17 februari 2005
Voor de nieuwsgierigen: inmiddels heeft Miriam achterhaald welk scenario zich normaliter bij Gilgamesj afspeelt. Iedereen antwoordt 'jij' tegen Gilgamesj wanneer deze vraagt wie de knapste is. Waarop Gilgamesj uitgebreid aan het kussen slaat met de antwoordgeefster en naar het schijnt nog verschillende andere dames op de eerste rij (dat heeft Fedja in onze voorstelling van de weeromstuit ook niet meer gedaan, andere dames kussen). Volgens Miriam heb ik daarom niet alleen mijzelf maar ook haar ernstig tekort gedaan. Haha.
Joop vertelde me van een soortgelijke ervaring. Hij werd ooit onverwachts gebeld door Paul Haenen en bleek ongevraagd live en rechtstreeks in de uitzending. Haenen vroeg hem naar een grappige anekdote van een vriendin van Joop, en Joop zei, overvallen door het belletje en de vraag, dat hij de vriendin helemaal niet kende. Terwijl hij gelijk wist waar het over ging! Later vroeg hij zich vertwijfeld af wat hem bezield had.
Ik weet wel wat mij bezielde. In een flits gingen een aantal dingen door mij heen: 1: 'straks trekt hij me de toneelvloer op en moet ik iets achterlijks doen', 2: 'ik stink uit mijn mond want ik heb buikgriep en heb zojuist Thais gegeten met veel knoflook', 3: 'jij bent de slechterik in dit verhaal, naar Enkidu gaat mijn symphatie uit' en, last but not least, had ik zoiets van 'mooi niet dat ik me voor jouw zelfgenoegzame karretje laat spannen' en nadat hij zich van mij afkeerde om Enkidu erbij te roepen, dacht ik voldaan: 'zo, dat je maar niet denkt dat je met deze overrompelingstactiek en je looks iedere eerste de beste dame op de eerste rij kan bespelen'.
Geweldig klinkt dat allemaal he? Ik weet altijd zo goed indruk te maken op mezelf met mijn schrijfsels...
Joop vertelde me van een soortgelijke ervaring. Hij werd ooit onverwachts gebeld door Paul Haenen en bleek ongevraagd live en rechtstreeks in de uitzending. Haenen vroeg hem naar een grappige anekdote van een vriendin van Joop, en Joop zei, overvallen door het belletje en de vraag, dat hij de vriendin helemaal niet kende. Terwijl hij gelijk wist waar het over ging! Later vroeg hij zich vertwijfeld af wat hem bezield had.
Ik weet wel wat mij bezielde. In een flits gingen een aantal dingen door mij heen: 1: 'straks trekt hij me de toneelvloer op en moet ik iets achterlijks doen', 2: 'ik stink uit mijn mond want ik heb buikgriep en heb zojuist Thais gegeten met veel knoflook', 3: 'jij bent de slechterik in dit verhaal, naar Enkidu gaat mijn symphatie uit' en, last but not least, had ik zoiets van 'mooi niet dat ik me voor jouw zelfgenoegzame karretje laat spannen' en nadat hij zich van mij afkeerde om Enkidu erbij te roepen, dacht ik voldaan: 'zo, dat je maar niet denkt dat je met deze overrompelingstactiek en je looks iedere eerste de beste dame op de eerste rij kan bespelen'.
Geweldig klinkt dat allemaal he? Ik weet altijd zo goed indruk te maken op mezelf met mijn schrijfsels...
14 februari 2005
Nou vooruit. Dit moet ik toch echt even kwijt. Afgelopen vrijdag met Miriam K naar de theatervoorstelling Gilgamesj van de Theatercompagnie orv Theu Boermans geweest. Wij waren op tijd en zagen kans op de voorste rij plaats te nemen. Het decor maakte indruk : een vloer bezaaid met echte grasmatten, zand, stenen. Het rook er naar nat gras en mest. 'ALs ze maar geen rare dingen met het publiek gaan doen', zei Miriam nog angstvallig. 'Nee joh, kan ik me niet voorstellen', antwoordde ik geloof ik. Halverwege het stuk (dat 3,5 uur duurde) echter, togen Gilgamesj en boezemvriend Enkidu naar de stad om daar hun vermeende onoverwinnelijkheid te vieren (ze hadden Chumbaba en de hemelse stier gedood). Plots kijkt Fedja van Huet (jawel, die mooie jongen), oftewel Gilgamesj, mij strak in de ogen. Geschrokken laat ik mijn blik de zaal in fladderen maar hij houdt niet op met staren en loopt nu ook nog op mij af dus moet ik - niet laf zijn Manja - wel terugkijken. Nu staat hij voor mij, legt zijn handen zwaar op mijn schouders en brengt zijn gezicht vlak voor het mijne (het begint op een bouquetreeksfragment te lijken, ik weet het) 'Eerlijk zeggen', zegt hij tegen me, 'wie van ons twee is de knapste?'. Mijn hart klopte in mijn keel en mijn hersenen wisten niet meer dat ze hersenen waren. 'Nu zeggen', zei hij geloof ik nog een keer. En wat doe ik? Ja, het is echt niet te geloven hoe stom een mens kan reageren in paniek. Ik grijns schaapachtig naar hem en wijs dan naar rechts, waar Enkidu staat. Nu moet ik u even invullen. Enkidu is door de goden gemaakt uit klei. Hij is half mens, half dier. Waar ze hem vandaan hebben weet ik niet maar deze Belgische acteur is Enkidu. Laag voorhoofd, gedrongen postuur, veel te veel borsthaar, forse baard. Kortom; caveman in optima forma. Overigens acteert deze Stefaan Degand bijzonder sterk. Beter dan Huet zou ik haast durven zeggen. De indrukwekkendste scenes van het hele stuk waren wat mij betreft dan ook die waarin hij, Stefaan/Enkidu, doodsangsten uitstaat voor de ingang van het cederbos van Chumbaba (het hele grotesk spectaculaire - wat ons betreft veel te grotesk en spectaculaire - decor was overbodig bij de beeldende vertelkracht van Degand) en de scene waarin hij woedend, machteloos, verbitterd fulmineert over zijn oneerlijke door de goden beschikte dood. Die laatste scene roerde me tot tranen toe.
