30 september 2004
Het is bijna een shock hoe helder Ole ineens praat. Net toen ik hem op de commode zijn pyama aantrok hield hij een plastic tijgertje omhoog en zei 'wattisdat?' Ik antwoordde 'dat is een tijger', en hij herhaalde serieus 'tijer'. Toen we het boekje van Dikkie Dik lazen en het plaatje zagen waarin Dikkie Dik in een kartonnen doos zit, zei Ole 'taartuit' (de staart stak uit de doos). Dat is toch echt ongelooflijk?
moest ik nog even kwijt..
moest ik nog even kwijt..
Ik ben vanochtend mijn onvrede gaan spuien bij de coordinatrice van de Nijntjegroep.
Toen ik Ole gister om 15.30 kwam ophalen was hij gloeiend heet en haast apathisch. Hij lachte niet, sprak niet, hing als een lappenpop tegen me aan, wang tegen wang. Thuis bleek hij koorts te hebben en ziek te zien. Evelyn en (de zoveelste nieuwe) invaller zeiden dat hij heet voelde, maar hadden hem dus niet getemperatuurd en ook mij niet gebeld dat ik hem moest halen. Hij had bovendien nauwelijks geslapen en - naar wat ik uit hun verhalen opmaakte - de hele dag niet op schoot gezeten. Wel had hij extreem aan zijn konijn gehangen zeiden ze verbaasd. JA, duh.. Sjesus. Dat arme joch draaft heus wel door, zelfs als hij niet lekker is. Als hij nauwelijks contact krijgt van de leidsters en helemaal als er iemand is die hij niet kent, gaat hij zelf niet vragen om aandacht. Dat moeten de leidsters zien vind ik. Ik voelde me er zo klote onder. Vond het al zo vervelend dat ik nauwelijks de kans kreeg na te praten met de leidsters, dat was duidelijk niet gewenst.
Evelyn blijkt terug te gaan naar haar oude babygroep, want ze mist die kinderen zo en heeft meer met baby's. Gevolg; komende weken de ene na de andere invaller. Alleen Mireille is er gelukkig over een week weer.
Babygroep? vraag je je waarschijnlijk af. Het waren toch verticale groepen? Nou, das het volgende en wat ons betreft grootste probleem: tijdens de overgang van horizontaal naar verticaal heeft de toverlantaarn ervoor gekozen om de bestaande groepen zoveel mogelijk intact te laten, en langzaam maar zeker aan te vullen met kindjes van andere leeftijden. Gevolg; Ole zit als enige baby/dreumes in een voormalige peuter/kleutergroep. Ons was beloofd dat dat snel veranderen zou, maar tot nu toe is er maar een ander klein jongetje die nog altijd zes maanden ouder is dan Ole. Gevolg: een klas vol drukke peuters en Ole en Berend die daar een beetje verloren tussendoor scharrelen. Terwijl ons ook beloofd was dat er voor de kleintjes rust en aparte activiteiten geregeld zouden worden. En dat gebeurt dus niet. Ole moet mee in de storm.
Omdat Mireille zo lief was voor Ole (altijd als ik hem op kwam halen zat hij wel ergens bij haar op schoot), en mij het gevoel gaf extra op hem te letten, stoorde het me eerst niet zo. Maar nu zij op vakantie is is er niemand die Ole onder de hoede neemt. Dat hij niet meer zonder zijn konijn kan (dat ding moet werkelijk altijd en overal mee naar toe) en in paniek raakt als hij hem kwijt is of als een ander aan konijn zit, is voor mij een teken dat hij zich niet meer zo veilig voelt als vroeger. Er zijn dus zeker weten, talloze momenten van emotionele onveiligheid op de creche voor hem, en daar kan ik echt wakker van liggen. Zeker als blijkt dat de leidsters het niet eens zien als hij stil en hangerig en ziek is. (ik had ze 's ochtends al verteld dat wij hem getemperatuurd hadden omdat hij warm aanvoelde, maar dat hij geen koorts leek te hebben, wat een vergissing was bedacht ik me later, want als hij 'sochtends 37 graden is, heeft hij eigenlijk 1 graad koorts, omdat de ochtendtemp. altijd 36 graden is. Maar daarbij werd ik aangekeken als 'daar heb je die overbezorgde zeikmoeder weer'. ) Naja, affijn, ik maak me erg druk en michiel ook.
De coordinatrice met wie ik het gesprek had vanochtend kon alles eigenlijk alleen maar beamen, ze gaf toe dat de verdeling in de Nijntjegroep verre van evenwichtig is en gaat mijn wensen doorgeven aan de planning. Maar de eerstkomende kleintjes staan pas voor over vier maanden gepland, en dat zijn babys van vijf en zes maanden. De groep is nu in principe vol en de eerste oudere kinderen gaan pas in december weg. De bedoeling is dat daar kleintjes voor in de plaats komen, maar daar heb ik een hard hoofd in. Inkomsten gaan voor. Eitherway. Dat er meer aparte aandacht voor de kleintjes moet komen gaat ze bespreken met Mireille. (ik denk dat ze dacht dat dat nu al gebeurde). En ze maakt zich er hard voor dat er kindjes van een maand of 20, dus precies tussen Ole en Beerend in, bijkomen. Maarja, wat daar van gaat gebeuren?
Wel zeer aardig ontvangen en het gevoel gekregen dit ten alle tijden te mogen doen; mijn onvrede spuien.
Ik ga ook eens informeren of er een plekje voor me is in de ouderraad.
Ole heeft vandaag geen koorts meer, maar hij is nog steeds heel hangerig en moe dus ga ik hem eens lekker verwennen en knuffelen. Gelukkig is hij morgen en hele weekend ook lekker bij ons.
En nu ga ik lekker op de bank met wat tijdschriftjes want dit soort dingen slopen mij altijd. Vanavond maar weer verder werken.
toedeloei
Toen ik Ole gister om 15.30 kwam ophalen was hij gloeiend heet en haast apathisch. Hij lachte niet, sprak niet, hing als een lappenpop tegen me aan, wang tegen wang. Thuis bleek hij koorts te hebben en ziek te zien. Evelyn en (de zoveelste nieuwe) invaller zeiden dat hij heet voelde, maar hadden hem dus niet getemperatuurd en ook mij niet gebeld dat ik hem moest halen. Hij had bovendien nauwelijks geslapen en - naar wat ik uit hun verhalen opmaakte - de hele dag niet op schoot gezeten. Wel had hij extreem aan zijn konijn gehangen zeiden ze verbaasd. JA, duh.. Sjesus. Dat arme joch draaft heus wel door, zelfs als hij niet lekker is. Als hij nauwelijks contact krijgt van de leidsters en helemaal als er iemand is die hij niet kent, gaat hij zelf niet vragen om aandacht. Dat moeten de leidsters zien vind ik. Ik voelde me er zo klote onder. Vond het al zo vervelend dat ik nauwelijks de kans kreeg na te praten met de leidsters, dat was duidelijk niet gewenst.
Evelyn blijkt terug te gaan naar haar oude babygroep, want ze mist die kinderen zo en heeft meer met baby's. Gevolg; komende weken de ene na de andere invaller. Alleen Mireille is er gelukkig over een week weer.
Babygroep? vraag je je waarschijnlijk af. Het waren toch verticale groepen? Nou, das het volgende en wat ons betreft grootste probleem: tijdens de overgang van horizontaal naar verticaal heeft de toverlantaarn ervoor gekozen om de bestaande groepen zoveel mogelijk intact te laten, en langzaam maar zeker aan te vullen met kindjes van andere leeftijden. Gevolg; Ole zit als enige baby/dreumes in een voormalige peuter/kleutergroep. Ons was beloofd dat dat snel veranderen zou, maar tot nu toe is er maar een ander klein jongetje die nog altijd zes maanden ouder is dan Ole. Gevolg: een klas vol drukke peuters en Ole en Berend die daar een beetje verloren tussendoor scharrelen. Terwijl ons ook beloofd was dat er voor de kleintjes rust en aparte activiteiten geregeld zouden worden. En dat gebeurt dus niet. Ole moet mee in de storm.
Omdat Mireille zo lief was voor Ole (altijd als ik hem op kwam halen zat hij wel ergens bij haar op schoot), en mij het gevoel gaf extra op hem te letten, stoorde het me eerst niet zo. Maar nu zij op vakantie is is er niemand die Ole onder de hoede neemt. Dat hij niet meer zonder zijn konijn kan (dat ding moet werkelijk altijd en overal mee naar toe) en in paniek raakt als hij hem kwijt is of als een ander aan konijn zit, is voor mij een teken dat hij zich niet meer zo veilig voelt als vroeger. Er zijn dus zeker weten, talloze momenten van emotionele onveiligheid op de creche voor hem, en daar kan ik echt wakker van liggen. Zeker als blijkt dat de leidsters het niet eens zien als hij stil en hangerig en ziek is. (ik had ze 's ochtends al verteld dat wij hem getemperatuurd hadden omdat hij warm aanvoelde, maar dat hij geen koorts leek te hebben, wat een vergissing was bedacht ik me later, want als hij 'sochtends 37 graden is, heeft hij eigenlijk 1 graad koorts, omdat de ochtendtemp. altijd 36 graden is. Maar daarbij werd ik aangekeken als 'daar heb je die overbezorgde zeikmoeder weer'. ) Naja, affijn, ik maak me erg druk en michiel ook.
