29 januari 2005
Ik geloof dat ik er voorlopig even mee stop, met dat bloggeren. Geen zin, geen tijd. ALs ik mijn blogverslagen teruglees (uitgeprint in multomappen, gelardeerd met foto's van Ole uit de bijbehorende tijd, leuk voor later), verbaas ik me erover hoeveel ik schreef. In het begin bijna dagelijks. Zoals dat hoort op een weblog, vind ik ook eigenlijk. Maarja, toen werkte ik nog niet en zat ik hele dagen thuis te moederen. Ik kan me daar niets meer bij voorstellen. Nu ben ik blij dat ik maandag, woensdag en vrijdag kan werken en de dagen met Ole thuis niet aaneengesloten zijn.
Het freelancen loopt beter dan ik had verwacht, ik blijf gebeld worden door opdrachtgevers. Dat klinkt misschien pocherig maar zo is het niet bedoeld. Ik dacht dat het moeilijk was om klussen te vinden en heb ook de eeuwige angst door de mand te vallen als slecht journalist... vandaar mijn verbaasde trots. Op dit moment ligt mijn eerste artikel in Psychologie te lezen in de winkels, gaat dat zien, ben er trots op! (Psychologie februari, kop Hoe vertellen we het de kinderen?)
Nooit gedacht dat dat freelancen zo lekker is. Ik ben niet meer op zoek naar een vaste baan, dit is ideaal. Je eigen tijd indelen, kunnen kiezen en weigeren, zelf beslissen wanneer je vakantie neemt, zonder rare blikken van baas of collega's de computer uit kunnen zetten om Ole eerder van de creche te halen, en desnoods 's avonds afmaken waar ik mee bezig was. Beter kan eigenlijk niet met een kind. Zolang ik maar in de gaten hou dat ik niet te veel werk aanneem en goed blijf plannen hoe veel tijd ik nodig heb.
Enfin. Het gaat allemaal prima.
Misschien tot laters..
Het freelancen loopt beter dan ik had verwacht, ik blijf gebeld worden door opdrachtgevers. Dat klinkt misschien pocherig maar zo is het niet bedoeld. Ik dacht dat het moeilijk was om klussen te vinden en heb ook de eeuwige angst door de mand te vallen als slecht journalist... vandaar mijn verbaasde trots. Op dit moment ligt mijn eerste artikel in Psychologie te lezen in de winkels, gaat dat zien, ben er trots op! (Psychologie februari, kop Hoe vertellen we het de kinderen?)
Nooit gedacht dat dat freelancen zo lekker is. Ik ben niet meer op zoek naar een vaste baan, dit is ideaal. Je eigen tijd indelen, kunnen kiezen en weigeren, zelf beslissen wanneer je vakantie neemt, zonder rare blikken van baas of collega's de computer uit kunnen zetten om Ole eerder van de creche te halen, en desnoods 's avonds afmaken waar ik mee bezig was. Beter kan eigenlijk niet met een kind. Zolang ik maar in de gaten hou dat ik niet te veel werk aanneem en goed blijf plannen hoe veel tijd ik nodig heb.
Enfin. Het gaat allemaal prima.
Misschien tot laters..
10 januari 2005
Ole's poep is schoon! Ik wist het wel: zoals mijn poep naar roosjes ruikt, zo kan de poep van het mooiste mannetje ter wereld onmogelijk vies zijn. Enfin, geen bacterien en geen parasieten aldus het lab. Het mannetje was dan ook al snel na het doktersbezoek de oude. Sterker nog: hij lijkt nu een inhaalslag te maken wat eten betreft. Even twijfelde ik of er misschien een lintwurm in zijn darmpjes huisde. Ongelooflijk: 's ochtends drie bruine boterhammen, liefst gevolgd door twee mandarijnen (die hij zelf pelt sinds kort!), om daarna nog even te bedelen om een stuk worst en niet veel later te vragen naar koek en dan gerust twee plakken ontbijtkoek weg te werken. Verder gaat er op de dag nog makkelijk in: nog meer boterhammen, banaan, kiwi, fruitkoeken (liefst 2 achter elkaar) en een yoghurtje. En ook nog altijd twee flessen melk van 240 ml ieder, mind you! Avondeten is nog altijd geen favoriete maaltijd voor de kleine man. Gister heeft hij zich alleen te goed gedaan aan de kroepoek en de spekkoek van de Indonesier waar wij eten hadden afgehaald. Maar gezien de rest van zijn consumptiepatroon maak ik me geen zorgen meer.
Mijn verjaardag was helemaal goed. Bijna iedereen kwam, ook Nettie & Hans en Kristel & Sjaak die aanvankelijk allemaal niet konden. We hadden een tafel vol high tea scones, soesjes, sandwiches en thee en ik kreeg van iedereen boeken, zalig, zalig, zalig. (ik had een lange verlanglijst met boeken, die Michiel voor mij rondgebazuind heeft).
