Manja Schrijft

Ik heb hele dubbele gevoelens op het moment: boos omdat Ole weer niet wil slapen en ik nergens aan toe kom en verdrietig omdat hij naar de creche gaat binnenkort, ook al zal ik dan eindelijk weer aan mezelf toekomen. Hij is nu overduidelijk doodmoe, wit gezicht, gapen etc. en hij moet vanmiddag naar oma omdat ik echt een klus voor Joop moet gaan uitschrijven, maar als hij niet gaat slapen kunnen we hem tegen vieren opvegen en kan ik hem ophalen nog voor ik weer thuis ben bij wijze van spreken. Hij staat nu met zijn bleke smoelie naast me, een biscuitje in zijn ene hand, de andere op mijn knie, azend op computerpowerknop, muis en toetsenbord of de bedrading aan de achterkant van de computer (die kun je er zo lekker uittrekken). Relaxed typen is het niet, want ik moet steeds handjes wegtrekken en afleidingsmanouvres verzinnen. Typen aan mijn artikelen of verhalen kan ik al helemaal vergeten, daarvoor is concentratie nodig. Maar hij gaat toch vanaf volgende week naar de creche? zult u zeggen. En dan krijg je vanzelf de tijd voor je zelf die je nodig hebt! Klopt, klopt. Klopt helemaal. Maar god, wat heb ik daar gisteravond lang van wakker gelegen.
Gistermiddag ging ik met Ole naar de Toverlantaarn voor het intakegesprek en het moment dat we ons moppie voor het eerst niet meer in al zijn doen en laten kunnen volgen (ook wel loslaten geheten) komt nu akelig dichtbij. Ik dacht (hoopte); dat wordt een briefing van een uur, waarin ik alles moet vertellen over Ole, wie hij is, waar hij van houdt, waar niet van etc. Ik moet per slot van rekening mijn baby, mijn schatje, stuk van mijn hart, overdragen aan mensen die hem niet kennen, die niet, zoals ik, anderhalf jaar lang hebben mogen beleven wie hij is. Maar dat deel nam niet meer dan vijf minuten in beslag. Wat eet hij graag en wat niet, en waar speelt hij graag mee, en wat voor kind is het. Die drie vragen beantwoorden in vijf minuten, tja... Ik had al bedacht dat ik dat soort dingen in zijn schriftje zou schrijven, maar later dacht ik 'nee', want 'a: dat is mijn versie van de werkelijkheid en hoe meer ik over Ole opschrijf, hoe minder ruimte ik de leidsters laat om zelf te ontdekken wie hij is, hetgeen interessante en belangrijke aanvullingen kan opleveren op mijn kijk van Ole' en 'b: ik wil niet meteen te boek staan als 'zo'n overbemoeizuchtige controlfreakerige mamma', die bij de leidsters al direct irritatie oproept'. zucht.... Ik weet met mijn hoofd dat het voor ons en voor Ole heel goed is dat hij twee dagen per week naar de creche gaat, maar mijn gevoel sputtert.
Ik voelde weerstand jegens de leidster die bij het gesprek zat; zo'n dominante dame die meer doet dan luistert. De vraag is welke sentimenten mij deze gevoelens over haar bezorgen natuurlijk...
Ole's naam en geboortedatum waren al in de 'namenboom' op de muur in het lokaal geschreven boven de plek waar zijn foto moet komen. Er stond een mandje voor persoonlijke spulletjes klaar met zijn naam erop en in de gang was zijn naam bij een jashaakje geschreven, naast dat van een ander jongetje dat ook parttime komt. Die ene naam, tussen al die andere namen van kinderen die elkaar allemaal kennen... ojoj. In het begin zit Ole in een groep van veertien kinderen met twee leidsters. En hij is toch wel degelijk de jongste in de groep, daar is dus een leugentje ter overhaling gebruikt.
Affijn, ik heb een wenschema meegekregen en dat gaat aanstaande maandag van start.

Ondertussen staat Ole als een soort ADHD-ertje aan de lamp te trekken en op de bank heen en weer te springen. No way dat die gaat slapen. Gister heb ik hem direct na thuiskomst van de creche, om 16.30, op schoot laten huilen, totdat hij huilend in slaap viel. zodra ik hem in zijn bedje wilde leggen schoot hij huilend omhoog. Het duurde heel lang voor hij diep genoeg sliep om hem over te hevelen. Om 18.30 werd hij wakker en om 19.30 ging hij weer pitten.

