer rondgelopen beneden waarna hij na een fles melk toch weer ging liggen. Ik hoorde hem nog lang pruttelen voordat hij echt in slaap viel. Ik denk echt dat hij nachtmerries heeft. Het ging gister overdag wel iets beter omdat hij zo moe was van al zijn gespook de afgelopen dagen, dat hij niet alleen 's ochtends van half elf tot twaalf sliep, maar ook 's middags van drie tot half vijf. Naar bed brengen probeerde ik niet eens meer voor 20.00 uur tot hij echt verschrikkelijk zat te gapen voor de Nijntjevideo en zich gewillig liet inschepen.
Ik denk dat hij uitgeput is van de afgelopen dagen, normaal sliep hij altijd van 18.00 tot 7.00, dertien uur per nacht. Nu slaapt hij de hele week pas tegen negenen, waardoor hij per nacht zo'n drie uur minder slaap krijgt dan normaal. Dat moet vermoeiend zijn. Het middagslaapje werkte goed. Hij bleef dan wel langer op, maar was ook heel erg uitgerust en relatief makkelijk hanteerbaar. Ook laat hij zich wat makkelijker troosten en denk ik hem beter te begrijpen. Het is iedere keer gewoon weer even zoeken naar een nieuwe modus, voor hem en voor mij. Hoop dat het vannacht goed gaat, als hij bij opa en oma gaat logeren. Ik denk het wel, oma kan goed troosten. Gaan wij even lekker eten en eindelijk naar Shrek 2.

Hoewel Ole gister bij oma heel lief en zoet gespeeld heeft, en zelfs een slaapje deed tussendoor, en hij doodop en huilerig was toen ik hem om 17.00 kwam halen, waardoor we dachten dat hij snel in slaap zou vallen thuis, was het 's avonds bal als vanouds. Zelfs een lang bad om 19.30 met 'goede nacht lavendel babybadschuim' en een massage met lavendelbodylotion hielpen niet. Aan tafel met ons wilde hij bij de gratie gods en alleen als er niemand aan hem, zijn bord of vork kwam of zelfs maar naar hem keek, zelf wat aardappelpuree oplepelen. Tegen negenen - hij zag er inmiddels uit als Casper het spookje zo wit was hij van de moeheid - liet hij zich eindelijk zonder morren in bed leggen.
ZELF DOEN is het grote devies hedentendage. Het lijkt soms of ik een ander kind in huis heb. Een kind met een zeer sterk ontwikkeld en duidelijk geuit eigen willetje.

Om 24.00 schrok ik wakker van een wild gehuil. Ole zat volkomen verdwaasd en volledig overstuur rechtop in zijn bedje en liet zich niet door mij troosten. Hij brulde het uit en duwde zich van me af terwijl ik hem vast hield en probeerde te kalmeren. Het klonk als pijn en ziek, maar ik kon hem niet eens onderzoeken, want op de commode raakte hij zo mogelijk nog meer overstuur waardoor hij weer begon over te geven. Michiel kwam binnen en wilde hem van me overnemen; hoppa, nog meer spugen met uitgestoken armen naar mij en panische blik. Uiteindelijk ben ik met hem naar beneden gegaan en daar was hij op slag rustig. Even met hem rondgelopen, foto's in de kast gekeken, liedjes gezongen en gewiegd en daarna kon ik hem weer in bed leggen waar hij dankbaar ging liggen met konijn. Hij lijkt niet ziek, dus wat het nou is geweest? Een nachtmerrie denk ik.

Nu slaapt hij gelukkig weer even. Hij ziet lijkbleek van al zijn gespook, en zijn blik is recalcitrant. Hij probeert me te besturen als zijn privevoertuig, wil op schoot en duwt en wrikt dan dat ik op moet staan en naar de tuin of de tv moet lopen. Een dwingend vingertje in de beoogde richting en veel gekreun en boze blikken.
Gister heeft hij me ook weer hard in mijn schouder gebeten toen hij op de commode stond en ik hem probeerde om te kleden. Hij begon er weer hard bij te huilen en kneep daarna nog een keer in mijn keel en trok aan mijn haar. Boos was hij, boos dat ik hem niet direct zijn fles gaf, waar hij duidelijk zeer veel trek in had. poepoe, ik ga steeds meer uitkijken naar die creche.. We hebben een plekje voor vanaf 1 september aangeboden gekregen, voor de maandag en de woensdag. Maandag 9 augustus gaan we met z'n drietjes kijken.

Morgen mag Ole bij oma en opa slapen en gaan Michiel en ik eindelijk weer us met z'n tweetjes uit eten en naar de film. Michiel is ook heel moe en leeggezogen.

Straks maar even iets leuks met het manneke doen, naar de speeltuin in park Frankendael denk ik.

doeidoei

ik zie dat ik bij mijn log van gister gratis reclame aan het maken ben met wat banners die ik per abuis mee heb gekopierd met tekst van babycenter.com. Geen idee hoe ik dat eraf moet halen... straks even aan Michiel vragen.