De coordinatrice met wie ik het gesprek had vanochtend kon alles eigenlijk alleen maar beamen, ze gaf toe dat de verdeling in de Nijntjegroep verre van evenwichtig is en gaat mijn wensen doorgeven aan de planning. Maar de eerstkomende kleintjes staan pas voor over vier maanden gepland, en dat zijn babys van vijf en zes maanden. De groep is nu in principe vol en de eerste oudere kinderen gaan pas in december weg. De bedoeling is dat daar kleintjes voor in de plaats komen, maar daar heb ik een hard hoofd in. Inkomsten gaan voor. Eitherway. Dat er meer aparte aandacht voor de kleintjes moet komen gaat ze bespreken met Mireille. (ik denk dat ze dacht dat dat nu al gebeurde). En ze maakt zich er hard voor dat er kindjes van een maand of 20, dus precies tussen Ole en Beerend in, bijkomen. Maarja, wat daar van gaat gebeuren?
Wel zeer aardig ontvangen en het gevoel gekregen dit ten alle tijden te mogen doen; mijn onvrede spuien.
Ik ga ook eens informeren of er een plekje voor me is in de ouderraad.
Ole heeft vandaag geen koorts meer, maar hij is nog steeds heel hangerig en moe dus ga ik hem eens lekker verwennen en knuffelen. Gelukkig is hij morgen en hele weekend ook lekker bij ons.
En nu ga ik lekker op de bank met wat tijdschriftjes want dit soort dingen slopen mij altijd. Vanavond maar weer verder werken.
toedeloei
28 september 2004
Yes! Ole heeft gister voor het eerst geslapen op de creche! Samen met alle andere kindjes. Hij sliep direct,zei Evelien, de leidster die een tijdje weg was wegens tandproblemen. En hij huilde ook niet toen ik 's ochtends wegging. De hele dag knaagde de onrust desondanks aan mijn maag. Ik moest me bedwingen om niet ieder half uur te bellen hoe het met hem ging. Er was een mannelijke invaller voor Mireille (Ole's favo juf) die nog steeds op vakantie is. Hij is heel aardig maar niet zo begripvol. Zijn boodschap aan de telefoon was duidelijk; ik moest maar niet meer bellen, zij belden mij als er iets was. Tja. Dat schoot bij mij even in het verkeerde keelgat; tis mijn kind, ik betaal veel geld voor de creche, ik bel dus wanneer ik wil. Uiteraard voelde ik me voornamelijk door hem geconfronteerd met mijn loslatingsproblemen. Ole bleek van 13.00 tot 14.45 geslapen te hebben. Daarna hadden ze lekker met z'n allen fruit gegeten (Ole eet en drinkt alles mee en vindt het heel gezellig aan tafel, zegt Evelien) Tegen half vier gingen we (michiel was een dagje thuisgebleven om bij te slapen) het manneke halen. Wat mij betreft had dat al veel eerder gemogen, maar dat vond Michiel en de creche onzin. Bij de school moest ik me inhouden om niet naar binnen te hollen, snel snel, naar mijn menneke, snel weer vasthouden, ruiken, kussen. (dat de liefde voor een kind soms voelt als een obsessieve, alle verstand vernietigende wilde liefde, heb ik nooit geweten) Ole zat weer eens temidden van alle andere kindjes te spelen. Ik zag hem eerst niet eens. 'Ole, Ole', riepen de kindjes, 'daar is je mamma!' Ik moest daar om lachen waarop Ole zich gelijk omdraaide en met een big smile op me afkroop. Door het glas in de deur riep Bram (ook een schatje, paar maanden ouder dan Ole) met zijn neus tegen het glas 'Ole! Ole!'
De hele dag zong Ole 'happie happie, happie happie' dus zal er wel iets dergelijks gezongen zijn op de creche. Hij zegt nu ook heel duidelijk 'wat is dat?' En 'open' en 'die' en 'daar'. Hij was helemaal afgeknoedeld van de creche, en ik kon hem bijna niet rustig krijgen toen ik hem om 18.15 reeds naar bed bracht. Hij sloeg de bladzijdes van het boek dat we lazen woest om, als een klein ADHD-ertje. Even uithuilen hielp wel iets. Toen hij later die avond huilend wakker werd en ik hem optilde, wees hij naar zijn bedje en zei klaaglijk 'daar'. Hij wilde terug in bed! En viel direct weer in slaap.
Ik ben een beetje gestressed door het werk. Helaas heeft whY mij dit keer niet nodig, ze wilden een journalist met psychologische achtergrond dit keer. Dat is helaas het spel dat freelancersbestaan heet. Wel verzekerden ze me absoluut niet kwijt te willen dus daar moet ik dan maar op vertrouwen. De eerste klus voor TKMST loopt slecht; ongeveer een week bezig geweest interviewkandidaten te vinden, wat me nog nooit is overkomen. De andere opdrachten die ik van TKMST kreeg zijn van vijf naar drie gegaan, maar zijn langer en leveren dus meer op dan ik had gedacht. Verder nog een artikel voor Joop aan het maken. Het is te overzien, maar omdat het allemaal kwartaalbladen zijn, die ongeveer rond dezelfde tijd deadlines hebben, vrees ik de stille periode die komt. Nog altijd aan het acquireren dus.
Ik vind het nog altijd te gek om overal legitiem mijn nieuwsgierigheid te bevredigen en iedereen het hemd van het lijf te vragen om daar vervolgens een mooi verhaal van te maken, maar het freelancersbestaan past eigenlijk niet bij mij. Dat wist ik al heel lang, maar het is nu eenmaal de enige mogelijkheid op dit moment. Het is thuiswerk en ik kan het zelf plannen. Maar bovenal zijn er gewoon helaas geen leuke redactiebanen voor twee tot drie dagen beschikbaar. Voor een mens als ik, gesteld op ritme, regelmaat en duidelijkheid, veel duidelijkheid, is het soms lichtelijk freaken. Klussen gaan ineens niet door, ze moeten 's avonds laat afgemaakt of houden zich niet aan mijn planning.. Meer dan eens word ik wakker met stijve kaken, pijnlijke schouders, rug en sleutelbeenderen.
Uiteraard zou ik niet mogen klagen, want schrijven is nog altijd mijn lievelingsbezigheid, en ik kan er nog geld mee verdienen ook! Maar ja, we zijn nu eenmaal allemaal op zekere manier gevangene van onze karaktertrekken (niet alleen maar uiteraard). Ik kan mezelf stuk analyseren maar ik kan mezelf slechts ten dele veranderen. Ik haat het dat ik stressgevoelig ben, maar het is niet anders.
Affijn. Straks komen die lieve Joost en Erika weer. Ze passen vanavond op, zodat Michiel en ik weer eens iets leuks met z'n tweetjes kunnen doen.
Ole slaapt nu sinds half twaalf. Dat gaat goed.
dag dag
De hele dag zong Ole 'happie happie, happie happie' dus zal er wel iets dergelijks gezongen zijn op de creche. Hij zegt nu ook heel duidelijk 'wat is dat?' En 'open' en 'die' en 'daar'. Hij was helemaal afgeknoedeld van de creche, en ik kon hem bijna niet rustig krijgen toen ik hem om 18.15 reeds naar bed bracht. Hij sloeg de bladzijdes van het boek dat we lazen woest om, als een klein ADHD-ertje. Even uithuilen hielp wel iets. Toen hij later die avond huilend wakker werd en ik hem optilde, wees hij naar zijn bedje en zei klaaglijk 'daar'. Hij wilde terug in bed! En viel direct weer in slaap.
Ik ben een beetje gestressed door het werk. Helaas heeft whY mij dit keer niet nodig, ze wilden een journalist met psychologische achtergrond dit keer. Dat is helaas het spel dat freelancersbestaan heet. Wel verzekerden ze me absoluut niet kwijt te willen dus daar moet ik dan maar op vertrouwen. De eerste klus voor TKMST loopt slecht; ongeveer een week bezig geweest interviewkandidaten te vinden, wat me nog nooit is overkomen. De andere opdrachten die ik van TKMST kreeg zijn van vijf naar drie gegaan, maar zijn langer en leveren dus meer op dan ik had gedacht. Verder nog een artikel voor Joop aan het maken. Het is te overzien, maar omdat het allemaal kwartaalbladen zijn, die ongeveer rond dezelfde tijd deadlines hebben, vrees ik de stille periode die komt. Nog altijd aan het acquireren dus.
Ik vind het nog altijd te gek om overal legitiem mijn nieuwsgierigheid te bevredigen en iedereen het hemd van het lijf te vragen om daar vervolgens een mooi verhaal van te maken, maar het freelancersbestaan past eigenlijk niet bij mij. Dat wist ik al heel lang, maar het is nu eenmaal de enige mogelijkheid op dit moment. Het is thuiswerk en ik kan het zelf plannen. Maar bovenal zijn er gewoon helaas geen leuke redactiebanen voor twee tot drie dagen beschikbaar. Voor een mens als ik, gesteld op ritme, regelmaat en duidelijkheid, veel duidelijkheid, is het soms lichtelijk freaken. Klussen gaan ineens niet door, ze moeten 's avonds laat afgemaakt of houden zich niet aan mijn planning.. Meer dan eens word ik wakker met stijve kaken, pijnlijke schouders, rug en sleutelbeenderen.
