Manja Schrijft

Het grote opvoeden is begonnen. Ole heeft veel last van scheidingsangst en blert het hele huis bij elkaar als hij niet opgetild wordt wat hij vaak wil, als ik hem na een uur in de schommelstoel in zijn bedje leg of als zijn vader eens toenadering zoekt. Gelukkig zojuist weer op babycenter.com gelezen dat die verlatings/scheidingsangst heel normaal is voor deze fase, dat nog niet bekend is waarom sommige kinderen daar vreselijk last hebben en andere juist helemaal niet, en dat het hoogtepunt van deze angsten tussen anderhalf en 2,5 jaar ligt. (ojoj)

Het grote probleem in ons geval is denk ik, dat ik zo lang met Ole alleen ben geweest, en nu plots vaak weg ben. Daar heeft het manneke het erg moeilijk mee. Verder ben ik niet erg streng, eerder toegeeflijk, en dan krijg je last van het bekende 'zachte heelmeesters, stinkende wonden' principe. Terwijl Ole altijd braaf tegen 19.00 zelf aangaf in bed gelegd te willen worden en vervolgens de hele nacht doorsliep, is hij de afgelopen drie weken alleen in slaap te krijgen op mijn schoot. Daarbij ligt hij vaak in een soort van slaapwaaktoestand tussen zijn wimpers door te gluren of ik er nog ben, en als ik hem te snel in bedje leg, springt hij panisch overeind en schreeuwt moord en brand met als ultiem machtsmiddel: kotsen. Natuurlijk gebruikt geen enkel kind willens en wetens, uitgekiend bewust machtsmiddelen als overgeven of adem inhouden tot flauw vallen er op volgt (komt echt bij klein percentage kinderen voor, ken er zelfs eentje), het komt voort uit heftige emoties. De kunst is om hem door deze fase te koersen zonder dat hij een loopje met ons neemt, en dusdanig dat hij leert dat wij er altijd zijn, dat angsten erbij horen, maar niet onoverkomelijk zijn. Oftewel: ik help hem juist niet door steeds maar weer toe te geven aan zijn behoeften om mij stevig vast te houden en nooit meer los te laten.

De strategie die we nu hebben bedacht (na een paar gruwelijke avonden met als hoogtepunt de nacht van donderdag op vrijdag waarin Michiel ten einde raad om half drie 's nachts met Ole op de bank is gaan liggen waar het manneke eindelijk in slaap viel), dat Ole er absoluut niet uitgaat als hij huilt in bed, dus niet mee naar beneden tot hij moe genoeg is, ook niet meer met hem op schoot zitten en al helemaal niet mee naar onze slaapkamer. Nee, wel om de paar minuten bij hem binnen lopen, hem geruststellend toespreken, strelen en weer weg gaan, net zo lang tot hij in slaap valt. De gedachte is dat hij zo leert dat hij toch echt moet slapen, maar dat we er zijn en niet weg gaan.
Ik moet eerlijk zeggen dat dit Michiels idee is en dat hij dit idee tot nu toe als enige succesvol heeft weten uit te voeren. Bij mij huilt de kleine grote man altijd net even harder, en langer. Dus nu is het plan dat pappa Ole naar bed brengt de komende avonden.
Verder hebben we afgesproken dat we onze opvoedingsmeningverschillen niet meer uitspreken waar Ole bij is, omdat het manneke razend slim is, al onze sentimenten oppikt en ons nu al tegen elkaar uit weet te spelen (eigen schuld hoor, nogmaals).

Ander heikel punt: Ole's huidige voorliefde voor het rondsmijten van speelgoed door de kamer. Boos worden lijkt een averechtse werking te hebben. Negeren helpt maar even. Op de creche schijnt hij de voorbeeldigheid zelve te zijn; daar smijt hij nooit met dingen.

De Testosteronterreur is begonnen!!!