Ohja; voor de geschiedschrijving (altijd leuk om straks terug te lezen) hier nu beknopt mijn antwoorden op wie Ole is:

- een heel sociaal, vrolijk, open kind dat makkelijk en snel contact maakt met mensen en gek is op andere kinderen
- hij is erg gevoelig voor aandacht en wat anderen leuk vinden en kan doordraven in 'please'-gedrag (de clown uithangen, flirten, gekke bekken trekken), waardoor hij op een gegeven moment zichzelf verliest en niet meer tot rust kan komen. Hij heeft dus rustmomenten nodig waarmee hij even terug op aarde kan komen; even op schoot, even een boekje lezen, even knuffelen met konijn.
- een behoedzaam kind, dat zelden valt omdat hij niet onstuimig is en alles bedachtzaam en voorzichtig doet (hij staat nu zeer stabiel, maar loopt nog altijd niet, hetgeen hij fysiek zeker wel al zou kunnen, als hij loopt zal hij dat in een keer zeer stevig en zeker doen, zonder al te veel vallen)
- hij houdt van spelen met blokken, stapelen, dingen in gaatjes stoppen etc. Hij heeft oog voor detail en is heel onderzoekerig.
- hij is gek op boekjes lezen, muziek luisteren, zingen en dansen.

Los van mijn verslag aan de Toverlantaarn:
Ole is heel geconcentreerd met de blokken aan het spelen; hij stapelt er hoge torens van en klapt dan zelf in zijn handjes. Hij stopt ze in auto's en laadt ze weer uit, hij verplaatst ze van de kast naar en tafel en weer terug, zet ze heel geconcentreerd op een rijtje naast elkaar, pakt ze weg en herhaalt het hele ritueel nog een paar keer. Waanzinnig leuk om te zien.
Ook leuk; als er iets weg is, of hij kan iets niet vinden, dan steekt hij zijn armpjes uit en draait zijn handpalmen naar boven. Dat 'ik weet het niet' gebaar ziet er heel volwassen, wijsneuserig uit.

ik ga nu naar hem toe, want hij huilt omdat hij de stekker van de tv niet in het stopcontact mag stoppen (die trek ik er uit omdat ik gek word van die aan- en uitknop die hij blijft indrukken).

wordt vervolgd...

Ole heeft de eerste drie stapjes los gezet! En nog wel bij opa en oma, koud terug van hun vakantie. Wat een primeur voor ze! Michiel was niet mee, die heeft het helaas gemist. Het manneke wilde zo snel mogelijk van oma's knie naar de kist (met de interessante sleutel erin) komen, en deed daardoor geheel onbewust die stapjes los. toen hij het doorhad (wij allemaal ademloos kijkend en opa wegrennend op zoek naar zijn camera, te laat..), ging hij snel op zijn knieen verder. Hij loopt nu ook steeds vaker langs de meubels door de kamer. En hij staat een groot deel van de tijd rechtovereind zonder steun waarbij hij nog geregeld de balans verliest en op zijn billen valt.

Donderdag dus naar De Kruistochten met Miriam; een stuk in drie bedrijven van 1,5 uur per stuk met twee keer een half uur pauze tussendoor. Een familie treft elkaar in het huis van de moeder en ontdekt allemaal fijne dingen van elkaar. Een redelijk clichématig soms zelfs flauw stuk. Maar het was toch vermakelijk, er werd zonder uitzondering goed geacteerd en we hebben ons geen moment verveeld. Grappig was de toneelpoes die de hele voorstelling lag te pitten op het dak van het decor en zich ook nog door de spelers rond liet sjouwen zonder protest. In de folder stond dat hij ook nog twee understudy's had!
Na afloop togen we naar cafe Lux om de hoek voor één biertje. Er kwamen steeds weer één biertje bij en voor we het wisten was het sluitingstijd (03.00 uur). Een uur daarvoor riep iemand ineens mijn naam: Quinten aan de andere kant van de bar. Gezellig met hem gekletst en met z'n drieën de kroeg verlaten. Gelukkig nam Michiel de Ole-shift waar de volgende dag.

Vrijdagavond kookten Kristel en Sjaak als volleerde meesterkoks een verrukkelijk maal van onze verrassingsingredienten: courget, aubergine, avocado, ananas, geitenkaas, bacon, gemixte sla, pasta, tomaat en gehakt. Vooral hun compleet harmonieuze samenwerking wekte onze bewondering. (wij samen in de keuken is een ramp) Het was heel gezellig en voor herhaling vatbaar.

Zaterdag kochten we een traphekje bij Ikea (eindelijk) dat Michiel nu aan het installeren is en dat Ole aan het testen is. Hij rukt aan de spijlen als een wanhopige gevangene. Ook een heel schattig gezicht hoe hij naast zijn vader - beide op de knietjes - naar het bevestigingssysteempje ligt te kijken. Serieus gezichtje, wijzend en babbelend tegen zijn vader alsof hij zegt 'dat lossen we wel even op, kijk zo'. Hij houdt de waterpas tegen de trapwand, precies zoals het zijn vader ziet doen, en wil steeds de meetstok vasthouden.