Uiteraard zou ik niet mogen klagen, want schrijven is nog altijd mijn lievelingsbezigheid, en ik kan er nog geld mee verdienen ook! Maar ja, we zijn nu eenmaal allemaal op zekere manier gevangene van onze karaktertrekken (niet alleen maar uiteraard). Ik kan mezelf stuk analyseren maar ik kan mezelf slechts ten dele veranderen. Ik haat het dat ik stressgevoelig ben, maar het is niet anders.
Affijn. Straks komen die lieve Joost en Erika weer. Ze passen vanavond op, zodat Michiel en ik weer eens iets leuks met z'n tweetjes kunnen doen.
Ole slaapt nu sinds half twaalf. Dat gaat goed.
dag dag
23 september 2004
Ik geloof niet dat ik eerder zo veel dagen niet geblogd heb. Even wat drukker en het schiet er direct bij in. Jammer, want een van de redenen dat ik blog, is dat ik die uitprint en bewaar om later alle ontwikkelingen van Ole te volgen. Maar ik zal de schade wat inhalen.
Het lijkt erop dat Ole eindelijk wat minder verlatingsangstig wordt. De laatste dagen heeft hij voor het eerst niet gehuild als ik wegging van huis. (Ja, echt waar, hij huilde zelfs als hij bij pappa achterbleef). Zodra hij moe wordt duwt hij nog steeds iedereen weg die niet z'n mamma is (ja, ook nog steeds pappa moet dan onder veel protest uit zijn buurt).
Misschien is hij ook wat rustiger omdat hij deze week alleen maandagochtend op de creche was. Woensdag waren zijn vaste leidster beide afwezig (resp. op vakantie en ziek) en ze adviseerden me om hem dan thuis te houden, omdat hij nog steeds niet helemaal gewend is, en een ervaring van vreemde leidsters kan een negatief effect hebben op het wenproces. Qua werk was dat voor mij even noodoplossingen zoeken, maar het ging. Ik kijk er erg naar uit dat hij ook gaat slapen op de creche en dus hele dagen kan blijven. Vanaf volgende week zal het wel moeten want ik heb 9 artikelen op de planning de komende tweeeneenhalve week. Zeven voor TKMST, een of twee voor whY en een voor Monitor.
Maargoed, we zouden het over Ole hebben. Hij loopt nog altijd niet. Ik heb er het volste vertrouwen in dat dat vanzelf komt, maar Michiel maakt zich daar soms toch wat zorgen over. Zelf liep ik pas met 18 maanden en Ole is nu 17 maanden, dus we hebben nog tijd...
Ole knikt nu ja en nee als we hem wat vragen, corresponderend met of hij iets wel of niet wil, dus niet willekeurig. Dat is erg handig. Hij snapt ook echt alles en is weer even erg driftig als wij hem niet snappen, wat een hele tijd niet zo was. Hij staat dus vast weer op de rand van meer kunnen. Het grappige is dat zijn manier van woorden leren is dat als hij een nieuw woord kan uitspreken (zoals 'op' als de beker leeg is), hij dit woord een paar dagen gebruikt en daarna niet meer. Zo hebben we al heel wat woordjes voorbij horen komen. Het is alsof hij de woorden even oefent, opslaat en straks allemaal in een keer zal gaan gebruiken. Woorden met een ie lijken het beste te gaan en blijft hij wel gebruiken, zoals siek voor muziek, siez voor televisie, miesj voor Miesje en diesjie diesj voor Dikke Dik (dat wil hij nu elke avond lezen). Hij snapt nu dat hij Weiwei heel rustig moet benaderen en zachtjes moet aaien wil hij niet weghollen (die katten rennen voor hun leven zodra ze Ole aan zien komen scharrelen), en is heel trots als Weiwei zich door hem laat aaien.
Nieuw is dat hij sinds hij naar de creche gaat een groot deel van de dag Konijn bij zich wil hebben. Die veiligheid heeft hij kennelijk nodig. Op de creche weten alle kindjes nu dat Konijn van Ole is en ze komen hem allemaal naar Ole brengen als het beest ergens achtergelaten is. Ole is sowieso de Benjamin van de groep. Letterlijk omdat hij echt de jongste is, en figuurlijk omdat ze bijna allemaal over hem moederen. Er is een super lief mannetje van vijf maanden ouder is dan Ole, die vanaf dag een gek met hem was. Hij komt speelgoed voor Ole brengen en voert gekke showtjes voor hem op. Van het meisje dat zo graag een klein broertje wil wordt Ole een beetje niet goed, want zij zit maar aan hem te friemelen. Een ander jongetje houdt in de gaten of hij niet wegloopt en volgt Ole naar de gang om hem daar met beschermende hand op zijn hoofdje terug het lokaal in te dirigeren.
Ik vind het geweldig dat Ole het zo naar zijn zin heeft met al die kindjes. Als ze met z'n allen op het speelmatras zitten, duikt hij zo tussen ze in. Hij maakt ook echt contact met ze. Speelt kiekeboe en pakt ferm zijn speelgoed terug als dat afgepakt wordt. Daar hoef ik me dus ook geen zorgen over te maken. Het legt makkelijk contact en geeft heel duidelijk aan wat hij wel en niet wil. De leidsters zijn ook heel lief. Ze schrijven bijna iedere keer iets liefs in zijn schriftje en passen goed op hem.
Vandaag hebben opa en oma Duitsland opgepast. Ze zijn gelukkig weer een weekje in het land. We hebben elkaar gemist. Ole flirt met opa en bouwt blokkentorens met hem, en oma krijgt koekjes van hem in haar mond gestopt. (opa plaagt hij door de koekjes aan te geven en dan plots terug te trekken, hihi. Naar mannen is hij toch wat competetiever)
nou, ik geloof dat ik de schade wel weer heb ingehaald. En een ding verandert sowieso niet; Ole is echt het mooiste, liefst, slimste jongetje van de wereld.
doewie (zegt Ole vaak)
Het lijkt erop dat Ole eindelijk wat minder verlatingsangstig wordt. De laatste dagen heeft hij voor het eerst niet gehuild als ik wegging van huis. (Ja, echt waar, hij huilde zelfs als hij bij pappa achterbleef). Zodra hij moe wordt duwt hij nog steeds iedereen weg die niet z'n mamma is (ja, ook nog steeds pappa moet dan onder veel protest uit zijn buurt).
Misschien is hij ook wat rustiger omdat hij deze week alleen maandagochtend op de creche was. Woensdag waren zijn vaste leidster beide afwezig (resp. op vakantie en ziek) en ze adviseerden me om hem dan thuis te houden, omdat hij nog steeds niet helemaal gewend is, en een ervaring van vreemde leidsters kan een negatief effect hebben op het wenproces. Qua werk was dat voor mij even noodoplossingen zoeken, maar het ging. Ik kijk er erg naar uit dat hij ook gaat slapen op de creche en dus hele dagen kan blijven. Vanaf volgende week zal het wel moeten want ik heb 9 artikelen op de planning de komende tweeeneenhalve week. Zeven voor TKMST, een of twee voor whY en een voor Monitor.
Maargoed, we zouden het over Ole hebben. Hij loopt nog altijd niet. Ik heb er het volste vertrouwen in dat dat vanzelf komt, maar Michiel maakt zich daar soms toch wat zorgen over. Zelf liep ik pas met 18 maanden en Ole is nu 17 maanden, dus we hebben nog tijd...
Ole knikt nu ja en nee als we hem wat vragen, corresponderend met of hij iets wel of niet wil, dus niet willekeurig. Dat is erg handig. Hij snapt ook echt alles en is weer even erg driftig als wij hem niet snappen, wat een hele tijd niet zo was. Hij staat dus vast weer op de rand van meer kunnen. Het grappige is dat zijn manier van woorden leren is dat als hij een nieuw woord kan uitspreken (zoals 'op' als de beker leeg is), hij dit woord een paar dagen gebruikt en daarna niet meer. Zo hebben we al heel wat woordjes voorbij horen komen. Het is alsof hij de woorden even oefent, opslaat en straks allemaal in een keer zal gaan gebruiken. Woorden met een ie lijken het beste te gaan en blijft hij wel gebruiken, zoals siek voor muziek, siez voor televisie, miesj voor Miesje en diesjie diesj voor Dikke Dik (dat wil hij nu elke avond lezen). Hij snapt nu dat hij Weiwei heel rustig moet benaderen en zachtjes moet aaien wil hij niet weghollen (die katten rennen voor hun leven zodra ze Ole aan zien komen scharrelen), en is heel trots als Weiwei zich door hem laat aaien.
Nieuw is dat hij sinds hij naar de creche gaat een groot deel van de dag Konijn bij zich wil hebben. Die veiligheid heeft hij kennelijk nodig. Op de creche weten alle kindjes nu dat Konijn van Ole is en ze komen hem allemaal naar Ole brengen als het beest ergens achtergelaten is. Ole is sowieso de Benjamin van de groep. Letterlijk omdat hij echt de jongste is, en figuurlijk omdat ze bijna allemaal over hem moederen. Er is een super lief mannetje van vijf maanden ouder is dan Ole, die vanaf dag een gek met hem was. Hij komt speelgoed voor Ole brengen en voert gekke showtjes voor hem op. Van het meisje dat zo graag een klein broertje wil wordt Ole een beetje niet goed, want zij zit maar aan hem te friemelen. Een ander jongetje houdt in de gaten of hij niet wegloopt en volgt Ole naar de gang om hem daar met beschermende hand op zijn hoofdje terug het lokaal in te dirigeren.
