Manja Schrijft

Er komen klachten binnen dat ik te lang niet gebloggerd heb, haha. Dat komt omdat wij hier met z'n drieen van een welverdiende ontspannende kerstvakantie genieten, die we echter zo volgeplempt hebben met activiteiten dat ik aan bloggeren niet toekom.
Eerste kerstdag was helemaal zo als het moet: met de opi en omi bij Rob en Nel op de boot, veel eten, veel cadeaus, veel gelachen. Ole pakte zonder dat we het door hadden om 11.00 uur 's ochtends zijn eerste cadeau uit; dat hadden Joost en Erika argeloos in de gang neergezet. De verrukte kreet 'Doosje'! hoorden we die dag nog vaak uit zijn mondje schallen. Hij pakte ook al onze cadeaus uit. 's Ochtends had hij Michiel geholpen met inpakken, waarbij vooral het stickertjes plakken zijn belangstelling had. 'Mooi!'riep hij daarbij steeds in bewondering om zijn eigen creativiteit. 'Wauw!' is ook zo'n uitroep van hem de laatste tijd. Dat zal hij wel op de creche opgepikt hebben. Wij hadden voor het manneke zijn eerste fietsje (met duwstang en laadbak) gekocht, via marktplaats voor weinig geld bij van een aardige mevrouw in Osdorp. Daar heeft hij al trots als een pauw op gereden. Sturen heeft hij nog niet helemaal onder controle en zijn voetjes laat hij over de grond slepen maar dat mag de pret niet drukken.
Tweede kerstdag lekker rustig thuis. Maandag - oh hel - weer de Ikea in, om eindelijk de bovenkastjes voor onze keuken aan te schaffen. Zijn we erg erg blij mee.
Gister heb ik lekker voor mezelf geshopt. En vandaag waren we met opa en oma Rob en Nel in Haarlem om een spiegel voor boven de eettafel uit te zoeken als zijnde hun cadeau voor mijn verjaardag. Het is nog niet gelukt, maar het is dan ook geen kleine aanschaf. Over de tafel hebben we ook maanden gedaan.
Morgenochtend vroeg gaat Ole naar opa en oma en rijden Michiel en ik naar Groningen. Om eindelijk die stad en het museum (van grote architectonische schoonheid naar het schijnt) aldaar eens te bewonderen, en om de mensen te bezoeken van wie wij een rolluikbureau willen kopen. Ook weer via marktplaats.

Als ik bovenstaande teruglees bekruipt me een licht beschaamd gevoel; wat een materialisme. Terwijl ondertussen aan de andere kant van de wereld tienduizenden mensen niets of niemand meer hebben door een gruwelijke zeebeving..

Snel geld storten...

Ole heeft woensdag voor het eerst op zijn kop gekregen van Mireille en dat heeft erin gehakt. Hij bleef maar babbelen in de slaapzaal waardoor hij de andere kindjes wakker hield en Mireille boos binnen was gekomen om te zeggen dat hij verdorie stil moest zijn en slapen. De rest van de dag zocht Ole steeds haar bevestiging en bleef zijn armpjes maar naar haar uitsteken, zo vertelde Mireille me toen ik de kleine grote man kwam ophalen. Arm ventje. Weet hij veel dat je niet mag praten als je in bed ligt, dat doet hij thuis zo vaak en dan wordt er nooit iemand boos! Ole is gek op Mireille, haar onbegrijpelijke afwijzing zal een hard gelag geweest zijn voor hem. Hij is sowieso in korte tijd genadeloos hard van zijn prinsentroontje geflikkerd, want er is een baby van 4 maanden op de groep gekomen en Mireille heeft niet zo veel aandacht meer voor Ole. Jaja, wie tot grote hoogten stijgt kan ver naar beneden vallen.... Natuurlijk is het goed dat hij leert dat niet altijd iedereen overal voor hem klaar staat - hoe minder teleurstellingen nu, des te harder de teleurstellingen later - maar mijn moederhart zegt 'au'. Opa Rob schijnt geroepen te hebben dat hij 'die trut van een juf' wel iets aan wilde doen. Haha.