In de oven staat de appeltaart die Michiel heeft gebakken, we draaien ceedeetjes (waarbij we af en toe even moeten dansen, de tango is Ole's favoriet) en Ole stopt Michiels bankpasjes in een leeg toostjespak. He, wat lekker huiselijk allemaal.

doei

Vanochtend een heel stuk geschreven dat door Ole met één snelle druk op de powerknop verloren ging. Zo zeg. Ik verloor echt even mijn zelfbeheersing, was voor het eerst echt kwaad op Ole, arm jong. 'Heel even wil ik iets voor mezelf doen, heel even maar.' Ik merk wel dat het een zware wissel op me trekt om twee weken geen oppas gehad te hebben. Altijd gehaast naar de wc want Ole kan iets raars doen, nooit een krantenartikel uit kunnen lezen omdat ik halverwege (vaak al tijdens de intro van het verhaal) Ole van de trap moet plukken of iets dergelijks. Normaal gaat Ole minstens een middag per week naar oma en kan ik op vrijdag buitenshuis werken.
Ik voel me licht ontvlambaar, moe, sjacherijnig. Affijn ik zwelg in zelfmedelijden. Ik voel me nutteloos en hunker naar een egoboost in de vorm van werkgevers die me nodig hebben en fantastisch vinden en bedanken in klinkende munt. Zoals ik van de week tegen Michiel zei: ik heb zin om heel lang heel diep te zuchten en daarna een groot cadeau van iemand te krijgen.

Gelukkig vanavond naar toneel met Miriam. En morgenavond komen Kristel en Sjaak bij ons thuis voor ons koken. Wij kopen de verrassingsingrediënten waar zij mee aan de slag moeten.. haha. En zaterdag komen mijn lieve paps en mamsje weer terug. Maandag ga ik bovendien de hele dag op reportage in het Erasmusziekenhuis op de valpoli. Michiel heeft vrij genomen om op Ole te kunnen passen.

Wat betreft het manneke: die loopt nu al aan één hand! Gister helemaal vanaf de Linnaeusstraat naar de speeltuin in park Frankendael gelopen met hem. Fiets in mijn ene hand, Ole aan mijn andere hand, over de strook gras met het oog op een eventuele zachte landing. Eindeloos traag met veel pitstops om voorbijkomende politiemannen op brommers of kindjes op fietsen na te staren, waggelde die kleine grote man trots vooruit. Dat leverde veel vertederde glimlachjes van voorbijgangers op natuurlijk.

Ook heeft het ventje voor het eerst 'gevoetbald'; aan mijn handen achter zijn blauwgroenekikkerbal aan en schoppen maar. Hij mikte steeds aardig raak en werd er helemaal opgewonden van.

Heel lief: op de fiets gooit hij zijn hoofdje steeds achterover en wil dan dat ik hem zo, ondersteboven, op zijn mondje kus.

Standaard in de draagbare cdspeler op zijn kamertje zit nu de Jip&Janneke-musical. Het voorheen favoriete Sesamstraatbandje is uit de gratie.

Ohja, maandag gingen we op de thee bij Roelien en Freya die alweer zeven maanden oud is. Wat een lekker vrolijk moppie, om op te vreten! Dat laatste wilde zij vooral met Ole doen. Ze stak haar armpjes naar hem uit en wilde hem aanraken en proeven. Ole vond het even een beetje eng maar ging na een tijdje bij haar op het kleed zitten en gaf haar heel lief allemaal speeltjes aan. Toen we weggingen tuitte hij zijn lippen: kus! Een gretige kus met veel speeksel van Freya was zijn deel.

dagdagdagdagdag

Ik heb last van de maandagochtendblues. Het weekend was te gezellig en nu regent het en ik heb nog altijd geen vooruitzicht op nieuwe freelanceklussen of een nieuwe vaste baan.

Vrijdagochtend lekker met mijn vriendinnetje Miriam K. ontbeten in de Coffeecorner in de Linnaesstraat. Veel grote koppen cafe au lait en heerlijke broodjes parmaham en mozzarella. Genieten met een grote G. Deze donderdag gaan we naar De Kruistochten van Toneelgroep Amsterdam in de Stadsschouwburg dus dan zie ik haar gelukkig lekker snel weer.
Een groot deel van de rest van de dag heb ik sinds lang thuis zitten knutselen. Ik had etiketten in alle kleuren gekocht bij de Hema (heerlijk al die nieuwe schoolschriftjes, kaftpapier, pennen en stickers, brings back happy memorys) en een overdrachtsschrift voor Ole voor de Toverlantaarn. Voor mezelf ben ik ook weer eens sinds lang aan een ideeen-, inspiratie, knipsel en plakboek begonnen. Lekker fröbelen zonder prestatiedruk. Inmiddels liggen er ook al vier multomappen met deze logverslagen en daartussendoor insteekvellen vol foto's van Ole. Nooit goed geweest in selecteren.... Ik vind het een fijn idee dat ik Ole's eerste jaren vastleg. Als er iets met mij gebeurt, kan hij in ieder geval nog altijd teruglezen hoe ik hem zag en wat hij deed, en hoe veel ik van hem hou.
Het manneke was ondertussen in Artis met zijn pappa.