Op de dag zelf met Michiel uit eten geweest bij La Valade op de Ringdijk: een sfeervol huiskamerrestaurantje met vaste vijf gangen menu's, waar je altijd moet reserveren. Was heerlijk, weer even met z'n tweeen eruit, ontzettend gelachen, veel bijgepraat en asociaal veel gegeten.
En vandaag weer aan de slag. Moet een aantal klussen voor Joop doen, heb eind deze week een deadline voor TKMST Mbo-magazine en eind volgende week voor whY (groot artikel over te gek onderwerp waarover later meer). Dat wordt dus weer even buffelen de komende twee weken. Maar ik denk steeds aan mijn nieuwe boeken waarmee ik 's avonds vroeg in bed kruip, en aan ons weekendje weg, over twee weken.
doei!
Mijn verjaardag was helemaal goed. Bijna iedereen kwam, ook Nettie & Hans en Kristel & Sjaak die aanvankelijk allemaal niet konden. We hadden een tafel vol high tea scones, soesjes, sandwiches en thee en ik kreeg van iedereen boeken, zalig, zalig, zalig. (ik had een lange verlanglijst met boeken, die Michiel voor mij rondgebazuind heeft).
Op de dag zelf met Michiel uit eten geweest bij La Valade op de Ringdijk: een sfeervol huiskamerrestaurantje met vaste vijf gangen menu's, waar je altijd moet reserveren. Was heerlijk, weer even met z'n tweeen eruit, ontzettend gelachen, veel bijgepraat en asociaal veel gegeten.
En vandaag weer aan de slag. Moet een aantal klussen voor Joop doen, heb eind deze week een deadline voor TKMST Mbo-magazine en eind volgende week voor whY (groot artikel over te gek onderwerp waarover later meer). Dat wordt dus weer even buffelen de komende twee weken. Maar ik denk steeds aan mijn nieuwe boeken waarmee ik 's avonds vroeg in bed kruip, en aan ons weekendje weg, over twee weken.
doei!
03 januari 2005
De hele ochtend met een tupperwarebakje vol poep van Ole rondgereden. Het menneke heeft nu ruim een week lang diarree en de afgelopen vier nachten heeft hij ook overgegeven in zijn bedje. Onze huisarts vond dat het nu wel tijd werd voor een kweekje in het laboratorium. Tien dagen is wel erg lang voor een buikgriepje. Op het formulier voor het lab las ik dat ze op zoek moeten naar parasieten of wormeneitjes. Uuuurgghh!!! Hoewel de kleine grote man geen koorts heeft en al die tijd redelijk levendig was, is hij sinds gister toch wat timide, hangerig en moe. Ik hoop maar dat er niks ernstigs is. We maken ons eigenlijk best al een tijdje zorgen. Michiel en ik lopen al dagen panisch schoon te maken en om de minuut onze handen te wassen. Stel je voor dat wij zo vies zijn dat Ole daar ziek van is geworden...
Zelf heb ik ook al een paar dagen last van buikloop maar Michiel heeft nergens last van. Nouja. Creche afgebeld, interviewafspraak in R'dam afgezegd en vanochtend van garage naar huisarts via de bakker naar de apotheker en vervolgens naar het laboratorium hier in oost. Het manneke hield zich kranig terwijl hij, sip en moe, auto in, auto uit gesleept werd door mij.
Naar de garage moesten we omdat we tijdens ons Groningenavontuur de achteruitkijkspiegel gesloopt hebben. Het prachtige rolluikbureau paste ternauwernood in de achterbak, maar daartoe moesten de stoelen zo ongeveer tegen de voorruit geschoven worden, waardoor ik met mijn knieen naast het stuur reed en Michiel de hele twee uur durende terugreis (plus file) met zijn wang tegen de voorruit geplakt zat en bij het binnenstappen met zijn hoofd het spiegeltje eraf kopte. Nu zagen we toch al niets door het bureau dus dat maakte weinig verschil.
Maar het is me een mooi bureau! Ojoj. Allemaal vakjes, laatjes en kastjes, ik zit er iedere avond verguld aan te schrijven, met het knusse schrijf-en-knutselgevoel van vroeger.
Groningen zelf kon me weinig bekoren, maar dat kan aan het slechte weer gelegen hebben. Het Groninger museum daarentegen was waanzinnig mooi en inspirerend. Niet alleen de architectuur van het gebouw zelf, maar ook het tentoongestelde. Geniale vondst vind ik de wijze waarop ze hun vaste collectie tonen: oude en nieuwe kunst is zodanig gemixt dat daardoor verrassende combi's en nieuwe verhalen ontstaan. Een moderne rooie jurk (volgens mij van Viktor en Rolf) in een cirkel van ouwe aardewerken potten. Een portrettengalerij met aan de ene muur moderne fotografieportretten en daartegenover 17e eeuwse geschilderde portretten. Je blijft kijken naar de verschillen en de overeenkomsten tussen die historische en moderne gezichten en als je een rooie baljurk tussen ouwe opgegraven potten ziet, slaat je fantasie ook gelijk op hol. Bij mij in ieder geval. Super!