De nacht na het slaapzaalmopperincident werd Ole drie keer heel zielig huilend wakker en wilde dan zowat in mij wegkruipen. 'sjit' zei hij klaaglijk, en wees op de schommelstoel waar hij met mij wilde zitten. Dan legde hij zijn hoofdje tegen mijn borst en liet zich zo kalm knuffelen om vervolgens gerustgesteld weer in zijn bedje te gaan liggen. De laatste keer dat hij wakker werd, om 6.00 uur, wilde hij pertinent niet meer terug in zijn bedje. Ineengekruld op mijn buik sliepen we samen nog tot 8.30. Ook de volgende dag, gister, was hij erg op mij gefocussed. Hij wilde niet slapen tussen de middag en was bijzonder knuffelig en kusserig. Daar heb ik natuurlijk graag aan toegegeven. 's Middags zijn we samen met Kristel naar de Intratuin gegaan om een kerstboom uit te zoeken. Dat ging wonderlijk goed, aangezien het menneke niet geslapen had en dat normaliter tot krijsdrama leidt. Ole liep monter in zijn eentje tussen de bakken met kerstversieringen door (mij wel goed in de gaten houdende, hij loopt nooit ver weg) en begreep dat hij 'alleen mocht kijken, niet pakken'. De keren dat zijn impulsen sterker waren en hij toch met een zak kerstballen aan kwam draven, gehoorzaamde hij direct nadat ik hem vriendelijk maar beslist vertelde: 'heel mooi, maar ga je dat nu even terug leggen?'

Ik vind het fantastisch om te zien hoe goed hij alles begrijpt en hoe goed hij luistert, zolang ik hem maar precies genoeg vrijheid geef om te doen wat hij leuk vindt. Het is een precair balansspel. Zodra ik de teugels te strak aanhaal gaat hij in de contramine, maar zolang ik ze precies genoeg laat vieren en hij zich begrepen voelt, doet hij braaf wat ik zeg en vraag. Dus: wel een kinderkarretje in de albert heijn, dat ik niet aan zal raken (zelluf doen zelluf doen) maar wel meekomen in mijn richting en netjes bij de kassa wachten zonder tegen benen op te botsen met de kar. Om dat moeilijke wachten op te leuken mag Ole de spullen op de band leggen en mijn bankpasje vasthouden. Zo gaat alles goed.
Het weggaan gaat ook goed sinds ik Ole heel duidelijk uitleg wat er gaat gebeuren. Als ik zonder iets te zeggen mijn schoenen pak en mijn jas aandoe raakt hij volkomen in paniek en gaat huilend aan mijn benen hangen. Als ik rustig zeg 'mamma gaat even weg met de auto. Jij blijft gezellig bij pappa. Ik kom heel snel weer terug', dan lijkt hij even te denken, knikt dan van 'ja' en gaat weer verder met spelen. Om een kus moet ik vervolgens haast bedelen en het zwaaien bij het raam is dan meer een obligaat gebeuren dan een paniekerig afscheid. Het is ook allemaal zo logisch. Iedereen wil toch weten waar ie aan toe is. En Ole snapt al zo veel. Zo lang hij maar weet dat ik terugkom is alles goed.
Ondertussen droom ik veel en heftig van Ole achter moeten laten of dat dierbaren iets overkomt waarbij ik mezelf verwijt dat ik beter op had moeten letten. Nadat ik vorige week met Kristel uit de film Finding Neverland kwam barstte ik midden op straat in haar armen in huilen uit. Het verhaal van een alleenstaande moeder van vier zoons die ziek wordt en sterft... pfff. Moeder zijn boort grote emoties aan..
Anyway. Ik ben weer eens aan het spijbelen, want ik zit op de boot en moet werken, want over een uur ga ik alweer lunchen met Miriam K, om 17.00 hebben we een kerstborrel op de creche en vanavond ga ik de kroeg ik met Jeannette.
dus, over en uit, werken kreng!