Zaterdag kwamen opa en oma uit Duitsland op bezoek en hebben we een heerlijke dag met z'n allen gehad. Stralend weer. Lekker gekuierd door Park Frankendael met een pitstop voor Ole in de speeltuin aldaar. Toen we 's avonds met z'n allen aan het eten waren was het voor de zoveelste keer bal wat Ole betreft; hij weigert al bijna twee weken consequent zijn avondeten. Een boterham gaat er dan af en toe wel in, maar verder niets. Een eigen bakje met stukjes groente en aardappel vond hij best leuk, maar een beetje erin prutsen met een lepel of zijn vingers en klaar was het. Tot ik zaterdagavond de geniale inval kreeg hem een vork te geven. Hij wilde per se op mijn schoot van mijn bord mee-eten en met die vork voelde hij zich apetrots. Heel behendig (met hier en daar wat hulp) prikte hij aardappeltjes en bloemkool aan zijn vorkje en at het op als een uitgehongerd beestje.

Zondag zijn we lekker met z'n drietjes naar een strandje iets boven Noordwijk aan zee gereden waar Ole zich weer vol overgave in de golven stortte. Daarna heeft hij heel lang met schelpjes zitten spelen. Thuis haalden we frietjes en die heeft hij weer met zijn eigen vork weg zitten werken.

Vanochtend toen Michiel mij een kus gaf bij het weggaan, stak Ole (op mijn arm) zijn snoet naar Michiel uit, tuitte zijn lipjes en gaf Michiel een dikke kus op zijn mond. Zooooooo lief!!!!

Vanochtend om 12.00 uur werden wij in De Toverlantaarn voorgesteld als 'dit zijn Ole en zijn pappa en mamma' (wonderlijk dat zo'n zin je zo'n geluksgevoel kan geven). De zeer rustige en vriendelijke adjunct directrice gaf ons een uitgebreide rondleiding door alle lokalen en stelde ons voor aan alle leidsters. Het was rustig omdat bijna de helft van alle kindjes (meer dan negentig, verspreid over zes groepen) nog op vakantie is.
Onze indruk: een ruim, licht, schoon, geborgen en gezellig gebouw met vriendelijke, open, enthousiaste en competente leidsters.
En Ole treft het: hij komt in de Nijntjegroep! (hij is nog altijd verslaafd aan die ene 'Nijntje op avontuur' tekenfilmpjesvideo van de bieb, wij raken bijkans in een Nijntjepsychose van die tigmiljoen keer afgedraaide band) Met grote ogen keek hij naar alle Nijntje-afbeeldingen op muren, servies en mandjes. Even duwde hij zijn gezicht angstvallig tegen Michiels schouder, maar al snel won zijn nieuwsgierigheid het van zijn verlegenheid, keek hij naar de vier kindjes die aan tafel een boterhammetje aten, en begon hij wat te roepen. Toen Michiel hem op de grond zette, kroop hij direct naar een houten poppenhuis en begon daar vol overgave en enthousiasme mee te spelen. Toen we naar de deur liepen keek hij niet eens op. Ik heb hem natuurlijk meegenomen voor de rest van de rondleiding, maar waarschijnlijk had hij het niet eens erg gevonden om gelijk even achter te blijven in het Nijntjelokaal vol kindjes en speelgoed.
Ik heb direct een boekje over het pedagogisch beleid van de Toverlantaarn gekocht, en dat net met stijgende instemming zitten lezen. Alle opvoeditems waar ik de laatste tijd zo mee bezig ben, vond ik erin terug. Over respect voor het kind en diens emoties, en over positief corrigeren, zelfstandigheid aanmoedigen, zorgen voor veiligheid en geborgenheid door lichamelijke en verbale aandacht, en het zorgen voor een positief zelfbeeld. De kinderen mogen boos, blij, bang en verdrietig zijn. Er wordt op schoot gehuild, en pas afgeleid nadat het kind heeft gevoeld dat het serieus genomen wordt in z'n gevoelens. De nadruk ligt op ontdekken zonder prestatiegerichtheid en het is natuurlijk fantastisch dat Ole daar lekker mag vingerverven, kleien en experimenteren met allerhande knutselfrutselspul. Er zijn grote ruime gangen waar ook in de winter met fietsjes en tractortjes geragd kan worden en de buitenplaatsen zijn ruim en knus. Alleen de bedjes in de slaapruimtes vond ik niks, de bovenste bedjes hadden nauwelijks spijlen om vallen te voorkomen. Maar er komen binnenkort nieuwe bedjes met spijlen. En er zit permanent een leidster in de slaapruimte bij de kindjes.