Maar terug naar onze scene. 'Enkidu!' roept Fedja, pardon, Gilgamesj, waarna hij volgens Miriam iets mompelde als 'deze keuze heeft nog nooit iemand gemaakt', 'Enkidu, deze vrouw wil jou!'. En daar komt het mensbeest, grommend en kwijlend aangerend, onder het zand en de modder van een voorgaande vechtscene. Mijn god, denk ik heel even, maar dan - oh opluchting - zie ik dat Enkidu niet weet dat het om mij gaat. Hij bespringt..... Miriam! HAHAHAHAHAHA. Nu ja, zo hard durfde ik niet te lachen, wie weet zou hij zijn fout inzien. Hij likte Miriam af, het was gewoon smerig. 'Je toetert in mijn oor' hoorde ik haar piepen. Toen hij klaar was hing haar prachtige zwarte, keurig opgestoken haar verwilderd in slierten om haar hoofd. Haar kleren vol zand en modder.
ajaj
enfin
nu ben ik erg benieuwd welk scenario zich had ontrold als ik wel voor Gilgamesj (Fedja) had gekozen. Miriams collega heeft ook een voorstelling bezocht, zij kan het ons vertellen. Het zal een hele opluchting zijn te weten dat Gilgamesj hoe dan ook Enkidu het klusje had laten klaren, hetgeen ik vermoed. Dan hoef ik niet langer spijt te hebben van mijn keuze......
Wie nog wil gaan, ga niet op de voorste rij zitten, want als je al bespaart blijft van ongewenste intimiteiten, onderga je sowieso een regen en stormbui tijdens de scene van de zondvloed. Je krijgt een handdoek toegeworpen maar nat blijf je. Zelden zo'n bombastisch decor met zoveel trucs meegemaakt bij een theatervoorstelling. Luiken in de vloer die openklappen. Een multifunctioneel glazen huis dat in en uit de grond komt en alle kanten op klapt. Ook dat de zes goden sprekend geprojecteerd werden op een gigantische wand was absoluut een mooie vondst, en dat er zo nu en dan tekst van het epos van achter uit de zaal over de vloer naar diezelfde wand rolt was ook overweldigend mooi, alsof je letterlijk overspoeld werd door het verhaal. Maar dat Gilgamesj en Enkidu dan ook tegen die wand opklimmen in hypermoderne klimtuigjes om bovenaan vervolgens computerschermen naar beneden te pletter gooien bij wijze van zegeviering over Chumbaba en de goden, was wel grappig maar vooral too much. En dat - jahoor, het blijft toch Nederlands toneel he - Fedja geheel uit de kleren gaat en dan een zilveren string (als metafoor voor de schub die de slang des kwaads achterlaat) over zijn hoofd trekt, was pijnlijk genant. Dat hij naakt moest snap ik wel; het was het dieptepunt in zijn levensgeschiedenis, het finale besef dat zijn dood niet te vermijden viel, het eeuwige leven niet te kopen, en, uiteindelijk, de onderwerping aan het lot, de acceptatie. Gilgamesj is van hard en meedogenloos, naar gebroken en zacht gegaan. Zijn naaktheid verbeeld zijn onschuld, kwetsbaarheid, kinderlijkheid. Er was dan ook niets erotisch aan. Ik moest aan het ontroerende blote lijfje van Ole denken. Om die onderbroekgrap lachte niemand, hopelijk halen ze die eruit bij de volgende voorstellingen.
Knap blijft het, om zo'n gigantisch epos in zo'n kort tijdsbestek redelijk beeldend over te brengen. De onvermijdelijke vertelde scenes bleven lang en soms niet te volgen, maar ik zou niet weten hoe dat beter op te lossen en te vertalen naar toneel.