Gister was het nog steeds drama met Ole. Gelukkig kwam mijn moeder 's middags om de honneurs waar te nemen voor mij. Grappig is dat wanneer Michiel en ik samen met Ole zijn, Ole ons al bijna tegen elkaar uitspeeld omdat hij dan alleen bij mij wil zijn en zich naar Michiel gedraagt alsof die hem mishandeld. Als Michiel ook maar aanstalten maakt om naar Ole te komen, kruipt deze snel op mij af, klampt zich aan me vast en kijkt angstig (soms half lachend, met een mengeling van verwachtingsvolle spanning) achterom alsof hij geslagen gaat worden door Michiel. Als ik samen met mijn moeder bij Ole ben, gedraagt Ole zich precies zo naar mij; dan ben ik de boosdoener en zoekt hij steeds troost en bescherming bij zijn oma. Ik mag niet aan hem komen of dichterbij komen. conclusie: hij weet dus precies wie de strengste is en van wie hij de meeste aandacht krijgt.

's Avonds was het weer bal, al zag het manneke er in de namiddag al grauw van moeheid uit. Tot een uur of half negen 's avonds heeft hij weer drammend en huilerig in de kamer gezeten omdat hij zelf ook eigenlijk niet wist wat hij wilde. En toen ik even naar de wc ging raakte hij zo overstuur dat hij weer bijna over zijn nek ging.

Vandaag is Ole lekker de hele dag bij oma en ga ik even bijkomen. Mijn hoofd voelt alsof die vannacht in een bankschroef heeft gezeten...

toedeloei

ojoj... wij zijn gebroken. Ole doet een groot beroep op ons geduld, onze buigzaamheid en onze geestelijke gezondheid....

Gister kwamen Michiel, Francine en de mannekes Jomme en Simon langs. Dat vond Ole heel gezellig; geestdriftig begon hij zijn speelgoedmand uit te pakken en met spullen te spelen waar hij normaal niet naar omkijkt. Maar na een uur werd hij huilerig, het was 'm toch iets te veel waarschijnlijk. Driftaanvallen omdat ik zijn beker afpakte die hij alleen maar ondersteboven wilde houden zodat alles op de grond lekte, wel op schoot willen en toch weer juist niet... afijn, het eindigde ermee dat ik met de jongens Nijntje zat te kijken (als ik Ole alleen liet begon hij te krijsen, hij moest op mijn schoot Nijntje kijken), terwijl de Michielen en Francine aan tafel zaten te kletsen. Om vier uur vertrokken ze en was Ole doodmoe. Ik ging even een boodschapje met hem doen en wilde hem vroeg naar bed brengen, maar die illusie moesten we al snel laten varen. Nadat de kleine man met de GROTE wil met theatrale gebaren zijn avondeten had geweigerd zette hij het in bed op een driftig, boos, dreinerig huilen. Proberen vol te houden, dachten we, hij is moe en er is verder niks. Maar na een tijd konden we het toch niet meer aanhoren en haalden we hem naar beneden. Misschien had hij honger, dachten we. Hij at inderdaad wat hapjes mee van de groentetaart die Michiel had gebakken, en voerde mij met mijn vork. Maar wat hem vooral aansprak was tussen ons in op de bank ravotten. Na een tijdje toch maar weer naar boven gebracht waar het boze drenzen opnieuw begon. Nu wilden we voet bij stuk houden, hij wilde duidelijk gewoon naar beneden en testte ons. Maar even later hoorden we gehoest en nog harder gedram en toen Michiel ging kijken bleek Ole de hele kamer ondergekotst te hebben! Zo driftig opgewonden was hij geworden. Het leek wel de ecxorsist, het zat werkelijk overal, op de muren, de deur... nouja, laat ik u de details besparen. Natuurlijk toch bezorgd of hij dan toch ziek was, maar hij had geen koorts en beneden, schoon gewassen, was er weer niks aan de hand. Tegen negenen hebben we hem met de draagbare radio op de grond met een bandje van Sesamstraat erin, in bed gelegd, en dat hielp. Zo even heb ik dezelfde truuc geprobeerd, maar nu hoor ik hem weer roepen in zijn bedje. Waarschijnlijk gaat hij dus weer niet slapen. Dan maar boodschappen doen in de hoop dat hij straks uitgeput is en toch gaat slapen.

Het lijkt of hij voortdurend gefrustreerd is over alles wat hij wil maar niet kan of niet mag. Veel gehuil, ook vanochtend. Driftig gehuil. Ik denk dat hij weer op het punt van allerlei nieuwe vaardigheden staat, en het moet vreselijk zijn om alles te begrijpen, maar dingen niet duidelijk te kunnen maken, omdat je de woorden nog niet kan uitspreken. Hij snapt nu namelijk echt alles. Vanochtend zei ik 'ga je me helpen met stofzuigen?' en hij rende naar de kast waar de stofzuiger in staat en probeerde die open te maken (wat niet lukte en bijna een nieuwe fit uitlokte) . Hij heeft ook 'auto toe' gezegd, waarbij hij naar buiten wees. Hij klimt op de bank (en valt er dan af, wat ik met angst en beven aanzie, maar hij moet toch leren hoe het werkt, ik leg veel kussens op de grond). Ik denk dat hij nu snel gaat lopen en praten, en tot die tijd is afleiden de truuc om zijn frustraties wat te beperken, maar ik kan niet altijd iets verzinnen en het lukt ook niet altijd.