Michiel vind het idee dat Ole straks een van de kleinsten is in de groep nog steeds een beetje eng, maar ik weet dat er in ieder geval een leeftijdgenootje is, en zeker twee iets kleinere kindjes.

Bottom line: we hebben allebei een goed gevoel over de Toverlantaarn en ik denk dat we morgen de Stichting Welzijn Watergraafsmeer ons groene licht gaan geven voor de plek vanaf 1 september voor de maandag en de woensdag.

SPANNEND!!!!

ik heb direct weer gereageerd op een prikbordoproep op villamedia.nl voor een freelance redacteur bij het bedrijf eenvoudigcommuniceren. De poet moet gaan stromen!

Gistermiddag kwam Mirjam R langs na haar lange vakantie op Bali en vervolgens nog Frankrijk. Ole was zeer onder de indruk van die mooie lange, blonde dame en begon als een soort van orang oetang tegen de muur te slaan om indruk op haar te maken. tussendoor steelse blikken op haar werpend, om te zien of ze nog wel keek.
's Avonds zocht ik Mirjam weer op in de Pilsvogel, waar ze met Marije, Femke en Kerstin zat. Die meiden had ik allemaal al eeuwen niet gezien, leuk! De karafjes witte wijn werden rijkelijk aangevoerd en de emo-praat was niet van de lucht. Want ja; zet vijf vrouwen aan een tafel en waar gaat het over? Juist; wie zijn we, waarom doen we wat we doen, hoe zitten onze relaties in elkaar, hoe zouden relaties in elkaar moeten zitten en wat vinden we van elkaar. Zo eens in de zoveel tijd heel lekker, dat geef ik toe! Een van de meiden had haar relatie na acht jaar verbroken terwijl ze dacht in hem de ideale man gevonden te hebben en ze begreep zelf ook niet waarom ze weg wilde bij hem. De anderen waren lichtelijk verward en onzeker geworden door de verbreking van deze door iedereen altijd als ideaal-kan-niet-stabieler beschouwde relatie. Logisch; als dat wat je onbreekbaar achtte breekt, zijn al je zekerheden plots zo zeker niet meer. Thuis omhelsde ik mijn ideale man zo stevig dat hij bijna brak. Bijna. Maar niet echt, want wat wij hebben kan gewoon niet stuk.

ohja, ik heb informatie van de Open Universiteit aangevraag over de studie psychologie. Door al die interessante research voor het psychologische meidenblad whY, realiseerde ik me dat ik me al heel lang interesseer in met name ontwikkelingspsychologie. Het lijkt me heel prikkelend, en op carrièregebied heel slim, om mezelf weer eens te ontplooien en me te specialiseren op een manier waarmee ik niet alleen zelf meer uitdaging vind in mijn werk, maar waarmee ik mezelf ook duidelijker in de markt zet en wie weet in de toekomst andere paden mee kan betreden. Natuurlijk is een studie pas een optie als de kleinekinderentijd achter de rug is. Maar alleen al het vooruitzicht maakt me blij. Op de een of andere manier voelt het plotse besef dat ik op mijn 35e ook nog kan studeren en carrieremoves kan maken, als het opengooien van zware houten deuren. Het is natuurlijk een bizar idee dat je op je 30e al de keuze van je leven gemaakt moet hebben. Dan zou je nog dertig jaar hetzelfde moeten blijven doen.

afijn, ik voel me blij vandaag

Wat een hitte. Ben vanmiddag in de Albert Heijn eerst even met Ole op een bankje gaan zitten met een blikje fris omdat ik bang was met kind en al onderuit te gaan. Mijn buik voelde raar en mijn hoofd wiebelig en leeg. Nooit goed tegen de hitte gekund... Gelukkig wordt het morgen iets koeler. Bij Ole in zijn kamertje is het 31 graden. Hij kan 's ochtends niet slapen van de hitte. Dat was vanochtend om half twaalf even lastig, omdat ik een telefonisch interview gepland had met een arts in het Erasmus. Ik moest haar na een half uur onderbreken omdat Ole boven in zijn bedje hartverscheurend stond te huilen. Lekker professioneel... gelukkig begreep ze het en mocht ik om drie uur terug bellen. Ik gokte erop dat hij dan toch echt wel om gevallen zou zijn van de slaap. En ja, het lukte. Nu ligt hij nog steeds te maffen.

