Manja Schrijft

Ole loopt en opent daarmee nieuwe werelden; voor hem zelf en voor ons. Wat heerlijk dat ik hem niet voortdurend meer hoef te tillen. Ik kijk mijn ogen uit. Loopt ie vanochtend met dat eigenwijze waggelkontje zo de tuin uit, de stoep op, de straat in, blik op oneindig - wereld hier kom ik - terwijl ik de fiets van het slot haal. Vervolgens een ongelooflijke driftkrijshuilbijnakotsaanval omdat hij in het fietsstoeltje moet terwijl hij net zo lekker aan het wandelen was... (negeren en hard doortrappen is het devies, na een paar minuten zijn de tranen vergeten en ligt de focus weer ergens anders, op de auto's die we onderweg tegenkomen bijvoorbeeld, die hij enthousiast benoemt 'ootoo, ootoo, ootoo, siets (fiets)'. Aan het handje door het hek bij school, de gang in, op naar Mireille! In de creche stapt hij doelbewust op 'zijn' stoel aan de grote tafel af. 'sittu' zegt hij verlangend. En ik weet dat hij redeneert: 'altijd als ik daar zit krijg ik iets te eten en te drinken, dus moet ik er voor zorgen dat ik kom te zitten.' Maar als ik wegloop scharrelt hij weg bij de tafel op zoek naar iets leuks om mee te spelen. Als ik zeg 'Dag lief, ik ga, geef me us een knuffel' komt hij met gespreide armpjes op me af en we geven elkaar een berenhug, maar ik zie dat hij over mijn schouder al met Mireille bezig is die achter ons klaarstaat voor het geval van tranen. Als ik opsta spreidt Ole zijn armpjes voor Mireille en knuffelt met haar lekker verder, geen tranen, niks, alles goed en leuk, hij heeft er zin in. Mireille verzucht: 'was je maar dertig jaar ouder, jongen.' Haha. Wat een vent. Wat een super lief, mooi, geweldig, fijn manneke hebben we toch. Mijn hart explodeert bijkans van trots en liefde.
Maar nu geen gedraal en aan de slag....

Ik voel me soms net een vertegenwoordiger in woorden. Een vertegenwoordiger. Een ordinaire verhalenverzamelaar. Ik steek mijn voet tussen de deur en laat mijn slachtoffers pas met rust als ze mij hun verhaal hebben gegeven, dat wil zeggen, als ik ze die ontfutselt heb. Dan tuf ik weer terug naar huis in mijn auto en maak van hun woorden mijn eigen verhaal, dat eigenlijk nog steeds hun verhaal is. Oftewel: het voelt soms allemaal niet zo verheven. Maar daar zal iedereen wel eens last van hebben, van dat 'is dit het nou'gevoel. De waarheid is dat ik vaak om persoonlijke redenen geinteresseerd ben in al die verhalen. Dat interviewen is de ultieme legitime wijze om mensen schaamteloos uit te horen. Het blijft ook nog steeds leuk om in andermans woning binnen te mogen kijken voor zo'n interview. Maarja, verheven, verheven, wat is verheven. Iedereen doet alles wat hij doet op persoonlijke gronden, toch?
Heb ik weer zo'n bui soms? Ja, ik heb weer zo'n bui.
En ik word gillend gek van Ole die vandaag weer eens weigert te gaan slapen. Ondertussen gaan de belletjes en mailtjes door en maalt het in mijn hoofd hoe ik alles in godsnaam af moet krijgen.
Ole heeft vanochtend een theeserviesje van de Hema gekregen van me. Een tocht door de Hema levert me tegenwoordig het gutsende zweet in mijn bilnaat op, want Ole wil alleen lopen ipv gedragen, om vervolgens alles uit de schappen te willen trekken..
Maargoed, dat servies is helemaal bingo daar is ie zo opgewonden van dat hij niet wil slapen volgens mij. Hij schenkt thee in en sorteert het bestek. Moet nu even naar hem toe want het gaat niet goed...
Overigens zegt hij nu zijn eigen naam (bijvoorbeeld als we thuis komen en hij enthousiast op zijn speelgoed duikt) en hij zegt de hele dag door ja en nee op alles wat we hem vragen. Dat klinkt heel schattig. Juf Mireille beweert dat hij zelfs haar naam een paar keer heeft gezegd. Hij loopt bijna de hele dag, maar buiten alleen aan het handje, nog niet los. Het lopen gaat ook steeds sneller en hij lijkt wat minder bang om te vallen.