Van babycenter.com kreeg ik vanochtend onderstaande info in mijn mailbox. Heel fijn om te lezen dat Ole alles volgens de boekjes doet, want omdat ik volgens mijn moeder nooit zulk gedrag heb vertoond, en Michiel volgens zijn vader ook niet zo'n driftkikker was, begon ik al te denken dat ons manneke een erg opvliegend, ongeduldig karaktertje heeft. (ook als dat zo is, is dat natuurlijk niet erg, dan moeten we daar zo goed mogelijk mee omgaan...)
Ook fijn om te lezen dat het geen zin heeft, nee, zelfs averechts werkt, om boos te worden en je stem te verheffen. Daar heb ik namelijk een hekel aan en ik zie dat Ole er alleen maar nog harder van gaat huilen (bijvoorbeeld gister, toen Michiel toch erg boos werd bij het aantreffen van een spugende Ole, wat ik dan weer echt heel zielig vind, maar Michiel heeft natuurlijk wel gelijk als hij zegt dat Ole ons, mij vooral, gewoon chanteert omdat hij uitprobeert hoe ver hij kan gaan), maar soms twijfel ik toch of ik niet te soft ben. Ik denk echter dat je prima grenzen kunt stellen zonder te schreeuwen. Duidelijk nee zeggen en consequent handelen maar het kind het gevoel blijven geven dat je van hem houdt en er voor hem bent, precies wat op babycenter.com staat. Ik blijf er ook bij dat geen enkel kind zich gedraagt zoals hij zich gedraagt om jou, als ouder, dwars te zitten. Een gedachte die helpt om boosheid te voorkomen. Er gebeurt gewoon waanzinnig veel in het hoofd en lijf van zo'n kleintje en dat gaat met veel chagrijn en bozigheid gepaard. Het is aan ons om dat manneke veilig naar de volgende fase te gidsen.
Maar dat klinkt simpeler dan het is.
Vanochtend droomde ik dat ik besloot me vandaag eens fijn ziek te melden. Haha. Dat gaat dus niet in de 24-uurs baan die moederschap heet. Gelukkig gaat de kleine man morgen naar oma die veel afleidende truucjes in huis heeft... Dan ga ik eens even bijtanken.

Voor mijzelf om nog eens terug te lezen in moeilijke tijden, en voor de liefhebber, hieronder alles over 'driftaanvallen' en 'grenzen uitproberen'.

New this month: More meltdowns
First the bad news: Your toddler's temper is easily aroused. Now the good: His displays of anger or frustration are generally short-lived. Of course it may seem like your child picks the absolute worst times to throw fits — in the middle of the grocery store, at the airport in front of your mother-in-law — and it's up to you to experiment with ways to handle the flare-ups. One reason that children seem to fall apart in public is simply that they're overstimulated: Unfamiliar people, bright lights, and loud noises all at one time can be too much for your child to handle. When you're out and about trying to run errands, your toddler knows he doesn't have your full attention, which is what he wants more than anything else — and will do just about anything to get.

What you can do
You can often head off meltdowns during errands by staying emotionally connected to your child as best you can, despite all you have to do — which will make errands more fun for both of you. Making up a game like "I see corn flakes, I see ... you!" and then giving him a big nuzzle as you put the box in the shopping cart will head off his frantic feeling that you're putting your attention everywhere but on him. But tantrums are inevitable — every child has to blow off steam sometime. And children struggling through the peaks and valleys of physical and emotional development may need to blow it off every day.

You may have to try several tactics until you find a way of dealing with tantrums that works for you. Try picking up your child and holding him quietly until he settles down — don't yell at him or try to pin his arms down, which will only make him more frustrated. Pick him up and move him to a spot where he can safely have his fit on the ground or in the car, while you sit warmly by, reassuring him that you love him. If you're at home and it's too hard for you to stay and listen to him cry, simply leave the room.

If your toddler's fit attracts attention from other adults in the vicinity, you're likely to be embarrassed, but your child will pick up on that, too and he may increase the intensity of his tantrum. Your best bet in a public setting is to grit your teeth and smile while you take your child away from the scene.

Other developments: Looking for limits, testing you
One of your most important jobs as a parent is setting limits for your child. At times you may feel like a broken record, but the next time you see your toddler starting to do something you've asked him not to, watch the process. For instance, he'll start to climb onto the dishwasher, which you've asked him not to do several times, but will keep an eye on you the whole time. While you may think he's simply being defiant, he's actually testing you, and waiting for you to step in and say, "Stop, that's far enough."

Try to remember that many of your 15-month-old's seemingly defiant and destructive behaviors are related to his overall development. When he uses a crayon to scribble on the coffee table, he doesn't know that he's ruining a piece of furniture, he's just enjoying his budding fine-motor skills. And when he refuses to go to bed, he's simply aware that being with you is so exciting that he doesn't want to sleep in case he misses something. Establishing routines, like a bath and book before bed, and giving him ample opportunities to test out skills like "drawing," will help make this period less frustrating for you.