Dit weekend hebben we in ieder geval een slim truucje geleerd: als je kind absoluut niet gaat slapen; sleep hem een paar uur door de Ikea. Succes gegarandeerd. Ole zat in de winkelwagen annex auto en liep met opgeheven armpjes op dribbelpas door de kinderafdeling. Niet alleen sliep de kleine man nog geen seconde nadat hij weer in de autostoel zat, ook konden we hem bij thuiskomst slapend overhevelen naar zijn eigen bed en waren we zelf ook compleet afgepeigerd.

Ik betrap mezelf erop dat ik steeds vaker tegen kinderloze vrienden roep: wacht er nog maar lekker even mee hoor, geniet vooral nog even van je vier vakanties per jaar, je uitslaapsessies en je vier keer per week uit eten gaan. Haha.

Klinkt cynischer dan het is hoor. Ik ben nog steeds verliefder op Ole dan op enig ander persoon ooit. En het is vreselijk leuk om te zien hoe groot hij wordt, dat hij vanochtend mijn neus aanraakte en 'neus' zei, vervolgens op mijn tanden wees en duidelijk 'tande' formuleerde. 'Mijeije' riep hij even later toen ik vertelde dat we naar de kindje en Mireille op de creche gingen. En daar aangekomen schoof hij zonder aarzeling bij de rest van de kindjes aan tafel aan om te puzzelen. Dag mam, je kan gaan hoor. Sta je daar nou nog?

YES! Ik mag een artikel schrijven voor het blad Psychologie. GLUNDER EN GLIM!
Ik wilde wegens de drukte eigenlijk tot januari geen opdrachten meer aannemen, maar deze kans laat ik uiteraard niet aan mijn neus voorbijgaan.
Over de inhoud later meer, kan vast verklappen dat het over kinderen gaat en helemaal in mijn straatje ligt.

Ook van vdBJ (van den Boom & Jalink, sponsored media) een te gekke opdracht gekregen; een verhaal over alternatieve geneeswijzen voor een blad voor een gezondheidszorginstelling. Ook weer in mijn straatje, werd door hen gevraagd op basis van artikelen die ik ze had toegestuurd voor whY en Monitor, resp. psychologisch en medisch blad. Leuk om te merken dat je vanzelf steeds vaker gevraagd wordt in dezelfde hoek als je die eenmaal voor jezelf uitgekozen hebt.
Dit moet mijn pad zijn.

Reportage voor whY over meiden met een psychotrauma net afgerond, eindelijk.. en het is goed ontvangen.

Drie verhalen voor Joop in de planning en een serie voor Leesgoed over de favoriete boeken, personages en passages van kinderboekenschrijvers.

Michiel ziet dit alles met lede ogen aan, want Chaos en Stress zijn stamgasten aan het worden in huize Gruson-Van der Meulen, maar dat is dan maar even zo; ik geniet van de waardering, de creativiteit en het geld...

Ole is 84 cm lang en weegt 10,9 kg. Dat hebben we vanochtend op het consultatiebureau geconstateerd. Hij ziet er goed uit, doet alles volgens de boekjes, eet en drinkt voldoende etc etc.
Beide getallen zijn overigens iets lager dan het gemiddelde van alle kinderen van Ole's leeftijd. Maar dat is al zo sinds zijn geboorte, een jaar en zeven maanden geleden....
Hier hou ik het even bij want ik heb knallende koppijn en moet, nu Ole even slaapt, als een idioot aan de slag om het verhaal voor whY af te krijgen...
doei