Enfin. Ik moet wat werken.
tjuus
Nee, wacht. Ik moet nog vertellen dat Ole nu dan echt in zinnetjes van twee woorden begint te praten. Hij zegt 'mamma pakken' als hij in zijn kinderstoel zit en speelgoed op de grond laat vallen, dat ik dan dus moet oprapen. Hij zegt 'Nijn bij' als hij zijn konijn tegen zich aandrukt wanneer hij 's avonds bij me op schoot zit
en we een boekje lezen. Hij zegt 'draaien open' als hij een nieuwe tube van het een of ander in de badkamer ontdekt. 'Kijken' zegt hij ook als hij iets wil zien. En hij zegt 'doe je?' als hij wil weten wat je doet. Gister stapte hij de wc in waar ik de was stond te sorteren en riep 'helpen!', want hij wilde me helpen de was in de trommel te stoppen. Verder hou ik het bijna niet bij hoeveel woorden hij dagelijks ineens roept. 'Buiten', 'bouwe' (Bob de bouwer), 'Iesje, ben je?' (Miesje, waar ben je?), 'eten' (als hij dit roept wil hij dringend en direct iets eten), 'douchen', 'pappa douchen' 'Bir' (Beer), 'sokken', 'uil'(die heeft hij voor het eerst gezien in een nieuw boekje van oma dat hij nu iedere avond weer wil lezen. Wonderlijk toch, dat automatische taalleervermogen.
Zelf heb ik ook al een paar dagen last van buikloop maar Michiel heeft nergens last van. Nouja. Creche afgebeld, interviewafspraak in R'dam afgezegd en vanochtend van garage naar huisarts via de bakker naar de apotheker en vervolgens naar het laboratorium hier in oost. Het manneke hield zich kranig terwijl hij, sip en moe, auto in, auto uit gesleept werd door mij.
Naar de garage moesten we omdat we tijdens ons Groningenavontuur de achteruitkijkspiegel gesloopt hebben. Het prachtige rolluikbureau paste ternauwernood in de achterbak, maar daartoe moesten de stoelen zo ongeveer tegen de voorruit geschoven worden, waardoor ik met mijn knieen naast het stuur reed en Michiel de hele twee uur durende terugreis (plus file) met zijn wang tegen de voorruit geplakt zat en bij het binnenstappen met zijn hoofd het spiegeltje eraf kopte. Nu zagen we toch al niets door het bureau dus dat maakte weinig verschil.
Maar het is me een mooi bureau! Ojoj. Allemaal vakjes, laatjes en kastjes, ik zit er iedere avond verguld aan te schrijven, met het knusse schrijf-en-knutselgevoel van vroeger.
Groningen zelf kon me weinig bekoren, maar dat kan aan het slechte weer gelegen hebben. Het Groninger museum daarentegen was waanzinnig mooi en inspirerend. Niet alleen de architectuur van het gebouw zelf, maar ook het tentoongestelde. Geniale vondst vind ik de wijze waarop ze hun vaste collectie tonen: oude en nieuwe kunst is zodanig gemixt dat daardoor verrassende combi's en nieuwe verhalen ontstaan. Een moderne rooie jurk (volgens mij van Viktor en Rolf) in een cirkel van ouwe aardewerken potten. Een portrettengalerij met aan de ene muur moderne fotografieportretten en daartegenover 17e eeuwse geschilderde portretten. Je blijft kijken naar de verschillen en de overeenkomsten tussen die historische en moderne gezichten en als je een rooie baljurk tussen ouwe opgegraven potten ziet, slaat je fantasie ook gelijk op hol. Bij mij in ieder geval. Super!
Enfin. Ik moet wat werken.
tjuus
Nee, wacht. Ik moet nog vertellen dat Ole nu dan echt in zinnetjes van twee woorden begint te praten. Hij zegt 'mamma pakken' als hij in zijn kinderstoel zit en speelgoed op de grond laat vallen, dat ik dan dus moet oprapen. Hij zegt 'Nijn bij' als hij zijn konijn tegen zich aandrukt wanneer hij 's avonds bij me op schoot zit
en we een boekje lezen. Hij zegt 'draaien open' als hij een nieuwe tube van het een of ander in de badkamer ontdekt. 'Kijken' zegt hij ook als hij iets wil zien. En hij zegt 'doe je?' als hij wil weten wat je doet. Gister stapte hij de wc in waar ik de was stond te sorteren en riep 'helpen!', want hij wilde me helpen de was in de trommel te stoppen. Verder hou ik het bijna niet bij hoeveel woorden hij dagelijks ineens roept. 'Buiten', 'bouwe' (Bob de bouwer), 'Iesje, ben je?' (Miesje, waar ben je?), 'eten' (als hij dit roept wil hij dringend en direct iets eten), 'douchen', 'pappa douchen' 'Bir' (Beer), 'sokken', 'uil'(die heeft hij voor het eerst gezien in een nieuw boekje van oma dat hij nu iedere avond weer wil lezen. Wonderlijk toch, dat automatische taalleervermogen.