Ole heeft gister de halve marathon gezwommen in het pierebadje in het Beatrixpark. Hij stortte zich wild enthousiast in het bad vol schreeuwende, gillende, rennende en spatterende kinderen en slaakte daar een soort van oorlogskreten bij 'hier kom ik!' We waren er om half twee en gingen tegen vieren weg. In de tussentijd krijste Ole het uit zodra we hem uit het water wilden halen voor een slokje of een hapje. Na een tijdje zagen zijn lipjes paars en klappertandde hij er blij bij. Wat een waterrat. Af en toe kroop hij er wel uit en deed dat dan heel slim op handen en voeten ipv op handen en knietjes zoals hij normaal doet, om te voorkomen dat zijn knieen pijn deden aan de grindbetonnen vloer. Aan het einde van de dag was hij zo moe dat ik het niet langer dan tot half zes 's avonds kon rekken om hem wakker te houden. Hij was direct vertrokken. Kleine waterrat. Hij sliep als altijd aan één stuk door tot even over zevenen de volgende ochtend.

Zodra Michiel gisteravond thuiskwam sprong ik op de fiets naar de stad, want ik had een boekenshopafspraak met Miriam K. Miriam had haar slag al geslagen en ik had in een paar minuten gevonden wat ik zocht (Het wonderbaarlijke voorval met de hond van Mark Haddon en het nieuwste en laatste Heksenkinddeel van Monica Furlong, jammie, jammie) Dus togen we, op de ze eerste echte zwoele zomeravond, snel naar het terras van de IJsbreker aan de Amstel waar we tot laat hebben gegeten, gedronken en gegeind. Heel geslaagd avondje! Ben er nu nog vrolijk en ontspannen van.

Vandaag is het manneke met zijn pappa op pad; naar de zandbak en boodschappen doen. Ik moest straatinterviewtjes houden in de Kalverstraat, samen met dezelfde fotograaf van de vorige straatinterviewopdracht, aardige vent. Ik had er tegenop gezien, omdat ik zes jongens in de leeftijd van 16 t/m 22 moest zoeken die allemaal een ander liefdestype vertegenwoordigden. Dit moest ik met een test achterhalen en ze vervolgens interviewen. Wonder boven wonder hebben we vier verschillende types te pakken gekregen, met licht manipulatieve trucage mijnerzijds, dat zal ik eerlijk toegeven, maar toch zeer dicht tegen de waarheid aan. Net de redactie van whY gesproken en die waren heel enthousiast dat het me gelukt was vier types te vinden. Ze hadden een hard hoofd gehad in hun eigen opdracht...
Aandoenlijk, die zestienjarige gastjes met die open, naïeve, onzekere en tegelijk onoverwinnelijke houdingen. Ik heb er een goed gevoel over, over deze dag.

hopelijk wordt het morgen weer zo'n lekker warme dag, dan kunnen we met z'n drietjes naar Blijburg...

Om de een of andere reden is schrijven bezweren. Steeds als ik mijn beklag heb gedaan op de weblog, is het daarna afgelopen of een stuk minder. Ik kan Ole weer zonder sumoworsteltactieken verschonen en hij sliep weer gewoon om 18.00 uur. Ook leek hij vanochtend voor het eerst te luisteren naar mijn 'ge-nee' toen hij weer de trap op wilde klimmen. Braaf liet hij zich weer op de grond zakken. (tot drie keer toe, dus geen toeval) Gister zijn we met z'n drieen, mijn moeder, Ole en ik, naar de Nieuwmarkt gereden omdat ik daar eens even lekker in de geweldige kinderboekwinkel Helden&Boeven wilde neuzen. Prachtige nieuwe uitgave van Peter Pan gekocht en van datum, en tekst voorzien voor Ole, voor over een paar jaar, als ik hem lekker kan gaan voorlezen, knusjes samen in bed. Oh, wat verheug ik me daar op. Soms loop ik langs de boekenkast en fantaseer hoe Ole 'The Never ending story' of 'Alice in Wonderland' zal vinden. En zo heb ik nog heel wat titels die ik hem zou willen voorlezen of waarvan ik hoop dat hij ze zelf zal gaan lezen. Maar het is natuurlijk afwachten wat zijn voorkeuren zijn en of hij uberhaupt van (voor)lezen zal houden.

Vandaag is het precies vier jaar geleden dat Alletta overleed. Ik denk heel veel aan haar. Vooral ook omdat Ole erg op haar lijkt, met zijn vrolijke, zonnige karakter en zijn pretbek met pretoogjes. Wat zou ze trots geweest zijn op het mannetje.