Ik vind het geweldig dat Ole het zo naar zijn zin heeft met al die kindjes. Als ze met z'n allen op het speelmatras zitten, duikt hij zo tussen ze in. Hij maakt ook echt contact met ze. Speelt kiekeboe en pakt ferm zijn speelgoed terug als dat afgepakt wordt. Daar hoef ik me dus ook geen zorgen over te maken. Het legt makkelijk contact en geeft heel duidelijk aan wat hij wel en niet wil. De leidsters zijn ook heel lief. Ze schrijven bijna iedere keer iets liefs in zijn schriftje en passen goed op hem.
Vandaag hebben opa en oma Duitsland opgepast. Ze zijn gelukkig weer een weekje in het land. We hebben elkaar gemist. Ole flirt met opa en bouwt blokkentorens met hem, en oma krijgt koekjes van hem in haar mond gestopt. (opa plaagt hij door de koekjes aan te geven en dan plots terug te trekken, hihi. Naar mannen is hij toch wat competetiever)
nou, ik geloof dat ik de schade wel weer heb ingehaald. En een ding verandert sowieso niet; Ole is echt het mooiste, liefst, slimste jongetje van de wereld.
doewie (zegt Ole vaak)
18 september 2004
HIEP HIEP HOERA!!!!
Michiel is vandaag 32 geworden! Hij vindt dat die leeftijd niet past bij hoe hij zich voelt. Hij voelt zich nog altijd een twintiger.
Nu wachten we tot Ole wakker wordt (die slaapt tegenwoordig helaas zelden voor 12.00 en houdt het dan ruim twee, soms zelfs drie uur uit) tot we op pad kunnen. We gaan naar Artis en daarna pannenkoeken eten in het Amsterdamse Bos. Lekker met z'n drietjes. Want Michiel houdt nog altijd niet van feestjes op zijn verjaardag.
Ole heeft het erg moeilijk met zichzelf. Hij zit verstopt met snot en wordt vaak boos als we niet begrijpen wat hij wil - of het wel begrijpen maar niet toestaan. Hij gilt en huilt en krijst. Hij wil niet eten, niet drinken en niet bij Michiel zolang ik er ook ben. Het lijkt of hij last heeft van verlatingsangst, zo ontzettend hangt hij aan mij.
Geduld is een schone zaak hede-ten-dage.
Werk gaat goed voor mij. Ik heb de komende drie weken veel deadlines. Ook eindelijk een reactie op de proefopdrachten voor een uitgeverij die teksten schrijft voor mensen die minder goed kunnen lezen; nieuwe Nederlanders die de taal nog moeten leren, verstandelijk gehandicapten en jongeren in het lager praktijkonderwijs. Ze maken een aantal kranten met eenvoudig geschreven berichten uit de actualiteit. Mijn proefartikelen waren in de smaak gevallen; ze 'hadden ze met plezier gelezen en vonden ze qua inhoud en stijl perfect passen in hun kranten', maar plots bleken de nieuw op te starten projecten waar deze sollicitatieprocedure voor bedoeld was, niet door te gaan. (niet nader uitgelegd in hun brief) Maar zodra ze weten wanneer het doorgaat gaan ze me zeker bellen. Ik denk dat het een subsidiekwestie is, en te maken heeft met dichtgedraaide kranen. Ook hier geldt dus weer: geduld, geduld.
noudagmaarweer!
Michiel is vandaag 32 geworden! Hij vindt dat die leeftijd niet past bij hoe hij zich voelt. Hij voelt zich nog altijd een twintiger.
Nu wachten we tot Ole wakker wordt (die slaapt tegenwoordig helaas zelden voor 12.00 en houdt het dan ruim twee, soms zelfs drie uur uit) tot we op pad kunnen. We gaan naar Artis en daarna pannenkoeken eten in het Amsterdamse Bos. Lekker met z'n drietjes. Want Michiel houdt nog altijd niet van feestjes op zijn verjaardag.
Ole heeft het erg moeilijk met zichzelf. Hij zit verstopt met snot en wordt vaak boos als we niet begrijpen wat hij wil - of het wel begrijpen maar niet toestaan. Hij gilt en huilt en krijst. Hij wil niet eten, niet drinken en niet bij Michiel zolang ik er ook ben. Het lijkt of hij last heeft van verlatingsangst, zo ontzettend hangt hij aan mij.
Geduld is een schone zaak hede-ten-dage.
Werk gaat goed voor mij. Ik heb de komende drie weken veel deadlines. Ook eindelijk een reactie op de proefopdrachten voor een uitgeverij die teksten schrijft voor mensen die minder goed kunnen lezen; nieuwe Nederlanders die de taal nog moeten leren, verstandelijk gehandicapten en jongeren in het lager praktijkonderwijs. Ze maken een aantal kranten met eenvoudig geschreven berichten uit de actualiteit. Mijn proefartikelen waren in de smaak gevallen; ze 'hadden ze met plezier gelezen en vonden ze qua inhoud en stijl perfect passen in hun kranten', maar plots bleken de nieuw op te starten projecten waar deze sollicitatieprocedure voor bedoeld was, niet door te gaan. (niet nader uitgelegd in hun brief) Maar zodra ze weten wanneer het doorgaat gaan ze me zeker bellen. Ik denk dat het een subsidiekwestie is, en te maken heeft met dichtgedraaide kranen. Ook hier geldt dus weer: geduld, geduld.
noudagmaarweer!
15 september 2004
Vandaag was ik op bezoek bij een oude liefde: TKMST Magazine. TKMST is anderhalf jaar geleden samen met Sum en Carp overgenomen door Aromedia. Ze zitten nu dus in Amsterdam. Ik heb de nieuwe hoofdredacteur ontmoet. Hij was enthousiast over mijn map en had van een collega (met wie ik ooit samenwerkte) gehoord dat ik goed was. (kijk, das altijd fijn om te horen). Ik kreeg direct verschillende opdrachten om uit te kiezen.
Van de proefopdrachten voor een andere potentiele opdrachtgever heb ik nog niets gehoord.
Ole is een beetje zielig. Sinds deze week heeft hij zijn eerste echte crechesnotneus. Het snot stroomt gestaag uit zijn neusje. Een ander nieuw jongetje op de creche (22 maanden oud) schijnt de hele dag heel lief en beschermend achter Ole aan gehobbeld te hebben met papieren zakdoekjes. Ik heb nu al meerdere keren gezien hoe lief de andere kindjes voor Ole zijn.
Maar Ole is moe van alle drukte. Hij ligt iedere nacht wel een keer te huilen in zijn slaap en heeft op crechedagen standaard een nachtmerrie waaruit hij huilend wakker wordt. Het schijnt niets te zijn om bezorgd van te raken. Maar dat ben ik natuurlijk toch, bezorgd.
Afgelopen weekend hadden we een fantastisch bruiloftsfeest van Jochem en Roelien (Roelien leek wel een zeemeerminneprinsesje in haar prachtige turquoise-zeegroene jurk!), met als klapper een feest op een boot waarmee we tot laat over de grachten voeren. Het manneke sliep bij opa en oma. Maandag moest ik een groot deel van de dag naar Rotterdam voor interviews voor Joop, dus moest mijn moeder Ole van de creche halen. Leuke activiteiten voor mij/ons (dat huwelijksfeest dat voor ons van 14.00 tot 02.00 duurde, was er zo een waarbij je van het ene gesprek in het andere rolt, danst en lol hebt en geen moment aan de tijd denkt, super), maar veel te onrustig allemaal voor mijn manneke. Gister moest hij ook weer even naar de Toverlantaarn, want de schoolfotograaf kwam langs. Zijn eerste schoolfoto's zijn gemaakt! 's Middags hebben we het heel rustig aan gedaan en vandaag ga ik hem ook een beetje proberen te laten ontspannen. Slapen op de speelzaal is nog steeds niet gelukt dus haal ik hem rond twaalven steeds wit als een spookje op. Binnenkort zal hij toch moeten blijven slapen, want ik moet nu echt aan de slag voor TKMST, Monitor en whY komt deze week ook weer met opdrachten als het goed is. Ik voel me blij om weer back in business te zijn maar ben ook wat zorgelijk om Ole. Het is een flinke verandering voor hem. Hij heeft plots weer driftjes overdag en hij kijkt me vaak plots zo indringend aan, als om zichzelf te verzekeren dat hij nu toch echt met zijn enige echte mamma van doen heeft. En toen ik hem net ophaalde begon zijn lipje weer te trillen en was hij even helemaal in de war. Hij keek van mij naar Mireille bij wie hij op schoot zat. Het duurde even voor de situatie tot hem door leek te dringen. Toen wilde hij van haar schoot en wist ineens niet meer welke kant hij op moest kruipen om bij mij te komen en vervolgens begon hij paniekerig te huilen. Thuis viel hij direct in slaap en nu twee uur later, ligt hij nog altijd te maffen. Naja, we moeten er doorheen. Tis weer een nieuwe fase.