De goden waren hilarisch. En Bracha van Doesburg acteerde ook ijzersterk. Naar om te zien was dat Fedja van Huet een dik rood ontstoken oog leek te hebben tegen het einde van het stuk (hij schijnt eerder al een ontstoken enkel opgelopen te hebben bij een voorstelling) en er waren wel meer spelers met verwondingen, pleisters etc. Fysiek toneel..
Ik heb ontzettend veel bewondering voor die gasten. Dat ze dat durven; zich zo (letterlijk) bloot geven en kwetsbaar tonen aan een zaal vol onbekenden. En zoals Miriam het zei: 'ik blijf het bijzonder vinden dat die mensen speciaal voor jou een voorstelling geven'. En zo is het. Lof, lof, lof.
Maar terug naar onze scene. 'Enkidu!' roept Fedja, pardon, Gilgamesj, waarna hij volgens Miriam iets mompelde als 'deze keuze heeft nog nooit iemand gemaakt', 'Enkidu, deze vrouw wil jou!'. En daar komt het mensbeest, grommend en kwijlend aangerend, onder het zand en de modder van een voorgaande vechtscene. Mijn god, denk ik heel even, maar dan - oh opluchting - zie ik dat Enkidu niet weet dat het om mij gaat. Hij bespringt..... Miriam! HAHAHAHAHAHA. Nu ja, zo hard durfde ik niet te lachen, wie weet zou hij zijn fout inzien. Hij likte Miriam af, het was gewoon smerig. 'Je toetert in mijn oor' hoorde ik haar piepen. Toen hij klaar was hing haar prachtige zwarte, keurig opgestoken haar verwilderd in slierten om haar hoofd. Haar kleren vol zand en modder.
ajaj
enfin
nu ben ik erg benieuwd welk scenario zich had ontrold als ik wel voor Gilgamesj (Fedja) had gekozen. Miriams collega heeft ook een voorstelling bezocht, zij kan het ons vertellen. Het zal een hele opluchting zijn te weten dat Gilgamesj hoe dan ook Enkidu het klusje had laten klaren, hetgeen ik vermoed. Dan hoef ik niet langer spijt te hebben van mijn keuze......
Wie nog wil gaan, ga niet op de voorste rij zitten, want als je al bespaart blijft van ongewenste intimiteiten, onderga je sowieso een regen en stormbui tijdens de scene van de zondvloed. Je krijgt een handdoek toegeworpen maar nat blijf je. Zelden zo'n bombastisch decor met zoveel trucs meegemaakt bij een theatervoorstelling. Luiken in de vloer die openklappen. Een multifunctioneel glazen huis dat in en uit de grond komt en alle kanten op klapt. Ook dat de zes goden sprekend geprojecteerd werden op een gigantische wand was absoluut een mooie vondst, en dat er zo nu en dan tekst van het epos van achter uit de zaal over de vloer naar diezelfde wand rolt was ook overweldigend mooi, alsof je letterlijk overspoeld werd door het verhaal. Maar dat Gilgamesj en Enkidu dan ook tegen die wand opklimmen in hypermoderne klimtuigjes om bovenaan vervolgens computerschermen naar beneden te pletter gooien bij wijze van zegeviering over Chumbaba en de goden, was wel grappig maar vooral too much. En dat - jahoor, het blijft toch Nederlands toneel he - Fedja geheel uit de kleren gaat en dan een zilveren string (als metafoor voor de schub die de slang des kwaads achterlaat) over zijn hoofd trekt, was pijnlijk genant. Dat hij naakt moest snap ik wel; het was het dieptepunt in zijn levensgeschiedenis, het finale besef dat zijn dood niet te vermijden viel, het eeuwige leven niet te kopen, en, uiteindelijk, de onderwerping aan het lot, de acceptatie. Gilgamesj is van hard en meedogenloos, naar gebroken en zacht gegaan. Zijn naaktheid verbeeld zijn onschuld, kwetsbaarheid, kinderlijkheid. Er was dan ook niets erotisch aan. Ik moest aan het ontroerende blote lijfje van Ole denken. Om die onderbroekgrap lachte niemand, hopelijk halen ze die eruit bij de volgende voorstellingen.
Knap blijft het, om zo'n gigantisch epos in zo'n kort tijdsbestek redelijk beeldend over te brengen. De onvermijdelijke vertelde scenes bleven lang en soms niet te volgen, maar ik zou niet weten hoe dat beter op te lossen en te vertalen naar toneel.
De goden waren hilarisch. En Bracha van Doesburg acteerde ook ijzersterk. Naar om te zien was dat Fedja van Huet een dik rood ontstoken oog leek te hebben tegen het einde van het stuk (hij schijnt eerder al een ontstoken enkel opgelopen te hebben bij een voorstelling) en er waren wel meer spelers met verwondingen, pleisters etc. Fysiek toneel..
Ik heb ontzettend veel bewondering voor die gasten. Dat ze dat durven; zich zo (letterlijk) bloot geven en kwetsbaar tonen aan een zaal vol onbekenden. En zoals Miriam het zei: 'ik blijf het bijzonder vinden dat die mensen speciaal voor jou een voorstelling geven'. En zo is het. Lof, lof, lof.