Een berichtje vanuit Muscheid (uurtje van Keulen vandaan). Het SNEEUWT!! Vanochtend was het eerste wat ik zag toen ik uit bed kwam en de woonkamer inliep twee herten in een wit landschap. Echt waar! Ze graasden argeloos een paar honderd meter verderop in de sneeuw. Ole stak een een paar uur later verbaasd zijn behandschoende handjes in de sneeuw voor de deur. Even was het leuk maar daarna kreeg hij een rooie neus en spierwitte wangen en wilde hij alleen nog maar gedragen worden. Snel terug naar huis, want hij moest duidelijk naar bed. het arme manneke had moeite om zich over te geven aan de slaap gisteravond, heb tot half tien met hem op schoot in de logeerkamer gezeten, iedere keer dat ik hem diep in slaap in zijn bedje wilde leggen sprongen zijn ogen open en kroop hij in wilde paniek overeind. Dat ging wel vier keer zo, tot hij eindelijk in slaap bleef. Vannochtend, of eerder vannacht, werd hij om 6.00 uur huilend wakker en wilde niet meer slapen. Normaal slaapt hij tot ongeveer 8 uur..
Nu ligt hij gelukkig alweer een tijdje te slapen, maar ook dat ging weer met een kleine spanningsonladinghuilsessie vooraf gepaard. Daarna viel hij prompt in een diepe slaap op mijn schoot en kon ik hem al snel overhevelen naar zijn bedje.
Ik ben bang dat de afgelopen weken iets te veel van het goede waren voor hem. Ik moest veel werken, er was een akelige crechedag waarop ole van de invaller zijn konijn niet mocht hebben (geen idee welk pedagogisch idee daarachter schuilt, ik ga maandag even heel kwaad worden op hem), waarna ole de hele middag thuis huilde, en zich aan mijn vastklampte. Die avond moest ik helaas naar het optreden van Khaled en kon ole niet naar bed brengen, wat normaal geen ramp is, Michiel kan dat net zo goed, maar dit keer raakte Ole compleet in paniek, hij huilde, krijste en schreeuwde en moest tot twee keer toe overgeven van pure opwinding, woede en verdriet. Bijkans jankend stapte ik op mijn fiets, want Mirjam zat al op mij te wachten in de IJsbreker. Donderdag moest ik helaas weer naar een congres voor Monitor met Joop, en Michiel had vrij maar bleek toch vanalles te moeten doen, waardoor het arme manneke lichtelijk verwaarloosd rond de computer hing de hele dag. Gelukkig kon ik hem wel zelf naar bed brengen savonds, hij namelijk pertinent niet met Michiel mee naar boven. En sindsdien hangt het manneke aan me als een klein aapje met grote verlatingsangst. Niemand anders mag hem optillen. Toen we hier aankwamen moest ik even op het terras met mijn mobiele telefoon (binnen geen bereik) een nieuwe klant te woord staan en ole bleef er zowat in, krijsend stond hij met zijn handjes tegen het raam omdat hij bij me wilde zijn. gelukkig was de autorit goed gegaan, ik heb de hele weg gereden en we waren in drieeneenhalf uur hier. het laatste stuk, na de pauze is Michiel achterin gaan zitten om de sputterende Ole af te leiden en dat ging prima.
maar ohoh, wat voel ik me schuldig dat ole plots zo´n angst heeft me kwijt te raken. ik ben veel te veel weggeweest en oh wat is het moeilijk om dat werken met het moederen te combineren. nu dus weer een nieuwe opdrachtgever die me gevraagd heeft aanstaande vrijdag een artikel in te leveren, terwijl ik maandag op pad moet voor een interview en diezelfde dag een reportage moet inleveren bij whY, wat natuurlijk nooit gaat lukken. Dan moet ole, na een druk weekend in duitsland maandagochtend heel vroeg alweer voor de hele dag naar de creche, dinsdag moet ik waarschijnlijk op de boot werken en woensdag en vrijdag kan ik dan ook al niet bij hem zijn. Ik ben een slechte slechte moeder.

Tijd voor een goednieuwsjournaal, want ik krijg allemaal bezorgde lieve telefoontjes na voorgaand zwartgallige bericht.