Vrijdag was Michiel voor het eerst met Ole naar de creche, waar het die dag feest was wegens het 20-jarig bestaan van de creche. Ole zag voor het eerst een toneelvoorstelling met clowns en hij heeft zowaar op een groot springkussen gezeten. Hij vond het allemaal zo geweldig dat Michiel hem tegen twaalven huilend naar huis moest slepen. Hij wilde nog niet weg!
En ohja, ATTENTIE ATTENTIE!!! Ole heeft al een paar keer vier of vijf stappen helemaal los zelf gelopen!
Laters!
Van de proefopdrachten voor een andere potentiele opdrachtgever heb ik nog niets gehoord.
Ole is een beetje zielig. Sinds deze week heeft hij zijn eerste echte crechesnotneus. Het snot stroomt gestaag uit zijn neusje. Een ander nieuw jongetje op de creche (22 maanden oud) schijnt de hele dag heel lief en beschermend achter Ole aan gehobbeld te hebben met papieren zakdoekjes. Ik heb nu al meerdere keren gezien hoe lief de andere kindjes voor Ole zijn.
Maar Ole is moe van alle drukte. Hij ligt iedere nacht wel een keer te huilen in zijn slaap en heeft op crechedagen standaard een nachtmerrie waaruit hij huilend wakker wordt. Het schijnt niets te zijn om bezorgd van te raken. Maar dat ben ik natuurlijk toch, bezorgd.
Afgelopen weekend hadden we een fantastisch bruiloftsfeest van Jochem en Roelien (Roelien leek wel een zeemeerminneprinsesje in haar prachtige turquoise-zeegroene jurk!), met als klapper een feest op een boot waarmee we tot laat over de grachten voeren. Het manneke sliep bij opa en oma. Maandag moest ik een groot deel van de dag naar Rotterdam voor interviews voor Joop, dus moest mijn moeder Ole van de creche halen. Leuke activiteiten voor mij/ons (dat huwelijksfeest dat voor ons van 14.00 tot 02.00 duurde, was er zo een waarbij je van het ene gesprek in het andere rolt, danst en lol hebt en geen moment aan de tijd denkt, super), maar veel te onrustig allemaal voor mijn manneke. Gister moest hij ook weer even naar de Toverlantaarn, want de schoolfotograaf kwam langs. Zijn eerste schoolfoto's zijn gemaakt! 's Middags hebben we het heel rustig aan gedaan en vandaag ga ik hem ook een beetje proberen te laten ontspannen. Slapen op de speelzaal is nog steeds niet gelukt dus haal ik hem rond twaalven steeds wit als een spookje op. Binnenkort zal hij toch moeten blijven slapen, want ik moet nu echt aan de slag voor TKMST, Monitor en whY komt deze week ook weer met opdrachten als het goed is. Ik voel me blij om weer back in business te zijn maar ben ook wat zorgelijk om Ole. Het is een flinke verandering voor hem. Hij heeft plots weer driftjes overdag en hij kijkt me vaak plots zo indringend aan, als om zichzelf te verzekeren dat hij nu toch echt met zijn enige echte mamma van doen heeft. En toen ik hem net ophaalde begon zijn lipje weer te trillen en was hij even helemaal in de war. Hij keek van mij naar Mireille bij wie hij op schoot zat. Het duurde even voor de situatie tot hem door leek te dringen. Toen wilde hij van haar schoot en wist ineens niet meer welke kant hij op moest kruipen om bij mij te komen en vervolgens begon hij paniekerig te huilen. Thuis viel hij direct in slaap en nu twee uur later, ligt hij nog altijd te maffen. Naja, we moeten er doorheen. Tis weer een nieuwe fase.
Vrijdag was Michiel voor het eerst met Ole naar de creche, waar het die dag feest was wegens het 20-jarig bestaan van de creche. Ole zag voor het eerst een toneelvoorstelling met clowns en hij heeft zowaar op een groot springkussen gezeten. Hij vond het allemaal zo geweldig dat Michiel hem tegen twaalven huilend naar huis moest slepen. Hij wilde nog niet weg!
En ohja, ATTENTIE ATTENTIE!!! Ole heeft al een paar keer vier of vijf stappen helemaal los zelf gelopen!
Laters!
09 september 2004
Vergeet nog een mooi gesprekje te noteren dat ik gister met een jongetje op de creche had. Dat jongetje, bijna een kleuter al, speelde treintje met een meisje. Ze hadden de stoelen achter elkaar gezet. Ole scharrelde onderlangs over de grond en keek gefascineerd naar het jongetje, dat vervolgens naar Ole riep: 'kom je ook in ons treintje?'. Ole antwoordde hierop in enthousiast koeterwaals: 'jawawawadadadadaaa!' Verbaasd keek het jongetje vragend naar mij, waarop ik uitlegde dat Ole nog niet kan praten, omdat hij nog zo klein is. Beduusd leek het jongetje na te denken en vroeg toen aan mij: 'kan jij ook niet praten?' Hij dacht natuurlijk: dat zal wel in de familie zitten dan, dat ze niet kunnen praten. Toen ik zei dat ik natuurlijk wel kan praten en dat het knap lastig zou zijn als ik niets dan 'jawawawadadadadaaa' tegen de bakker kon zeggen als ik een brood wilde kopen. Om dat idee moest hij erg lachen.
Andere ontwikkelingsnieuwtjes:
Ole zegt nog steeds met ondeugend lachend bekkie 'doejj' want hij ziet dat wij daar erg om moeten lachen. Hij geeft alles en iedereen kusjes, en als hij het woord kus opvangt in een gesprek voegt hij direct de daad bij het woord; tuit zijn lipjes en wil die op die van mij of pappa of de giraf drukken. Juf M heeft ook al een kus op haar wang gekregen van Ole.
Verder zei hij gister 'lekker thee', nadat ik dat ook had gezegd bij het ontbijt. Als hij honger of dorst heeft, zegt hij verlangend 'njam njam'.
En zojuist heb ik foto's gemaakt van een trotse Ole naast zijn zelfgebouwde blokkentoren van wel vijf blokken. Ik ben zo trots op mijn manneke; dat hij met eindeloos geduld de juiste blokken uit de speelgoedmand bij elkaar zoekt en daar dan heel precies en voorzichtig een toren van bouwt, wel tien keer achter elkaar. Als het mislukt begint hij rustig weer opnieuw. Als het lukt klapt hij in zijn handjes, want dat doe ik ook altijd als hij iets heel knaps heeft gedaan. (hij klapt soms ook enthousiast als hij één blok op zijn kant op de grond heeft gezet)
Verder is hij erg bezig met de begrippen neus, mond, oren. We hebben een boekje met tekentips voor volwassenen, dat hij uit de kast heeft geplukt en steeds maar weer in wil kijken. Vooral de losgetekende neus, mond en oren fascineren hem. Hij wijst zijn eigen neus aan en komt niet meer bij als hij op mijn neus drukt en ik een hard toetergeluid maak.
Verder wil hij nog steeds de hele dag dansen. 'Siek!' roept hij meerdere keren per dag en kruipt dan naar de kast waarop de cdspeler staat. ALs de cd aan gaat steekt hij zijn armen omhoog en wil in mijn armen 'gedanst worden'. Als hij een beetje moe is legt hij zijn hoofdje tegen mijn schouder en laat zich heerlijk luisterend wiegen. Ik kan me zo goed voorstellen hoe lekker dat moet zijn. Mijn moeder danste ook altijd heel veel met mij. Ik probeer al jaren vergeefs Michiel zo ver te krijgen dat hij mij over de dansvloer sleurt in een danscursus tango of salsa.
De meeste kinderliedjes cd's zijn psychose-veroorzakend erg. Maar ik heb nu een paar leuke van mijn moeder van de speelzaal geleend. Vooral de cd van 'De band krijgt kinderen' is zeer genietbaar. Kinderliedjes verpakt in gekke, grappige, swingende volwassen popmuziek, met rap, reggae en andere soorten muziek.
Avondeten gaat nu heel aardig. Ole wil nog steeds alleen met een vork eten, wat met rijst niet heel handig is (dat gaat dan ook vervolgens uit frustratie de hele kamer door). Hij eet lang niet altijd zijn bord leeg, soms eet hij zelfs nauwelijks iets. Maar vlees en vis vreet hij gulzig op, vooral zachte visdingen als kibbeling of zalmsschnitzeltjes vindt hij heerlijk. Daar ben ik blij om, want vis is heel gezond, en zijn pa lust het niet, dus nu haal ik net even makkelijker een a twee keer per week vis voor Ole en mij en vlees voor Michiel.
Ook heb ik de nutrilon al bijna helemaal afgebouwd. Ole lust eindelijk gewone volle melk uit een beker en voor het slapen gaan doe ik daar nog maar een heel klein beetje nutrilon doorheen. Natuurlijk moeten we van die fles voor het slapen af; het is slecht voor zijn tandjes. Maar alles op z'n tijd.
Qua werk zie ik de toekomst vrolijk in. Ik heb meerdere veelbelovende lijntjes uitstaan waarover later meer om te voorkomen dat ik te enthousiast ben.
doejj!
Andere ontwikkelingsnieuwtjes:
Ole zegt nog steeds met ondeugend lachend bekkie 'doejj' want hij ziet dat wij daar erg om moeten lachen. Hij geeft alles en iedereen kusjes, en als hij het woord kus opvangt in een gesprek voegt hij direct de daad bij het woord; tuit zijn lipjes en wil die op die van mij of pappa of de giraf drukken. Juf M heeft ook al een kus op haar wang gekregen van Ole.