Gister met alle raampjes op een kier naar Ridderkerk gereden voor een interview. Duurde twee uur want er was een stuk file en ik verdwaalde in Ridderkerk. Wauw wat was dat koud. Mijn voeten waren bijna gevoelloos. Kwam omdat dat stomme ventilatiesysteeem annex verwarming weer stuk was. Pas gerepareerd voor veel geld en hoppa, een week later gewoon weer kaduuk. En als die ventilator niet aan staat en het regent dan zie je in onze auto al snel niets meer omdat alle ramen beslaan. Dus raampjes open.
Ik fantaseerde schaamteloos (en irreëel maar das meestal bij fantasiën) over mezelf als was ik een ongehoord fanatieke journalist, bikkelharde heldin van het witte vel (papier). Kou, regen, files, superpenwoman laat haar gemoed er niet door beïnvloeden. Afzien is goed voor je zelfvertrouwen, is haar slogan.
En ik fantaseerde verder dat stel, stel nou als, ja wat als zich nu eens een echte rampsituatie zou voordoen, dan zou ik nog wel eens een sterker karakter kunnen blijken te hebben dan iedereen vermoedde. Ik zou de hoop niet opgeven, ik zou mensen moed inspreken en en en..
... zoiets..
naja..
... ehum ..
stilte ...
enfin, hoe dan ook, het was een leuk interview en terug regende het niet meer en was ik in een uur terug thuis.

Het maakt me zo blij om te zien en te merken hoe gelukkig Ole is op de creche. Wat een verschil; in die twee weken dat Mireille er niet was en de creche geregeerd werd door chaos trof ik Ole iedere keer als een hoopje ellende aan bij het ophalen. Nu krijg ik steeds een uitgelaten big smile. Hij vindt het heerlijk dat ik er weer ben, maar hij is ook hartstikke vrolijk. Vorige week woensdag keek ik bij het ophalen in de hal recht in Ole's verbaasd verrastte oogjes. Hij was juf Mireille aan het helpen foto's ophangen in de gang (de rest was buitenspelen en dat was wat te koud voor Ole vonden de leidsters terecht, met name als hij langer dan een kwartier kruipend over de koude grond scharrelde of liep op zijn dungezoolde leren slofschoentjes, ik ga vandaag goeie schoentjes voor hem kopen)
Mireille en Ole zijn twee handen op een buik, hij heeft haar volledig voor zich ingepakt. Toen ik de kleine man gister om even over vieren op ging halen trof ik eerst Mireille in de gang die uitriep: 'wat een geweldig ventje heb jij'. Ze vertelde dat hij zo veel bij haar kwam knuffelen en stoeien en dat hij haar tijdens het spelen steeds even opzocht, al was het maar met zijn ogen. Toen de invalleidster hem uit wilde kleden voor het slapen gaan had hij heftig nee geknikt en gezegd en was snel naar Mireille gekropen waarna hij zijn armpjes naar haar uitstak. Alleen Mireille mocht hem uitkleden. En, zo verklapte Mireille schuldbewust, ze had Ole zelfs tijdens haar lunchpauze mee naar buiten genomen voor een boodschapje. Dat vond ze zo gezellig... En ze had gedacht 'als ik Manja nu maar niet tegenkom'. Maar ik vind het alleen maar geweldig dat ze zo weg is van Ole. Zo weet ik zeker dat hij alle aandacht krijgt. Ook bij de andere kindjes ligt hij nog steeds goed. Er is er altijd wel een of twee die zich over hem ontfermen. Gister was dat Tarik, een lief jongetje van een jaar of drie, vier. Die had tijdens het eten aan tafel de hele tijd met zijn arm om Ole heen gezeten. Ole hield Tarik zijn beker met appelsap voor en Tarik deed heel schattig net alsof hij er uit dronk. En, zo vertelde Mireille ook, als de grote kinderen gaan schreeuwen, schreeuwt Ole om het hardst met ze mee.
Dat ik gelijk doorging naar albert heijn met Ole was alleen net even te veel van het goeie voor hem. Hij wilde niet in het zitje van de wagen zitten dus sleepte ik hem rond en bij de kassa kreeg hij een ongelooflijke driftbui omdat ik hem even niet kon tillen en hij dus wel in het wagentje moest zitten. Met een krijsende dreumes en een kar vol boodschappen, verontschuldigend om me heen kijkend, verliet ik de winkel. s' Avonds wees hij direct na de melk en het boekje lezen naar zijn bedje. Of ik hem snel neer wilde leggen.. meneer viel zo goed als direct in slaap. Minder is dat hij de laatste dagen steeds al even over zessen wakker wordt. pfff. gek, want het is donkerder dan ooit op dat tijdstip nu het weer herfst is. Gelukkig slaapt hij alweer een hele tijd 's nachts heel goed, geen huilbuien, geen nachtmerries. Das voor mij ook een teken dat hij het goed heeft. Net als dat hij konijn overdag bijna niet meer nodig heeft..