Je om 8.00 uur bij het opstaan al verheugen op de avond: lekker om 20.00 uur naar bed met mijn boek en mijn tijdschriften. Dat is ernstig, niet? Misschien ligt het eraan dat het permanent lijkt te schemeren buiten. Dat ik met Ole bezig was tot 00.30 vannacht en daarna nog een uur wakker lag, helpt ook niet. De kleine grote man heeft geen ontstoken oogjes meer, maar heeft nu weer last van een gruwelijke droge hoest die tot spugen leidt. Er staat een zoveelste teil vol ondergekotste konijnen, nachthemden en beddegoed op mij te wachten. Evenals: een vuile vaat, een stofzuiger, twee volle wasmanden en drie artikelen. Met het menneke is niets aan de hand. Hij is niet misselijk of ziek, hij spuugt alleen omdat hij uit alle macht kracht zet met zijn buikje iedere keer dat hij moet hoesten. Tijdens de middernachtelijke poetsbuien lacht hij mij stralend vrolijk toe 'wat gezellig dat we wakker zijn, jij en ik met z'n tweetjes, wat gaan we doen?'

Hij is nu lekker aan het spelen op de creche. (Mie-jei-je, Mie-jei-je, roept hij 's ochtends op crechedagen, en rent dan naar zijn schoenen die per direct aan moeten, geen tijd voor ontbijt, snel, naar Mireille!)

Stiekem ga ik zo de schuur uitmesten op zoek naar de kerstspulletjes, heimelijk kneuterig spijbelgenoegen. Daarna rag ik mijn maandag gehouden interview er ff uit en wie weet ga ik dan stiekem ook nog even op de bank liggen met mijn boek... Het huishouden kan morgen ook.
Heb van vdBJ ook weer een nieuwe klus gekregen: vijf pagina's over alle aspecten van stoom voor een badkamer/keukenmagazine. (koken met stoom, baden in stoom etc.) Best leuk om te doen, en zeer zeer aardig betaald mag ik wel zeggen.

Verder heeft Joop mij gevraagd Monitor voor een tijdje te bestieren aangezien hij op gruwelijke wijze door zijn rug is gegaan (was maandag bij hem op de thee, zag er ernstig uit). Voel me zeer vereerd en gevleid maar ik ga hem nu toch bellen dat ik dat niet ga doen. Best pittig, zo'n heel blad uitzetten, redigeren en zelf vol schrijven. En al denk ik best dat het me zou lukken, ik wil de relatieve rust in ons huis zo vlak voor de kerst niet bruut verstoren..

adieu maar weer!

Goed nieuws: Ole slaapt sinds truc 48 (het nachtlampje) nog altijd prima. Slecht nieuws: hij heeft ontstoken oogjes. Maandag moest ik hem ophalen van de creche omdat ontstoken ogen superbesmettelijk zijn (het lag op mijn lippen om te roepen dat Ole sinds hij vier maanden geleden op de creche kwam chronisch verkouden is.. over besmettelijkheid gesproken, maarja, laat ik niet kinderachtig zijn) Hij is verder absoluut niet ziek, geen koorts, geen hangerigheid. Integendeel: alive and kicking. Het moet volgens de huisarts ook vanzelf genezen na zo'n vier dagen, goed schoonhouden, verder niets aan te doen.
Balen dus, want daar gaat mijn tijd. Maandag had ik lekker voor het eerst sinds lang voor mezelf gepland (eindelijk weer eens aan mijn boekambities werken), en morgen heb ik een deadline voor Psychologie, dus moet ik vanavond werken aangezien Ole morgen dus ook weer niet naar de creche mag. Verder is mijn kroegafspraak met Jeannette ook komen te vervallen omdat Michiel een etentje van zijn werk vergeten was in de agenda te schrijven... Balen, want daar had ik me erg op verheugd (even lekker samen vermoeide moederverhalen delen en 'vaknieuwtjes/roddels' uitwisselen, haha) Ik zit de hele week thuis met Ole, en dat doet me beseffen hoe fijn het is om te kunnen werken. Overigens is de kleine grote man een schat, hij slaapt al dik een week iedere dag reeds om een uur of 12.00, twee tot drie uur lang, zodat ik best wat tijd voor mezelf heb, en hij is erg grappig met zijn gebabbel en 'zelfdoenacties'. Hij zingt 'in de gloriaaaaa' omdat er op de creche veel verjaarsfeestjes zijn geweest de laatste tijd. En als we gaan 'winkelen', vindt hij het fantastisch om te lopen. Vandaag heeft hij echt een supereind van de Hema naar de Vomar in de Linnaeusstraat heen en terug gelopen zonder te morren. Op de terugweg wilde hij per se geen handje en liep hij trots als een pauw, zijn nieuwe tandenborstel in zijn knuistje, in zijn eentje over straat. Portiekje in, trapje op en af, verhoginkje op, etalage bekijken, papiertje oprapen. Eindeloos traag en gefascineerd door alles wat hij tegen komt. Om het tempo erin te houden (het was al laat en ik sjouwde met zware boodschappentassen), riep ik af en toe 'ik ga naar de auto hoor, dag!' en dan kwam hij snel achter me aan. Maar op het laatst riep hij gewoon dag terug en verdween in een portiek of achter een struik.