Verder zei hij gister 'lekker thee', nadat ik dat ook had gezegd bij het ontbijt. Als hij honger of dorst heeft, zegt hij verlangend 'njam njam'.
En zojuist heb ik foto's gemaakt van een trotse Ole naast zijn zelfgebouwde blokkentoren van wel vijf blokken. Ik ben zo trots op mijn manneke; dat hij met eindeloos geduld de juiste blokken uit de speelgoedmand bij elkaar zoekt en daar dan heel precies en voorzichtig een toren van bouwt, wel tien keer achter elkaar. Als het mislukt begint hij rustig weer opnieuw. Als het lukt klapt hij in zijn handjes, want dat doe ik ook altijd als hij iets heel knaps heeft gedaan. (hij klapt soms ook enthousiast als hij één blok op zijn kant op de grond heeft gezet)
Verder is hij erg bezig met de begrippen neus, mond, oren. We hebben een boekje met tekentips voor volwassenen, dat hij uit de kast heeft geplukt en steeds maar weer in wil kijken. Vooral de losgetekende neus, mond en oren fascineren hem. Hij wijst zijn eigen neus aan en komt niet meer bij als hij op mijn neus drukt en ik een hard toetergeluid maak.
Verder wil hij nog steeds de hele dag dansen. 'Siek!' roept hij meerdere keren per dag en kruipt dan naar de kast waarop de cdspeler staat. ALs de cd aan gaat steekt hij zijn armen omhoog en wil in mijn armen 'gedanst worden'. Als hij een beetje moe is legt hij zijn hoofdje tegen mijn schouder en laat zich heerlijk luisterend wiegen. Ik kan me zo goed voorstellen hoe lekker dat moet zijn. Mijn moeder danste ook altijd heel veel met mij. Ik probeer al jaren vergeefs Michiel zo ver te krijgen dat hij mij over de dansvloer sleurt in een danscursus tango of salsa.
De meeste kinderliedjes cd's zijn psychose-veroorzakend erg. Maar ik heb nu een paar leuke van mijn moeder van de speelzaal geleend. Vooral de cd van 'De band krijgt kinderen' is zeer genietbaar. Kinderliedjes verpakt in gekke, grappige, swingende volwassen popmuziek, met rap, reggae en andere soorten muziek.
Avondeten gaat nu heel aardig. Ole wil nog steeds alleen met een vork eten, wat met rijst niet heel handig is (dat gaat dan ook vervolgens uit frustratie de hele kamer door). Hij eet lang niet altijd zijn bord leeg, soms eet hij zelfs nauwelijks iets. Maar vlees en vis vreet hij gulzig op, vooral zachte visdingen als kibbeling of zalmsschnitzeltjes vindt hij heerlijk. Daar ben ik blij om, want vis is heel gezond, en zijn pa lust het niet, dus nu haal ik net even makkelijker een a twee keer per week vis voor Ole en mij en vlees voor Michiel.
Ook heb ik de nutrilon al bijna helemaal afgebouwd. Ole lust eindelijk gewone volle melk uit een beker en voor het slapen gaan doe ik daar nog maar een heel klein beetje nutrilon doorheen. Natuurlijk moeten we van die fles voor het slapen af; het is slecht voor zijn tandjes. Maar alles op z'n tijd.
Qua werk zie ik de toekomst vrolijk in. Ik heb meerdere veelbelovende lijntjes uitstaan waarover later meer om te voorkomen dat ik te enthousiast ben.
doejj!
08 september 2004
Ole is vandaag anderhalf uur alleen gebleven op de creche en dat ging hartstikke goed. Ik ging weg toen hij met alle kindjes aan tafel zat te eten en te drinken en hij moest natuurlijk wel even heel erg huilen en zich aan mij vastklampen toen ik hem gedag zoende. Maar toen ik door het raampje van de deur keek zag ik dat hij alweer gestopt was met huilen terwijl juf Mireille hem op de arm door het lokaal droeg en hem zijn eigen foto aan de muur liet zien. Ik had er dit keer dan ook helemaal geen moeite mee om weg te gaan. Integendeel; lekker rustig in mijn eentje een boodschap doen, wat een luxe! Toen ik een half uur later belde om te vragen hoe het ging bleek Ole met Mireille in de keuken te zitten. Zij had pauze, maar had Ole met zich meegenomen omdat hij zo op haar gefocust is. Dat vind ik zo lief van haar, dat ze hem niet achter liet bij de andere leidster en de groepsassistente, met wie hij niets heeft. Weer een uur later belde ik nog eens en bleek het juf M beter te lijken dat ik de kleine man op kwam halen omdat hij nu toch wel echt moe werd. Hij wilde haar niet meer los laten, wat voor haar natuurlijk wat onhandig was, zo'n dreumes permanent op haar heup (ik weet wat het is), terwijl ze nog tig andere kindjes te verzorgen had. (dat zei ze zelf overigens niet hoor, dat het zo lastig of vermoeiend was, maar dat lijkt me wel logisch)
Toen Ole me zag was hij wel duidelijk opgelucht maar zeker niet huilerig of overstuur. Hij neuriede en zong op weg naar de auto, en had het duidelijk erg naar zijn zin gehad. Thuis ging hij direct slapen (om 11.30) en nu ligt hij nog altijd in bed (bijna 14.30). Even bijkomen...
Vanochtend werd hij om half zeven weer hysterisch huilend wakker en liet zich maar moeilijk troosten. Misschien had hij een nachtmerrie over het kindje dat hem gister in de zandbak in Park Frankendael zomaar uit het niets gemeen hard aan zijn haar trok. Rotkind...
Toen Ole me zag was hij wel duidelijk opgelucht maar zeker niet huilerig of overstuur. Hij neuriede en zong op weg naar de auto, en had het duidelijk erg naar zijn zin gehad. Thuis ging hij direct slapen (om 11.30) en nu ligt hij nog altijd in bed (bijna 14.30). Even bijkomen...
Vanochtend werd hij om half zeven weer hysterisch huilend wakker en liet zich maar moeilijk troosten. Misschien had hij een nachtmerrie over het kindje dat hem gister in de zandbak in Park Frankendael zomaar uit het niets gemeen hard aan zijn haar trok. Rotkind...
06 september 2004
Gister een heerlijke vrijgezellgendag voor Roelien meegemaakt. We verrasten haar met toeters en ballonnen voor de deur en sleepten haar mee de sauna in, waar we tot 18.30 bleven. Iedereen kreeg een zeekleipakking en een massage (geweldig super lekker, ik kon niet meer overeind komen zo ontspannen was ik daarvan) en we hebben er lekker gelunched. Op een binnenplaatsje in de zon op ligbedden en 's avonds nog uit eten in een nieuw hip restaurant in de Nes waar ik nu alweer de naam van ben vergeten. (ben ook niet hip genoeg) Grappig was dat bijna alle mannen van Roeliens vriendinnen, zussen en schoonzussen de avond en dag ervoor met Jochem de hort op waren geweest en nu allemaal met hun katerkop thuis met de kinderen zaten. Maar er mocht niet gebeld en sms-t worden, ze zochten het maar uit. Haha.
Vanochtend weer met het manneke naar De Toverlantaarn. Zodra hij zijn favoriete leidster binnen zag komen (ze was wat later), zocht hij direct oogcontact met haar en even later stak hij zelfs zijn armpjes naar haar uit. Ze tilde hem op en wandelde wiegend met hem over het schoolplein, waarbij bij zijn hoofdje tegen haar aanlegde. Het is ongelooflijk hoe die twee elkaar gevonden hebben. Met de andere leidster heeft ie niks. Even later wilde hij zelfs aan tafel in de kinderstoel naast de leidster en zat hij lekker tegen haar te babbelen, dronk appelsap uit een tuitbeker en at een crackertje. Het ging zo goed dat ik besloot toch even weg te gaan. Maar ik was nog niet halverwege het lokaal of Ole keek panisch om en zette het op een hartverscheurend huilen. Ga maar, zei de leidster en ze nam hem op schoot, maar het huilen ging mij door merg en been en ik zei dat ik er vandaag toch nog bij wilde blijven. Het arme kerelke is sinds de crechewendagen extreem op mij gefocussed en had vannacht zelfs een nachtmerrie. Hij schreeuwde 'mamma mamma' en wilde niet meer in zijn eigen bedje. Ik had gelijk spijt dat ik weg had willen gaan, omdat ik daarmee Ole's soepele integratie in de crecherituelen bruut had verstoord. Het lijkt me beter dat hij eerst helemaal happy is op de creche. Maar woensdag gaan we weer en dan moeten we er toch echt doorheen. Dan ga ik na een half uur toch echt even weg heb ik besloten.