Afgelopen vrijdag en zaterdag waren de zaligheid der zaligheden: Ole logeerde bij opa en oma. Dus hadden pappa en mamma alle tijd voor zichzelf!!! We hebben een waanzinnig mooie vijfarmige pipi langkous-kroonluchter met oudrode rozen en zacht gele blaadjes en vlamvormige gloeilampen gekocht. Voor veel mensen waarschijnlijk ondubbelzinnig als je reinste kitsch te definieren, maar wij zijn verliefd op die lamp. En tot onze nog grotere vreugde vonden wij in hetzelfde onopvallende lampenwinkeltje op de Rozengracht een hanglampje met ouderwets golvend melkglazen kapje, gedragen door een heuse blote engel. Deze komt boven de fauteuil onder de trap naast de boekenkast te hangen. Verder verf gekocht voor de muren bij de eettafel: de diepe donkere kleur 'Ambitie'-rood en voor bij de muren bij de keuken het zachte 'juni'geel. Het begint ergens op te lijken dat huisje van ons...

Verder veel geslapen, uitgebreid ontbeten en vrijdagavond naar de pizzeria gevolgd door de bios; naar Eternal sunshine of the spotless mind een bijna psychedelisch ingewikkelde verhandeling over twee mensen die hun geheugen aan elkaar laten wissen bij het bedrijf 'lacuna' nadat ze vreselijke ruzie kregen. Mooi gegeven, mooie symboliek, veel herkenbare dialogen tussen de twee (onverenigbare) karakters (zij: Waarom communiceer jij nooit? Je deelt niks met me, ik weet niks van je.' Hij: Waarom praat jij zoveel, communiceren is niet alleen praten.') Goed geacteerd door Kate Winslet en Jim Carrey (mooimooi).

Bij opa en oma sprak Ole voor het eerst zijn eigen naam uit. Ook riep hij 'hoera' nadat oma 'hiep hiep..' zong. Ze waren even naar een feestje van een kindje op mijn moeders speelzaal geweest. Ole had het reuze naar zijn zin.

Maar nu ga ik als de wiedeweerga aan de slag. Ole zit lekker op de creche en ik heb zo een telefonisch interview en moet een nieuw artikel voor de TKMST Gids afmaken...

Wat een K.U.T. weer overigens....