Zware tijden. Voor mij en voor Ole en voor Michiel die 's ochtends voor het weggaan roept 'lief zijn tegen je moeder he, Ole!' en bij thuiskomst tegen mij zegt dat ik er 'verwoest' uit zie en belooft dat hij voortaan altijd zal koken - zodat ik kan 'ontkreukelen' op de bank - wat natuurlijk ook weer niet nodig is, maar wel heel lief.
Het mannetje groeit en dan vooral mentaal, wat gepaard gaat met veel gekrijs, verlatingsangst en frustratie. Van wie hij dat temperament, het ongeduld en de driftjes heeft? Niet van Michiel en mij in ieder geval. De site babycenter.com, waar ik altijd nieuwsbrieven van krijg, adviseert ouders van 15 maanden oude kindjes om zich op de moeilijkste momenten in te denken hoe het is heel klein te zijn en alles gedicteerd te krijgen door een groter iemand; wanneer je eet, wanneer je slaapt, wanneer je aangekleed wordt, niets mag je zelf bepalen. FRUSTREREND!!!!! Ik kan me ook best voorstellen dat Ole graag alles zelf wil doen en hoe verwarrend en beangstigend het tegelijkertijd is om voor het eerst echt afstand van mij te ervaren. Hij wil op avontuur en hij wil voelen dat ik evengoed bij hem blijf. Maar die gedachte is moeilijk vast te houden als je voor de zesendertigduizendste keer 'nee,nee,nee' roept omdat Ole zijn arm in de prullenbak steekt, was van het rek trekt of de trap op loopt. Want ja, dat is zijn favoriete bezigheid op het moment: de trap op klimmen, en dat doet hij razendsnel. Als ik twee seconden niet oplet staat hij al halverwege te glunderen. Levensgevaarlijk natuurlijk. Met stip op nummer twee staat als een gek rondscharrelen met een doek over je kop. Uiteraard knalt hij daarbij onderweg met zijn hoofd tegen van alles en nog wat op, soms met tranen tot gevolg. Maar dat knallen lijkt juist de aantrekkingskracht van dit spelletje te zijn.

Mijn 'battle' begint 's ochtends om 7.15 reeds op de commode. (helaas is 't menneke tegenwoordig al om 7 uur klaarwakker) Een luier om doen vergt onderhand magische krachten. Ole zet het op een krijsen en spant zijn lijf dusdanig dat ik onmogelijk iets kan doen. Hij probeert uit alle macht te gaan staan om zich op die manier tegen mij aan te vleien en mij -allercharmantst lachend - indringend aan te kijken. Als ik op die manier de luier om probeer te wurmen en naar beneden kijk om te zien wat ik doe, trekt hij soms met beide handjes dwingend mijn hoofd omhoog: ik moet naar hem kijken. Natuurlijk ben ik steeds vertederd, want hij blijft om op te vreten en weet precies hoe hij mij om zijn vingertjes moet winden. Gisteravond gaf hij tijdens dit 'staan-op-de-commode-tafereel plots een harde bijt in mijn schouder. Ik schreeuwde 'au' waarna hij het op een hartverscheurend geschrokken huilen zette en tijdens het huilen nog eens twee keer heel hard in mijn wang kneep, waarna hij nog harder ging huilen. Achossie. Ik zei dat hij zachtjes moest doen, maar kon hem eigenlijk alleen maar troosten, want hij was er helemaal van in de war. Misschien wilde hij me bijten van liefde en was hij niet voorbereid op de reactie, en wilde hij daarna door te knijpen nog eens kijken wat de reactie was. Misschien ook wilde hij door te bijten zijn eigen tandpijn verzachten en kneep hij mij om zijn frustraties bot te vieren. Ik zal het nooit precies weten. In ieder geval was het weer helemaal mis met die tanden (hoe lang kan zoiets duren, het is al bijna drie weken gaande) en bleef hij huilen in bed. Dus maar weer naar beneden gehaald en samen onder een dekentje de Nijntjevideo gekeken op de bank terwijl pappa kookte. Tegen negenen was hij eindelijk zo moe dat hij zich dankbaar in zijn bedje liet leggen.
En nu regent het weer.
Maar ik heb de auto en zodra Ole wakker is rijden we naar oma en gaan we iets leuks doen.

Afgelopen weekend hebben Michiel en mijn moeder de hele tuin gesnoeid. Je weet niet wat je ziet. De tuin lijkt twee keer zo groot. Ondertussen gingen mijn vader en ik met Ole naar Artis, maar dat was geen succes. Ole heeft voornamelijk gepiept en gekermd, hij 'sloeg' mijn vader uit zijn buurt en wilde alleen door mij gedragen worden. Alleen de zeehonden en de giraffen vond hij nog enigszins te pruimen. Zitten op een grasveldje ontlokte gebulder en ook het artiskinderwagentje was reden tot blèren (erin, eruit,erin, eruit, piepen, kermen, kreunen, meewarige blikken van omstanders) .

pfff. naja, het gaat allemaal voorbij. 'Het is maar een fase' is mijn dagelijkse mantra.

De hele straat kent Miesje nu. Gister zat ze namelijk aan het eind van de straat tijdens een keiharde stortbui panisch mauwend boven in een boom. Ik riep haar bij de voordeur en hoorde haar wel maar zag haar niet. De overbuurman wees naar het einde van de straat en toen ik daar ging kijken stond een andere buurvrouw naar de boom te staren 'ik hoorde appeltjes uit de boom vallen'. Miesje ging nog harder mauwen toen ze mij zag en liet zich ondersteboven naar beneden zakken, daarna draaide ze zich behendig om zodat ze met haar kopje omhoog en haar achterlijfje naar beneden langs de boomstam naar beneden kon klauteren net zo ver tot ik haar eruit kon pakken. Gek beest.