Ik vroeg Michiel net aan de telefoon of ik met boodschappen doen nog iets lekkers voor hem mee kon nemen, waarop hij een tropische vakantie bestelde. haha.
geloof dat Ole net wakker wordt, die slaapt al sinds thuiskomst om 11.00 uur (tis nu 13.45 uur)
doei
Vanochtend weer met het manneke naar De Toverlantaarn. Zodra hij zijn favoriete leidster binnen zag komen (ze was wat later), zocht hij direct oogcontact met haar en even later stak hij zelfs zijn armpjes naar haar uit. Ze tilde hem op en wandelde wiegend met hem over het schoolplein, waarbij bij zijn hoofdje tegen haar aanlegde. Het is ongelooflijk hoe die twee elkaar gevonden hebben. Met de andere leidster heeft ie niks. Even later wilde hij zelfs aan tafel in de kinderstoel naast de leidster en zat hij lekker tegen haar te babbelen, dronk appelsap uit een tuitbeker en at een crackertje. Het ging zo goed dat ik besloot toch even weg te gaan. Maar ik was nog niet halverwege het lokaal of Ole keek panisch om en zette het op een hartverscheurend huilen. Ga maar, zei de leidster en ze nam hem op schoot, maar het huilen ging mij door merg en been en ik zei dat ik er vandaag toch nog bij wilde blijven. Het arme kerelke is sinds de crechewendagen extreem op mij gefocussed en had vannacht zelfs een nachtmerrie. Hij schreeuwde 'mamma mamma' en wilde niet meer in zijn eigen bedje. Ik had gelijk spijt dat ik weg had willen gaan, omdat ik daarmee Ole's soepele integratie in de crecherituelen bruut had verstoord. Het lijkt me beter dat hij eerst helemaal happy is op de creche. Maar woensdag gaan we weer en dan moeten we er toch echt doorheen. Dan ga ik na een half uur toch echt even weg heb ik besloten.
Ik vroeg Michiel net aan de telefoon of ik met boodschappen doen nog iets lekkers voor hem mee kon nemen, waarop hij een tropische vakantie bestelde. haha.
geloof dat Ole net wakker wordt, die slaapt al sinds thuiskomst om 11.00 uur (tis nu 13.45 uur)
doei
04 september 2004
Gister zijn we met z'n drietjes naar de geitenboerderij in het Amsterdamse Bos gegaan. Eventjes vond Ole de geitjes nog eng, maar al snel wilde hij niet meer weg, hij stond in de schuur in het stro tussen de geiten (die mijn handtas en broekspijpen op probeerden te vreten) en probeerde ze stro in de bekjes te proppen en ze te aaien. Ook was er een varken met een heleboel om op te vreten zo lieve kleine biggetjes. Ole wilde steeds zijn vingertje in de neus van het varken stoppen en zei 'aai aai'. Toen we even iets wilden gaan drinken zette hij het op een gillen. Hij moest en zou terug naar de geiten.
Vandaag heb ik op de boot gewerkt aan een artikel voor Joop en gingen opa en oma met Ole naar de speeltuin en een ijsje eten bij de sluis. Michiel is al de hele dag op stap in het kader van het vrijgezellenfeestje van Jochem. Ze hebben gewaterskied, gekart en zijn nu uit eten.
Kristel is net weg, we hebben lekker met z'n tweetjes gegeten en geouwehoerd en Kristel heeft nog even met Ole gespeeld voor hij ging slapen. Ik heb Joops verhaal afgemaakt en ben hard aan het denken over de proefopdracht die ik heb gekregen van een potentiele nieuwe opdrachtgever, waarover later meer. Nu ga ik lekker slapen. Dagdag!
('doej' zegt Ole nu soms)
Vandaag heb ik op de boot gewerkt aan een artikel voor Joop en gingen opa en oma met Ole naar de speeltuin en een ijsje eten bij de sluis. Michiel is al de hele dag op stap in het kader van het vrijgezellenfeestje van Jochem. Ze hebben gewaterskied, gekart en zijn nu uit eten.
Kristel is net weg, we hebben lekker met z'n tweetjes gegeten en geouwehoerd en Kristel heeft nog even met Ole gespeeld voor hij ging slapen. Ik heb Joops verhaal afgemaakt en ben hard aan het denken over de proefopdracht die ik heb gekregen van een potentiele nieuwe opdrachtgever, waarover later meer. Nu ga ik lekker slapen. Dagdag!
('doej' zegt Ole nu soms)
02 september 2004
Tot mijn grote opluchting en tevredenheid werd mijn verzoek om vanochtend samen met Ole op de speelzaal te blijven en de grote verdwijntruc pas ergens volgende week te gaan doen, met alle begrip en welwillendheid ingewilligd. Ik mag zo lang over het wennen doen als ik zelf voel dat goed is. Had ik dat gister maar geweten en bedacht. Het arme jong heeft na dat angstige half uur de hele dag niet meer geslapen en had verschillende huilbuien en driftaanvallen. Ojoj, wat voelde ik me een slechte moeder. Vandaag ging het prima. We kwamen om 9.00 aan en maakten zo het hele ritueel mee van ouders die nog even een boekje lezen met hun kind waarna, als iedereen weg is, om 9.30, met z'n allen aan tafel een cracker gegeten en sap gedronken wordt. Ole wilde niet aan tafel, die mocht lekker op de grond blijven spelen en scharrelde in het speelhuis, kiekeboe roepend uit het raampje en daarmee de aandacht van de kindjes trekkend. Ik bemoeide me zo min mogelijk met hem maar zorgde dat hij me zag zodra hij zoekend rond begon te kijken of 'mamma, mamma' riep. Dat ging perfect. Hij hoefde niet bij me in de buurt te zijn, zolang hij me maar af en toe zag. Ook zocht hij geregeld de blik van de leidster, diezelfde die hij gister zo snel vertrouwde, de zelfde ook met wie ik aanvankelijk niet zo'n klik dacht te hebben maar die ik nu zeer waardeer. Ik heb met eigen ogen gezien hoe ze met de kindjes is en dat doet ze echt fantastisch en zeer pedagogisch intelligent. Het is een fijn idee dat Ole zo snel aanvaart dat zij de leidster is en snapt dat hij bij haar moet zijn. Dat hij steeds even contact met haar maakt is natuurlijk ook bevorderlijk voor de band die hij hopelijk snel met haar zal krijgen. Zo weet ik zeker dat hij zichzelf op de kaart zet , wat wel nodig is in een groep van veertien voornamelijk peuters en kleuters. Om tien uur werd hij erg drenzerig en was duidelijk heel moe. Tijd om naar huis te gaan dus. M. gaf hem heel lief een kus op zijn wang, waar hij verlegen zijn hoofdje van weg draaide, maar ook om moest gniffelen. En dat alle kindjes vanaf de tafel naar hem zwaaiden en 'dag Ole' riepen, vond hij ook prachtig. Thuis was hij heel huilerig maar hij viel gelukkig direct in slaap na zijn fles in zijn eigen bedje. Dat ik hem niet huilend op schoot in slaap hoefde te wiegen is voor mij een teken dat ik de juiste beslissing heb genomen door het wennen nog even te verlengen.
Gisteravond een prachtige voorstelling gezien: het stuk Novecento van de Italiaanse schrijver Barrico, als monoloog uitgevoerd door Porgy Franssen. Wat is die vent toch goed. Dit was het derde stuk dat ik van hem zag en hij blijft mij verbazen. Hij is het soort acteur dat in zijn eentje, met niets dan zijn lichaam en zijn stem, hele werelden weet te suggereren. Je kijkt naar een man die een verhaal vertelt, maar ziet de personages en plaatsen die hij beschrijft. Ongelooflijk mooi. Het verhaal gaat over een jongen die op het cruiseschip de Virginia te vondel achtergelaten wordt door arme immigranten, gelukszoekers in Amerika. Hij wordt op het schip door een machinist opgevoed, ontpopt zich tot ieders verbazing tot een onwerelds begaafde pianist en verlaat het schip zijn hele leven niet meer. Porgy Franssen speelt een trompettist die op het schip gaat werken en bevriend raakt met deze Danny Bootsman (naam van zijn vinder) T. D. Lemon (opschrift van het kistje waarin hij achtergelaten werd) Novecento (het jaar van zijn geboorte). Een magisch mooi metaforisch verhaal.
Wat is het mooi weer. Ik loop steeds zwetend rond in te warme kleding, heb moeite te accepteren dat het plots weer zulk mooi weer is. Klopt gewoon niet. Het is toch herfst nu? Herfst is mijn lievelingsjaargetijde; het seizoen van de beloften, van nieuw begin (ik weet dat die associatie traditioneel bij de lente hoort, maar dat is een misvatting wat mij betreft). Dat weemoedige zonlicht, de geur van vochtige schimmeligheid. Het is toch een mooie gedachte dat juist het einde nieuw begin betekent? In de zomer is alles op z'n top; warmer, uitgebloeider, bloter kan het niet. Alles al ingevuld, niets mysterieus, spannends, verhulds aan.
Als kind genoot ik al van dat moment dat het einde van de vakantie naderde en het nieuwe schooljaar begon. Ruim van te voren met mijn moeder schriftjes, agenda's en pennen inslaan, in de overheerlijk naar leeg papier riekende kantoorboekwinkel en dan lekker boeken kaften. Het zal ongelooflijk nerderig klinken maar ik keek altijd uit naar die nieuwe schoolboeken, nieuwe lessen, nieuwe stof, nieuwe klas, nieuwe leraren, alles weer beginnend. Dat 'het kan nog alle kanten op' en 'lekker, verse input'-gevoel. Hmmm.