Ook mooi: ik zei vanochtend 'Ole, wil je je mooie konijnenmuts op?'(das een geweldige fleasemuts met lange slierten eraan die op konijnenoren lijken). Ole knikte maar liep weg. Om zijn konijn te halen, zo bleek! En die zette hij vervolgens de muts op. Het was immers een 'konijnenmuts'? Slim he?
Konijn kreeg vanochtend ook schone oogjes en een schone neus, net als Ole zelf. Terwijl ik het menneke schoonveegde, deed hij hetzelfde met konijn.

En dan nog een laatste revolutionair nieuwtje: Ole heeft vanavond voor het eerst sinds maanden in een onbewaakt ogenblik een paar happen van zijn broccoli-aardappel-kaas-puree gegeten! Voor het eerst dat hij iets anders dan alleen vlees eet bij het avondeten. De truc van 'geen aandacht aan het niet-eten besteden, maar stug iedere avond een bordje met hetzelfde eten als dat van ons voor blijven zetten' werkt dus ook.

Even een kort 'nieuwe woordjes' bericht:

Ole zegt sinds een tijdje:
- saape (slapen)
- sappe (appel- of sinaasappelsap)
- eitje
- appe (appel)
- poepa (kondigt hij aan voor hij gaat poepen of als hij het tijd vindt voor een schone luier) vanochtend hoorde ik hem ook iets zeggen wat erg leek op 'schone luier'
- kadoosje (cadeautje)

Hij roept enthousiast 'pietje' bij iedere zwarte piet. En hij zingt 'Pieppiejaa', het liedje bij het televisieprogramma Piet Piraat.
En als je hem vraagt wat hij wil eten roept hij 'pietsjaaa!!'. De kleine grote man eet namelijk 's avonds liefst pizza, patat, pannekoeken en af en toe wat vegetarische burgers of balletjes. Woorden met een 'p' zijn dus favoriet, of makkelijk uit te spreken, of komen misschien gewoon veel voor.

Als hij overdag honger heeft, gooit hij de keukenkastdeurtjes open en rommelt, kontje achteruit, koppie in het kastje, wat rond op zoek naar crackertjes of een 'koeka'.

Vanochtend heeft Ole een cadeautje in zijn schoen gevonden. Kleurkrijtjes voor in bad! Ik hoorde vanuit mijn halfslaap (ik mocht uitslapen) veel vrolijk gekrijs vanuit de badkamer, dus dat had Sint goed uitgezocht!

Ook heel lief: 's avonds vanaf een uur of 17.00 begint Ole tegenwoordig om de paar minuten 'pappa!' te roepen, wijzend naar het raam, vooral wanneer er een auto de straat in rijdt. Als pappa dan eindelijk echt binnenkomt begint Ole zich ontzettend uit te sloven: hij slaat als een aap met zijn armen tegen het traprek, begint speelgoed door de kamer te slingeren of gaat rondjes om zijn eigen as cirkelen, waardoor hij duizelig omvalt, wat hij zelf erg grappig vindt.