Opluchting en hiephoi! Ole mocht vanochtend een extra ochtendje naar de creche komen en dt is hartstikke goed gegaan. Het gelukkige toeval wilde dat we juf Mireille gister al bij de Albert Heijn tegenkwamen en vanochtend was er zeker de herkenning. Ook de juf van de dinsdag en de donderdag die we normaal dus nooit zien, juf Ester, is een hartstikke aardige mens. Ze kwam gelijk even een praatje maken en Ole gedag zeggen. Ik merkte dat ze ook heel actief met de ouders praatte, even vragen hoe het ging etc.
De eerste die bij binnenkomst enthousiast op ons af kwam was dat andere kleine schattige manneke Berend. 'Ole, Ole, Ole' roept hij altijd als een mantra. En ook Luca maakte een vreugdesprongetje toen hij bij binnenkomst Ole zag. 'Ole is er weer!' riep hij tegen zijn moeder.
Het weggaan bij het begin van de ochtendcracker was een klein rampje, Ole huilde hartverscheurend, maar zoals juf Mireille zei, daar moeten we nu toch echt doorheen. Toen ik later belde bleek hij de hele ochtendmaaltijd gehuild te hebben, Mireille kon hem niet afleiden. Tot ze met hem ging spelen, toen was het in een keer goed. Berend en Luca en Lisa kwamen met hem spelen en Ole was zijn verdriet vergeten.
Toen ik Ole om 12.15 kwam halen zaten ze nog gezellig aan twee tafels met z'n allen, net klaar met eten. 'Ole daar is je mamma' riepen verschillende kindjes, en Bas, draaide behulpzaam Ole's hoofdje in mijn richting (fijn dat kindjes nog zo flexibel bewegen...). Ik kreeg een big smile van mijn manneke, maar het paniekerige was er totaal niet. Het was meer een soort kennisneming: ach kijk, daar heb je mijn moeder ook weer. 'Ik heb met Ole geknuffeld!' zei Bas enthousiast tegen mij. En Lisa kwam Ole's konijn brengen. Ik kan me vergissen maar Ole leek in de rondte te kijken als een verwend prinsje met een leger adorerende onderdanen om hem heen.
Mireille vertelde zonder dat ik daar om hoefde te vragen dat Ole wat weinig had gedronken, maar wel veel had gegeten en dat hij zijn handjes naar haar had uitgestoken toen ze terugkwam van de gang. Verder had hij de hele dag naar iedereen gegrijnst. Tot slot gaf ze Ole ook nog een dikke kus toen we weggingen. Kortom: alle aandacht en communicatie die er in het begin al was maar die de afgelopen drie weken bij Mireilles afwezigheid ver te zoeken was. Ik ben een blij mens.

Het weekend is voorbij en prompt lijkt de rust terug. Het manneke heeft geen driftbuien gehad tot nu toe en is zonder al te veel morren om 12.00 uur gaan slapen. Wel merk ik dat hij nieuwe input, afleiding en verrassingen nodig heeft. Een ander boekje en een nieuw kabouterlampje bij het slapen gaan doen wonderen. ('papou', 'papou', was het eerste wat Ole riep vanochtend, wijzend op de kabouter in het lampje, oftewel 'kabouter' 'kabouter')

Het lijkt of hij plots als een gek groeit, letterlijk en figuurlijk. Pas gekochte broekjes zien er alweer bijna te kort uit en hij doet en zegt allemaal nieuwe dingen. Stiekem loopt hij al los, gister helemaal van de bank naar de eettafel en vandaag van de box naar het aanrecht, met behulp van zijn loopmannetje (een houten stokje met een mannetje op wielletjes dat gaat trommelen als je m vooruit duwt). Daarbij grijnst hij triomfantelijk. Het ziet er oneindig schattig uit en hij doet het perfect, precies, voorzichtig. Hij gaat dus, als voorspeld door verschillende mensen, ineens perfect zonder vallen lopen. Volgens mijn moeder deed ik ook veel dingen pas als ik er zeker van was het foutloos te kunnen. Achja, wat zal ik zeggen, eens een faalangstige, altijd een faalangstige...

Op dit moment is de sesamstraatceedee favoriet, en dan met name het ene lied van de telgraaf die zingt over alle botten in ons lijf. Het refrein: 'bot, bot, bot, bot, bot in ieder mens', zingt Ole glunderend mee, ('boh, boh, boh, boh') waarbij zijn lijfje danst op het ritme. Hand in hand dansen vindt hij ook leuk. Als hij mij nadoet, en zijn beentjes daarbij een voor een optilt op de maat van de muziek, moet ik haast huilen van vertedering zo lief ziet dat eruit.

Mijn moeder zei gister, mijn verhaal over het afgelopen dramaweekend met Ole aanhorend, dat het klinkt of Ole nieuwe uitdagingen nodig heeft en ons gewoon een beetje uitprobeert, en dat het waarschijnlijk heel goed voor hem is om in de mores van de creche mee te moeten gaan: veel spannende nieuwe en uitdagende dingen en regels die alle kindertjes volgen dus hij automatisch ook. Ik ben heel benieuwd hoe hij reageert op Mireille morgenochtend.
Zijn konijn is inmiddels ook niet meer zo hysterisch belangrijk dus das wel een goed teken.