Ohja, voor ik het weer vergeet: Ole zat gister naast me te spelen toen zijn blik op de foto op de homepage van dit log viel; de foto van mij met Ole. Hij riep extatisch en glashelder - ik kon mijn oren niet geloven - : 'mamma is daar'. Echt, het was geen toevallig gebrabbel dat daarvoor door kon gaan, hij zei het heel bewust en overduidelijk. Verder wijst hij nu steeds naar de duiven, kraaien of meeuwen in de lucht en zegt dan 'vovels'. Heel soms, als ik het net heb voorgezegd, kan hij ook de 'g' al uitspreken. Ik denk we later op deze crèchegang terugkijken als een grenssteen. Een markering van babytijd naar peutertijd. Mijn kleine mannetje gaat nu dingen leren en zien waar ik niet bij ben. Onze gedeelde wereld splitst zich af in een extra eigen Olewereldje waarin hij zo af en toe vertoeft. En dat voelt heel gezond. Even geen bemoeienis van mamma. Maar op de achtergrond, aan de zijlijn, sta ik natuurlijk met gespreide armen klaar. Eén kick en ik vang hem op. Graag!
Gisteravond een prachtige voorstelling gezien: het stuk Novecento van de Italiaanse schrijver Barrico, als monoloog uitgevoerd door Porgy Franssen. Wat is die vent toch goed. Dit was het derde stuk dat ik van hem zag en hij blijft mij verbazen. Hij is het soort acteur dat in zijn eentje, met niets dan zijn lichaam en zijn stem, hele werelden weet te suggereren. Je kijkt naar een man die een verhaal vertelt, maar ziet de personages en plaatsen die hij beschrijft. Ongelooflijk mooi. Het verhaal gaat over een jongen die op het cruiseschip de Virginia te vondel achtergelaten wordt door arme immigranten, gelukszoekers in Amerika. Hij wordt op het schip door een machinist opgevoed, ontpopt zich tot ieders verbazing tot een onwerelds begaafde pianist en verlaat het schip zijn hele leven niet meer. Porgy Franssen speelt een trompettist die op het schip gaat werken en bevriend raakt met deze Danny Bootsman (naam van zijn vinder) T. D. Lemon (opschrift van het kistje waarin hij achtergelaten werd) Novecento (het jaar van zijn geboorte). Een magisch mooi metaforisch verhaal.
Wat is het mooi weer. Ik loop steeds zwetend rond in te warme kleding, heb moeite te accepteren dat het plots weer zulk mooi weer is. Klopt gewoon niet. Het is toch herfst nu? Herfst is mijn lievelingsjaargetijde; het seizoen van de beloften, van nieuw begin (ik weet dat die associatie traditioneel bij de lente hoort, maar dat is een misvatting wat mij betreft). Dat weemoedige zonlicht, de geur van vochtige schimmeligheid. Het is toch een mooie gedachte dat juist het einde nieuw begin betekent? In de zomer is alles op z'n top; warmer, uitgebloeider, bloter kan het niet. Alles al ingevuld, niets mysterieus, spannends, verhulds aan.
Als kind genoot ik al van dat moment dat het einde van de vakantie naderde en het nieuwe schooljaar begon. Ruim van te voren met mijn moeder schriftjes, agenda's en pennen inslaan, in de overheerlijk naar leeg papier riekende kantoorboekwinkel en dan lekker boeken kaften. Het zal ongelooflijk nerderig klinken maar ik keek altijd uit naar die nieuwe schoolboeken, nieuwe lessen, nieuwe stof, nieuwe klas, nieuwe leraren, alles weer beginnend. Dat 'het kan nog alle kanten op' en 'lekker, verse input'-gevoel. Hmmm.
Ohja, voor ik het weer vergeet: Ole zat gister naast me te spelen toen zijn blik op de foto op de homepage van dit log viel; de foto van mij met Ole. Hij riep extatisch en glashelder - ik kon mijn oren niet geloven - : 'mamma is daar'. Echt, het was geen toevallig gebrabbel dat daarvoor door kon gaan, hij zei het heel bewust en overduidelijk. Verder wijst hij nu steeds naar de duiven, kraaien of meeuwen in de lucht en zegt dan 'vovels'. Heel soms, als ik het net heb voorgezegd, kan hij ook de 'g' al uitspreken. Ik denk we later op deze crèchegang terugkijken als een grenssteen. Een markering van babytijd naar peutertijd. Mijn kleine mannetje gaat nu dingen leren en zien waar ik niet bij ben. Onze gedeelde wereld splitst zich af in een extra eigen Olewereldje waarin hij zo af en toe vertoeft. En dat voelt heel gezond. Even geen bemoeienis van mamma. Maar op de achtergrond, aan de zijlijn, sta ik natuurlijk met gespreide armen klaar. Eén kick en ik vang hem op. Graag!
01 september 2004
Ik ben een jankwrak. De zenuwen gieren door mijn buik. I look like shit en I feel like shit. Het was vreselijk om Ole vanochtend voor het eerst een half uur alleen achter te laten op de Toverlantaarn. Terwijl ik hem achterliet op het speelplaatsje en door de gang wegliep, zag ik door het raam hoe hij achter me aan naar de deur kroop. Bij het kamertje van de coordinatrice probeerde ik mijn tranen weg te slikken maar toen zij me een kop koffie gaf lukte dat niet meer. Ik wilde weglopen met de koffie maar haar vraag of het wel ging deed me in een genante huilbui uitbarsten. Na de koffie ben ik maar even een snel boodschapje gaan doen. Toen ik terugkwam bleek hij binnen te zitten met een van de leidsters, in het leeshoekje, bij haar op schoot met een boek en een ander kindje gezellig ernaast. Hij zag heel bleek en moe en toen hij me zag begon zijn lip te trillen en stak hij zijn armen amechtig naar me uit. Dat ingehouden verdriet deed mij ook weer bijna huilen en ik klemde hem tegen me aan. Hij legde zijn hoofdje tegen me aan en klemde zich ook stevig aan mij vast. Ze vertelden dat hij, nadat ik weg was gegaan, al snel genoeg had gehad van het buitenspelen en toen hij leidster M. zag die weg was geweest voor een vergadering, had hij zijn armen naar haar uitgestoken en wilde duidelijk met haar naar binnen. Dat hij zijn vertrouwen in haar stelde na haar slechts twee keer gezien te hebben geeft me wel een goed gevoel. Het hele half uur had hij om de paar minuten diep gesnikt maar een echte huilbui was het niet geworden.
Het voelt of ik mijn kind 'wegdoe'. Steeds als ik over die speelplaatsjes van de creche loop kleeft mijn blik aan de kindjes die nog niet kunnen lopen of zelfs kruipen en gewoon zo op hun gat op de stoep gezet en aan hun lot overgelaten zijn. Of de kindjes die huilen terwijl niemand aanstalten maakt ze te gaan troosten. Of de kinderwagen met klaarwakkere baby erin, weggezet onder een boom op de speelplaats, geen leidster te bekennen in een straal van enkele meters. Echt never nooit niet dat ik een eventueel tweede kind ooit zo jong naar een creche zal brengen.
Morgen moet Ole volgens het wenschema gelijk van 9.00 tot 12.00 helemaal alleen zonder mij blijven. Maar daar heb ik absoluut geen goed gevoel over. Dat noem ik niet 'wennen', dat is in het diepe gooien. Dus ga ik ze straks bellen dat ik er tot 10.00 uur bijblijf en hem daarna tot 11.00 achterlaat. Ze kunnen me wat... En nu ga ik Ole uit zijn bedje halen want die is zo hieperdepieper dat hij gewoon helemaal niet gaat slapen, ook niet op schoot. Dat wordt een leuke dag vandaag...
ps Ons 'kids-naar-de-oppas-discoschoenen-aan-feestje' van afgelopen zaterdag was helemaal goed. Ouderwets gezellig, al het eten op, lekker gedanst, fijn gekletst. Iedereen was er. Gewoon goed.'
En vanavond ga ik weer lekker naar toneel met Miriam. Later verslag hiervan...
groet
Het voelt of ik mijn kind 'wegdoe'. Steeds als ik over die speelplaatsjes van de creche loop kleeft mijn blik aan de kindjes die nog niet kunnen lopen of zelfs kruipen en gewoon zo op hun gat op de stoep gezet en aan hun lot overgelaten zijn. Of de kindjes die huilen terwijl niemand aanstalten maakt ze te gaan troosten. Of de kinderwagen met klaarwakkere baby erin, weggezet onder een boom op de speelplaats, geen leidster te bekennen in een straal van enkele meters. Echt never nooit niet dat ik een eventueel tweede kind ooit zo jong naar een creche zal brengen.
Morgen moet Ole volgens het wenschema gelijk van 9.00 tot 12.00 helemaal alleen zonder mij blijven. Maar daar heb ik absoluut geen goed gevoel over. Dat noem ik niet 'wennen', dat is in het diepe gooien. Dus ga ik ze straks bellen dat ik er tot 10.00 uur bijblijf en hem daarna tot 11.00 achterlaat. Ze kunnen me wat... En nu ga ik Ole uit zijn bedje halen want die is zo hieperdepieper dat hij gewoon helemaal niet gaat slapen, ook niet op schoot. Dat wordt een leuke dag vandaag...
ps Ons 'kids-naar-de-oppas-discoschoenen-aan-feestje' van afgelopen zaterdag was helemaal goed. Ouderwets gezellig, al het eten op, lekker gedanst, fijn gekletst. Iedereen was er. Gewoon goed.'
En vanavond ga ik weer lekker naar toneel met Miriam. Later verslag hiervan...
groet