Verder weinig nieuws. Gister lekker koffie gedronken met Miriam K, in de coffeecorner in de Linnaeusstraat, waarbij Ole zoet meer dan een uur aan onze voeten bij een laag tafeltje stond te spelen en te wiegelen op de muziek, vooral toen James Brown door de boxen schalde werd hij opgewonden. (de Coffeecorner is een van de weinige kindvriendelijke cafees die ik ken, met grote fauteuils die samen een soort van afgesloten arena vormen, lage tafeltjes in het midden die niet om kunnen vallen en veel andere moeders en kinderen) Af en toe moest hij even de punten van Miriams prachtige spitse zwart glimmende laarsjes aanraken, waarbij hij dromerig in de verte staarde. Kleine schoenen- en voetenfetisjist is het. We moesten door de regen naar huis fietsen, maar Ole zat gewoon te zingen en hield verbaasd zijn handjes omhoog om de druppels te voelen. Zelf was ik zeiknat bij thuiskomst, maar het menneke was helemaal droog, dankzij zijn regenjasje met capuchon, fietsschermpje en de plastic zak die ik over zijn beentjes en voetjes had gedrapeerd.

Ole snapt nu echt bijna alles. Als ik zing over handjes, steekt hij zijn handjes in de lucht, idem dito met de voetjes. Hij probeerde gister ook handjes te zeggen. Dat klonk ongeveer als antssssss. Wel is hij nog steeds eenkennig. Toen Miriam hem optilde zodat ik mijn jas even aan kon doen, ging dat met veel protest en gekerm gepaard en ook toen ik naar de wc moest in de coffeecorner brak de paniek even bij hem uit. Dat ontzettend extraverte flirtgedrag met vreemden is dus een beetje voorbij, hoewel hij nog altijd allercharmantst contact kan maken, met groot succes.

Nu ligt hij te jengelen in zijn bedje. Ik wou dat hij ging slapen want ik moet douchen, een artikel afmaken en nog duizend andere dingetjes. Morgen lekker weer een dagje op de boot werken.

WhY heeft me weer voor een nieuwe opdracht gevraagd. Leuk!

laterzz

Zo, wij zijn weer verwend, gelaafd, ontspannen terug uit Duitsland. Een auto vol met nieuwe kleertjes voor Ole, pakken vol luiers, potten eten en andere zeer lieve en welkome cadeautjes. Mannetje Ole heeft de show weer moeiteloos gestolen door zo ongeveer de complete huisraad van opa en oma Duitsland onder kleden, stoelen, kasten en in vazen en potjes te verstoppen. Ze kunnen waarschijnlijk nog weken zoeken. Slapen was wat problematisch de eerste twee dagen, maar toen Ole eenmaal gewend was ging het prima. Op de heenweg viel hij vijf minuten voor aankomst in de auto in slaap. Het dorp spreekt er nog schande van waarschijnlijk, maar we hebben hem toen een uurtje in de auto voor de deur laten slapen, babyfoon op de bijrijdersstoel, en wij allemaal om de minuut naar de voordeur rennend om te checken of hij niet in paniek alleen wakker was geworden. 's Avonds was het huilen geblazen en sliep hij pas tegen half negen. Maar wel de hele nacht door en gewoon zoals altijd tot half acht de volgende ochtend. Omdat hij ook voor zijn ochtendslaap in paniek raakte, zijn Joost, Michiel en ik met Ole in de wagen een stevige wandeling door de bossen en heuvels gaan maken, waarbij het ventje eindelijk uitgeput in slaap viel. 's Avonds was hij zo moe dat slapen geen probleem meer was en de rest van de dagen ook niet. Zelfs 's ochtends ging hij weer gewoon slapen. Zondag hebben we een leuke kleine dierentuin in Muscheid bezocht, Ole vond de paarden en koeien geweldig. En gister moesten we helaas weer terug. Veel gesputter en gepiep op de achterbank en slapen ho maar. Vier uur is best lang voor zo'n klein mannetje natuurlijk. Michiel heeft een hele tijd naast hem gezeten en het grote boek gelezen dat opa en oma hadden gegeven; met grote platen van boerderij en feesttaferelen. Ole wees enthousiast van alles aan en zei dan vragend 'die?', als Michiel paard of konijn antwoordde, deed Ole de bijpassende geluiden (bij een konijntje gaat hij snuffelen en bij een paard hinneken). Een heel gezellig gekeuvel zo achter mij. Het hoogtepunt voor Ole was een wegrestaurant met een hele mooie speelhoek met treintjes en twee andere kindjes wiens moeder ook Ole op een paar frietjes trakteerde. Dat vond hij heel lekker (heeft ie nog nooit gegeten). Thuisgekomen stak hij enthousiast zijn armen naar het huis op en liet zich om half zeven tevreden in zijn eigen bedje leggen.