Ik vergat vorige week nog te schrijven dat het menneke op een dag plots de foto van opa en oma Duitsland in de vensterbank in de smiezen kreeg. Hij ging er vastbesloten op af, pakte het ding en drukte er een dikke zoen op! En dat heb ik hem echt nooit voorgedaan of voorgezegd. Het was een daad uit zijn hartje. Natuurlijk gelijk opa en oma gebeld om dit lieve berichtje te vertellen..

aan de slag maar weer...
ohja, hieronder de geruststellende tekst over 18 maanden-kindjes op babycenter.com:

Other developments: New challenges, saving the worst for you
An 18-month-old's top priority is to succeed at various tasks. So he constantly tests himself — and you. His failure to succeed, either because he's incapable of, say, putting on his own shoes, or because you stop him — as when you forbid him from climbing onto a chair near the stove so he can help you — is frustrating for him. This is a phase when "no" seems to be the word that you both use more than any other.

As his confidence in his own abilities increases, so does his willfulness. Your job is to gauge when you must prevent him from trying to reach a goal — for instance, because it's not safe for him to be near a hot stove — and when you should let him go ahead and try. So what if it takes you a few extra minutes in the morning while he tries to put on his sneakers? Discouraging him from trying many of the things he attempts will only make him unwilling to try new things in the future.

Ik stopte gister omdat Michiel en ik aan het ruzieen waren. Zo zen en zeverig als ik over Ole praat, zo geirritteerd is Michiel. Moe en ziekig is hij en dan een kind dat de hele dag piept, krijst, dwarsligt en je afwijst. Want zolang ik ook in dezelfde ruimte ben wordt Michiel met veel drama en wegduwgebaren door het manneke afgewezen, weggestuurd. Tel daarbij op een vrouw die meer met je kind bezig is dan met jou en die bovendien steeds roept 'niet zo boos doen tegen Ole, dat werkt alleen maar averechts'. Een langer en langer wordend things to do-lijstje, veel druk op het werk, ernstig vakantietekort en een portemonnee die bij opening een oneindig gapend gat vertoont.
En schreef ik gister dat Ole goddank 's avonds nog geen kuren vertoont bij slapen, gister was hij prompt in de contramine. Krijsen, krijsen, krijsen, tot tegen het kotsen aan, zodra we aanstalten maakten richting bedje. Uiteindelijk sliep hij na veel afleiden, huilen, wiegen, weer naar beneden, nog eens een fles melk en nog meer wiegen, tegen negenen op mijn schoot in de schommelstoel in foetushouding in slaap. Aanleiding voor de hemeltergende krijsbuien kunnen allerlei zaken betreffen; bijv. hij wil per se zelf het zoutoplossingsverstuivertje in zijn neusgaten duwen en sprayen (wat een keer mag, maar daarna niet meer, temeer daar hij het ding vervolgens altijd sloopt door het uit elkaar te trekken), of hij wil met alle macht zelf een schone luier aandoen, staand op de commode, het ding tussen zijn benen proppend, of hij krijgt een fit omdat ik zijn shirtje over zijn hoofd trek, wat hij uiteraard zelf had willen doen. Het gaat zelfs zo ver dat als ik een stuk banaan afbreek hij het niet wil eten, terwijl hij bij een nieuwe banaan die hij zelf mag afbreken wel enthousiast aan het eten slaat.
Michiel heeft vooral moeite met het feit dat zijn spaarzame vrije dagen verpest worden doordat Ole ergens tussen 12.00 en 15.00 slaapt (als hij al slaapt). Meestal roept hij kwaad dat ole zich maar eens aan moet passen. Maar ja, zo werkt dat helaas niet met een kind. Als zijn middagslaapje overgeslagen wordt, dan is hij later op de dag werkelijk niet te genieten. Als zijn ritme eraan gaat is hij compleet van slag. Tuurlijk valt hij dan buiten of waar we ook zijn van uitputting wel even in slaap in zijn wagen, maar daaruit wordt hij negen van de tien keer huilend wakker en hij blijft dreinen tot hij 's avonds naar bed gaat. En wie mag dat opvangen? Uhuh. Moi.