Ole roept de hele dag 'mamma' en 'pappa', gericht tot de juiste personen. Het is vooral leuk dat hij zo enthousiast pappa tegen Michiel roept. Soms verbaasd blij als hij plots zijn vader weer in het vizier krijgt. Het klinkt heel lief en heel wijs, alsof je een kleuter hoort roepen. Ook heeft hij 'buikje' gezegd toen ik mijn hand op zijn buik legde tijdens het melkdrinken op schoot.

Gister was een lekkere luie dag. Voor mij althans. Michiel heeft de klusserietus. Die staat ieder weekend handvatten in deuren te schroeven, kastdeurtjes te monteren, planten te verpotten, nog maar weer eens de schuur opnieuw in te delen en uitgebreide maaltijden te koken waar we twee dagen van kunnen eten. Zaterdag had ik weer erge last van hoofdpijn en heb ik 's ochtends een paar uur in bed gelegen terwijl Michiel voor Ole zorgde. Later haalde hij ook nog samen met het mannetje boodschappen voor de hele week in huis. Ik voel me soms echt een slechte huisvrouw. Hoewel ik zaterdag ook aan het opruimen en poetsen moest omdat we bezoek kregen. Eerst kwamen Rob en Nel afscheid en foto's nemen omdat ze twee weken op vakantie naar Duitsland gaan, en daarna kwamen mijn lieve neef Jelger en vriendin Gertine.

Woensdag gaan we met z'n drietjes een kijkje nemen op de creche De Toverlantaarn.

De grote Olestorm is gaan liggen. Vandaag en gister sliep hij weer als vanouds voor 19.00 uur en zonder protesten. Het lijkt of hij zich beter begrepen voelt, hij is in iedergeval een stuk minder gefrustreerd. Woensdag was nog even lastig; toen kwam oma hier oppassen, maar dat werkte niet, want Ole wilde alleen bij mij zijn. iedere keer dat ik boven probeerde te werken bleef hij beneden aan de trap 'mamma mamma' roepen en als ik in zicht kwam, mocht oma niet meer in zijn buurt komen. Ik moet dus gewoon weg of Ole moet naar oma. Donderdag was weer een heerlijke rustige warme dag. In het Frankendaelpark is een mooie speeltuin met een houten speelburcht die laag boven het zand is gebouwd zodat Ole hooguit tien cm naar beneden kan vallen en ik hem dus lekker zijn gang kan laten gaan. En dat is nou precies wat hij wil: lekker zijn gang gaan. Ademloos keek hij naar drie jongetjes van een jaar of zes die tegen elkaar op aan het pochen waren en Ole - die ze probeerde aan te raken en hele mummelgesprekken tegen ze hield - straal negeerden. Thuis snel weer in het opblaasbadje in de tuin want hij was behoorlijk oververhit geraakt.
Vandaag was het mannendag. Michiel is met Ole naar het Vondelpark gegaan waar de kleine man heerlijk in de zandbak speelde terwijl de grote man gezellig met Daan had afgesproken. Toen ik thuiskwam (op de boot gewerkt) werd ik verwelkomd door mijn drie enthousiaste mannen; Michiel met Ole op schoot lachten me door het open raam toe en Weiwei stond blij met zijn staartje in de lucht op de vensterbank. Ole en Michiel waren heel vrolijk, die hadden het duidelijk zeer gezellig gehad met z'n tweeen. En Ole had van Michiel geleerd te telefoneren en sprak op heldere toon: 'hallo? hallo?' terwijl hij een brillenkoker tegen zijn oor hield. Haha.
Ik ben als een gek aquisitie aan het plegen. Ik bel en mail me suf om nieuwe opdrachtgevers te vinden. We hebben een cashprobleem en moeten straks wel de creche kunnen betalen. Helaas lijkt het of je alleen met de juiste contacten een voet tussen de deur krijgt. Mensen zijn al voorzien of nemen niet eens de moeite te reageren.
Maar niet gewanhoopt; het gaat me lukken. Mark my words.