Ik heb het gevoel dat de hele wereld op vakantie is, behalve wij. Snel veel leuke dingen plannen maar....

toedeloei
oja, nieuw is dat Ole steeds 'haaai' zegt ter begroeting, heel grappig. Ook het ge-'ooooh' is niet van de lucht, als hij iets moois of nieuws ziet. Verder babbelt hij de hele dag op hoge toon, met veel vraagtekens aan het eind, of juist heel stellig. En zojuist is hij vier treden van de trap opgeklommen. Lopen doet hij nog steeds niet, maar wel aan de hand, langs de meubels en soms op handen en voeten, waarbij hij tussen zijn benen door verbaasd naar zijn eigen voortschuifelende voeten kijkt. Het gaat vast niet lang meer duren....

Ik word geen Home&Gardenredacteur... En niet omdat ze weten hoe onze tuin eruit ziet... haha. (er was geen tuinaffiniteit of kennis vereist) Er is gekozen voor een andere kandidaat van De Redactie. Er waren naast mij nog twee kandidaten en er was een interne kandidaat van Sanoma. Ze kozen voor een kandidaat van De Redactie, en wel voor een persoon die ook hoofdredactionele ervaring had want ze zochten toch eigenlijk iemand die zelfstandig als chefredacteur kon fungeren. Ik word daar zo spuugziek van. Hoe vaak ik dit nu al niet heb meegemaakt. 'Nee, ze zochten toch iemand die de eindredactie van twee bladen tegelijk kon doen, en een universitaire achtergrond heeft' 'Nee, toch liever iemand die tien jaar ervaring heeft en hoofdredacteur was'. Het is gewoon een kwestie van voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten; vragen naar een redacteur en dan hopen dat tussen de kandidaten een hoger gekwalificeerd iemand zit, zodat je voor het schamele redacteursalaris toch een eind/chef/ of hoofdredacteur krijgt. Aso's. Overigens had ik prima als chefredacteur gefungeerd, met mijn meerdere jaren ervaring als eindredacteur.
Maargoed. Genoeg gal gespuwd.
Er komt vast wel weer iets voorbij. Ik sta op de kaart bij De Redactie en men was 'evengoed enthousiast over mij bij Sanoma'. (waar hebben we dat eerder gehoord?)

Ondertussen heb ik mijn artikel voor Joop afgerond en is het artikel voor whY ook zo goed als klaar. Morgen lekker naar Duitsland.. even helemaal ontspannen.

byebye

Vanochtend heeft de dokter me geëlektrocuteerd (wat een raar woord eigenlijk, ik schrijf het vast niet goed). Ik kwam voor een doorverwijzing naar de huidarts om een plots opgekomen ouweheksenwrat onder mijn oog te laten verwijderen, maar mijn dokter kon dat zelf wel even doen... Ik moest op een ijzeren plaat gaan zitten zodat ik geaard was en daarna zette hij een seconde lang stroom op de wrat met een soort van krultang. Dat deed pijn, maar het ging zo snel dat ik, overmoedig geworden, nog vier rare plekken weg liet roosteren, oa op mijn rug. De wrat is nog niet weg, die moet er straks vanzelf, verschrompeld, afvallen ofzo (zit u te ontbijten, dan mijn excuses...) Ik hoop maar dat het allemaal goed gaat, want die huisarts van mij boezemt me altijd wantrouwen in. Hij was helemaal verguld met zijn stroomspeeltje en hanteerde het ding alsof hij een leiding ging lassen.

Na de dokter kon ik mijn verlangen naar de Scheldestraat niet langer onderdrukken, zo dicht bij, daar moesten we even naartoe ('t manneke vindt het allemaal best in het fietsstoeltje). Even babbelen met het kaasboertje in de Schelde (lang geleden! oh verhuisd? waarom ben je niet ff gedag komen zeggen joh? alles goed? ik ga binnenkort trouwen!' bladiebladiebla, heel gezellig en ondertussen liep de winkel vol met klanten...) Ook bij mijn ouwe bloemenwinkeltje werd ik warm onthaald. Ja, dat mis ik wel, die gezellige straat met winkeltjes en restaurantjes. Maar daar staat tegenover dat ik nu in mijn tuintje ga zitten, in de zon, met een bak koffie.

doei

Het is een wonder. Vanochtend sliep de kleine man al om 10.00 en werd pas drie uur later wakker. Veel werk kunnen verzetten dus. En nu ging hij ook om half zeven na zijn badje direct knock out. De hele dag was er één van verbazing; hij heeft voor het eerst heel geconcentreerd met een rood potloodje zitten 'tekenen' op een ansichtkaart en het blad van zijn eetstoel, hij heeft heel lang met een helicopter gespeeld; hij liet hem wel een half uur door het hele huis heen rijden, hij klom een paar keer helemaal zonder hulp op zijn brandweerauto, en reed deze zelf door de kamer door met zijn voetjes over de grond te bewegen en bij het eten stak hij zelf de lepel moeiteloos en zeer zelfverzekerd helemaal goed, met eten erop, in zijn mond! Ik wist niet wat ik zag! Van het ene op het andere moment eet hij helemaal zelf, zonder morsen, met een perfecte coordinatie. Zo mooi ook om te zien dat hij plots speelgoed ontdekt dat al maanden in de kamer staat. Zodra hij er aan toe is gaat hij er uit eigen beweging mee aan de slag. Al dat huilen zal dus wellicht ook een nieuwe groeisprong ingeluid hebben. Gek is ook dat hij sinds een paar dagen niets meer moet hebben van vreemde mensen op straat en in de supermarkt, terwijl hij tot voor kort met alles en iedereen flirtte (soms tot mijn ergernis, ivm die hordes bejaarden achter je supermarktwagen aan). Het blijft een onbeschrijvelijk wonder hoe snel een kind zich op deze leeftijd ontwikkelt.