Nu zit ik heerlijk in alle rust op de boot te werken. Rob en Nel zitten dit weekend in een huisje in de Ardennen en ik plunder hun koektrommel en werk op hun computer (na eerst een kwartier met de kat geknuffeld te hebben, uitgebreid gesurfd over het net, en dit log aangevuld te hebben). En Michiel en Ole kunnen ook weer eens exclusief met z'n tweetjes zijn zonder mijn eeuwige bemoeizucht.

Qua werk alles super; flink wat artikelen voor Joop op de planning, ik mag een grote reportage (4 pagina's) voor whY maken en ik schrijf vandaag de eerste van drie lange artikelen voor de TKMST Gids over keuzes die aanstaande studenten moeten maken.

Juf Mireille is terug van vakantie en ik mag dinsdag en donderdag extra komen met Ole. Ik vroeg om de extra dinsdag, zelf stelde ze de extra donderdag voor. Ik had sterk de indruk dat ze wel verwacht had dat het wenproces danig verstoord zou raken tijdens haar afwezigheid. Ik vertelde haar dat een en ander niet zo lekker verlopen was en dat ik blij was dat ze terug was. Ben benieuwd hoe Ole op haar reageert. Al mijn hoop is op haar gevestigd, want Ole naar een andere creche brengen vind ik toch geen prettige gedachte.
Verder heeft onze buurman voorgesteld dat wij Ole af en toe bij ze mag brengen als hun vaste oppasmoeder er is. Dan betaal ik gewoon een beetje mee. Best een goed idee, al is het maar af en toe een of twee uurtjes als ik even snel iets moet doen voor mijn werk.

nou, en dan nu dan toch echt aan het werk!
eerst nog even koffie inschenken...

Ole is in opstand. Balorig, bozig, tegendraads. Zal de dreumespuberteit wel zijn. Als ik ergens op bezoek ben en vertel van zijn dwarsigheid, word ik ongelovig aangekeken want dan is hij juist zeer verlegen, angstig, en klampt zich het hele bezoek lang aan mij vast. Zelfs de jonge poesjes van Kristel konden hem niet verleiden om van mijn schoot te klimmen. Hij wilde haast op mijn hoofd klimmen; dichterbij, dichterbij! En bij Doris duurde het pas tot aan het eind van het bezoek dat hij loskwam en haar speelgoed eens van dichtbij durfde te bekijken (dat Doris al die tijd trots had laten zien, zoals haar prachtige schommel). Het houten hobbelpaard was het helemaal voor Ole.

Op dit moment is het stralend weer. Maar het hele huis houdt zijn adem in opdat Ole maar eens eindelijk in slaap valt. Slapen en eten zijn de twee grootste pijnpunten op het moment. Volgens ontwikkelingspsychologen is het manneke zijn willetje aan het exploreren en slapen en eten zijn de enige machtsmiddelen ten opzichte van die eeuwig beslissende pappa en mamma. Ik kan wel krijsen af en toe als hij maar niet slapen wil (overigens alleen overdag flikt hij dat, 's avonds slaapt hij thank god nog steeds voor zevenen, zonder morren). De enige oplossing om de boel houdbaar te houden, is volledig overgeven aan de situatie, compleet door de knieeen en op Ole's niveau gaan zitten. Niet meer denken wat je zelf allemaal nog moet doen. En dan, eerlijk is eerlijk, is het heerlijk. Want hoewel je anders zou denken, heeft het manneke zijn mamma in dit soort buien meer nodig dan ooit. Hij hangt aan me, is gul met kusjes, lachjes en knuffels en we hebben ontzettende lol samen. Boos of tegendraads terugdoen is namelijk het slechtste wat je kunt doen, werkt volledig averechts. Als ik me op de zenmanier opstel krijg ik hem zelfs overdag in slaap door hem rustig tegen me aan te houden, buikje tegen buik, te wiegen en te neurien. Dan is hij in no time vertrokken. Even wachten tot hij diep en rustig ademhaalt en ik kan hem probleemloos overhevelen naar zijn bedje waar hij vervolgens twee tot 2,5 uur slaapt. Als ik hem net te vroeg overhevel, staat hij een seconde later weer rechtop in zijn bedje te schreeuwen. Blauwe wallen onder zijn oogjes, lijkbleek van de slaap, maar vechten zal hij.