Het crisisartikel heeft me het hele weekend bezig gehouden (ik zat bij mijn ouders te werken, Michiel zorgde voor het zielige spugende mannetje) en werd maandag nog rampzaliger maar daarover ga ik verder niet uitweiden. Een andere interviewafspraak werd maandag ook weer afgezegd dus ik had het wel weer even gehad.
Maar: de autoreparatie viel goedkoper uit dan we dachten en volgens de garage kunnen we nu weer een hele tijd rijden met het karretje. En maandag werd ook eindelijk een grote factuur betaald.
fijne vooruitzichten: woensdagavond ga ik in het geheel verbouwde Carre samen met Mirjam R genieten van een voorstelling van Rai-zanger Cheb Khaled, een grote favoriet van Mirjam en mij over wie wij al jaren roepen dat als hij naar Nederland komt, wij er samen naar toe gaan.
Vrijdag vertrekken we voor een lang weekend naar opa en oma J en E in Duitsland om eens even lekker bij te kleppen en uit te rusten en gewoon gezellig met elkaar te zijn.
volgende week ga ik met Kristel naar Bridget Jones Diary II en eind van die week eten bij Miriam en Frank. Vier december gaan we met Daan en Jeane en een heleboel andere mensen (vrienden van Daan die wij ook allemaal kennen van feestjes enzo) een groot grappig sinterklaasspel spelen. Ole gaat dan bij opa en oma slapen.

En dan nu het Ole-nieuws:

Ole buigt nu zijn beentjes bij het lopen waardoor hij wat minder stram loopt en flink wat vaart kan maken. Hij zegt 'oppa' als hij opa Rob en ziet, en vanochtend ook bij een foto van opa Joost. Hij zegt 'poepe' als hij een vieze luier heeft en loopt dan vast naar de trap omdat hij boven verschoond wil worden. Wat eten betreft staat op zijn repertoire: 'koeka' 'appel' 'pattatte' 'eitje'. Hij zingt Poesje mauw en 'toute toute' als we zingen over de krokodil die in de Haagsestadsbus mensen in hun billen bijt ('stoute stoute krokodil, waarom bijt jij in mijn bil'). Hij snuit zelf zijn neus, en komt geregeld met zijn schoenen aanzetten omdat hij naar buiten wil.
Op de creche wordt hij nog altijd doodgeknuffeld (sommige kinderen moeten met zachte hand van Ole afgetrokken worden), en hij slaapt en eet er goed.

Het manneke valt thuis, bij mij, weer alleen op schoot in slaap, en das als je moe bent en niet zoveel geduld kan opbrengen, geen sinecure. vannacht om 2.30 uur heb ik hem na drie keer heen en weer, sussen, knuffelen, neerleggen en hoppa daar begon het huilen weer, teneinde raad laten huilen. Gelukkig was hij na een paar minuten stil en in slaap. Maar ik voelde me er erg schuldig over. Moe, zo moe ben ik. Nu ligt het menneke lekker te pitten en straks gaan we naar oma, even relaxen.

Gister zo gelachen om Ole: ik had hem opgehaald van de creche, de auto in de straat geparkeerd en stond de boodschappen uit de achterbak te laden. Ole stond op de stoep, konijn in zijn hand, te kijken naar een bouwvakkersautometlaadbak vol interessante bouwvakkersmachines. Op dat moment komt er een bouwvakker naar buiten gelopen, Ole ziet hem en steekt met een stralende lach zijn arm de lucht in, kaarsrecht omhoog, bij wijze van spontane groet. De man in kwestie was er zichtbaar ontroerd van. Hij stak ook zijn arm de lucht en zei 'hoi kleine man!'. Wat schattig....