verder pech in de vorm van een kapotte bril van Michiel en een lekkend plafond onder de badkamer... Erwin de badkamerman komt snel. Laten we hopen dat een beetje nieuw kit het euvel kan verhelpen en het geen ellende is met het dak. Het lekt bij heftige regen namelijk ook nog steeds door het raam in het studeerkamertje. Het water gutst direct vanaf het dak langs het raam naar beneden, als je van binnenuit kijkt lijkt het of je dan onder een waterval staat. Waarschijnlijk moeten we daar dus iets doen met de regengoot. Jaja, de geneugten van een eigen huis... Goed nieuws is dat Joop mij overvoert met opdrachten.

Van De Redactie nog niets gehoord...

toedeloei

Wij worden met z'n allen geteisterd door Ole's doorkomende tanden en/of kiezen. Het mannetje huilt meer dan ooit tevoren en slapen is een drama. Als ie eenmaal slaapt wordt hij 's nachts niet meer wakker (afkloppen voor vannacht), maar voor het zover is.... pfff. Vrijdag ben ik op de boot achter mijn vaders computer gekropen, thuis werken op vrijdag is voor mij, Michiel en Ole geen optie. Ole blijft achter mij aankruipen en gaat onderaan de trap staan roepen en jengelen als ik boven wil werken. En iedere keer dat ik beneden kom voor de wc, iets te eten of te drinken, wil hij bij mij. En Michiel kan natuurlijk niet de hele dag naar buiten met Ole. Het was heel gezellig in mijn oude kamertje, mijn paatje en maatje kwamen om de beurt een praatje maken of een koffie brengen en ik voelde me weer helemaal het geborgen kind van vroeger. Ben ook flink opgeschoten. Vanmiddag ben ik weer twee uurtjes daar gaan werken, en hielden opa en oma zich met het mannetje bezig terwijl Michiel thuis bij kon komen. Op het moment werken we in 'shifts', als de een zijn geduld dreigt te verliezen, neemt de ander het over. Ole heeft namelijk ook de hele dag door kippendriftjes. Als hij zijn brood niet snel genoeg krijgt, als wij niet snappen wat hij wil, of als hij zijn jas aan moet terwijl hij een andere bezigheid in zijn hoofd had, krijst hij het uit. Wij zijn sloom personeel, hij denkt erover ons te ontslaan...

Komend weekend gaan we lekker naar opa en oma Duitsland, van vrijdag tot en met maandag. Waarschijnlijk laten we Ole ook een keer aan hun goede zorgen over om met z'n tweetjes Keulen in te gaan. Heerlijk! En ook lekker om elkaar weer te zien. Hopelijk gaat Ole lekker slapen in de auto.

Donderdag werd ik gebeld door De Redactie of ik voorgedragen wilde worden voor een tijdelijke functie als redacteur bij het blad Home and Garden van Uitgeverij Sanoma. Het is voor drie weken,drie dagen per week. Helemaal te gek natuurlijk. Ik moest als een idioot artikelen kopieren en naar ze faxen en dat kon alleen bij Michiel op z'n werk, dus toog ik met het mannetje naar Diemen. Michiel liet zijn knappe zoon natuurlijk trots aan de hele afdeling zien, maar Ole vond het allemaal een beetje eng. Haast haast weer in de auto, want 's middags had ik met Jeannette en Doris op het strand van Ijburg afgesproken. Dat was heel gezellig, maar het geklooi met die twee bewerkelijke prepeuters verhinderde dat we meer dan één of een halve zin achter elkaar konden uitwisselen. Ole vond het overal op het strand leuker dan bij ons en Doris holde steeds weer het cafe in. Naja, dat heb je met die koters.

Morgen hoor ik hopelijk of ik op gesprek mag bij Sanoma, maar ik heb er een hard hoofd in, want ze hebben uiteraard meerdere kandidaten.

Verder moet ik eind deze week twee grote artikelen afhebben, een voor Joop en een voor whY. Ik had er gister en vandaag stijve schouders en koppijn van, want behalve dinsdagmiddag als Ole even naar oma mag, heb ik alleen de avonden om het af te krijgen en ik ben ook nog afhankelijk van andere mensen voor informatie... Maar ondanks de lichte paniek, vind ik het toch heerlijk om klussen te hebben, en gewaardeerd te worden om mijn werk. Ik heb verschillende oude opdrachtgevers aangeschreven voor werk en hoop binnenkort meer klussen te krijgen. Dat zal even stressen zijn, maar als ik straks die twee dagen op de creche wil kunnen betalen, moet ik nu meer werk zien te genereren.

nou tjusie