Gister was een superdag. Bijna dertig graden en Ole lekker met water aan het klooien in de tuin. Ik had een laken tussen de twee waslijnen gespannen bij wijze van parasol en zo zat hij prinsheerlijk te spelen in de teil. Het manneke is nog steeds een kleefaapje, maar hij is ook zo heerlijk knuffelig en kusserig, dat ik er geen aanstoot aan kan nemen. Ik doe - na alle info over dreumesen in deze ontwikkelingsfase gelezen te hebben - nu extra mijn best om hem te begrijpen en vooral om hem het gevoel te geven dat ik echt mijn best doe hem te begrijpen. Als ik hem echt niet snap (wat steeds minder vaak voorkomt), en we alles hebben aangewezen wat hij mogelijk zou kunnen bedoelen, zeg ik 'sorry lief, ik doe mijn best maar ik weet niet wat je bedoelt'. Dat schijnt hij heel fijn te vinden en soms neemt hij daar dan ook genoegen mee. Als hij gefrustreerd raakt over iets wat niet lukt - zoals de zeshoek in het juiste gat in de vormenstoof stoppen - bevestig ik hem in hoe moeilijk dat inderdaad is, maar ga niet gelijk helpen. Afleiden gaat me ook steeds makkelijker af. En als hij iets doet wat niet mag (bijv. de knoppen van de afwasmachine indrukken terwijl die aanstaat) dan zeg ik vriendelijk nee en als hij daar niet op reageert - meestal reageert hij nu heel goed op mijn 'nee' - dan zeg ik 'kom us bij mamma', of 'kijk eens wat ik hier heb' en leid hem dan af van het verboden object ipv nee te blijven roepen en ons beiden te frustreren. Tegelijk besef ik een ding heel goed: er bestaan geen standaard, altijd werkende oplossingen. Wat de ene keer werkt, is de volgende keer geen oplossing. Iedere dag opnieuw naar hem kijken alsof ik een onbekend kind in huis heb is de beste manier om geen dingen als vanzelfsprekend aan te nemen of over het hoofd te zien.

's Middags kwam Kristel langs. Ole en ik waren net helemaal naar het einde van de straat gewandeld, Ole aan mijn handen voor mij uit lopend, toen Kristel aan kwam fietsen. Later zijn we lekker met wat te eten en te drinken en de Nijntjebal op het grasveldje onder de dijk gaan liggen. Ole vond het gras weer helemaal niks en gebruikte mij als ondergrond...haha. Later durfde hij wel even in het gras om de bal te pakken maar toen hij viel en gras in zijn mond kreeg haastte hij zich terug naar mij.

Gehoord uit Ole's mondje: 'kopter' (helikopter), 'didi' (televisie), 'Koensh' (schoentjes), en 'diehsjt' (dicht).

Hij gaat vast heel snel praten.

dahdah!

Onderstaande even voor mijzelf; nuttige info die ik straks nog zeker een aantal keer zal raadplegen. Ole heeft het nog steeds moeilijk. Hij huilt veel en hangt letterlijk de hele dag aan mijn rokken. Liefst laat hij zich voortdurend rondsjouwen door mij. Gister was het goed dat we even een rustdag in hadden gelast. Alleen smiddags een rustige wandeling met Ole in de wagen toen hij huilerig werd maar niet wilde slapen. 's Avonds ging hij gewoon om half acht zonder morren direct slapen. Het bewijs voor mij dat de afgelopen dagen van drukte direct gelinkt waren aan het niet willen slapen en de spanningshuilsessies. Weten wat er aan de hand is en vooral accepteren, maakt het voor mij aanzienlijk minder stressvol. Ik stel me er op in dat Ole veel aandacht nodig heeft en erger me niet meer aan zijn gejammer. Voor Michiel is het moeilijker, omdat Ole alleen bij mij wil (behalve als ik uit het zicht ben). Hij raakt soms flink geirriteerd door het manneke. En dat kan ik heel goed begrijpen.
Wel had hij gister ook een goeie dag omdat hij lekker in de tuin heeft gerommeld; veel gesnoeid en de schuur opgeruimd. Ook de voortuin heeft hij met kapmes van alle onkruid en de oude dode kerstboom ontdaan. In de toekomst willen we daar een houten bankje voor de deur en een stevige houten kist met deksel voor toekomstige kinderfietsjes, de kinderwagen en ander buitenspul.
Ik geniet van het warme weer. Het is zo zalig om de buitendeur open te zetten en de hele familie in en uit te zien lopen; de katten gezellig op straat om ons heen miauwend, Michiel aan het tuinieren en ik met Ole aan de handjes voor me uit lopend over de stoep en de straat waar echt nauwelijks auto's doorheen komen. Wat hebben we toch geboft met ons huis!

Why it happens
A temper tantrum is the emotional equivalent of a summer storm — sudden and sometimes fierce. One minute you and your child are in a restaurant enjoying your dinner, the next minute he's whimpering, whining, and then screaming at the top of his lungs because his straw is bent. Children between the ages of 1and 3 are especially prone to such episodes.

Though you may worry that you're raising a tyrant, take heart — at this age, it's unlikely that your child is throwing a fit to be manipulative. More likely, he's having a meltdown in response to frustration. Claire B. Kopp, professor of applied developmental psychology at California's Claremont Graduate University, attributes much of the problem to budding language skills. "Toddlers are beginning to understand a lot more of the words they hear, yet their ability to produce language is so limited," she says. When your child can't express how he feels, frustration mounts.