Vandaag hoefde ik niet veel te doen, dus gaan we zo lekker met z'n drietjes voor sinterklaaskadootjes shoppen voor ons sintspelavondje morgenavond bij Daan. Ole mag morgenochtend al om 11.30 naar opa en oma en blijft daar logeren tot zondag. Pappa en mamma duiken dan snel de sauna in want dat is al veel te lang geleden! (we hebben er eentje in Diemen op het oog die we eens even uit gaan proberen)

Ik durf het nog haast niet te geloven maar ik heb per ongeluk op gevoel de truuc gevonden om het slechte slapen van Ole te doorbreken. Het plan om Michiel Ole een paar avonden naar bed te laten brengen mislukte; Ole raakte zo overstuur dat Michiel besloot dat dit alleen maar een traumatische 'pappa-ervaring' zou worden. Dus toog ik met de kleine grote man naar boven en nam hem heel even op schoot, vastbesloten dit keer niet met hem te blijven zitten tot hij sliep om hem vervolgens panisch overeind te zien schieten bij het in bed leggen. Dus zei ik vastberaden en duidelijk: 'en nu gaan we lekker slapen, ik ben vlakbij, ik ga niet weg. En terwijl ik hem instopte, en Ole alweer half huilend worstelde om overeind te gaan zitten kreeg ik 'de inval', ik zei: kijk maar naar het beertje in het vliegtuigje. Dat is een nachtlampje in het stopcontact dat opa en oma Erika en Joost lang geleden meebrachten. Het zit er al maanden maar blijkbaar was het Ole nooit eerder opgevallen. Hij volgde mijn blik, staarde naar het lampje en zei berustend en kalm 'ja' terwijl hij zijn konijn nog eens stevig vastklemde en bleef liggen. In het kamertje naast het zijne bleef ik nog even duidelijk hoorbaar rondrommelen, ondertussen wat geruststellend neuriend. En... het bleef stil! Het kon nog een toevalstreffer zijn, maar dat is het niet, want het werkt nu al drie achtereenvolgende avonden. Ole maakt zich op voor uitstel (nog een boekje, en nog een boekje, en nog eentje, wat ik lief maar stellig weiger, twee boekjes is genoeg) en protest maar zodra ik zeg 'kijk maar naar het beertje in het vliegtuig', geeft hij zich over en ik kan moeiteloos de deur achter me dicht trekken. Hij ligt vervolgens nog wat te babbelen of zingen in bed en al snel is het doodstil. Ook geen nachtbraken meer. De rust lijkt wedergekeerd. Hij had blijkbaar iets nodig om op te focussen, afleidig, houvast, een zekerheid gevend ritueel. Ik ben zo blij en trots dat ik de negatieve cirkel heb doorbroken en Ole zichzelf weer in slaap kan krijgen. Laten we hopen dat het zo blijft.
Het afwijzende gedrag naar Michiel is ook stukken minder. Misschien helpt het dat we niet meer kibbelen over opvoedkwesties in zijn bijzijn, of dat we veel in zijn bijzijn lief tegen elkaar doen en knuffelen, of misschien is het gewoon dat mijn stress niet meer zo heftig is. Hoe dan ook: het gaat weer goed.

Nog meer mooi nieuws: Michiel heeft vanochtend bij zijn functioneringsgesprek voor de derde achtervolgende keer de allerhoogste beoordeling gekregen: Uitstekend! Alle managers hadden niets dan lof gerapporteerd aan de baas. Ik had uiteraard niet anders verwacht maar ben ook uiteraard apetrots.

Verder heeft Ole vanochtend op school voor het eerst Sinterklaas gezien. Hij vond het liedjes zingen en alle vrolijke drukte heel leuk, maar het leek allemaal niet echt tot hem door te dringen. Hij wilde graag op mijn arm kijken, maar had het na tien minuten wel gezien en wilde rondwandelen op het schoolplein. Het mooiste van alles was zijn zelf beplakte sinterklaashoed waarmee hij vol trots rondparadeerde en veel bewondering oogste (de flaporen onder de kartonnen rand deden het hem).
Toen de sint de school in ging waar alle groepen tegelijk bij hem zouden komen voor de cadeaus ben ik, mede op aanraden van de juf, met Ole naar huis gegaan. Veel te druk allemaal. Inderdaad was 't manneke duidelijk huilerig van alle input. Ik kon hem al om 11.30 in zijn bedje leggen waar hij tot 15.00 bleef maffen.

zo, genoeg geleuter
ik ga lekker vroeg naar bed nu