Dus, helemaal ten dienste van het manneke, veel geduld, veel knuffels, steeds kijken. Tol is wel dat ik uitgeput ben en dat we allebei opgeveegd kunnen worden.
Ik ga nu even stoppen.

Ole is ziek. In de nacht van donderdag op vrijdag werd hij een paar keer gloeiend heet en huilend wakker. Vrijdagochtend bleek hij weer koorts te hebben. Hij was echt heel zielig, hangerig. Een probleem ook voor ons, want ik zou bij mijn ouders het verhaal voor TKMST afmaken (deadline die dag), maar Ole wilde alleen bij mij zijn. En terecht, iedereen die ziek is wil toch het liefst bij zijn moeder zijn. Dus probeerden we wat truucjes, zoals met pappa naar de bakker (vindt Ole altijd leuk want dan krijgt hij een krentenbol of een broodje van de bakkeres) en even naar de apotheek. Maar bij terugkomst was hij compleet ingestort. Stilletjes en met de oogjes op half zeven zat hij in zijn stoeltje op de achterbank. Helaas moesten we ook nog eens direct door naar het VU Ziekenhuis voor controle van zijn -inmiddels alweer acht maanden geleden - gebroken beentje. Hij moet tot twee jaar na de breuk op controle, omdat gebroken beentjes soms na afloop harder groeien dan het andere beentje. (heel kraakbeenverhaal dat ik niet helemaal begreep en dus ook niet ga herhalen). Met het beentje was niks mis. We konden gelijk door naar de arts en stonden tien minuten later alweer buiten. Maar het arme manneke hing er bij als een vaatdoek. Snel naar huis waar hij een slaapje van een uur deed. Daarna wilde hij mij de rest van de dag niet meer loslaten. Hij had ondertussen 39 graden koorts en zag er heeeel zielig uit. Weer een arts gebeld die ons oa liet testen of hij nog zijn kin op zijn borst kon leggen (zo niet: nekkramp). En dat kon hij gelukkig. Ook volgde hij ons nog met zijn oogjes en pakte hij speelgoed aan, maar veel meer konden we niet van hem vragen. Hij viel in mijn armen met zijn koppie op mijn schouder in slaap dus ben ik maar met hem in bed gaan liggen waar hij anderhalf uur op mijn buik geslapen heeft zoals vroeger toen hij nog een klein babytje was. 's Avonds was hij iets alerter en vrolijker en at hij zelfs nog iets mee ('s middags hij hij overgegeven na een half geschild appeltje), en vannacht sliep hij door tot 8.15 vanochtend. Maar hij werd wakker met een raar dik opgezwollen oog en was nog altijd mies en snotterig. Het oogje is wat geslonken en hij heeft geen koorts maar hij had duidelijk pijn en ongemak want ondanks dat hij om 10.30 al hondsmoe was, kreeg ik hem pas om 13.45 in slaap door hem te wiegen in mijn armen. Even tevoren had Michiel hem ook naar bed gebracht maar dat leverde zo'n paniek op dat het arme jong weer overgaf (kon nog net konijn wegtrekken die inmiddel twee keer is ondergekotst en tig rondjes door was en droogmachine achter de rug heeft...

Ojoj. Heel zielig. Ook een beetje voor ons. Want wij hadden voor het eerst een vrij weekend voor onszelf gepland en we kunnen nu geen kant op (Michiel doet nu wel even een boodschap natuurlijk en hij heeft morgen een gezellige spelletjesafspraak bij Daan vanaf 14.00) Arme ik dus ook. Maandagochtend heb ik allemaal interviews in Rotterdam dus das ook een probleem. Ik laat Ole niet op de creche als hij nog maar enigszins niet de oude is. Misschien moet Michiel zorgverlof opnemen voor een dag...

Ik geloof niet dat er een drukkere, vermoeiender levensfase is dan die waarin je jonge kinderen hebt en werkt.