What to do
Don't lose your cool. A tantrum is not a pretty sight. In addition to kicking, screaming, or pounding the floor, your toddler's repertoire may include throwing things, hitting, and even holding his breath to the point of turning blue. When your child is swept up in a tantrum, he's unlikely to listen to reason, though he will respond — negatively — to your yelling or threatening. "I found the more I shouted at Brandon to stop, the wilder he would get," says one mother of a 2-year-old. What worked instead, she discovered, was to just sit down and be with him while he raged.

Staying with your child during a tantrum is a good idea. Stomping out of the room — alluring as that may be — can make him feel abandoned. The storm of emotion he's going through can be frightening to him, and he'll appreciate knowing you're nearby. If it's feasible (i.e., he's not flailing too much), pick up your child and hold him. Chances are he'll find your embrace comforting, and he'll calm down more quickly.

Remember that you're the adult. No matter how long the tantrum continues, don't give in to unreasonable demands or negotiate with your screaming toddler. It's especially tempting in public to cave in as a way of ending the episode. Try not to worry about what others think — anyone who's a parent has been there before. By conceding, you'll only be teaching your child that throwing a fit is the way to get what he wants, and setting the stage for future behavior problems. Besides, your child is already frightened by being out of control; the last thing he needs is to feel that you're out of control, too.

If your child's outburst escalates to the point where he's hitting people or pets, throwing things, or screaming nonstop, pick him up and carry him to a safe place, such as his bedroom. Tell him why he's there ("because you hit Aunt Sally"), and let him know that you'll stay with him until his negative behavior stops. If you're in a public place — a common breeding ground for tantrums — be prepared to leave with your child until he calms down.

"When my daughter was 2, she had an absolute fit at a restaurant because the plain spaghetti she ordered arrived with chopped parsley on it," recalls one mother. "Although I realized why she was upset, I wasn't about to let her disrupt everyone's dinner. I took her outside until she calmed down."

Talk it over afterward. When the storm subsides, hold your child close and talk about what happened. Acknowledge his frustration, and help him put his feelings into words, saying something like, "You were very angry because your food wasn't the way you wanted it." Let him see that once he expresses himself in words, he'll get better results. Say with a smile, "I'm sorry I didn't understand you. Now that you're not screaming, I can find out what you want."

Try to head off tantrum-inducing situations. Pay attention to what situations push your child's buttons and plan accordingly. If he falls apart when he's hungry, carry snacks with you. If he has trouble making a transition from one activity to the next, give him a gentle heads-up before a change. Alerting him to the fact that you're about to leave the playground or sit down to dinner ("We're going to eat when you and Daddy are done with your story") gives him a chance to adjust instead of react.

Your toddler is grappling with independence, so offer him choices whenever possible. No one likes being told what to do all the time. Saying, "Would you like corn or carrots?" rather than "Eat your corn!" will give him a sense of control. Monitor how often you're saying "no." If you find you're rattling it off routinely, you're probably putting unnecessary stress on both of you. Try to ease up and choose your battles. Would it really wreck your schedule to spend an extra five minutes at the playground? And does anybody really care if your tike wears mismatched mittens?

Watch for signs of overstress. Although daily tantrums are a perfectly normal part of the mid-toddler years, you do need to keep an open mind about possible problems brewing. Has there been upheaval in the family? An extremely busy or harried period? Tension between Mom and Dad? All of these can provoke tantrums. If after the age of 30 months your child is still having major tantrums every day, talk to your pediatrician. If your child is younger than 30 months but has three or four tantrums a day and isn't cooperating with any routines, such as getting dressed or picking up toys, you also may want to seek help. Your pediatrician can make sure your child has no serious physical or psychological problems and suggest ways to deal with the outbursts.

Ole heeft zich gister een slag in de rondte gevreten op het verjaarsfeestje van Timmo. Chipjes, komkommer, soepstengels, nog meer chipjes. Ook heeft hij lekker in het badje in de tuin gezeten. Maar het duurde heel lang voor hij van mijn schoot wilde om zelf het feest eens te gaan verkennen. Eerst nog even aan mijn handen rondwandelen en daarna op pad. Grappig voorvalletje; ik gaf hem een beker roosvicee, wat bij hem een driftaanvalletje uitlokte; hij smeet de beker om zodat de inhoud over de vloer vloog, waarna Timmo, lekker in zijn blote bastje rondscharrelend, nieuwsgierig kwam kijken en besloot: 'ach ja, nu is het toch al nat..' en hij pieste zo over de vloer over de roosvicee heen! Haha.

's Avonds was Ole weer helemaal over de rooie en heb ik hem weer een kwartiertje uit laten huilen op schoot. Het hielp net zo goed als gister. Even alles eruit en daarna was hij helemaal ontspannen en uitgeput en viel hij tegen half negen in slaap.

Vandaag doen we rustig aan. Geen uitstapjes. Ole moet even bijkomen en wij ook...