Wat kan ik zeggen? Hier wordt gekotst (Ole), gejankt (ik) en geschreeuwd (Michiel). Chaos en gekkenhuis. Ik heb het zo druk dat ik van voren niet meer weet dat ik van achteren leef. Een absoluut rampenartikel houdt me in een ijzige pieker- en stressgreep en zorgt ervoor dat ik avonden en nu ook weer het hele komende weekend aan het werk moet. Als ik vannacht vier uur heb geslapen is het veel. Ole huilde, kotste, hoestte, huilde, hoestte, kotste. We hebben gister en deze avond opnieuw kort achter elkaar minstens vier pyjama's en even zoveel lakentjes en rompers verschoond en uitgekookt, de auto is weer voor vele honderden euro's in reparatie, ik kon mijn boodschappen niet betalen bij Albert Heijn (ooit zo iets genants meegemaakt?), mijn facturen worden maar niet betaald en ik vind het gewoon even allemaal niet zo leuk meer.

Ole huilt weer. Tot misschien weer over veel later...

Een en al narigheid is het om mij heen. De ouderavond op de creche gaat niet door omdat adjunct directrice Alrieke een zwaar auto-ongeluk heeft gehad en al een paar dagen in coma in het ziekenhuis ligt. Ze heeft een hersenbloeding gehad en het is nog niet bekend of ze daar hersenletsel aan over heeft gehouden.
Mirjam belde onze afspraak af omdat ze kapot is van wekenlang verdriet om een jongetje uit haar klas van 12 dat gestorven is aan leukemie. Ze zat aan zijn bed, heeft een overlijdensprotocol op school ontwikkeld en was gister op zijn begrafenis.
Ik interview ouders van kindjes die geboren zijn zonder anus of te vroeg ter wereld kwamen en ik moet maar steeds denken aan die moord op Van Gogh. Nu is het afgelopen, roepen mensen, nu is het stop, ho, hier ligt de grens, dit kunnen wij niet accepteren. Maar hoe dan? Hoe ho stop? Het is niet alsof we een paar lastige logees hebben die we eruit kunnen schoppen omdat ze zich niet aan onze huisregels houden. Steeds als ik even wat langer nadenk over de kwestie voel ik akelige sentimenten omhoog borrelen. In de trant van 'als ons land je niet aanstaat, alsjeblieft, ga terug naar je eigen land'. Uitspraken die ik verafschuw van anderen. Maar het is toch van de zotten dat alle waarden waar onze maatschappij zo hard voor geknokt heeft, vrijheid van meningsuiting, van seksuele voorkeur, van geloof, emancipatie van vrouwen, dat aan al die verworvenheden getoornd wordt. Terug geslingerd naar de jaren vijftig worden we. Maar ik voel ook mee met alle nieuwe Nederlanders die evengoed hun adem inhouden, die zich kapot schamen bij ieder nieuw wangedragincident van een vaderland-genoot. Ik hoor heel veel mensen roepen dat ze zin krijgen om te emigreren. Naar Canada of naar Nieuw Zeeland. Maar ach. Straks ebt de opwinding weer weg. Net als bij Fortuyn. Want ja, wat moet je doen. Hoe dan?

Ondertussen is Ole zeer gelukkig op de creche. Hij is er meer dan ooit het prinsje van de groep, de absoluut veruit favorietste, zoals Mireille in Ole's schriftje heeft geschreven. Ik vroeg hoe hij omgaat met omduwen, afpakken en dat soort normale kindergedrag. Maar Mireille zei dat hij daar simpelweg niet mee te maken krijgt omdat alle kindjes hem op handen dragen en beschermen. Ik heb zelf gezien hoe Tarik beschermend voor Ole ging staan toen een ander jongetje Ole's fietsauto af wilde pakken. Hij wordt gezoend, geaaid en geknuffeld. En dat terwijl er toch andere kindjes zijn die niet eens zo heel veel in leeftijd van hem verschillen. Misschien is zijn geheim die magistrale, charmante, flirterige lach waarmee hij iedereen bedankt voor de aandacht die ze hem schenken. Daar smelt ik als moeder van, maar de rest van de wereld dus gelukkig ook....

Shock. Theo van Gogh vermoord. Onwerkelijk ongelooflijk. Ik zie nu de beelden van het lawaaiprotest op de dam en het kippevel loopt me doorlopend over het lijf.